alangalangkumitir

Javanese Manuscripts

BABAD DIPANEGARA III


PUPUH XXIII
P  U  C  U  N  G

  1. Mapan lajenging inggahan, saking ledhok gowong ika, Mas Tumenggung Ondakara, ing gowong Gajah Premade.
  2. Ingkang dadya pangiridnya, Mas Rongga Prawirayuda, ing parakan sampun prapta, nulya pinethuking yuda.
  3. Sumadilaga kuciwa, mengkana sampun palestra, ingkang mejahi punika, pandemangira Priyongga.
  4. Secapati namanira, wus bedhah parakan ika, mengkana ingkang winarna, sagunging putra santana.
  5. Kang dadya senapatika, sedaya samya sulaya, lan ingkang ngembani ika, Pangeran Adiwinata.
  6. Pangeran Jayakusuma, lan Pangeran Mangkudiningrat ika, Pangeran Anatapraja, Pangran Bubakar ika.
  7. Lan Pangran Balitar ika, sedaya ngandikan nulya, sedaya ngandikan nulya, mring Selarong sampun prapta, lajeng tan pinaring karya.
  8. Ing Pangran Balitar ika, nuhun mring Pagelen kewala, sena dyan silih kendela, mengkana linilan nulya.
  9. Pangeran Mangkudiningrat, lan Pangeran Natapraja, sedaya lan sedhereknya, pan kinen mring Kedhu samya.
  10. Baris ing Langon punika, mengkana ingkang winarna, Jendral Dhekok sampun prapta, negari ing Surakarta.
  11. Lajeng dhumateng Ngayogja, nrerig gung putra santana, ing Surakarta sedaya, lan Pangran Mangkunagara.
  12. Samarga marga ngayuda, nanging gung kang jagi marga, sedaya tana kuwawa, saking kathah balanira.
  13. Mengkana mapan wus prapta, Jendral negari Ngayogja, lajeng akintun nuwala, mring ri sang murtining yuda.
  14. Bupati ingkang dinuta, Ranadiningrat namanya, mapan sampun apepanggya, lan Pangeran Suryenglaga.
  15. Wus katur ingkang nuwala, mring Pangeran Suryalaga, kang duta ing ngandheg nulya, mapan kinen ngentosana.
  16. Kature ingkang nuwala, mring kang sinembah ngayuda, mengkana ingkang winarna, ri sang pamiyos sineba.
  17. Munggeng Masjid Ageng ika, pepak kang para ngulama, pandhita sarip kajika, myang sagung putra santana.
  18. Tenapi kang prapratiwa, nung anung kang munggeng ngarsa, tan tebih lawan kang rama, Ki Maja Ki Kwaron ika.
  19. Nulya Pangran Suryenglaga, ngaturaken kang nuwala, saking Jendral Dhekok ika, mring ri sang murtining yuda.
  20. Mengkana alon ngandika, wahu dhumateng kang rama, Jeng Pangran Mangkubumika, kyahi mongsa bodhoha.
  21. Kalawan si paman Maja, wangsulan layang punika, kawula wus tan uninga, den rembaga kang prayoga.
  22. Nulya luwar kang sinewa, kondur mesanggrahan ika, Kangjeng Pangran kantun ika, neng mesjid lawan Ki Maja.
  23. Lan Pangeran Suryenglaga, Pangeran Jayakusuma, samya angrembug nuwala, badhe angsul angsul ika.
  24. Mring Jendral Dhekok tumulya, tembung ingkang kara kara, punika ingkang nuwala, Kangjeng Pangran Mangkubumya.
  25. Dhatenga ingkang sudara,  Jendral Dhekok ri sampunnya, tabe kawula punika, dene jeng andika tanya.
  26. Menggah karsane Ki Arya, estu yen tan gadhah karsa, rumiyen myang sapunika, ing luhure kang agama.
  27. Ing tanah Jawa sadaya, kelamun estu panduka, tan megewedi punika, mring agamane Ki Arya.
  28. Menggah karsane Ki Arya, estu yen tan gadhah karsa, rumiyin lan sapunika, luhuring agami Jawi.
  29. Islame ing tanah Jawa, panenggih purun Ki Arya, papanggih lan jeng andika, nanging anedha pratondha.
  30. Ecap lawan kang pratela, semados ing dintenira, lan pundi enggen panggiha, yen andika bekta bala.
  31. Ki Arya gih bekta bala, yen jeng andika pribadya, Ki Arya gih pribadya, wus titi ingkang nuwala.
  32. Sampun pinaringken ika, mring Ranadiningrat nulya, kinen mantuk mring Ngayogja, mapan wus datan winarna.
  33. Ing Selarong kawarnaha, ri sang masiseng alaga, ginubel kang pra-ngulama, myang sagung putra santana.
  34. Sarif lawan khaji ika, ngulama lan pra pratiwi, Kyahi Kwaron lan Ki Maja, kang rama sanget turira.
  35. Ngaturan jumeneng nata, sabab ayuda khukumunya, kang prapta ing sabilira, lan timbangnya ngabentala.
  36. Punika Jendral wus prapta, lamun datan jumenenga, sayekti mapan kuciwa, lan kathah pakewedira.
  37. Ing aprang panggih bicara, sabab wus samya Nalendra, dadya tan wonten kuciwa, ing kantun asrah Hyang Sukma.
  38. Kangjeng Pangran Mangkubumya, ngirih irih ingkang putra, sanget aris angandika, kulup welasa mring bala. 3
  39. 9. Lan menawi dhinginan, iya wangsite Hyang Sukma, dene dadining ayuda, mokhal kulup yen Sepehi.
  40. Dene datan karep sira, wekasan mengkene ika, ri sang murtining ayuda, wekasan wedhar kang karsa.
  41. Resem aris angandika, kyahi rumiyin kula, nyupena wonten nuwala, ingkang bekta tiyang astha.
  42. Winahos mungel mengkana, parentah Kuran punika, ingkang sinuhun Jeng Sultan, Ngabdul Amin Hirucakra.
  43. Kabirul Mukmin Sayid, Panata Agama Jawa, Khalifatu Rasullolah, esam ing Jawa sedaya.
  44. Ingkang bekta lajeng musna, serat serat cinemplungken toya, Kangjeng Pangran Mangkubumya, langkung lega ing tyasira.
  45. Kyahi Kwaron mengkana, atanapi Kyahi Maja, inggih punika pratela, kalamun wangsit Hyang Sukma.
  46. Kangjeng Pangran Mangkubumya, nulya kinen nimbalan, mring Pangeran Suryenglaga, tanpantara nulya prapta.
  47. Ing ngarsanira kang rama, Kangjeng Pangran Mangkubumya, mapan aris angandika, heh tat hole Suryenglaga.
  48. Besuk senen aprentaha, marang sagung putra santana, lawan kang para dipatya, mantra prajurit kang ana.
  49. Lan andika Kyahi Maja, den pepak sagung ulama, sarif khaji lan pandhita, kalihnya matur sandika.
  50. Mengkana wus tan winarna, ing dina Senen punika, enjang wus pepak sadaya, sagung ingkang siniwaka.
  51. Sampun jumeneng punika, ingkang sinuhun Kangjeng Sultan, Ngabdul Khamid Herucakra, Kabirul Mukminin punika.
  52. Sinahidan para ngulama, sarif khaji lan pandhita, myang sagung putra santana, tanapi kang pra-pratiwa.
  53. Ri wus aluwaran nulya, langkung lega ing tyasira, sagung ingkang wadyabala, ngulama sokur mring sukma.
  54. Ri wusnya gentya sadina, ingkang rama ingaturan, nama Panembahan ika, Ngabdul Ngarip jejuluknya.
  55. Ingkang ibu namanira, Kangjeng ratu ageng ika, dene namane kang garwa, Kangjeng Ratu kedhaton ika.
  56. Wonten malih ingaturan, nama ratu ibu ika, kaprenah sepuh punika, lawan suwargi kang rama.
  57. Nanging sanes ibunira, Kangjeng Sultan putranira, Pangeran Dipanagara, pinaringan nama ika.
  58. Kangjeng Pangeran Dipatya, kang putra Den Ontowirya, mapan pinaringan nama, Pangeran Dipanagara.
  59. Wonten kang paman sajuga, Pangeran Jayakusuma, pinaringan nama ika, Pangeran Ngabehi punika.
  60. Putranya pinundhut nulya, mapan pinaringan nama, Pangeran Jayakusuma, mengkana wus tan winarna.
  61. Kawarna putra santana, lan sagung kang para pratiwi, tenapi kang para ngulama, pan samya angarsa arsa.
  62. Mring Jendral wangsulanira, ngantos lama antaranya, pan samya kendel kewala, dadya sagung samya lena.
  63. Mengkana ingkang winarna, wonten pandhita kang prapta, ing Majasta pondhokira, westa Mas Lurah punika.
  64. Nanging pandhita lelana, saking Ngarab wijilira, sahestu sarip punika, nanging namur nama Jawa.
  65. Saking karem mring Hyang Sukma, pan wus supe dhahar nendra, Salat wus tan wektuha, datan wonten kendelira.
  66. Neng Majasta den sikara, mring Pangeran Mangkunegara, mapan parentah Welonda, dadya mring Selarong ika.
  67. Lan Jeng Sultan wus apanggya, dadya langkung tresnanira, mapan samya ambekira, pan estu nunggal kang karsa.
  68. Wus pinaring pondhokira, langgar alit neng jro mapan, tunggal kalawan Jeng Sultan, samya langgar pondhokira.
  69. Saben bakda Salat ngisa, mas lurah sohan punika, mring Kangjeng Sultan mengkana, panuju sarehan ika.
  70. Mas Lurah anulya prapta, lajeng meteki kang pada, sareng dangu sangu nulya, Mas Lurah medal kang wespa.
  71. Kangjeng Sultan ris atanya, heh Mas Lurah ana apa, pagene sira karuna, Mas Lurah alon aturira.
  72. Anak Sultan satuhunya, sun lamun wruh mring sira, yen upama godhong ika, kaya sun untal untalan.
  73. Banget welas ingsun mring sira, Jeng Sultan mesem ngandika, sira welas pageneya, Mas Lurah malih aturnya.
  74. Sireku mapan kinarya, mring Allah kalipah Jawa, pan nora pinaring ika, kanthi marang wong sajuga.
  75. Kangjeng Sultan angandika, dene lir wong ngampi sira, pan iki satanah Jawa, wus dadi rewangku iya.
  76. Ulama lawan pandhita, sarip ngalbet lan suhada, mapan akeh tanah Jawa, apa dene Kyahi Maja.
  77. Mas Lurah aris aturnya, kabeh iku geseh padha, ing besuk wekasan iya, Jeng Sultan mesem ngandika.
  78. Senadyan kabeh geseha, ingsun kanthi lawan sira, Mas Lurah aris aturnya, ingsun iki satuhunya.
  79. Pan wus bosen ana dunya, sun prapta seksi kewala, anak iya marang sira, ing amrih sabil kewala.
  80. Mengkana wus tan winarna, kawarnaha Kyahi Maja, lan sagung kang para ulama, tenapi kang pra-pratiwa.
  81. Myang sagung putra santana, samya ngajeng ajeng ika, surat Jendral wangsulanya, dadya kang tyas samya lena.
  82. Tanana mikir ing yuda, pan aming patemonira, kang samya den arsa arsa, pan langkung katungkulira.
  83. Sagung ingkang senapatya, ing Mentaram pan sedaya, maksih baris neng prenahnya, ajenganira pribadya.
  84. Mangkana panuju ika, ing dina Jumungah nulya, Kangjeng Sultan arsa Salat, lawan sagung pra-ngulama.
  85. Anulya mirsa suwara, mriyem mungel tanpantara, pecalang atur uninga, yen mengsah medali yuda.
  86. Langkung kathah balanira, Kangjeng Sultan mapan nulya, parentah kinen methukna, mring Pangeran Suryenglaga.
  87. Lan Pangran Dipanegara, nanging wus karseng Hyang Sukma, wahu Pangran Suryenglaga, mapan sanget rubedira.
  88. Dadya kang nindhihi yuda, ing Pangran Dipanagara, kalih atus winetara, prajuritira pribadya.
  89. Kalawan Jayanegara, kang baris kidul sedaya, ing langkung karobanira, dadya ngingsa angsalira.
  90. Pangeran Suryengalaga, ngegalken kedangon ika, dadya Jeng Sultan pribadya, ingkang nyalirani yuda.
  91. Ing ngiring kang pra ngulama, tenapi Mas Lurah ika, Kyahi Kwaron Kyahi Maja, apa dene ingkang rama.
  92. Kangjeng Panembahan ika, ngardi wijil sampun prapta, nulya tinata sedaya, pan nedya methuk ngayuda.
  93. Kangjeng Sultan ris ngandika, wahu dhumateng kang rama, suwawi pinara tiga, kiyahi tiyang punika.
  94. Sampun angrompol kewala, kaki Kwaron pan wangsula, tenggo amasjid kewala, lawan andika dedonga.
  95. Ki Kwaron matur sandika, wus wangsul mring mesjid nulya, mengkana ingkang winarna, Jeng Pangran Dipanagara.
  96. Prapta lan sawadyanira, matur sampun tan kuwawa, kang mengsah langkung gengira, wus prapta kecepit ika.
  97. Kangjeng Sultan ris ngandika, wahu dhumateng kang rama, suwawi apan dum karya, sampeyan anindhihan.
  98. Wus tamtu pinertiga, Kiyahi Maja kang sapontha, nulya tinata barisnya, sampun karsaning Hyang Sukma.
  99. Jalma tan kenging tinata, sareng den mariyem ika, samya bubar ngisis nulya, ing wingking Jeng Sultan ika.
  100. Kangjeng Panembahan ika, prapta kalawan Ki Maja, nerang punapa kang karsa, dadya tan kenging ngabena.
  101. Kangjeng Sultan angandika, Kyahi punapa kang karsa, kawula narah kewala, Kangjeng Panembahan nebda.
  102. Kulup yen dhangan lan sira, prayoga mundur kewala, wadyanira kaya ora, pan wus tan kena tinata.
  103. Kyahi Maja pan mengkana, mapan sami aturira, lawan Panembahan ika, mengkana ingkang winarna.
  104. Sira Pangran Suryenglaga, prapta lan saprajuritnya, tenapi putra santana, ing sampun datan pakarya.
  105. Lajeng kinen mundur ika, kelangkung denya kasesa, kang mengsah bereg kewala, lawan ngudani sanjata.
  106. Sampun karsaning Hyang Sukma, dadya bubrah tatanira, tanana kang kawal yuda, lumajeng sakarsa karsa.
  107. Angrebat anak rabinya, kelangkung denya kasesa, Kangjeng Sultan kang winarna, rangu rangu lampahira.
  108. Marma datan tahan samya, mirsa swara mimis ika, dadya kesisaning bala, wetara ing kawandasa.
  109. Ingkang teksih dherek ika, Kangjeng Sultan lampahira, lajeng minggah dhateng arga, kang mesah ngusir kewala.
  110. Prapta pesanggrahan nulya, selarong binesmi samya, Kyahi Kwaron kang winarna, meksih aneng masjid ika.
  111. Lajeng kinepang kewala, binerondhong ing sanjata, wantu wus sepuh punika, datan saged yen kesaha.
  112. Pan lajeng ginendhong ika, binekta mlajeng ika, dhumateng ing muridira, nerajang mengsah kewala.
  113. Lajeng pinedhangan ika, nanging pitulung Hyang Sukma, pedhang tanana tumama, kalawan kang gendhong ika.
  114. Nanging kitab Kuran ika, aglar kantun mesjid samya, lajeng rinisak sedaya, kang mesjid binesmi nulya.
  115. Kawarna Pangran Disurya, lan Pangran Sumanagara, atetulung karsanira, prapta lawan prajuritnya.
  116. Mapan sewu winetara, lajeng nusul minggah ngarga, wus cundhuk lawan Nalendra, lajeng anungkemi pada.
  117. Kangjeng Sultan lenggah ika, aneng sanginggiling guwa, ingkang dherek winetara, amung kantun kawan dasa.
  118. Kyahi Maja munggeng ngarsa, lan Pangran Dipanagara, lawan Raden Natadirja, lan Raden Nataprawira.
  119. Panembahan pisah ika, lan Pangran Ngebehi nulya, Kangjeng Sultan angandika, wus adhi sira menenga.
  120. Nulya tata lenggah ika, Sang Nata aris atanya, sira gawa bala pira, Jeng Pangran aris tuturira.
  121. Sewu antawis kawula, ing dereng dhateng sadaya, saking saking kasesaning driya, Jeng Sultan anantun sigra.
  122. Wahu dhumateng Ki Maja, paran mengko kang prayoga, apa banjur binanjelna, Ki Maja aris aturnya.
  123. Pan sampun tanggel punika, ingkang rinebat punapa, luhung aso tata tata, dhumateng ing lepen Soka.
  124. Jeng Sultan nurut aturnya, nulya aris angandika, wus adhi ingsun tarima, balanira undurena.
  125. Ingsun arsa aso ika, tiyang maring kali Soka, lawan kabeh dhawahan, sakehe kang senapatya.
  126. Kabeh den padha sumekta, Walonda wus astu cidra, Kangjeng Pangran tur sandika, sampun lengser saking ngarsa.
  127. Lan Pangran Sumanegara, Jeng Sultan malih ngandika, mring den Pengalasan ika, lawan Mas Mangunegara.
  128. Lah padha sira kariya, aneng ning kene kewala, mriyem ingsun Kyahi Naga, mariyem sira unekna, kalihnya matur sandika.
  129. Jeng Sultan lumampah nulya, lawan gamel ngampil ika, ingkang dherek Salampahnya, atenapi Kyahi Maja.
  130. Lan Pangran Dipanagara, lan Raden Natadireja, tenapi Nataprawira, lawan den Jayasentana.
  131. Lan punakawan sajuga, Adamjaka namanira, mengkana kapethuk nulya, lan Mas Lurah aneng marga.
  132. Mas Lurah aris atanya, nak Sultan mring ngendi sira, Kangjeng Sultan angandika, yun arsa mring kali Soka.
  133. Mas Lurah malih anebda, bok iya sabil kewala, iki Jumengah dikanya, mapan luwih prayoganya.
  134. Jeng Sultan kendel sekala, mengkana osiking driya, wus bener Mas Lurah ika, yen sun tan linilan sukma.
  135. Sadina, iki sirnaha, pan aja kongsi kadawa, Kangjeng Sultan angandika, mring Pangran Dipanagara.
  136. Heh kulup prajurit ika, sahanane tuturan, yen sun ayun sabil ika, Kangjeng Sultan mapan nulya.
  137. Ananderaken turongga, giris muna manira, tan kantun Mas Lurah ika, lan Raden Natadireja.
  138. Nging seda sawinetara, ingkang sareng ajengira, lawan Jeng Sultan punika, Ki Maja ngontel kewala.
  139. Aneng wuri tebih ika, kalawan sawarganira, Kangjeng Sultan kang winarna, lan Mas Lurah sampun prapta.
  140. Enggene baris Welonda, mapan rempek ajengira, tiyang seda sapunika, lajeng ing ngedrel senjata.
  141. Mariyem lan kalataka, giris muda tan kuwawa, nadhahi ing mimis ika, dadya ambruk kewala.
  142. Kangjeng Sultan mapan nulya, tedhak saking ing turongga, ing supe tan ngagem warastra, nulyana marmaning sukma.
  143. Warni cumethi punika, mapan lajeng aneng asta, Jeng Sultan namung punika, kang kinarya magut yuda.
  144. Mas Lurah pedhang agemnya, Rahaden Natadireja, mapan angagem senjata, lan Raden Nataprawira.
  145. Tiga Raden Rasentana, sekawan pun Adamjaka, gangsal Khaji Samsari ika, kang samya ngangge sanjata.
  146. Ingkang ngangge wahos ika, Muhamadmuram westanya, lan Muhamad jejer ika, lan Muhamad Jalasutra.
  147. Muhamad melangi ika, kalawan Seh Ahmad ika, saking Judah wijalira, nanging pedhang anggenira.
  148. Lajeng sampuning ayuda, nusup kukusing senjata, pan lajeng kuwel kewala, Mas Lurah ing tandangira.
  149. Anglir bantheng tandangira, ngiwa nengen pamedhangnya, sedaya mapan mengkana, belasah bangkene ngarsi.
  150. Kang samya ngangge sanjata, wus telas kang obat samya, ing ginebugken kiwala, saking tyasira tan suda.
  151. Kangjeng Sultan kawinarna, mobat mabit tembungira, wus brastha ingkang pangarsa,  ing wuri saya keh prapta.
  152. Kapir belasah bangkenya, pan sampun karsa Hyang Sukma, Mas Lurah prapta sabilnya, saking sanget sayahira.
  153. Tanpa sahing kang salira, dadya tunggil kang kunarpa, lawan bangke kapir ika, mangkana ingkang winarna.
  154. Rahaden Nataprawira, lawan Raden Jasebtana, sampun telas kang sendawa, lawan tatu wentisira.
  155. Sinangkuh mring kapihira, mulat mring Jeng Sultan ika, kelangkung denya bramatya, mobat mabit tembungira.
  156. Lir supe Purwaduksina, dadya Den Nataprawira, lawan Raden Natadirja, katiga Den Jasentana.
  157. Prasamya gendholi ika, umatur sarwi karuna, Jeng Sultan ngaturan nulya, mundur asohing ayuda.
  158. Kinipataken tan kena, nulyana marmaning sukma, Jeng Sultan amut sekala, dadya nurut mundur ika.
  159. Mengsah saya kathah ika, nanging tan purun bujunga, pan amung ngedrel kewala, lawan mariyem punika.
  160. Jeng Sultan laju lampahnya, mundur marang kali Soka, anenggih ingkang winarna, Pangeran Dipanagara.
  161. Lawan pangalasan ika, katiga Mangunegara, prapta sarta bekta bala, arsa tetulung yuda.
  162. Wus panggih sapih kang yuda, lan kesaput dalu ika, anulya wangsul kewala, dhumateng ing lepen Soka.
  163. Sampun panggih lan kang rama, Jeng Sultan ingkang winarna, pan kendul sucanira, kalih tan saged wunguha.
  164. Ingkang lajeng sabilira, pandhita Mas Lurah ika, lan Muhamad mulangika, Muhamad ing Jalasutra.
  165. Lawan lurah gamel ika, Mas Talisekar namannya, ing kapir tumpuk bangkenya, mengkana ingkang winarna.
  166. Dalu Pangran Behi prapta, lan Pangran Jayakusuma, lajeng ngaturi usada, dhumateng jeng Sultan nulya.
  167. Winarna Rahaden Riya, Natareja mapan prapta, saking ing Kedhu punika, tenda bala kawan dasa.
  168. Wus panggih lawan Ki Maja, lajeng kinengken anulya, ngaturi Jeng Sultan ika, lengser saking lepen Soka.
  169. Esmu amrihe turira, Kangjeng Sultan ris atanya, iki sapa ingkang prapta, den Riya gugup aturnya.
  170. Kawula pun Natareja, yen pareng tur prayogika, yen paduka tan lengsera, sinuhun sing lepen Soka.
  171. Tan wande kinedhung ika, lamun paduka lengsera, tinututan dugi amba, mesem Jeng Sultan ngandika.
  172. Heh ta iya Natareja, yen wus melek netraningwang, ingsun bali maning uga, maring sela rong banjel yuda.
  173. Mengkana ingkang winarna, sareng enjang samya prapta, Kanjeng Panembahan ika, lan Pangran Prabu anulya.
  174. Tumingal dhateng kang putra, kejep kalih netranira, Panembahan mapan nulya, angrangkul sarwi karuna.
  175. Pan sarwi angandika, heh nyawa ingsun tan nyana, lamun katemu lan sira, Jeng Sultan aris ngandika.
  176. Kyahi tuwan kendela, kawula teksih waluya, mengkana marmaning sukma, wetara ing kalih dina.
  177. Jeng Sultan dhangan grerahnya, lan wadya wus sami prapta, mapan lajeng siniwaka, Panembahan munggeng ngarsa.
  178. Atenapi Kyahi Maja, jajar Pangran Ngabehika, lan Pangran Dipanagara, Pangran Prabu jajarira.
  179. Pangeran Suryengalaga, tinimbalan datan prapta, mengkana rembukan nulya, Kangjeng Sultan ris ngandika.
  180. Wahu dhumateng kang rama, kyahi kajeng kawula, suwawi apan dum karya, sampeyan ingkang rumeksa.
  181. Dhumateng repot sedaya, mrih sampun keron tyas kula, lawan paman prabu ika, sedaya mongso bodhoha.
  182. Panembahan tan lenggana, nanging Pangran Prabu ika, tyasira kedah sudira, pan sanget genya lenggana.
  183. Mapan remen dherek yuda, jeng Sultan nuruti ika, mapan wus dadya rembagkira, Kangjeng Panembahan nulya.
  184. Pamitan dhateng kang putra, linilan Salaman nulya, nengge lulu repot samya, mapan wus datan winarna Kangjeng Sultan kawarnaha, anantun dhateng Ki Maja, lawan ingkang paman ika, tenapi kang pra-pratiwa.
  185. Prakawis tingkahing yuda, Pangran Ngabehi aturnya, pan mengsah malih barisnya, Selarong Mangir punika.
  186. Sumongga karsa Nalendra, Kangjeng Sultan angandika, kados punapa sahenya, mapan benjing enjing kula.
  187. Mapan ayun magut yuda, Pangeran Behi aturnya, kalawan Kyahi Maja, yen pareng karsa Nalendra.
  188. Kejawi sareng kewala, sinabet mengsah punika, mring sampun ngeroni yuda, Kangjeng Sultan angandika.
  189. Pundi kang ageng barisnya, Pangran Ngabehi turira, Selarong warti punika, kejawi karsa Nalendra.
  190. Mas putu Dipanagara, lan kang Mas Prabu punika, ing Mangir dipunsabeta, prajurit kidul sedaya.
  191. Punika den tindhihan, kejawi Jayanegara, wontena ngarsa Nalendra, sampun dados rembagira.
  192. Enjang nulya budhal ika, susumahab kang wadya kuswa, marengi Isnen kang dadi, mapan sareng budhalira.
  193. Datan winarna ing marga, Jeng Sultan Selarong prapta, kang mengsah panggih sepika, lajeng mesanggrahan nulya.
  194. Ngukup Mas Lurah layonnya, datan montra yen palastra, pan kadya nendra kewala, lawan wetah kang salin.
  195. Tan wonten tilas warastra, sato tan purun celaka, gandanira kang salin, arum lir garu cendhana.
  196. Kangjeng Sultan rasukanya, kinarya ngurmati ika, kepanggih tengah bangkenya, sakehe kapir sadaya.
  197. Dening kapir bangkenira, tinedha gagak myang sona, Jeng Sultan tahan ika, membet kapir bangkenira.
  198. Mengkana wus tan winarna, yata ingkang kawarnaha, Pangeran Dipanagara, lan Pangeran Prabu ika.
  199. Angsal pitulung Hyang Sukma, dhadhal kapir barisira, kang wonten Mangir punika, besmeni samarga marga.
  200. Wus prapta Selarong ika, Pangeran Dipanagara, lan Pangeran Prabu nulya, cundhuk lan Jeng Sultan ika.
  201. Sampun katur saneskara, mengkana wus tan winarna, sareng enjing mengsah prapta, saking nagari Ngayogya.
  202. Ing pinalih lampahira, Kangjeng Sultan nantun ika, dhumateng Kyahi Maja, lan Pangeran Ngabehika.
  203. Gya samya pinalih nulya, Pangeran Dipanagara, lan Pangeran Prabu ika, ingkang kinen nindhihan.
  204. Ingkang sepalih punika, kalihnya matur sandika, sampun lengser saking ngarsa, kalawan sawadyanira.
  205. Bupati nenem punika, Pengalasan tindhihira, lajeng campuh ing ayuda, tan wonten ingkang kuciwa. 2
  206. 06. Dene kang sepalih ika, Rahaden Jayanagara, kang tinuding nadhahana, lawan Mas Mangunagara.
  207. Tiga tuwan Sarif ika, Jeng Sultan lenggah kewala, aneng pekarangan ika, ningali ingkang ayuda.
  208. Kelangkung ing ramenira, kapir kathah kang palastra, Islam pan lujeng kewala, mengkana ingkang winarna.
  209. Pan lagya ramening yuda, wonten wong lumajeng ika, mapan ngaturi uninga, mring Pangran Dipanagara.
  210. Gusti jeng rama paduka, sampun kaseser ayuda, kagyat Jeng Pangeran nulya, ingunduraken kang wadya.
  211. Lawan ngaturi uninga, dhumateng kang eyang ika, Pangeran Prabu ngaturan, mapan mundura kewala.
  212. Dadya samya kagyatira, sampun bubrah tatanira, wus kesah ingkang wawerta, wadya tinata tan kena.
  213. Kapir lumuntak sedaya, mring Jeng Sultan ngarsanira, Ki Maja atur uninga, punika putra paduka.
  214. Kados kaseser juritnya, sampun mundur saking arga, Jeng Sultan kelangkung marma, dhateng Raden Janegara.
  215. Kapir saya kathah prapta, lajeng kinen nimbalana, sedaya sabalanira, wus mundur dhateng ing arga.
  216. Lawan Kangjeng Sultan nulya, prapta ing Kerebet panggya, lan Pangran Dipanagara, pan sampun pepak sedaya.
  217. Lawan kathah ingkang prapta, wadya kang nusul punika, mapan saking lepen Soka, Jeng Sultan kendel karsanya.
  218. Mapan lagya dhahar ika, kesaruna mungsuh prapta, pan nanging usar kewala, kedhik mapan winetara.
  219. Kawan dasa mapan nulya, kinepung usar punika, pan lajeng kendel kewala, datan saged yen kesaha.
  220. Ri wusnya dumugi samya, genipun dhahar sedaya, Pangran Ngabehi aturnya, dhumateng Jeng Sultan ika.
  221. Punapa tan sinabeta, inggih Welandi punika, Kangjeng Sultan angandika, mapan tanggel kalih nistha.
  222. Welandi bingung punika, kedhik lawan nihaya, suwawi lajeng kewala, mring terucuk kajeng kula.
  223. Jeng Sultan nitih turongga, pun girismu punika, gethayu panuju ika, mapan kinarung kewala.
  224. Sampun karsaning Hyang Sukma, pisah lintu marginira, ingkang usar kawan dasa, sapungkurira Nalendra.
  225. Pan lajeng ambujung ika, mring wadya kakantun samya, lan kancanya sampun prapta, pun Gethayu kang winarna.
  226. Binujung mring usar ika, kelangkung denya gumbira, pan lajeng uwal punika, medhot pisah gamelira.
  227. Lajeng kinepung kewala, Gethayu ngamuk lir yeksa, binestul pinedhang ika, Gethayu datan tumama.
  228. Kapir katungkul sedaya, ayuda lawan turongga, dadya datan angsal jalma, meh prapta ing lepen Soka.
  229. Gethayu kepaluh ika, pan lajeng palastranira, nanging iku angsal bela, Welandi sekawan ika.
  230. Kang pejah neng sandhingira, mengkana wus tan winarna, Kangjeng Sultan kawarnaha, ngalih pesanggrahanira.
  231. Mapan neng terucuk ika, kapir mangir barisira, sadina dina ayuda, pan dereng wonten kuciwa.
  232. Repot giris manahira, sabendina mirsa yuda, dadya rembag ngalih samya, dhumateng kulur sedaya.
  233. Mengkana wus tan winarna, kawarnaha ingkang yuda, Jeng Sultan asring kuciwa, pan kongsi nyabrang preraga.
  234. Pan ngalih sampun punika, Jeng Sultan pesanggrahanya, Jeng Pangran Ngabeha ika, umatur lawan Ki Maja.
  235. Yen pareng karsa Nalendra, prayogi Konca Bulkiya, punika tinimbalana, kinen methuk yudanira.
  236. Dhumateng kapir punika, Kangjeng Sultan ris ngandika, paman Kedhu lir punapa, bilih kapir malih ngreda.
  237. Dados saya awratira, Pangeran Ngabehi aturnya, tinantun kang senapatya, kadugi kalih botennya.
  238. Rumeksa bawah punika, kalih sampun kathahira, di dalem Kedhu sadaya, kados beten yen pepek.
  239. Rumeksa Kedhu punika, kados yen boten pepeka, tinilar Konca Bulkiya, pan sampun rembag sadaya.
  240. Sagunging Konca Bulkiya, kinarya pangirid yuda, jeng Sultan nurut turira, kang paman lawan Ki Maja.
  241. Lajeng kinen nimbalan, gandhek kang lumampah ika, gegancangan lampahira, datan winarna ing marga.
  242. Ing pesantren sampun prapta, gandhek panggih lan Bulkiya, Ki Ngusman lan Basah ika, lajeng mepak senapatya.
  243. Ing Kedhu pinara tiga, sakilen ngelo punika, pan kalih senapatya, nenggih Pangran Natapraja.
  244. Mapan kelawan kang raka, Pangran Mangkudiningrat ika, kang wetan ngelo sedaya, Pangran Pakuningrat ika.
  245. Tinantun samya kaduga, rumeksa kedhung sedaya, Ki Ngusman Li Basah nulya, budhalan sakancanira.
  246. Saking ing psantren ika, kang ngirid gandhek punika, datan minarna ing marga, lampahira sampun prapta.
  247. Wus cundhuk Jeng Sultan nulya, sagung prajurit Bulkiyah, sampunira ngaras pada, lajeng pinasrahan karya.
  248. Kapir Mangir barisira, dadya nanging let praraga, nulya pirembagan samya, yun nyabet mring kapir ika.
  249. Sampun dados rembagira, Jeng Pangran Dipanagara, lawan ingkang eyang ika, Jeng Pangran Prabu ika.
  250. Kanthi prajurit Bulkiya, mapan kinen medal ika.
  251. Li Basah wis mangkat samya, saking ngarsane Nalendra, Rahaden Jayanagara, lan Den Pengalasan ika.
  252. Wus mangkat sakancanira, ingkang dadya tindhihira, Kangjeng Pangeran punika, Ngabehi lawan kang putra.
  253. Pangeran Jayakusuma, medal ing cecelan ika, wus samya nyabrang preraga, lajeng campuhing ayuda.
  254. Kalawan kapir punika, mapan samya purunira, mengkana ingkang winarna, Pangeran Dipanagara.
  255. Lawan prajurit Bulkiya, sampun anyabrang peraga, nulya nerombol ayuda, wong kapir langkung bingungnya.
  256. Dadya bubrah tatanira, mapan kathah kang palastra, wong Islam lumajeng sedaya, dadya kalindhih yudanya.
  257. Kapir lumajeng sedaya, angungsi dhumateng Yogya, pan kekecer bangkenira, binujung samarga marga.
  258. Kaping kalih mariyemnya, mapan wus atur uninga, dhumateng Jeng Sultan nulya, dhumateng sabrang preraga.
  259. Dhinerek kang pra-ngulama, lajeng mesanggrahanika, aneng sekar ageng nulya, wetara satengah condra.
  260. Kapir tan medali yuda, angentosi bantunira, ingkang saking Surakarta, mengkana pan sampun prapta.
  261. Sedaya nagri Ngayogya, enengna kang winarna, ing sekar ageng punika, mapan pepak pra-ngulama.
  262. Marengi Mulud wulannya, dalu sagung pra-ngulama, kalawan wadya Bulkiya, samya selawatan ika.
  263. Seh Ngabdulrakup punika, ngulama ageng punika, heh ta Konca ingkang nedya, marga kang utama.
  264. Pan iki kepareng uga, Kangjeng Rasul babarira, lawan mundi kang panedha, ing geseh tahun kewala.
  265. Kalamun sabil utama, sabab tabek nabinira, dadya rembag golong samya, tanana kumambang driya.

PUPUH XXIV
MASKUMAMBANG

  1. Kang pandhita ulama kalawan khaji, sedya sabil samya, ketib iman matur aris, sampeyan punapa priksa.
  2. Wertenipun yen kapir medaling jurit, sapan sampun lama, kapir tan purun medali, lan prelu grebeg punika.
  3. Kyahi Ngabdulrakhup mesem ngandika ris, ya adhi Tibiman, mapan sun wus ngrungu warti, sesok Grebeg wong Ngayogya.
  4. Lawan bantu Surakarta pan wus prapti, dadya rembag samya, enengna kawarna enjing, pacalang atur uninga.
  5. Lamun mengsah kapir Ngayogya medali, langkung agengira, gya nembang tengara jurit, nanging kelangkung kasesa.
  6. Kangjeng Sultan mapan lagya miyos iki, saking pekarangan, ingkang mengsah sampun prapti, baris dher neng pasabinan.
  7. Lajeng campuh kalawan Bulkiya nuli, lan prajurit samya, pan nanging sawonten neki, sanjata lir ardi rebah.
  8. Langkung peteng kukusing sudawa ika, dadya nusup samya, sedaya pangamuk neki, anglir bantheng tawan brona.
  9. Nanging sanget genira karoban tandhing, kapir kathah pejah, nanging meksa anguruggi, pati dhumateng wong Islam.
  10. Kyahi guru kasongan Ngabdulrahupi, dhateng Sabilolah, pandhita Seh Ngabdullatip, khaji pesantren pan tiga.
  11. Lurah kahum westa Ki Muhamadsantri, Tumenggung satunggal, Raden Jadrana nameki, ingkang dhateng Sabilolah.
  12. Kangjeng Sultan kelangkung ing bendu neki, gya nyamethi kuda, mapan arsa nyalirani, ingkang kuda ginendholan.
  13. Mapan sagung pra putra sentona sami, tenapi kang paman, Kangjeng Pangeran Ngabehi, kalawan Kyahi Maja.
  14. Mapan sanget angaturi mundur sami, dadya Kangjeng Sultan, narima tendir Hyang Widi, nulya nurut mring kang paman.
  15. Sampun mundur wadya Islam mawut sami, mengkana winarna, den menggung mretala yeki, lawan Seh Abultalkah.
  16. Ngabdulrahma kinepung dhumateng kapir, lajeng ngamuk samya, katiga wus nedya sabil, kapir saya kathah pejah.
  17. Nanging dereng dhumateng tendir yang widi, katiga samya wal, belasah bangkening kapir, dadya sapih ingkang yuda.
  18. Kapir mundur dhumateng Ngayogya malih, lawan bekta samya, bangkene pengageng neki, kang alit samya tinilar.
  19. Kangjeng Sultan parentah kinen ngukupi, mring kunarpanira, ingkang samya sabil ika, gandanira warna warna.
  20. Ana ingkang lir garu cendhana ika, ana anglir sekar, mengkana wus tan winarni, Kangjeng Sultan kawarnaha.
  21. Pan sineba munggeng pesanggrahan neki, pepak kang sumiwa, Ki Maja kang aneng ngarsi, lawan Pangran Ngabehika.
  22. Seh Muhamad Li Basah turnya ris, yen marengi narpa, kawula anuhun pamit, lawan sakonca sadaya.
  23. Samya ayun uninga dhateng nak rabi, mapan sampun lama, dimaya ngantos sapriki, dereng wonten priksa griya.
  24. Yata mesem Jeng Sultan ngandika aris, kados pundi paman, punapa dipunturuti, Pangeran Behi turira.
  25. Lan Ki Maja prayogi dipunturuti, nanging jeng paduka, kawula aturi ngalih, neng ngriki sanget watirnya.
  26. Abdi dalem kidul kados sayah sami, yen sareng Nalendra, di dalem saler nagari, prayogi ing aben yuda.
  27. Sampun lami tangled rame lan kapir, Kangjeng Sultan dadya, nuruti aturireki, kang paman lan Kyahi Maja.
  28. Nulya budhal saking sekar ageng iki, sareng lan Bulkiyah, kang dherek Jeng Sultan nanging, di dalem lebet sadaya.
  29. Lawan putra santana ulama khaji, kang prajurit ika, satus mandhung namaneki, pangiride Mertalaya.
  30. Sampun prapta ing dhusun jumeneng nuli, ngedhaton Jeng Sultan, nimbali pratiwa sami, kang neng ler kilen Ngayogya.
  31. Ingkang rayi Jeng Pangeran Ngabdulrahim, Arya Adisurya, lawan ingkang putra prapti, Pangeran Sumanagara.
  32. Mapan bekta prajurit sewu kang tindhih, Tumenggung sakawan, Kyahi Cakranegareki, lan Kyahi Wiryanagara.
  33. Mangkuyuda Martadipura puniki, ingkang ler Ngayogya, kang dados pengageng neki, Tumenggung Kertanagara.
  34. Lan Tumenggung Secanegara puniki, sewu prajuritnya, kang dados pengirid neki, Mas Tumenggung Japenawang.
  35. Mas Tumenggung Mertaduwirya lawaning, Mas Tumenggung Braja-, yuda kalawan kyahi, Tumenggung Bunjaladriya.
  36. Mas Tumenggung Secadirja lan Kiyahi, Menggung Mondhalika, lawan Sumaduwiryeki, lan Tumenggung Surajenggala.
  37. Sampun pepaksotan mring jumeneng sami, nulya dhinuwuhan, mring Kangjeng Pangeran Behi, sedaya matur sandika.
  38. Pan rumeksa dhumateng Jeng Sultan sami, baris mara tiga, sampun kinen bubra iki, anata pecalang samya.
  39. Nulya ana bantu saking Kedhu prapti, medal ing Ngradinan, gangsal latus kathah neki, prapta ing Logarok nulya.
  40. Pinethuken mring Kertanagara jurit, langkung ramenira, wong kapir kuciwa iki, mapan kathah ingkang pejah.
  41. Babektanya pan kathah tinilar iki, lumajeng mring Yogya, bangkenya gelasah sami, lan kecer samarga marga.
  42. Nanging kedhik kang prapta Ngayogya kapir, pan prajurit samya, dadya lena tyasireki, anerka katrak kewala.
  43. Datan nyana yen kapir manteping jurit, kathah mantuk samya, pitung dina winetawis, kapir prapta mara tiga.
  44. Pan sedaya ingkang baris den wedali, pan samya kuciwa, sabab kathah mantuk sami, jumeneng pan sampun prapta.
  45. Kang pecalang atur udani, meh sareng kewala, lawan kapir prapta neki, dadya sanget gugup samya.
  46. Ingkang wonten ing Ki Cakranegareki, lan saprajuritnya, lajeng kinen methuk nuli, lan prajurit lebet samya.
  47. Kangjeng Sultan langkung kasesa tyas neki, genira busana, mapan kalawan lumaris, tatihan lagya ginuyang.
  48. Sampun miyos sajawining dhusun nuli, kang titihan prapta, Kangjeng Sultan nulya nitih, ngandika dhateng kang paman.
  49. Kangjeng Pangran Ngabehi lan Ki Majeki, Mas Behi sampeyan, ngajengna wetan puniki, lan sira Dipanagara.
  50. Pengalasan ingkang sampeyan tindhihi, lan pun Martalaya, Ki Maja dika nindhihi, marang Si Cakranagara.
  51. Pan manira ingkang dadya dhadha iki, lan putra sentana, sandika samya tur neki, Ki Maja panjawat kanan.
  52. Pangran Behi kang dadya panjawat kering, mapan sampun dadya, nulya pisah anggen neki, Jeng Sultan teka Burnala.
  53. Sabab kapir kang katingal aming kedhik, wus karsa Hyang Sukma, Ki Cakranagara iki, sareng celak kapir nulya.
  54. Dipun hedrel prajurit lumajeng sami, tan kenging ngabena, nanging kasamur puniki, baledug katiga dawa.
  55. Kyahi Maja datan ngaturi udani, Jeng Sultan pan dadya, kinepung dhumateng kapir, ing lawan putra santana.
  56. Ponakawan kalawan gamel Bupati, tan saged medula, mergi sampun den enggeni, dhumateng kapir sadaya.
  57. Lurah gamel lan lurah Suryagameki, pan samya karuna, Kangjeng Sultan den tangisi, ingaturan mundur nulya.
  58. Ingkang mimis pandhawah kadya gurimis, Jeng Sultan ngandika, mundur paran marganeki, Angurbaya angamuka.
  59. Lurah gamel Mas Arjawijaya iki, Lurah Suryagoma, Mas Khaji Muhamad sami, kalih anungkemi pada.
  60. Pan kawula dewaji ngupados margi, sabil sampun lila, ing panjanga paduka ji, wus nurut Jeng Sultan nulya, samya ngamuk nerajang kapir pan sami, ambuntoni marga, belasah bangkenya kapir, Jeng Sultan wus angsal marga.
  61. Sampun mundur lan kang putra sentan neki, Jendral dhusun mriyan, angasokhaken turanggi, lawan ngantosi kang paman.
  62. Datan dangu Kyahi Maja nulya prapti, pan kadya kang sesa, nulya wonten prapta malih, Pangeran Dipanagara.
  63. Kangjeng Sultan kagyat nulya atanya ris, endi eyangira, Jeng Pangran matur wotsari, kawula boten uninga.
  64. Teksihipun kalawan ing sabil neki, pan wahu kinepang, dhumateng kapir pan sami, kawula kinen lumajar.
  65. Pan mekaten Kangjeng Eyang timbalan neki, putu lumayuha, matiya ingsun pribadi, mas putu ingsun wus tuwa.
  66. Kangjeng Sultan sareng miharsa turneki, wahu ingkang putra esmu duk jroning galih, mring Pangran Dipanagara.
  67. Lajeng mundhut turongga samusul malih, dhumateng kang paman, tan pantara Pangran Behi, prapta lawan Pengalasan.
  68. Mertalaya Sindurja wus pepak sami, lan prajurit samya, mengkana ingkang winarna, Pangeran Mangkudiningrat.
  69. Arsa bantu wus prapta ngarsa narpati, lan saprajuritnya, Kangjeng Sultan ngandika ris, wus adhi ingsun tarima.
  70. Mapan tanggung iki adhi pan wus wengi, lan kapir sun duga, kaya wus mundur sahiki, sabab banget rusakira.
  71. Kangjeng Sultan nulya wahu den aturi, mesanggrahan ika, dhumateng ing langon nuli, nuruti kang rayi nulya.
  72. Budhal saking pamriyan ing Langon prapti, Jeng Sultan parentah, kinen mriksa kang sami, sabil aneng ing payudan.
  73. Lawan kajeng wahu kinen anyaheni, Rahaden Sindurja, lawan tuwan sampar wadi, kang lumampah sampun prapta.
  74. Nulya matur di dalem kang estu lalis, Bupati pun kakang, Den Menggung Dipadirjeki, lawan tuwan Saripkhasan.
  75. Lurah Suryagama nenggih tuwan Khaji, Muhamad punika, lurah gamel Mas Ngabehi, Arjawijaya punika.
  76. Mapan sampun sedaya kula saheni, Jeng Sultan ngandika, iya Alkhamdulilahi, nulya ngalih mesanggrahan.
  77. Salak mambeng mengkana rembaggan nuli, pados pesanggrahan, ingkang prayoga kinardi, atata tata ing bala.
  78. Kangjeng Pangran Ngabehi ingkang lumaris, pados pesanggrahan, tan winarna angsal nuli, winestanan dhusun Jeksa.
  79. Nulya wangsul sohan dhateng Sri Bupati, matur sampun angsal, Sang Nata dipunhaturi, saking Salak membeng budhal.
  80. Tan winarna ing marga Jeksa wus prapti, dhusun laku gengnya, lan ingapit dening kali, ingkang rama ingaturan.
  81. Ingkang rama lan sagung rerepot sami, saking kulur budhal, tan winarna sampun prapti, mapan lajeng ingaturan.
  82. Mesanggrahan neng ardi suwela sami, pan wus tan winarna, sagunging rerepot sami, Kangjeng Sultan kawarnaha.
  83. Animbali sagung ingkang senapati, pan arsa tinata, mengkana wus samya prapti, pepak neng Jeksa sadaya.
  84. Ingkang mengsah mapan wus tan saged mijil, senadyan medula lajeng pinethuking jurit, mring Pangeran Adisurya.
  85. Mapan wangsul meksih sanget katrak neki, mengkana jeng Sultan, mapan karya Basah malih, Rahaden Natadireja.
  86. Pinaringan nama Iman Muhamadi, Ngabdul Ali Basah, tigang atus kang prajurit, pinilih lawan suraya.
  87. Tumenggung pinilih nama nireki, Raden Prawiradirja, Den Nataprawira nguni, pinaring nama punika.
  88. Kang suraya Den Menggung Busongeb ika, prajurit Bulkiya, tumenggungipun kekalih, Seh Khaji Dulkadir ika.
  89. Lan Seh Khaji Mustafa Basah ireki, Seh Muhamad Ngusman, lan saprajurit neki, tigang atus tiga welas.
  90. Kang prajurit mandhung satus tindhih neki, Den Menggung Martalaya, mantra lebet iki, Den Tumenggung Puthutlawa.
  91. Kawan dasa mantra lebet kathah neki, lawan Suryagama, lawan Suryagama, punika prajurit khaji, kathahira kawan dasa.
  92. Tindhihira Dolah Khaji Badarodin, mapan Suranata, kawan dasa tindhih neki, Dolah tuwin sarip ika.
  93. Sampar wadi Kyahi Maja pan pinaring, prajurit punika, bar Jumungah nama neki, kawan dasa kathahira.
  94. Pangran Ngabdulrahman Arya Angebehi, pan pinaring ika, kawan dasa kang prajurit, nama Jagakarya, nanging tengga repot sami, lan Ki Guru Kwaron ika.
  95. Kang pepatih Den Riya Nataharjeki, kalih temenggungnya, Raden Purwadirja ika, kalawan Mas Mangunharja.
  96. Kang Bupati ing lebet rumeksa aji, Den Riya Sindurja, lan Raden Natayudeki, Den Menggung Purbakusuma.
  97. Raden Sumayuda Den Purbanegari, Den Wiryawinata, Raden Wiryawitru neki, lawan Den Dipawiyana.
  98. Raden Menggung Kretapengalasan iki, karsane Nalendra, jinunjung namane reki, Ngabdulatip Ali Basah.
  99. Angrahaken sedaya kilen ing pragi, sewu prajuritnya, sedaya tumenggung neki, khaji kalih pamomongnya.
  100. Khaji Ngisa kalawan Khaji Ibrahim, sakidul Ngayogya, kang dados pengageng neki, Den Menggung Jayanagara.
  101. Mapan sewu kathahe ingkang prajurit, nenggih tumenggungnya, Raden Sumadiningrati, lawan Raden Jawinata.
  102. Pangran Suryabrongta lan Ki Rajaniti, Raden Sumadirja, lawan Raden Demang iki, lan Raden Senakusuma.
  103. Ing Jimatan, Syeh Khaji mudha puniki, satus prajuritnya, anenggih ingkang ngembani, Rahaden Resakusuma.
  104. Kitha ageng Dolahresa sentan neki, satus prajuritnya, kang neng wetan Ngayogyaki, anenggih pengagengira.
  105. Raden Menggung Suranagara puniki, lan Mangunagara, Sudiranagara iki, kalawan Nitinagara.
  106. Suraharja lan Tumenggung Ranupati, nenggih prajuritnya, pitung atus wetan negari, Remame lan Prabalingga.
  107. Tumenggungnya Raden Jayaprenateki, lan Seh Ngabdulrahman, Wirareja kang prajurit, tigang atus kathahira.
  108. Ing Pagelen mapan tiga Basah neki, nyewu prajuritnya, tumenggung nyedasa sami, Rahaden Danukusuma.
  109. Raden Jayasudarga lan Pangran iki, Suryakusumeka, dene ingkang anindhihi, Kangjeng Pangeran dipatya.
  110. Ing Lowanu temenggungira pan kalih, Seh Jayamustafa lawan, Mas Tumenggung iki, Jayaprawira punika.
  111. Basah kalih ingkang neng ngarsa narpati, lan prajurit samya, jero nenggih karya neki, mapan abantu kewala.
  112. Pundi ingkang kawratan dipunbantoni, wus dadya rembagnya, sedaya kresa nerpati, nulya kinen mantuk samya.
  113. Nulya bubar wangsul marang barisan sami, prenah sowang sowang, kapir langkung ringkes neki, saben medal tinangledan.
  114. Jeksa langkung karta, kapir datan saged iki, yen medal kedhik kewala. 115. Dadya samya kathah tyas tekabur neki, mengkana nulyana, bebendunira Hyang Widi, ing Serang mapan wus bedhah.
  115. Pangran Serang lumajeng mring Sokawati, Sokawati bedhah, mapan lajeng nglempak sami, dhumateng Madiyun ika.
  116. Raden Menggung Mangunagara den nungsi, nulya Sabillolah, lan Raden Tumengggung iki, ing niten Suradireja.
  117. Sabillolah wangsul dhateng Sokawati, Mas Tumenggung Kretadirja, lan Pangeran iki, Serang mapan lajeng yuda.
  118. Mas Tumenggung labet pelor wentis neki, mapan lajeng ika, kecakup binekta nuli, dhumateng ing Surakarta.
  119. Pangran Serang lumajeng dhateng Mentawis, lan Mas Sukur ika, lawan ngaturi udani, ing Pajang ingkang winarna.
  120. Mas Tumenggung Cakradipura pan sabil, lan Jayadipura, kantun Mas Tumenggung iki, Kerdipura lumajar.
  121. Mring Mentawis dadya nglempak mengsah sami, dhumateng Ngayogya, dadya kapir ageng malih, nanging meksih katadhahan.
  122. Gunung Kidul ingkang dados senapati, Pangran Singasekar, dene ingkang angembani, balambang Gunawijaya.
  123. Lajeng sabil mudhun Pangran Singasari, mring Magiri nglempak, lawan khaji mudha iki, ing Magiri inggahan.
  124. Lajeng bedhah khaji mudha Dolah sabil, Pangran Singasekar, lan Den Resakusumeki, lumajeng mring Janegaran.
  125. Pan sedhaya punika kang samya sabil, langkung kathahira, angsalnya bela wong kapir, Den Menggung Jayanagara.
  126. Tur uninga nuhun bantu mring nerpati, nulya binantonan, Kangjeng Sultan kang tinuding, Kyahi Ngusman Ali Basah.
  127. Lajeng mangkat sagunging Bulkiyah sami, budhal saking Jeksa, anglurug dhateng Magiri, lan Raden Jayanegara.
  128. Tan winarna ing marga Magiri prapti, lajeng campuh yuda, kelangkung ramening jurit, wong Sala mapan kuciwa.
  129. Kathah pejah anulya lumajeng sami, Den Wirakusuma, binoyong nak rabi neki, lajeng katur dhateng Jeksa.
  130. Pan ing temple kinarya barising kapir, langkung agengira, Kurnel Gibas tindhih neki, senapati tan kuwawa.
  131. Mapan lajeng tur uning mring Jeksa nuli, nuhun bantu nulya, Kangjeng Sultan amarengi, Jeng Gusti Muhamad Iman.
  132. Ngabdulkamil lan Raden Mertalayeki, budhal saking Jeksa, tanapi ingkang prajurit, tan winarna marga prapta.
  133. Pan ing temple lajeng campuh ing ajurit, langkung ramenira, nanging kuciwa wong kapir, Kurnel Gibas pan lumajar.
  134. Mapan kathah bangkenira tiyang kapir, Islam lujeng samya, angsal bandhang mriyem kalih, wus katur mring Kangjeng Sultan.
  135. Perambanan kinarya barising kapir, Mayor Leguranya, ingkang dadya tindhih neki, Kangjeng Sultan gya utusan.
  136. Kinen nyabet prajurit sawetan nagri, Den Suranegara, kalawan saKoncaneki, Bupati wetan sedaya.
  137. Pan kaliwon kalih kang kinen jenengira, kalawan ulama, kang westa Kyahi Ajali, kaliwon Den Kakrasana.
  138. Mangunyuda nulya campuhing ajurit, langkung ramening prang, gelasah bangkene kapir, Mayor Legur pan kecandhak.
  139. Pinejahan mring Raden Suranegari, Islam lujeng samya, angsal mariyem satunggil, sampun katur mring Jeng Sultan.
  140. Jendral Dhekok langkung bingung ing tyas neki, Pangran Mertasana, lawan Pangran Mangkubumi, neng Ambon tinantun samya.
  141. Yen kadugi mengsah Kangjeng Sultan sami, kinondurken nulya, kalihnya sagah pan sami, kinondurken sampun prapta.
  142. Pangran Mangkubumi neng Surakarteki, Pangran Mertasona, ing Ngayogya sampun prapti, lajeng ngalih namanira.
  143. Pangran Murdaningrat dadya senapati, aneng ing Ngayogya, nanging meksa tan wigati, mengkana ingkang winarna.
  144. Pangran Mangkudiningrat sedheng tyas neki, sareng praptanira, Pangran Murdaningrat iki, mapan asring abebeka.
  145. Mring Jeng Sultan anuhun nama puniki, Pangeran Dipatya, Kangjeng Sultan ta marengi, dadya kendho juritira.
  146. Mapan asring ing Langon kinggahan kapir, dadya repot samya.
  147. Pan sedaya mesanggrahan kitha Giri, mengkana winarna, ingkang eyang grerah iki, Kangjeng Pangeran Muhamad.
  148. Abu Bakar mapan lajeng kondur neki, dhateng Rahmatolah, lajeng sinareken iki, neng wukir Kedhu rong ika.
  149. Kyahi guru Kwaron neng kutha Giri, lajeng sakit nulya, sampun prapta jangji neki, manthuk dhateng Rahmatolah.
  150. Mapan lajeng sinare neng kutha Giri, wonte malih gerah, nenggih Den Ayu Ngabehi, kang mra sepuh Pangeran.
  151. Mapan lajeng kondur mring Rahmatolahi, sinareken ika, wonten ing clereng puniki, mangkana ingkang winarna.
  152. Mengsah kapir saya kathah ingkang prapti, sagung senapatya, samya ngajengken pribadi, sadina dina ayuda.
  153. Datan saget tulung tinulungan sami, wadya lebet ika, kelangkung ing bingung neki, pundi pundi ingkang awrat.
  154. Tinulunga wong kapir kuciwa sami, mengkana winarna, ngulami ageng puniki, ginuron samya ngulama.
  155. Ing Garejen wismanya nama nireki, Seh Ismangil ika, tinukup mring tiyang kapir, senapati tan uninga.
  156. Lajeng ngamuk kapir katah ingkang mati, Seh Ismangin nulya, dhumateng Sabilolahi, Seh Bulawi ing Susukan.
  157. Pan tinukup Seh Bulawi lajeng sabil, kapir kathah pejah, mengkana ingkang winarni, Tumenggung Kretanegara.
  158. Lagya sakit kedhik ing ngadhep prajurit, amung kawan dasa, tinukup dhumateng kapir, lajeng saras sakitira.
  159. Campuhing prang kapir kathah ingkang mati, khapitanya pejah, kelawan litnanireki, kang kathah lumajeng samya.
  160. Lajeng katur kang sirah mring Sri Bupati, malih kang winarna, Tumenggung Mondhaling neki, sakit tinulup Welonda.
  161. Ingkang ngadhep nanging sedherekireki, Ran Mertawijaya, tan ingadhep mring prajurit, meksih tinilar barisan.
  162. Lajeng ngamuk mapan nanging tiyang kalih, kapir kathah pejah, Ki Mertawijaya iki, lajeng prapta sabilolah.
  163. Ki Tumenggung Mondhalika sareng uning, mring kunarpanira, yen risak arinireki, mapan langkung pangamuknya.
  164. Anglir bantheng katawan brona puniki, putung lawungira, Kyahi Tumenggung puniki, ngamuk lan keris kewala.
  165. Langkung kathah ingkang pejah tiyang kapir, Ki Tumenggung ika, bedhil pedhang sangkuh iki, mapan tan wonten tumama.
  166. Dadya gila samya lumajeng wong kapir, mapan winestanan, Ki Tumenggung dede jalmi, lajeng sohan dhateng Jeksa.
  167. Ngaturaken sirah kepalaning kapir, lajeng tinimbalan, dhumateng Srinarapati, Ki Tumenggung nadarira.
  168. Lamun gesang mapan nuhun angabekti, mesem Kangjeng Sultan, mengkana wus den lilani, lajeng ngaras ingkang pada.
  169. Mring Jeng Sultan Ki Tumenggung mapan nuli, kinen mantuk nulya, ing wingking menawa water, Ki Tumenggung mapan nulya.
  170. Sakit malih sampun karsaning Hyang Widi, Ki Tumenggung nulya, mantuk mring Rahmatolahi, nanging pan umur sacondra.
  171. Ing Lowanu kahinggahan dening kapir, pinethukhing yuda, kelangkung ramening jurit, kapir kathah ingkang pejah.
  172. Mas Tumenggung Jayaprawira puniki, wus karsaning sukma, dhumateng Sabilolahi, ing Lowanu pan kancikan.
  173. Mapan wonten ngulama ageng satunggil, westa Seh Ngabdulah, ing papringan wisma neki, sohan dhumateng Jeng Sultan.
  174. Mapan nuju jeng Sultan lenggah pribadi, Seh Ngabdulah ika, kumembeng waspa nireki, Kangjeng Sultan angandika.
  175. Ana apa Ngabdulah sira anangis, Seh Ngabdulah turnya, kawula matur sayekti, rahose manah kawula.
  176. Pan ing karsa paduka inggih dewaji, pitajeng kalintang, dhumateng Ki Maja iki, datan pethak sajatosnya.
  177. Pan punika agadhah kajeng pribadi, mesem Kangjeng Sultan, lawan angandika malih, den eta kang ora ora.
  178. Sira piker wus muliha sira iki, mantuk Seh Ngabdulah, mapan datan lama nuli, mantuk dhateng Rahmatolah.
  179. Pan ing ledhok kahinggahan mengsah kapir, lajeng campuh yuda, kapir kathah ingkang mati, Mas Tumenggung Ondakara.
  180. Sabilolah mengkana ingkang winarni, jeng Pangran dipatya, kondur dhumateng Mentawis, sampun lami ingaturan.
  181. Marang sagung Basah ing Pagelen iki, nanging datan arsa, ingkang rama Sri Bupati, ngatag meksa datan arsa.
  182. Kadya sampun karsanira ing Hyang Widi, Kangjeng Pangran ika, remen aneng kitha Giri, kalawan sawadyanira.
  183. Mesanggrahan tunggil lan kang eyang iki, Kangjeng Panembahan, rumeksa rerepot sami, Basah ing Pagelen samya.
  184. Dadya kendho gela kang tyas mapan sami, ing ajurit ika, nulya kalebetan iki, mengsah ing Pagelen ika.
  185. Pangran Sumayuda kang dadya pangirid, prajurit ing Sala, mapan kathah lawan kapir, ing Mentawis kang winarna.
  186. Pangran Mangkunagera ingkang ngadani, pasisir sedaya, kalawan monycanagari, kinerig dhateng Ngayogya.
  187. Mesanggrahan Pangeran Mangkunegari, aneng Tanjungtirta, kalawan sawadya neki, laku ageng baris sira.
  188. Kang Bupati sedaya sawetan nagri, tan kuwawi samya, nglempak mring sakidul nagri, ngungsi mring Jayanagara.
  189. Ing Mentaram langkung kathah mengsah iki, Pagelen mengkana, dadya sabendina jurit, sadina dina ayuda.
  190. Datan saged yen tulung tinulung sami, saking geng barisnya, kelawan ing mempel iki, trerayem baligo ika.
  191. Ing Mentaram kebekan ing mengsah kapir, Basah kalih ika, mapan ngajengken pribadi, Muhamad Usman Li Basah.
  192. Ngajenghaken mengsah ing Trerayem iki, mapan binantonan, Raden Riya Sindurjeki, lawan Raden Martalaya.
  193. Gusti Iman Muhamad Li Basah iki, Ngabdulkamil ika, ngajengaken mengsah kapir, kang baris baligo ika.
  194. Pan ing Tempel Tumenggung Kertanagari, lan sakancanira, lawan anjagani margi, gamping Pangran Adisurya.
  195. Nanging kantun nenggih kang Basah satunggil, Ngabdullatip ika, ingkang dereng angsal kardi, tinuding dhateng Nalendra.
  196. Ambatoni Bupati sawetan nagri, ngajengaken ika, Pangeran Mangkunegari, mengkana pan lajeng budhal.
  197. Saking Jeksa pan sewu prajurit neki, mapan sampun prapta, palered pinethuk jurit, mring Pangran Mangkunagara.
  198. Langkung rame Mangkunagaran kalindhih, Palered kanggenan, dhateng Basah Ngabdullatip, Raden Menggung Janegara.
  199. Sakancanya datan saged tulung iki, ngajenghaken ika, mengsah kang aneng Magiri, lawan gunung Kidul ika.
  200. Dadya datan tulung tinulungan sami, ing satanah ika, Mentaram ramening jurit, mariyem mapan bandhungan.
  201. Senjata lit berondangan siyang latri, tan wonten kuciwa, kendel lamun sayah sami, mariyem mapan mengkana.
  202. Raden Ngabdullatip lan Basah puniki, lan juritnya, kedhaton ingkang den enggeni, aneng Palered punika.
  203. Kang Bupati sedaya wetan Yogjeki, saprajuritnya, kinen baris wonten jawi, mengkana ingkang winarna.
  204. Pangran Mangkunegara pan tan kuwawi, nedha bantu ika, dhateng Jendral Dhekok iki, mapan nulya binantonan.
  205. Jendral Pagen kinerig Ngayogya sami, kapir lawan Murdat, sampun kumpul dadya siji, lan baris Mangkunagaran.
  206. Langkung ageng tanpa wilangan kaheksi, Raden Ali Basah, mapan ingaturan mijil, nanging meksa datan arsa.
  207. Kedah mempen sedaya rempon jro puri, Palered punika, ngantos samya den tangisi, Den Basah tan toleh wuntat.

PUPUH XXV
P A N G K U R

  1. Raden Basah sru manebda, yen tan wani padha metuha iki, mapan ingsun wis tanpa yun, kang kaya rembugira, tanpantara mengsah ageng prapta sampun, lajeng pinethuk ing yuda, mring sagung kang pradipati.
  2. Kelangkung rame kang yuda, tan kuwawi sagung kang pradipati, sawetan Ngayogya iku, saking karoban lawan, pan kalindhih pradipati juritipun, lajeng ngaturi uninga, dhateng Raden Basah nuli.
  3. Yen sampun datan kuwawa, ingkang mengsah kelangkung ageng neki, Den Basah ngaturan metu, nanging meksa tan arsa, kedah rempon kewala neng jro kedhatun, mengkana mengsah wus prapta, mengkana kinepung kikis.
  4. Lajeng rame mariyeman, wantunira setabel tiyang Jawi, tan tahan nulya lumayu, mariyem wus den tilar, kapir ngangseg ngrampit pager banon sampun, nanging datan saged celak, saking lebet den bedhili.
  5. Kathah kapir ingkang kena, ngantos dangu wantunya tiyang kapir, kapok ingkang sampun lampus, nulya sareng ajengnya, kang senjata mapan wus tan angsal iku, kapir murtat mapan samya, dhepepel ing bata iki.
  6. Kalawan apasang ondha, nanging Islam maksih panggahing jurit, kapir lamun menek iku, jinojoh wahos samya, saking lebet sadaya ing banon sampun, lebet banon pinrantenan, dadya kapir kathah mati.
  7. Ana ingkang ngukih lawang, kapir murtad nanging kang tengga kori, kelangkung sudiranipun, Dolah Kaji Brahimnya, lan Mas Panji Jayasumitra puniku, lan Panji Wonawijaya, kalawan prajurit neki.
  8. Wong satus banter sadaya, langkung panggah kapir kathah kang mati, ingkang tengga kori kidul, Raden Tumenggung Wiryadirja, satus ingkang prajurit puniku, wong Kranggan lawan wong Lendhah, tindhihnya Panji kekalih.
  9. Mas Panyji Surasantika, lan Raden Mas Panji Kancil puniki, sedaya prajurit iku, samya munggeng pelatar, Panji Rongga Tumenggung titindhihipun, mubeng jro kedhaton ika, ing jawi mengna maning.
  10. Kapir mubeng pangepungnya, mapan samya dhedhepel ing bata iki, sadinten denya prang pupuh, kapir tan saged ngrangsang, saben menek jinojohing wahos lampus, dadya banon pinendheman, dhumateng sendawa sami.
  11. Pan sareng sinumed samya, swaranira kadya gugruging wukir, sampun karsaning Yang Agung, kagyat kang neng pelatar, pan sedaya anerka yen banon rubuh, prajurit pan mudhun samya, kapir saged minggah sami.
  12. Sareng lan kukus sendawa, langkung peteng Islam datan udani, kapir sareng inggahipun, wus samya neng pelatar, lajeng mudhun lajeng wong Islam kadulu, kagyat nulya tinadhahan, wus carob Islam lan kapir.
  13. Arame uleng ulengan, yudanira Islam kalawan kapir, aneng sajroning kedhatun, kapir wus manjing samya, Islam asanget karoban mungsuh, kapir nanging kantun usar, lan Jendral panggeneng jawi.
  14. Kalawan mariyemira, ingkang meksih Jendral dipuntenggani, dadya Islam kathah iku, kang samya Sabilolah, mapan amor lan bangkene kapir iku, mengkana marmaning sukma, Islam ingkang dereng prapti.
  15. Ing jangji medal sedaya, nunjang baris lan Jendral Usar sami, Raden Basah mapan sampun, binekta medal nulya, marang Dolah Khaji Ngisa mapan langkung, Raden Basah kesayahan, ngantos datan saged angling.
  16. Jendral Pagen kang winarna, mapan langkung suka ing tyashing reki, anerka yen Islam sampun, sewu tumpes sedaya, sabab dulu kunarpa gelasah iku, sanadyan ana uripa, merojola nanging kedhik.
  17. Sareng tinitik sedaya, ingkang kathah nanging tangkening kapir, kalawan murtat puniku, Jendral gela tyasira, ing Palered wus kanggenan kapir iku, sampun katur mring Jeng Sultan, mengkana solahireki.
  18. Mapan Dolah Khaji Ngisa, ingkang sohan matur mring Jeksa iki, Kangjeng Sultan mapan dangu, kendel datan ngandika, langkung ngungun mengkana wekasan dangu, khaji ana ngendi Basah, Seh Khaji Ngisa matur aris.
  19. Abdi dalem Raden Basah, sapunika pan dereng saged angling, sanget lami tenggengipun, wonten sela wong enggonnya, Kangjeng Sultan andangu kang sabil iku, Khaji Ngisa aturira, di dalem jajar prajurit.
  20. Mapan satus kalih dasa, pengagengnya abdi dalem kang prapti, ing Sabilolah sinuhun, Dolah Khaji Ibrahim kalah lawan, Den Tumenggung Wiryadirjeku, Panji Mas Jayasumitra, lan Raden Mas Panji Kancil.
  21. Mas Panji Wonawijaya, lan Mas Panji Surasantikahaji, Mas Panji Trunadriyeku, Panji Mukhadinata, ing punika di dalem pangiridipun, ingkang samya Sabilolah, Kangjeng Sultan ngandika aris.
  22. Wus Khaji Ngisa muliha, ngayum ana sakehe ingkang prajurit, ingkang padha sabil iku, wus padha sulihana, mring anake yen ana kemisih tanggung, sadulure gentekena, sandika aturnya Seh Khaji.
  23. Sampun lengser saking ngarsa, kawarnaha sagunging senapati, samya alit manahipun, sareng sakawonira, Raden Basah ing perang Palered iku, Bupati sawetan Yogya, sedaya pan sohan sami.
  24. Mapan dhumateng ing jeksa atur tiwas anuwun den tindhihi, dhumateng Pangeran iku, Natapraja turhira, pan sedaya punika panuwunipun, Jeng Sultan nuruti nulya, utusan kinen nimbali.
  25. Mring Pangeran Natapraja, neng padakan datan antara prapti, ingarsanira Sang Prabu, SriNalendra ngandika, Natapraja sireku padha den jaluk, mring Bupati wetan Yogya, apa kaduga sireki.
  26. Mungsuh lan Mangkunagara, lawan sira iya ingsun bantoni, Si Jayanagara iku, Pangeran atur sembah, inggih sandika pukulun, nanging pangestu paduka, dewiji ingkang kapundhi.
  27. Kangjeng Sultan angandika, yen kaduga nuli mangkata adhi, Pangran Natapraja iku, nulya angaras pada, sampun lengser saking ngarsanya Sang Prabu, nulya budhal saking Jeksa, ingiring sagung Dipati.
  28. Tan winarna lampahira, Pangran Natapraja wus prapti, sawetaning praga iku, jujug Samen wus panggya, lawan Raden Jayanagara nulyeku, gandhek dhawahken timbalan, mring Raden Jayanegari.
  29. Budhal Pangran Natapraja, saking Samen lawan sawadyaneki, Den Jayanagara wus, dherek sakancanira, sampun prapta Jalasutra lampahipun, mapan lajeng mesanggrahan, tigang dinten winetawis.
  30. Mapan lajenging nginggahan, saking Tanjungtirta langkung geng neki, Pangran Mangkunegareku, lan kanthi kapir samya, Pangran Natapraja rembag pratumenggung, pan ing ngunduran kewala, yun methuken tan kadugi.
  31. Pan lajeng ing Ngelud nulya, ngantos prapta sakilen Pragi malih, Pangran Mangkunegareku, majeng pasanggrahanya, aneng Rajakusuma kang wadya sagung, baris sawetaning pragi, dadya sagung senapati.
  32. Samya kesisaning bala, mapan kathah ingkang samya angili, ngungseken nak rabenipun, ingkang kabetah samya, apiteluk Pangeran Nataprajeku, baris sakilening Praga, lan sagunging senapati.
  33. Ingkang ler Yogya mengkana, senapati kesisan bala sami, sampun karsaning Yang Agung, prajurit tyasira, mapan kathah ingkang api api teluk, nanging kantun Panji Rongga, ngabehi punika teksih.
  34. Tunggil lawan Tumenggungnya, giris saking kathahe mengsah kapir, kalawan murtad sedarum, sampun katur Jeng Sultan, nanging kantun Basah kekalih puniku, pinilih lawan Bulkiyah, ingkang teksih kekah baris.
  35. Lan Pangeran Disurya, barisira mapan wontening gamping, siyang dalu aprang pupuh, mengkana kawarnaha, Jendral mapan arsa ngantep juritipun, keriggan kapir lan murdat, saking Ngayogya wus mijil.
  36. Trerayem baligo nulya, binantonan langkung ramening jurit, ingkang nadhahi puniku, Trerayem pan Bulkiya, lawan mandhung pinilih suraya iku, nadhahi kapir lan murtad, kang baris Baligo iki.
  37. Siyang dalu mapan yuda, langkung rame tanana nguciwani, mapan datan nyana iku, kapir lan murdat ika, medal gamping ingkang ageng dadya iku, Kangjeng Pangran Adisurya, nadhahi datan kuwawi.
  38. Pinilih lawan Bulkiya, pan katungkul wahu denira jurit, sampun karsaning hYang Agung, kapir lan murtad nyabrang, ing Praga mengkana ingkang winuwus, Kangjeng Sultan ing ngaturan, uninga yen mengsah sami.
  39. Sampun anyabrang Praga, ingkang paman Kangjeng Pangran Behi, mapan nuju sepi iku, tuwi mring repotira, ingkang wonten nanging Kyahi Maja iku, lawan sagung pra ngulama, prajurit Suyagameki.
  40. Lan prajurit Suranata, mantra lebet nanging kantunnya kedhik, jajar kang alit tyasipun, pan sampun ngili samya, Kangjeng Sultan ingkang ngadhep wetareku, kalih atus sadayanya, Kyahi Maja wus tan kenging.
  41. Tinari nanging sumongga, nulya wonten ingkang atur udani, kalamun kang mengsah sampun, prapta ing pudhak ika, Kangjeng Sultan nulya nitih turonggeku, westa Ki Wijayacala, pan arsa methuk ing jurit.
  42. Ingkang dherek punika, kalih atus kang lamun winetawis, prapta dhusun Dhondhong sampun, kapir prapta ing Pudhak, sareng arsa mudhun lepen kapir iku, Kangjeng Sultan mapan nulya, kinen methukhaken nuli.
  43. Kang prajurit Suryagama, Dolah Khaji Badarodin puniki, kalawan sakancanipun, kapir wangsul anulya, lawan malih sampun kesaputing dalu, kapir lajeng mesanggrahan, aneng dhusun Pudhak iki.
  44. Jeng Sultan neba kewala, sawadyanya nanging meksih letkali, dadya jeng ajengan iku, kapir langkung gengira, kuwel lawan wong murtad Ngayogya iku, pasisir moncanagara, Jendral Pagen tindhih neki.
  45. Murtad Pangran Murdaningrat, pan punika ingkang dadya tetindhih, lan Pangran Panular iku, kapir murtad pra samya, suka suka langkung rame swaranipun, Kangjeng Sultan kawinarna, sare angandhap werseki.
  46. Mapan lagya grerah ika, Kyahi Maja sanget aturireki, ngaturi lolos puniku, Kangjeng Sultan tan arsa, Gusti Iman Muhamad Li Basah iku, sareng amiharsa warta, kelangkung tyas kuwatir.
  47. Wahu dhumateng Jeng Sultan, sabab gerah anulya kondur nuli, ing kalawan Dolah iku, kalih ingkang binekta, kang prajurit sadaya tinilar iku, nanging kantun Panji Rongga, punika ingkang nindhihi.
  48. Sasanderan lampahira, tan winarna ing marga sampun prapti, mulat mengsah langkung agung, lajeng nungkemi pada, Kangjeng Sultan ngaturan lolos puniku, nanging meksa datan arsa, kedah amethuk ing jurit.
  49. Mengkana ingkang winarna, Kangjeng Pangran Ngabdulrahman Ngabehi, tengah dalu rawuhipun, lajeng samya ngaturan, umatur rajeng Pangran nulya cumundhuk, ing ngarsanira Jeng Sultan, mapan langkung atur neki.
  50. SriNalendra angandika, inggih paman gumingsir dhateng pundi, yen sampun ing jangjenipun, mapan mongsa wandeya, Pangran Ngabdulrahman aris aturipun, inggih leres yen sampuna, wonten kang binudi malih.
  51. Inggih kang mengsah punika, pan kawula wahu mirsa pribadi, mapan langkung agengipun, sarengan wonten marga, pan kawula medaling ardi kadulu, kapir punika sadaya, abdi dalem anging kedhik.
  52. Kalih pandugi kawula, benjing enjing tan ngemungaken puniki, sanadyan kathah sinuhun, yen samya jeng ajengan, boten dados kuwatosing tyas satuhu, punika pun thole Basah, sampun wonten ing ngarsa ji.
  53. Kapir ing baligo nata, boten wande gerombol saking wuri, punika watosing kalbu, nadyan inggih wontena, ingkang gadhah ajeng ajengan puniku, pinilih lawan suraya, datan wonten tindhih neki.
  54. Pun thole Basah punika, lan Dolahnya kalih sampun neng ngriki, kados datan saged sampun, lamun kekah yudanya, mapan nanging tindhih Rongga Panji iku, lan abdi dalem Bulkiya, lamun pareng benjing enjing.
  55. Ing ngriki rame senjata, Kyahi Ngusman kados bibrah tyas neki, Kangjeng Sultan dadya nurut, mring ature kang paman, ris ngandika yen mengkoten paman sampun, angur sampeyan utusan, mring Bulkiya lan pinilih.
  56. Yen ing ngriki wus kanggenan, dhateng kapir mesakhake kasupit, sampeyan paringi weruh, yen kula sampun kesah, dhateng ardi sadaya sampeyan nusul, Kangjeng Pangran aturipun, sandika utusan nuli.
  57. Kangjeng Sultan nulya budhal, saking Jeksa lawan sawadya neki, lingsir dalu wayahipun, minggah dhumateng arga, lepen Wunglon Kangjeng Sultan sampun rawuh, sareng enjang nulya tedhak, Kangjeng Sultan saking ardi.
  58. Mesanggrahan lepen Sungga, tinimbali wahu dhateng kang rayi, Prangran Ngabdulrakim iku, lan Pangran Sumanagara, lawan sagung ingkang prajurit sadarum, lan ngantos sapraptanira, Bulkiya lawan pinilih.
  59. Lawan kinen nimbalan, Basah Ngabdullatip sawadyaneki, tanpantara prapta sampun, sagung kang tinimbalan, Pangran Ngabdulrakim dhinawuhan sampun kinen baris wonten pundhak, kalawan sawadyaneki.
  60. Kapir murtad wonten Jeksa, dadya gentos panggenan neki, nanging kapir pecalangipun, aneng dhondhong punika, dadya samya jeng ajengan barisipun, lawan ingkang aneng pundhak, Kangjeng Sultan kang winarni.
  61. Budhal saking lepen Sungga, mesanggrahan aneng kamal puniki, mengkana ingkang winuwus, Basah Pagelen samya, tiga pisan pan kalindhih yudanipun, ngungsang dhumateng Mentaram, kapir murtad mapan sami.
  62. Ngelut lajeng baris waja, Pangran Sumayuda tetindhih neki, nulya tur uninga iku, dhumateng Kangjeng Sultan, Pangran Behi mengkana ing ngaturipun, kejawi Basah satunggal, pinethil saking ngarsa ji.
  63. Ngabdullatip Ali Basah, ing punika kados ingkang prayogi, sabab punika rehipun, pan lajeng dhinawuhan, budhal saking kamal sawadyanipun, ngajengaken mengsah waja, lan Basah Pagelen sami.
  64. Nenggih Pangran Natapraja, ngajengaken mengsah sawetan pragi, lawan Bupati puniku, ingkang sawetan Yogya, kidul Yogja pan sampun pepak sadarum, dhumateng sakilen praga, Kangjeng Sultan kang winarni.
  65. Ngajengaken kang neng Jeksa, lan Bupati ler kilen Yogja sami, samya jeng ajengan sampun, mengkana Kangjeng Sultan, dalu lenggah aneng pasanggrahanipun, tan ing ngadhep dening jalma, pan wus samya nendra iki.
  66. Pitekur sendheyan saka, mapan sangking sungkawahing tyas neki, mengkana ingkang winuwus, nulya ana kang prapta, kadya daru dhateng pesanggrahanipun, nulya lenggah ngarsanira, Jeng Sultan werni pawestri.
  67. Kalih ingkang ngiring ika, samya estri dene kawarsa sami, pan wus tan kena cinatur, mapan katiga pisan, undha usuk lawan kang den iring iku, Jeng Sultan dangu tan nyapa, kami tegengen ningali.
  68. Lawan mespahosken ika, genya lenggah datan srahing siti, Kajeng Sultan ngandika rum, nila krami kawula, langkung tambet Kangjeng Ratu lon turipun, rumiyin mapan kawula, lan paduka sampun jangji.
  69. Ing benjang yen sampun mongsa, lan paduka boten wande kepanggih, Jeng Sultan enget tyasipun, mengkana ciptanira, baya iki kang ingaran Ratu Kidul, dene banget anomira, Kangjeng Sultan ngandika ris.
  70. Pan sampun enget kawula, Kangjeng Ratu aris aturireki, yen pareng amba tetulung, inggih dhateng paduka, ing kawula anuwun jangji satuhu, yen sampun sirna sadaya, sagung ingkang laknat kapir.
  71. Kawula tuwan suwunhena, dhateng Allah ingkang Rabilngalamin, mantuka malih puniku, inggih dados manungsa, dene sagung wadya paduka sedarum, sampun wonten tumut yuda, kawula ingkang nyagahi.
  72. Sirnanipun Laknatolah, Kangjeng Sultan mapan ngandika aris, kawula tan nedha tulung, inggih mring sasama, yen agami amung pitulung Hyang Agung, Kangjeng Ratu nulya musna, mengkana ingkang winarni.
  73. Kapir Latnaktolah samya, kang neng Jeksa karsa ngantep kang jurit, Jendral Pagen tindhihipun, sagung murtad sadaya, Pangran Murdaningrat lan Pangran puniku, Panular titindhihira, enjing nulya mangkat jurit.
  74. Ingkang baris aneng pundhak, Pangran Ngabdulrahim sawadya neki, lan Pangran Sumanegareku, lajeng campuhing yuda, langkung saking tikel gangsal tindhihipun, dadya Islam mundur samya, tan kuwawi anadhahi.
  75. Mapan nulya tur uninga, dhateng Kamal yen sampun tan kuwawi, kapir langkung agengipun, Kangjeng Sultan anulya, nuding ingkang kinen nindhihi prang pupuh, pinilih lawan Bulkiya, lan sagung kang pradipati.
  76. Ingkang lor Yogja sedaya, Kangjeng Sultan ningali iring ardi, pan katingal dhatengipun, praptane ingkang mengsah, lamun tinon kadya gunung alelaku, kapir murtad kathahira, rahara kebekan sami.
  77. Genderanya Mangkuyuda, katutan dening Usar puniki, mogok mapan lajeng ngamuk, wantu tiyang satunggal, lajeng sabil usar kathah ingkang lampus, tanpantara usar prapta, ing kamal dipuntadhahi.
  78. Dhateng prajurit Bulkiya, lan pinilih lawan Kertanagari, usar mapan kathah lampus, kalindhih kapir samya, mapan lajeng binujung usar lumayu, ingkang ageng nulya prapta, Jeng Sultan marma mring abdi.
  79. Paman kinen mundur samya, tan kalilan kalamun anang ngledi, sadaya pan ken sampun, mundur prajurit samya, Kangjeng Sultan mapan ingaturan iku, wahu dhumateng kang paman, mesanggrahan panggung iki.
  80. Neng panggung apirembagan……………………
  81. Syeh Muhamad Usman Li Basah iki, mapan sanget aturipun, tan sanget aprang arga, pan kawula punika tiyang wus sepuh, senadyan inggih kathah, punika pun laknat kapir.
  82. Mapan sampun tinemaha, pan prayogi ngupados papan radin, Kangjeng Sultan dadya nurut mring ature Syeh Usman, Ali Basah ing meksih sumelangipun, kang dados matiring nala, Jeng Sultan mring repot sami.
  83. Jeng Pangeran Ngabdulrahman, ris turira inggih lamun marengi, pun Mertalaya puniku, lawan sakancanira, kang prajurit mandhung satus malihipun, kawan dasa Suranata, lawan tuwan Samparwadi.
  84. Lawan pun Cakranagara, kados cekap rumeksa repot sami, lawan angampingi iku, mring kang mas Panembahan, sampun dados rembagira Den Tumenggung, Martalaya dinawuhan, lawan tuwan Sarip nuli.
  85. Budhal Mandhung Suranata, saking panggung dhumateng kitha Giri, Kangjeng Sultan kang winuwus, saking panggung wus budhal, prapta Sela mirah pesanggrahanipun, kapir murtad mapan samya, wangsul dhateng Jeksa malih.
  86. Pengajengnya aneng pundhak, Pangran Ngabdulrahman Arya Ngabehi, umatur dhateng Sang Prabu, yen marengi Nalendra, luhung lajeng dhumateng wetan prageku, wonten ngriki ketanggelan, kalih celak kitha Giri.
  87. Bilih karya susah samya, marang repot prayoga ingkang tebih, sanadyan ngantepa prang pupuh, sahe sawetan praga, samya rembag sadaya ing ngaturipun, Kangjeng Pangran Ngabdulrahman, Kangjeng Sultan anuruti.
  88. Budhal saking Sela mirah, sampun prapta sawetaning pragi, mesanggrahan sejatiku, mengsah anulya prapta, kapir murtad mapan langkung kathahipun, dhatengira amretiga, nanging datan den tangledi.
  89. Mapan ngunduran kewala, marang breja undurira sang ngaji, pan lajeng kinodholiku, mundur malih Nalendra, dhateng badhut mengkana Sang Nata dulu, bong obongan langkung gengnya, prenahe ing kitha Giri.
  90. Kangjeng Sultan angandika, mring kang paman Pangran Arya Ngabehi, paman pundi Besmen iku, lir kitha Giri paman, Pangran Ngabdurahman aris aturipun, kados inggih leresira, punika ing kitha Giri.
  91. Kangjeng Sultan angandika, mring kang paman yen estu kitha Giri, kawula paman yun wangsul, dhateng sakilen Praga, nanging putra sampeyan kang dados kalbu, yen ngantos kagepok kopar, angur sirna paman mami.
  92. Pangran Ngabehi aturnya, lamun sampun mekaten karsa Aji, prayogi ngriki satuhu, kinarya ngantep yuda, nanging cobaning Yang Widi.
  93. Kang wadya telas sadaya, ing tyasira kathah kang sami balik, dadya ingkang dherek iku, aneng badhut punika, nanging Basah lebet kekalih puniku, prajurit nanging Bulkiya, mantra lebet lan pinilih.
  94. Suraya lan Suryagama, nanging sampun kantun kedhiku sami, Ki Maja sakancanipun, ingkang para ngulama, kang Tumenggung ler Yogha satunggal iku, westa Mas Jayapenawang, ing wus tan ngadhep prajurit.
  95. Kantun tiga rencangira, Kangjeng Sultan ing tyas wus sedya sabil, Jendral Pagen barisipun, aneng Ketebon ika, lan Kemiri ing ardi Kanigareku, kapir murtad maratiga, angepang ing badhut sami.
  96. Syeh Muhammad Usman Li Basah, ris turira dhateng Pangran Ngabehi, yen pareng kula nenuwun, prayogi pados papan, ingkang radin wonten ngriki tanggel tuhu, yen kinarya ngantep yuda, ingkang papan kirang radin.
  97. Mapan sampun samya nedya, Sabilolah kang papan ting slekuthik, mapan samya rembag sampun, Kangjeng Sultan ngandika, inggih mapan pundi kang radin puniku, Pangran Ngabehi aturnya, kawula dereng udani.
  98. Ing tanah ngrika sadaya, Mas Tumenggung Japenawang turnya ris, yen pareng karsa sinuhun, prayogi ing kasuran, mapan radin lawan ageng ingkang dhusun, pan sampun rembag sadaya, Pangran Ngabehi turnya ris.
  99. Yen sampun rembag punika, pan prayogi nunten mangkat puniki, lamun ngantos sapuniku, enjing dugi kawula, kapir murtad tan wonten prapta sadarum, ingkang baris maratiga, Kangjeng Sultan ngandika ris.
  100. Paman ing mangke kewala, dalu lamun sampun dhadhari sasi, lagya sanget arip tuhu, sakedhap ayun nendra, Kangjeng Sultan nulya sarehan iku, mapan kelajeng anendra, ngantos wektu pajar iki.
  101. Sanget ingkang aripira, datan wonten kang purun mungu iki, sampun sumekta sedarum, samya ngadhep kewala, Kyahi Maja lan Pangeran Ngabehiku, pan samya iren kewala, kalih ayun mungu ajrih.
  102. Kagyat wungu Kangjeng Sultan, pan tumingal lamun wus pajar sidik, pan langkung kasesanipun, jeng Sultan nulya Salat, bakda Subuh jeng Sultan busana sampun, budhal saking badhut nulya, prapta gening mengsah sami.
  103. Mapan sampun enjing ika, nanging wonten marmanira Hyang Widi, pedhut ageng prapta iku, ngalingi mring jeng Sultan, sawadyanya kapir murtad tanana wruh, yen jeng Sultan sampun budhal, saking badhut sawadyeki.
  104. Dadya kapir murtad samya, sareng enjang mapan kecalan sami, Kangjeng Sultan kang winuwus, sampun prapta kasuran, sawadyanya panuju Jumungah iku, SriNalendra angandika, mring sagung kang pra ngulami.
  105. Wus ta padha Jumungaha, mapan ingsun ingkang amecalangi, mengkana ngulama sagung, mapan samya Jumungah, sareng bedhug kapir murtad prapta sagung, mapan iya maratiga, ingkang Jumungah pan sami.
  106. Kelangkung denya kasesa, ingkang kutbah nanging prelunireki, Ki Maja ngimani iku, ayat Kulhu kewala, sampun bakda lajeng sohan mring sang prabu, Ki Maja sakancanira, SriNalendra lenggah iki.
  107. Awan sendheyan tirisan, Basah kalih ingkang munggeng ing ngarsi, lawan ingkang paman iku, Pangeran Ngabdulrahman, ingkang mengsah mapan sareng praptanipun, mariyem sampun tan mungal, ing kantun sanjata alit.
  108. Basah kalih matur samya, nuwun amit arsa methuk ing jurit, Kangjeng Sultan ngandika rum, menenga bahe padha, dimon perok wong wus nedya sabil iku, mundhak sayah lakonira, lawan seksenhana mami.
  109. Yen ana pitulung sukma, ingsun cukur lawan wus tan nedya mami, gumingsir geningsun lungguh, usar nulyana tingal, Jendral Pagen ingkang dadya tindhihipun, mapan cemeng kudanira, keng mengsah ing mara kalih.
  110. Kang pelangkir medal wetan, ingkang usar medal kidul pan sami, pelor langkung deresipun, mariyem wus tan mungal, nanging kantun sanjata alit gumrudug, Basah Ngabdulkamil nulya, nuhun pamit mring Sang Aji.
  111. Ingkang tyas pan tanderana, wantunira meksih anem puniki, lawan kalih dolahipun, Raden Prawiradirja, lawan Raden Abusongeb namanipun, samya kaduk punika, Kangjeng Sultan ngandika ris.
  112. Mengko antinen sadhela, dimon prerak nanging meksa tan kenging, tiga nitih kuda sampun, lajeng nander kewala, methukhaken ingkang usar yudanipun, Seh Usman Li Basah nulya, anembang tengara jurit.
  113. Gumergut wadya Bulkiya, lan pinilih Surayama pan sami, rempak sareng ajengipun, Syeh Usman Ali Basah, kang nindhihi mengkana pan lajeng campuh, kalawan usar sadaya, wus carob ingkang ajurit.
  114. Kangjeng Sultan langkung marma, nulya ngatag maring Ki Maja puniki, kinen tetulung ing pupuh, lan sagung pra-ngulama, nulya manjing mengsah saking wetan rawuh, Kangjeng Sultan nulya ngatak, mring Syeh Khaji Bandarodin.
  115. Lun Tumenggung Puthutlawa, Suryagama lan matri lebet sami, nuli campuh kang prang pupuh, lajeng ruket kewala, kang pelangkir pan langkung pangedrelipun, ing Tumenggung Puthutlawa, lawan Dolah Badarodin.
  116. Kalawan sakancanira, samya nusup mring kukus sudaweki, Basah kalih kang winuwus, ingkang ngajengken usar, lan Ki Maja kelawan sakancanipun, kelangkung ramening yuda, japena wangkang winarni.
  117. Kancannya wus kathah prapta, sampun karsaning Hyang Agung, ungsar pelangkir telas, Jendral Pagen lumayu nulya kinepung, usar ing kantun sakawan, Jendral lajeng minggah ardi.
  118. Lawan kang usar titiga, dereng unting kesaput dalu iki, Pangran Ngabehi ingutus, ngunduraken kang yuda, yen sampuna Kangjeng Sultan karsanipun, sinapih ingkang ayuda, Jendral Pagen kados keni.
  119. Mapan belasah bangkenya, kapir usar muted kelawan plangkir, Islam pitulung Yang Agung, mapan lujeng sedaya, ingkang tatu kewala tan wonten iku, Kangjeng Sultan langkung welas, ningali kang bangke sami.
  120. Pan tumpukhing pesabinan, ngara ara ing lepen sanggen neki, dadya tan saged andulu, Jeng Sultan nulya budhal, sing kasuran mapan ing dalu sadalu, angalih kang pesanggrahan, ing dhusun Landhangan iki.
  121. Kang wadya wus kathah prapta, Pangran Behi mengkana atur neki, yen pareng karsa sinuhun, sahe lajeng kewala, mupung samya angsal manah wadya sagung, Jendral Pagen sahenggennya, prayogi linantak nuli.
  122. Sampun dhinahar aturnya, Pangran Behi kinen tengara muni, pinilih kang munggeng ngayun, sinambungan Bulkiya, sareng prapta Jendral Pagen barisipun, mapan wus kepanggih sepiha, mengsahan toya urip.
  123. Kangjeng Sultan angandika, kados pundi paman lampah puniki, Pangran Ngabehi turipun, sahe lajeng kewala, mring terayem sokur Jendral wonten ngriku, anulya kinen tengara, budhal saking Banyuhurip.
  124. Prapta dhusun Candhi ika, kendel aso nulya anatur peksi, lamun wonten mengsah rawuh, pan sewu kawetara, kedhikhipun ingkang mengsah gangsal atus, datan ngantos dhinawuhan, pan lajeng tengara sami.
  125. Pan datan kenging tinata, rebat ngajeng sagung ingkang prajurit, saking samya ber tyasipun, pan mentas angsal manah, mengsah kagyat pan lajeng ngedrel puniku, mapan datan linegewa, wus campuh ingkang ajurit.
  126. Wahos lawan sakuh ika, tan pantara nulya tlas wong kapir, kantun ingkang murtad iku, lawan usar punika, Basah kalih mapan awas denya dulu, kelamun ingkang sentana, Kangjeng Sultan pepaksami.
  127. Kang eyang lawan kang paman, ingkang rayi Basah kalih anuli, ngundurken prajurit sagung, ayun atur uninga, nanging sampun prajurit sagung, kadya wus karsa Yang Sukma, sedaya praptahing jangji.
  128. Pangran Behi lan Ki Maja, prapta ngundurhake meksa tan keni, prajurit wus wuru sagung, lir bantheng tawan brona, pengamuknya Dolah Prawiradirjeku, lajeng nyander tur uninga, dhumateng Sultan prapti.
  129. Sang Nata nuju sareyan, aneng sela pinggir lepen puniki, kagyat mulat praptanipun, Dolah Prawiradirja, lajeng matur yen mengsah punika tuhu, sentana dalem sadaya, nanging sagung kang prajurit.
  130. Sampun tan kenging ingampah, Kangjeng Sultan nulya mundhut turanggi, pan pun ranis westanipun, saking ing margawatya, preranakan kuda Sembrani puniku, Datan pantara wus prapta, ing lengkong Srinarapati.
  131. Abdi pan kantun sadaya, samya nusul anging prapta pribadi, wus kepanggih bangke tumpuk, kapir kalawan murtad, mapan telas pan Islam lujeng sedarum, kang tatu bahe tanana, kadya wus karsaning Widi.
  132. Sang Nata sareng pirsa, dhateng bangke kapir lan murtad sami, mapan atumpuk tinumpuk, lepen sabin rahara, Kangjeng Sultan kendel langkung welasipun, mitenggengen tan ngandika, mengkana kang paman prapti.
  133. Pangran Behi lan Ki Maja, Basah kalih ngaturken rayi aji, lawan kang paman kalih iku, kang ngungsi Basah Iman, datan pejah kang liya wus telas iku, Kangjeng Sultan nulya tedhak, mring salebet dhusun nuli.
  134. Ing lengkong neng jawi nata, datan saged ningali bangke sami, SriNalendra lenggah sampun, Pangran Behi neng ngarsa, lan Ki Maja Basah kalih lawan sagung, Bupati andher ing ngarsa, kang samya tes menang jurit.
  135. Ki Maja aris aturnya, Basah Iman ngaturken rayi aji, Pangran Suryawijayeku, lan kalih paman nata, Pangran Martasana Pangran Natabayeku, kang ponakawan satunggal, nenggih westa pun Salimin.
  136. Kang lumajeng meksih gesang, namung gangsal pratelanipun sami, liya punika sinuhun, mapan pejah sadaya, SriNalendra mapan lajeng kinen dangu, mring Panran Suryawijaya, sapa kang lumayu urip.
  137. Lawan mati kabeh sapa, Pangran Suryawijaya ris tur neki, ingkang lumajeng puniku, paman Sontawijaya, lawan paman Purwakusuma puniku, kalih pan Welandi usar, satunggal pan rencang neki, inggih paman Murdaningrat, dene paman mapan sampun ngemasi, lawan Yang Panular iku, lan eyang Danupaya, paman Adiwinata lan malihipun, inggih paman Diwijaya, Bupati tiga ngemasi.
  138. Keliwon kalih punika, ingkang kathah paman mantra, lawan pasisir sadarum, Ambon Welandi samya, Kangjeng Sultan nulya animbali iku, marah dolah Suryagama, nenggih Khaji Badarodin.
  139. Kalawan sakancanira, mapan kinen nyaheni kang ngemasi, Kangjeng Sultan budhal sampun, saking lengkong pan nulya, SriNalendra mesanggrahan ing Kemusuh, ngasokhaken ingkang wadya, pitung dina winetawis.
  140. Pan sampun pepak sadaya, pradipatya kang ler Ngayogja sami, lawan Bupati ing Kedhu, Kangjeng Sultan ngandika, mring kang paman Jeng Pangran Behi puniku, kalawan Kyahi Maja, man Maja ing karsa mami.
  141. Padha sira parentahe, lor Ngayogja ingkang ingsun lilani, ngrehna pradipatyeku, iya Si Japenawang, lan aranne iya sun paringi iku, ki adipati Urawan, sedaya jumurung sami.
  142. Dene Si Kertanagara, Canegara karo sun undur iki, mijiya bahe maring sun, sun lilani parentah, karo iku iya prajurit mung nyatus, Ki Maja matur sandika, Sang Nata ngandika malih.
  143. Paran padha rembugira, apa sida bedhah terayem iki, dadi bali maning iku, sedaya tur sumongga, Kangjeng Pangran Ngabehi aris umatur, yen marengi SriNalendra, prayogi lajeng puniki.
  144. Mawi mrerayem punika, ambataken tan wonten Jendral neki, mindhak lampah wongsal wangsul, tan wonten pedahira, nanging amung tinengga ing saradhadhu, inggih dinamel punapa, luhung nulungana sami.
  145. Di dalem kidul sedaya, kajengipun tan samya atangi, prandenipun kang ler sampun, inggih tanga sedaya, Kangjeng Sultan mapan dhahar aturipun, lan samya rembag sadaya, mring ature Pangran Behi.
  146. Sang Nata anulya budhal, sing kemusuh ingkang dadya pangarsi, Dipati Urawan iku, lawan sakancanira, sampun pulih wadyanira kang sinuhun, malah wewah kang tyasamya, wantu mentas angsal ati.
  147. Kendel sadalu neng marga, pan kebekan sagung rahara sami, miwah ingkang dhusun dhusun, Pangeran Adisurya, lan Pangeran Sumanegara wus nusul, mila saya kathahira, mengkana Jeng Pangran Behi.
  148. Ing dalu mapan utusan, Mas Tumenggung Mangundirja tinuding, kinen dhawahi puniku, mring Pangran Natapraja, yen Jeng Sultan ing mangke arsa tetulung, nanging miyos wetan Praga, Pangran Natapraja iki.
  149. Mapan kinen angledheka, inggih saking sakilenhing Pragi, kang baris Mangir puniku, gya mangkat Mangunharja, sareng enjing Kanjeng Sultan budhal sampun, miyosing toya tumumpang, mengkana Jeng Pangran dipati.
  150. Nusulan sawadyanira, tigang atus lan Raden Sindurjeki, lawan Kangjeng Sultan cundhuk, mengkana sampun prapta, ing Jipang Kanjeng Sultan sare sadalu, enjing Pangran Behi nulya, anata lampahing jurit.
  151. Langkung prayitna ing baya, Pangran Dulrahman Arya Ngabehi, prajurit pinara telu, Ki Dipati Urawan, sakancanya mapan kinen medal lurung, tetindhih Pangran Dipatya, anjagenni mengsah kalih.
  152. Ngayogya lan Raja Suma, bok manawa narombol amedali, ingkang medal tengah iku, Pangran Sumanegara, pan angirid prajurit kilen Yogjaku, kalawan ing Kedhu ika, tindhih Pangran Ngabdulrahim.
  153. Basah Iman Basah Usman, tinindhihan dhateng Srinarapati, lan Suryagama puniku, mantri lebet Ki Maja, Pangran Behi medal iring iring gunung, sapa ingkang nemu karya, poma ajana preduli.
  154. Mapan iya wus bubuhan, pan sandika sedaya atur neki, nulya tinengeran sampun, budhal saking Jipangan, maratiga mapan sami kathahipun, Kangjeng Sultan karsanira, ngingre ri beteng ing ardi.
  155. Ing Slarong binitingan, mapan iya Mangkunagaran sami, aneng sanginggiling gunung, pan mangke wedi ika, Basah kalih kang kinen ngrangsang puniku, pinilih lawan Bulkiya, Kangjeng Sultan anjenengi.
  156. Bulikiya kang medal ngarga, pan pinilih medal ngereng ereng sami, nulya den mariyem iku, nanging mungel ping tiga, saking dene samya rikat ajengipun, dadya mriyem wus kaliwat, nulya ngedrel senjata lit.
  157. Langkung peteng kang sundawa, nanging sampun datan wonten mreduli, pinilih pan inggahipun, anurut yod oyodan, kang landheyan samya sinered puniku, pan kinempit godhenira, kang aneng jro biting sami.
  158. Giris mulat tandangira, mring pinilih mengkana kang neng jawi, kang usar murtad sedarum, wus tempuh lan Bulkiya, langkung rame sakedhap gya telas iku, kang gesang lumayu samya, mapan lajeng den tututi.
  159. Dhateng Basah Iman samya, lawan dolah sekawan mapan nuli, pinedhangan nulya lampus, kekecer bangkenira, sagung murtad ingkang aneng beteng iku, mapan wus telas sadaya, ing ngamuk dhateng pinilih.
  160. Angsal mariyem satunggal, sanjata lit kathah datan kawilis, kalawan kapal puniku, murtad tumpuk bangkenya, kang neng beteng Kangjeng Sultan lajeng sampun, kendel ing dhusun puluhan, ngentosi kang dereng prapti.
  161. Lan ngasokhaken kang wadya, pan dinangu samya lujeng puniki, nanging satunggal kang tatu, mapan dat punapa, kang prajurit jajar sinilih puniku, mengkana anulya prapta, kang medal margi geng sami.
  162. Kyahi Dipati Urawan, sakancanya lan Pangran Ngabdulrahim, lawan saprajuritipun, Kangjeng Pangran dipatya, mapan ngantun anjageni mengsah pungkur, menawa bantu prapta, punika kang den jagani.
  163. Abaris aneng sumuran, sawadyanya liya punika sami, wus prapta ngarsa sang prabu, SriNalendra ngandika, mring kang paman Jeng Pangran Ngabehi iku, paman punapa punika, kidul datan lajeng jurit.
  164. Pangran Ngabehi aturnya, pangentosi dawek kula kinen nitik, mengsah nenggih kabaripun, mara kalih barisnya, pan ing Mangir kalih lepen sat puniku, pundi kang ageng barisnya, kantenan wawrating jurit.
  165. Tan pantara nulya prapta, kang ingutus westa Dhaheng Markincing, mengkana pan aturipun, ingkang ageng lepen Sat, sewu langkung kedhik pan antawisipun, tindhih Pangeran titiga, mariyemipun kakalih.
  166. Manggir gangsal atus mapan, datan mawi Pangeran tindhih neki, mariyem satunggal iku, Pangran Ngabehi nebda, nantun marang Seh Usman Ali Basah iku, mengkana ingaturira, inggih kalamun marengi.
  167. Pan sampun tanggel punika, wektu luhur sahe Salat rumiyin, kalih samya kajengipun, angsal aso sakedhap, Pangran Behi sampun nurut aturipun, mring Seh Usman Ali Basah, pan sampun tinata sami.
  168. Nenggih Pangran Adisurya, binebahan nyabet kang baris Mangir, kalawan sawadyanipun, kilen Yogja sadaya, sampun sagah Ki Urawan lawan sagung, sakancanipun sadaya, prajurit lor Yogja iki.
  169. Kinen nyabething lepen Sat, Basah kalih kang tinuding nindhihi, Bulkiya pinilih iku, lan prajurit Suraya, mantra jero lan Suryagama puniku, Pangran Behi Kyahi Maja, mapan tengga Sri Bupati.
  170. Sampun dados rembagira, lajeng bubar aSalat luhur sami, sareng sampun bakda iku, lajeng nembang tengara, nulya tata sagung prajurit sedarum, ingkang tyas samya gumbira, wantu mentas angsal hati.
  171. Sampun mangkat malih nulya, Pangran Adisurya minggah mring Mangir, kalawan sawadyanipun, Ki Dipati Urawan, mring lepen Sat kalawan sakancanipun, tindhih Iman Ali Basah, lan Usman Li Basah iki.
  172. Mapan sampun prejanjeyan, aja ana tulung tinulung sami, amrih santosaning pupuh, pan wis padha timbangnya, malah ngroba sadaya pan sampun saguh, ing lepen Sat sampun prapta, lagya jeng ajengan jurit.
  173. Ing Mangir wus campuh yuda, langkung rame mapan swaraning bedhil, bareng lan mariyemhipun, Jeng Pangran Adisurya, pan kabereg prajuritira wus mawur, sabab penganjuring aprang, Ki Surajenggala kanin.
  174. Kenging mriyem dhadhanira, ing tan pasah ki Tumenggu tan eling, kontal binekta lumayu, dhumateng kancanira, kawarna anenggih wonten mantra sepuh, westa Mas Prabaleksana, nyander matur Sri Bupati.
  175. Sinuhun rayi paduka, mapan sampun kabereg jurit neki, Kangjeng Sultan lajeng nantun, wahu dhateng kang paman, lan Ki Maja mengkana kalih turipun, kados pundi yen ngantosa, nimbali wadya kang sami.
  176. Ngajengken mengsah lepen Sat, kados mindhak kere, tyasipun sami, pan sampun bebahipun, ing wahu panjanjeyan, datan kenging punika tulung tinulung, yen pareng karsa Nelendra, mapan minangsulken malih.
  177. Kangjeng Sultan esmu duga, mring kang paman lawan Ki Maja iki, tan ngandika malih iku, lajeng nitih turongga, Ki Wijayaca paman lajeng mamprung, ingkang sareng lan Sang Nata, ing Menggung Puthutlaweki.
  178. Lan Rongga Puthutguritna, Raden Jayanegara anututi, nyanderhaken kudanipun, pun Jagul westanira, Kangjeng Sultan asru angandika iku, heh sira Jayanagara, dudu anak jalmi.
  179. Den Menggung Jayanagara, sareng mirsa timbalane Nerpati, lajeng narik pedhangipun, nander wus munggeng ngarsa, mapan lawan Tumenggung Puthutlaweku, lan Rongga Puthutguritna, kang munggeng ngarsa Nrepati.
  180. Satunggal kang rayi ika, Pangran Suryawijaya kang nututi, prapta Mangir lajeng campuh, kinarutug senjata, lan mariyem anging mungel kaping telu, Jayaca papan tan kena, ing ngampah anulya prapti.
  181. Marang gen mariyem ika, setabelnya sadaya pan wus mati, winahosan mring puniku, Den Menggung Puthutlawa, lawan Rongga Puthutguritna puniku, mariyem binekta ngiwa, dhumateng Jeng Sultan nuli.
  182. Kawarnaha Basah Iman, mirsa warta yen Jeng Sultan nyalirani, lajeng supe wadyanipun, pan tinilar sadaya, nanging kalih dolah kang dherek puniku, busonge Prawiradirja, tiga lajeng ngamuk sami.
  183. Aneng saluhuring kuda, ngagem pedhang lan Jayanegareki, Puthutlawa ngagem lawung, lawan Puthutguritna, mapan nenem langkung liwung tandangipun, wus supe ing subasita, kapir murtad kathah mati.
  184. Kang ngarsa wingking apanggih, mapan langkung kapir pangedrel neki, pinilih suraya iku, nututi pan wus prapta, lajeng ngamuk nusul kukus sendaweku, mengkana Usman Li Basah, mapan lajeng prapta sami.
  185. Lawan prajurit Bulkiya, sareng ngamuk Ki Urawan nututi, budhalan sakancanipun, ing lepen satinilar, mantra jero Suryagama sareng ngamuk, rempek nusup kukus samya, Ki Maja lan Pangran Behi.
  186. Pan sampun prapta sadaya, kapir murtad gangsal atus sirnanting, ingkang bangke mapan tumpuk, aneng ing ara ara, ingkang wonten satunggal kalih lumayu, pinejahan mring wong desa, mengkana sesambat neki.
  187. Dene wingi sira padha, sun kon ngarit lawan ngiseni kendhi, ana nganam widhig iku, sira nora suwala, bok den aling warna warna sambatipun, wong desa samya sahurnya, iya wingi aku widi.
  188. Gustiningsun during prapta, pan ing mengka ingsun wus nora wedi, mapan samya lajeng menthung, dadya telas sadaya, gangsal atus satumpes datan wonten kantun, mapan wus karsaning sukma, Islam mapan lujeng sami.
  189. Pan nanging tatu satunggal, ponakawanira para dipati, nanging tan punapa iku, pan kasremped kewala, dening pelor Kangjeng Sultan sampun rawuh, mariyem kinen nyemplungna, ing sumur lajeng ningali.
  190. Belasah bangkening murtad, ngara ara mapan kebekan sami, pan kumembeng waspanisun, Kangjeng Sultan tumingal, lajeng marang pijenan ngiring wadya gung, sedya ngasokaken samya, gung wadya neng dhusun iki.
  191. Pinililih lawan Bulkiya, pan sadinten ayuda kaping kalih, dadya sanget sayahipun, mengkana kang winarna, kapir murtad kang baris lepen Sat iku, mapan wus miharsa warta, yen tumpes kang baris mangir.
  192. Lawan ing Selarong ika, ingkang beteng mapan wus bedhah iki, lawan tumpes kancanipun, dadya tanbuh solahnya, lajeng bodhol nekad medal ing marga gung, pan samya lumajeng ika, samarga lawan mriyemi.
  193. Kalawan kinodhol ika, mring Pangeran Natapraja punika, kalawan sakancanipun, Bupati wetan Yogja, kidul Yogja pan sami ngadol sedarum, dadya prang samarga marga, ing tan saged ruket ika.
  194. Nanging bedhilan kewala, pan kekeser bangke murtad rut margi, Jeng Sultan ningali iku, neng pinggir padhusunan, lawan sagung ingkang prajurit sedarum, arsa malih binenjelna, ing menggah tyasnya nerpati.
  195. Dinugi sanget sayahnya, angandika lawan mesem sang aji, heh Basah Ngusman puniku, pedhoten mungsuh ika, nanging sira dhewe aja gawa batur, dimon rame Natapraja, pan ingsun ayun udani.
  196. Olehe campuhing yuda, yen bedhilan mapan nora ngundhili, oleha sepira iku, Basah Ngusman aturnya, lan gumuyu punapa diken lampus, wong siji kinen nyegat, mring kapir sewu neng margi.
  197. Pan lajeng gumujeng samya, SriNalendra ingkang paman tinuding, kinen tumut ngodhol iku, mring Pangran Natapraja, Pangran Arya Ngabehi wus lengser iku, kalawan sawadyanira, Jagasura kawan neki.
  198. Mengkana wus tan winarna, Kangjeng Sultan mapan nyare sawengi, neng dhusun pijenan iku, enjing anulya budhal, mapan lajeng mesanggrahan puneku, pan sedya ngasoken wadya, Pangeran Ngabehi prapti.
  199. Lajeng matur mring Nalendra, Pangran Natapraja wus kinen baris, neng Bantul sakancanipun, ngiras dados pecalang, lan binanton tumenggung jawi nateku, lan Raden Sumadiningrat, mengkana ingkang winarni.
  200. Kapir kang baris ing waja, lawan Jeksa samya miharsa warti, yen lepen Sat dhadhal sampun, Mangir Slarong tumpesan, dadya giris sadaya kang manah iku, lawan dalu sri nginggahan, marang Basah Ngabdullatip.
  201. Lan Pagelen Basah tiga, lan ing Jeksa mapan mengkono maning, asring rinesahan iku, marang Tumenggung tiga, Mangkuyuda lawan Wiryanegareku, Tumenggung Cakranagara, dadya saprang dhadhal neki, waja Pangran Sumayuda, marang Kedhu nenggih undurireki, kinodhol Pagelen sagung, Jeksa Jendral punika, Pagen mundur dhumateng Ngayogja iku, kinodhol tumenggung tiga, ngarsa Kusumawinarna.
  202. Pangeran Mangkunagara, saprang prapta kang putra wayah sami, saking lepen Sad kabujung, lawan atur wuninga, yen kang baris Slarong Mangir sedarum, mapan sampun tumpes samya, pejah tan katun sawiji.
  203. Dadya giris manahira, Pangran Mangkunagara bodhol nuli, saking Arjakusumeku, lan putra wayahira, sampun prapta Ngayogja Pangran cundhuk, lawan Jendral Dhekok samya, tinanya tan saged angling.
  204. Tan pantara praptanira, Jendral Pagen lawan sahupsir neki, saking Jaksa pan kabujung, nulya anatur surat, saking Kedhu yen Pangran Sumayudeku, pan kabujung saking waja, mring wadya Pagelen sami.
  205. Jendral Dhedhokak langkung kurda,  Jendral Pagen ingkang den sarengeni, nuli atetanya iku, mring Pangran Mangkunagara, pan ing mengko Sultan neng ngendi genipun, Pangeran Mangkunagara, aris denira nahuri.
  206. Kabar ana inglipun, ngingsiha Natapraja abaris, mapan ana Bantul iku, pecalang Karangnongka, Jendral Dhekok mapan asru denya muwus, heh Pagen langgaren nulya, mangkata sawengi iki.
  207. Lan Pangran Mangkunagara, wong Ngayogja miluwa kabeh iki, iya sahanane iku, mangkana nulya dandan, pan sedalu datan ana wong kang turu, sareng pukul lima mangkat, saking ing Ngayogja sami.
  208. Jendral Pagen pangiridnya, langkung ageng nenggih dedamel neki, prapta Karangnongka iku, pukul pitu wetara, ingkang baris ing Karangnongka tinempuh, raja niti tan kuwawa, nulya lumajeng tur uning.
  209. Mring Pangeran Natapraja, nulya tata sedya amethuk jurit.
  210. Lawan tur uninga iku, dhumateng ing Lipura, tanpantara mengsah pan katingal iku, usar kang dadya pengarsa, lajeng campuh ing ajurit.
  211. Tinindhihan pradipatya, tan kuwawa usar pan lajeng ngungsi, dhumateng pelangkiripun, nulya ngedrel prasamya, pan sinareng kalawan mariyemipun, pradipati tan kuwawa, lan Pangran Nataprajeki.
  212. Nulya ngaturi uninga, lamun sampun tan kuwawi nadhahi, nulya Basah kalih iku, tinuding nadhahana, sampun budhal Suraya Bulkiya iku, pinilih prapta sumuran, kapethuk campuhing jurit.
  213. Kelangkung ramening yuda, swaranira mariyem sanjata lit, Kangjeng Sultan budhal sampun, saking dhusun Lipura, tun tumingal dhumateng kang prerang pupuh, prapta ing dhusun Sumuran, Bulkiya lawan pinilih.
  214. Suraya kasesel ing prang, Kangjeng Sultan putusan kinen sami, majeng malih aturipun, nuwun aso sakedhap, langkung sayah sedaya pan aturipun, SriNalendra angandika, dhateng Kangjeng Pangran Behi.
  215. Paman paran kang prayoga, ingkang kinen anadhahi ing jurit, Pangran Behi aturipun, putu Pangran dipatya, pan punika sawadya dereng prang pupuh, Kangjeng Sultan angandika, paman sampeyan dhawahi.
  216. Mangke neng pundi enggenya, pan punika ingkang baris neng wingking, Pangran Behi nander sampun, saking ngarsa Nalendra, sampun panggih lan Jeng Pangran dipatyeku, mengkana wus dhinawuhan, Kangjeng Pangeran dipati.
  217. Lajeng mangkat sawadyanya, prapta sampun campuh ingkang ajurit, rame malih senyjateku, mesem jeng Sultan nebda, paman Behi yen wayah sampeyan purun, mapan kenging piniharsa, mengkana Jeng Pangran Behi.
  218. Tumingal iring ing arga, yen kang wayah inggih Pangran dipati, wus aneng ngiring ing gunung, lan Pangeran Natapraja, sawadyanya Pangeran Ngebehi matur, punika putra Nalendra, lawan pun Nataprajeki.
  219. Sampun minggah dhateng arga, Kangjeng Sultan mapan sareng ningali, dhumateng kang putra iku, lingsem dhateng kang paman, Ki Wijayaca pagya kinetab ikuk, lajeng ngawal Jayacapa, arsa nyalirani jurit.
  220. Mantri jero Suragama, mapan lajeng samya angrumiyini, Basah Iman sareng dulu, kalawan Basah Ngusman, yen Sang Nata arsa nyalirani pupuh, dadya sareng ajengira, Bulkiya lawan pinilih.
  221. Suraya gumregut samya, sedangunya mapan ingkang ngawali, mring yudane kapir iku, Raden Riya Sindurja, nanging muwer kewala neng lebet dhusun, marma kapir tan uninga, ingkang ngawali kedhik.
  222. Tinarka kathah kewala, marma menggahing tyas murtad lan kapir, dhasar misih mambu ilu, mengkana sareng mulat, mring Bulkiya pinilih pan sareng maju, lan sagung wadya sedaya, gumuruh tabuhan muni.
  223. Saking kidul wetan ika, lawan kilen pan sareng ajeng neki, kapir ngedrel mriyem iku, mapan wus tan linegewa, Jendral Pagen misih sanget kawusipun, miyat Islam ajengira, rempeg wus tan ajrih bedhil.
  224. Adat Islam yen mengkana, nora wurung tumpes kabeh wong kapir, Jendral Pagen nulya mundur, kapir murtad sadaya, gegancangan mapan sareng ajengipun, binereg mring wadya Islam, Kangjeng Sultan kang jenengi.
  225. Kapir murtad mogok kontal, pan samarga mengkana jurit neki, Islam lamun lekas purun, tan kena sinawawa, kapir murtad tan kelar nadhahi iku, pelornya wus tanpa karya, mring tan miyatani.
  226. Kapir murtad bangkenira, pan kekecer nenggih samargi margi, Kangjeng Sultan kendel sampun, aneng dhusun Keringan, pan ngentosi prajurit kang meksih bujung, sareng sampun samya prapta, umatur Pangran Ngabehi.
  227. Yen marengi SriNalendra sahe lajeng mesanggrahan Pendhawi, Kangjeng Sultan sampun nurut, mesanggrahan Pendhawa, sampun pepak, sagung kang wadya kusweku, nanging Jeng Pangran dipatya, jrih lingsem mring Sri Bupati.
  228. Wangsul mring sakilen Proga, lan kang paman Pangran Suryengnglageki, mengkana wus tan cinatur, kawarna ing pandhawa, Pangran Behi mapan kinen nata sagung, Kangjeng Sultan karsanira, lajeng dhateng Sambiradin.
  229. Pepak sagung kang santana, myang pratiwa Pangran Nataprajeki, tinantun pan meksih purun, dadya pangirid ing prang, Kangjeng Sultan mapan arsa tedhak kulup, iya marang Sambirata, sira den angati ati.
  230. Barisa ing Prerambanan, lan Bupati sawetan Ngayogjeki, lan ingsun bantoni kulup, iya Sumadiningrat, jawi Nataraja niti wus ta kulup, sira dhingin amangkata, ing poma den ngati ati.
  231. Tumenggung Surareja, Ranupati barisa nyamplung iki, sandika samya turhipun, Pangeran Natapraja, nulya budhal saking Pendhawa myang sagung, Pangran Ngabehi ngandika, mring Pangeran Ngabdulrahim.
  232. Anak mas karsa Nalendra, jeng ngandika kinen tengga ing wingking, lan sagung niyaka iku, ingkang sakilen Yogja, nanging putu Sumanegara puniku, kalawan saprajuritnya, kang kalilan dherek iki.
  233. Ing wingking mongsa bodhoha, pan sedaya katempahan mas sami, mapan ing pangreksanipun, Jeng Pangran Adisurya, Ngabdulrahim sandika pan aturipun, Kangjeng Sultan lajeng budhal, saking Pandhawa puniki.
  234. Prajurit pinaratiga, lampahira tan tunggil marga sami, Dipati Urawan iku, lawan sakancanira, Raden Jayanagara sakancanipun, saking prayitna ing baya, Kangjeng Pangeran Ngabehi.
  235. Kang tunggil margi Nalendra, Basah kalih lan Pangran Sumanegari, samarga tabuhan umyung, kapir murtad pan lagya, sanget kendhak tan winarna marga rawuh, Kangjeng Sultan sambirata, lajeng mesanggrahan aji.
  236. Mas Tumenggung Sutayuda, tur uninga dhateng Pangran Ngabehi, ing kejawin baris agung, mekewedi punika, wonten wingking saking ngriki prenahipun, Kangjeng Pangran nulya matah, dhumateng ki adipati.
  237. Urawan sakancanira, ingkang ngirid Mas Tumenggung pengarsi, Sutayuda mapan sampun, Pangran ngandika heh Urawan, yen anasihing Hyang Ngagung, sira banjur abarisa, kejawen denngati ati.
  238. Kalawan sakancanira, Ki Urawan sandika atur neki, gya nembang tengara umyung, sampun budhal sadaya, saking Sambirata lan sakancanipun, sampun prapta ing Kejiwan, kang baris Kejiwan sami.
  239. Sareng ningali kewala, pan tinarka Kangjeng Sultan nindaki, pan lumayu rebut dhuwung, wadya Mangkunagaran, langkung sanget wahu denira anawus, pan lajeng binujung samya, Kejiwan wus den enggeni.
  240. Marang Dipati Urawan, sakancanya lawan atur upeksi, mring Pangran Behi wus katur, dhumateng SriNalendra, kawarnaha Pangran Nataprajeku, ingkang baris Prerambanan, lawan sagung pradipati.
  241. Mengkana ing inggahan, langkung rame swaranipun, sanjata lit kalawan, mriyem barung kadya kabrereg puniku, Kangjeng Sultan angandika, mring kang paman Pangran Behi.
  242. Kalawan Kiyahi Maja, mapan samya wahu kinen nulungi, lawan Bupati sedarum, kang munggeng ngarsa nata, Pangran Behi lan Basah kalih umatur, nanging panuwun kawula, paduka kendel neng ngriki.
  243. Sampun ngantos tumut yuda, yen kawula dereng atur udani, gih paman gya tengareku, sampun budhal sadaya, Pangran Behi Ki Maja titindhihipun, Kangjeng Sultan ing tinengga, Dolah Khaji Badarrodin.
  244. Lawan Dolah Puthutlawa, sakancanya mengkana Pangran Behi, lawan mengsah wus kapethuk, nanging sanget kagetnya, dereng ngantos tatapan kapethuk iku, dadya kang prajurit samya lajeng bubrah tata neki.
  245. Pan nanging Kertanagara, lawan Jayanagara kang ngawali, mengkana Jeng Sultan iku, tan eca ing tyasira, nulya mundhut titiyan pan sampun katur, nenggih Ki Wijayacapa, mapan ngawal lampah neki.
  246. Kang wadya kantun sadaya, Puthutlawa lan Khaji Bandarodin, kalawan sakancanipun, samya nututi ika, Kangjeng Sultan ingkang dherek anging telu, Pangeran Suryawijaya, lan Den Riya Sindurjeki.
  247. Lan Den Menggung Cakradirja, usar samya bebujung kang prajurit, mengkana sampun kepangguh, usar lawan Jeng Sultan, Ki Wijayacapa pan nerajang purun, usar sanget kagetira, gung usar lumajeng gendering.
  248. Saking sanget panasira, lan baledug marma datan kaheksi, lamun Kangjeng Sultan iku, kang dherek anging tiga, pan tinerka prajurit sadaya wangsul, dhasar meksih kawusira, sagung murtad lawan kapir.
  249. Samya supe pelajengnya, sagung usar tunjang tinunjang sami, kathah tiba pejah iku, keles samya kanycanya, ingkang rontek gangsal welas ingkang runtuh, mengkana anulya ana, usar kidul nulungi.
  250. Mapan satus winetara, pan wespa soyen Jeng Sultan pribadi, ingkang nyalirani pupuh, kang dherek nanging tiga, usar nyander lawan samya ngedrel bestul, Kangjeng Sultan wus kabetah, Ki Wijayacapa nuli.
  251. Malumpat ing pagerjaran, pinggir lepen wus kalumpatan sami, usar samya menggah iku, tan saged nututana, dadya samya sapih kasaputing dalu, Kangjeng Sultan mapan nulya, kondur mesanggrahan malih, Pangran Ngabehi wus prapta, lan Ki Maja tenapi Basah kalih, myang sagung pradipatya gung, Pangeran Natapraja, sampun prapta nulya dhinawuhan iku, kinon wangsul barisira, marang Prerambanan malih.
  252. Nging den ngati ati sira, aja kaya kang wus kelakon iki, kulup den prayitneng kewuh, Kangjeng Sultan pan arsa, laju tedhak marang ing Kajiwan iku, wus kulup mara dhingina, sandika gya budhal nuli.
  253. Nenggih Pangran Natapraja, sakancanya mring Prerambanan malih, enjing Kangjeng Sultan sampun, budhal sawadya kuswa, saking Sambirata mring Kejiwan rawuh, mapan lajeng mesanggrahan, ing dhusun Kuwanen iki.
  254. Nulya Pangran Pakuningrat, nusul lawan sasedherek ireki, lawan tur uninga iku, kelamun ingkang raka, Pangran Mangkudiningrat wus balik iku, mapan dhumateng Magelang, enengna ingkang winarni.
  255. Laknat kapir lawan murtad, anututi mring Jeng Sultan wus prapti, ing Kejiwan lampahipun, pan nuju wektu ngarsa, Kangjeng Sultan mapan lagya Salat iku, lan sagung wadya sedaya, mapan lajeng den mriyemi.
  256. Ingkang pelor sami dhawah, kiwa tengenira Jeng Sultan sami, sareng sampun bakda sagung, ingkang Salat sadaya, Kangjeng Sultan nulya aparentah iku, wahu dhumateng kang paman, Kangjeng Pangeran Ngabehi.
  257. Mapan kinen methuk yuda, lan Maja gya nembang tengara glis, wus tata gya mangkat iku, Ki Dipati Urawan, sakancannya pan minger mangilen sampun, Basah iman tindhihira, suraya lawan pinilih.
  258. Den Menggung Jayanegara, Canegara Kartanagara sami, mapan minger medal kidul, lawan sakancanira, Basah Ngusman ingkang dadi tindhihipun, lan sagung wadya Bulkiya, ingkang dadya dhadha iki.
  259. Rahaden Arya Sindurja, lan Pangeran Sumanagara sami, Pangran Pakuningrat iku, lawan sasedhereknya, kang nindhihi jeng Pangran Ngabehi iku, kalawan Kyahi Maja, sampun campuhing Ajurit.
  260. Mapan sareng praptanira, ingkang medal kilen lan wetan sami, kang ler raden riya hiku, ingkang minongka dhadha, lan nata kapir lan murtad muwer neng dhusun, kelangkung denira panggah, dhasar samya kathah neki.
  261. Pan wus tan ana kuciwa, datan purun ingkang majeng pan sami, kalih samya menggahipun, lan nata kapir lan Islam, ngantos dangu pan nanging senjatan iku, Ki Maja atur uninga, dhumateng Srinarapati.
  262. Yen ing yuda tanpa wekas, mapan aming samya senjatan iki, Kangjeng Sultan nulya bendu, nitih Wijayacapa, anang baya mantra lebet munggeng ngayun, lan prajurit Suryagama, Basah kalih aningali.
  263. Kalamun Srinaranata, mapan arsa nyalirani ing jurit, myang sagung pradipatyeku, dadya sareng ajengnya, rempek majeng sareng lan prajuritipun, lan nata kapir langkung panggah, lan murtad pangedrel neki.
  264. Tinundhalan mariyemnya, sagung murtad ing Mandura puniki, ingkang ngampingi sedarum, mapan tigang gander, marmahe cagung laknat pangedrelipun, langkung peteng kukusira, wadya Islam pan sami.
  265. Nusup kukusing sedawa, Basah lawan sagung kang pradipati, pan wus datan sedya mundur, tinindhihan sagung nata, Ki Wijayacapa wus tan kena iku, ing ngampah lan ginendholan, marang gamel kalih sisih.
  266. Nanging Ki Wajayacapa, nora kena gamel pan kontal sami, dhawah tebih mapan sampun, nenggih Ki Jayacapa, pan panggenan mariyem ingkang jinujug, seta belira Welonda, kalawan ingkang ngampingi.
  267. Pen Welonda Salawe pejah, sampun telas pejah dipun tumbaki, mariyem pan kenging sampun, tiga alit punika, ingkang kathah lan nata kapir sampun mawut, tinindhihan pradipatya, ing kedhik kang mundur urip.
  268. Wong murtad Mendura kathah, ingkang pejah genderanira kenging, mapan tiga pisan iku, tumpuk kapir bangkenya, lawan murtad ana kang kekecer iku, mapan sagen enggenira, laknat murtad bangke neki.
  269. Nenggih Ki Wijayacapa, kang teracak sekawan gupak getih, lajeng kasaputing dalu, kapir ingkang lumajar, lawan murtad nanging kantun kedhik iku, ngungsi beteng ing kalasan, wong Islam kang bujung sami.
  270. Mapan wus wangsul sadaya, Kangjeng Sultan kendel aSalat Mahrib, aneng ara ara iku, lan sawadya sadaya, sampun bakda SriNalendra lajeng dangu, apa na kang Sabilolah, Ki Urawan atur neki.
  271. Konca kawula satunggal, mapan rongga ingkang westa Seh Idris, lan mantra lebet puniku, westa Seh Jayaniman, ponakawan Mas Saripin westanipun, kang ngampil Seh Jagaswara, sakawan kalajeng sami.
  272. Panenggih pengamukira, dados nunggal nenggih bangkene kapir, mapan nulya kinen mundhut, sinahenan sadaya, kang mariyem samya kinen mendhem iku, nulya kondur mesanggrahan, mring kuwanen Sri Bupati.
  273. Enjang Pangran Natapraja, ngaturaken bebandan murtad sami, kawan dasa kathahipun, Mandura Bugis ika, lan Sepehi ingkang pisah kancanipun, lajeng kinen nguculan, megattruh ingkang gumanti.

PUPUH XXVI
M E G A T R U H

  1. Kawarnaha wahu ta ingkang anusul, tuwan Sarip Samparwadi, kang kinen tengga jeng ratu, kadhaton pan sampun prapti, lawan Den Martalayeku.
  2. Sakancanya Mandhung lan Suranateku, wus prapta ngarsa nrepati, tuwan atur Salamipun, den menggung ngusweng pada ji, Sang Nata kang tyas sumedhot.
  3. Lajeng enget mring kang rayi Kangjeng Ratu, Kedhaton mesem tanya ris, paran Sarip ing wartamu, ingsun dhingin pan meh bali, paman Ngabehi kang kukoh.
  4. Bawutake ngantep prang wetan prageku, marmane kalakon iki, yen nuruta ing tyas ingsun, mapan meh kaliru yekti, bareng mulat geni agung.
  5. Kaya uga kutha Giri geni iku, tuwan Sarip atur bekti, mila punika sahestu, kinepang pun kitha Giri, murtad lan kapir sedarum.
  6. Kang den angkah rayi dalem Kangjeng ratu, mapan inggih wreti neki, ingkang gadhah rembag tuhu, Pangran Adiwinateki, mring Jendral Pagen cariyos.
  7. Paduka ji lamun kenging Kangjeng ratu, sampun tantu lamun gampil, marmannya lajeng kinepung, nenggih ardi kitha Giri, kemput tan kenging merojol.
  8. Kangjeng Panembahan mapan ngantos muhun, ngaturi enggal lumaris, mengsah pan katingal sampun, surak lawan ngedrel sami, malah kendel rayi katong, eca lawan aris pangandikanipun, kyahi kesah mring pundi, rumiyin kawula sampun, nuhun mring rabil ngalamin, tan ayun ginepok ing wong.
  9. Lanang liya putra paduka satuhu, punika malih wong kapir, len sageda celak iku, kawula pan ngandel yekti, inggih dhumateng Hyang Manon.
  10. Lawan putra sampeyan sahestonipun, kalamun tan jayeng jurit, luhung kawula rumuhun, mantuk mring Rahmatolahi, nulya kapir bereg purun.
  11. Lawan murtad kados sampun pirsa tuhu, lamun rayi dalem yekti, antawis suka kelangkung, kados wonten ingkang warti, dinugi datan merojol.
  12. Lawan Kangjeng Panembahan sampun tamtu, kecakup pengrahos neki, rayi dalem Kangjeng ratu, mapan sanget den aturi, nyimpang saking margi sampun.
  13. Llajeng nurut manyjing wona Kangjeng ratu, ing tan tebih saking margi, kados marmaning Hyang Agung, kapir murtad kang nututi, sadaya pan datan anon.
  14. Ingkang wona ing osak asik sedarum, pan lawan den senjatani, kados kaku manahipun, ngulati datan kepanggih, nulya gung wona ing obong.
  15. Panembahan kawulatoma dik deku, mapan sampun nyipta sabil, ing rayi dalem jeng ratu, tan montra susahing galih, pan eca lenggah kimawon.
  16. Sampun telas wona kiwa tengenipun, sedaya pan kabesemi, pan anging kedhik puniku, kawula datan andugi, kahelokan ing Hyang Manon.
  17. Datan pasha marma broma langkung agung, pesanggrahan kitha Giri, pan wetah sadayanipun, sareng tita tan kepanggih, kapir murtad lajeng bodhol.
  18. Kangjeng Sultan atanya ing mengko iku, sakeh repot ana ngendi, apa meksih manggen iku, ana kutha Giri maning tuwan sarip matur alon.
  19. Mapan ngalih dhateng prejasa sedarum, sabab sampun tan kuwatir, mengsah sampun telas iku, kalawan Pagelen sami, Basah tiga sampun mantuk.
  20. Apa nora nana cicir repot iku, tuwan Sarip atur neki, nanging nini dalem iku, nyahi Jawinata kengin, binekta mring Yogja sampun.
  21. Kangjeng Sultan nulya angandika iku, mring kang paman Pangran Behi, man Behi sampeyan mantuk, rumiyin kula wangeni, pitung dina lan sireku.
  22. Pakuningrat lawan kabeh sadulurmu, wus padha meluwa mulih, anggenten ana sireku, mring Mangkudiningrat iki, poma aja owah mangko.
  23. Pangran Pakuningrat sandika turipun, Jeng Sultan ngandika malih, paman Behi lamun sampun, kilen kedhik watir neki, kalamun sampeyan wangsul.
  24. Basah Ngabdullatip saprajuritipun, sampeyan bekta mariki, sandika Pangran turipun, wus lengser Pangran Ngabehi, saking ngarsanya sang katong, lawan Pangran Pakuningrat datan kantun, budhalan sedherek neki, saking nuwanen sadarum, mengkana tan wus winarni, sagung kapir murtad mangko.
  25. Mapan langkung samya telas manahipun, nanging kantun jahil neki, saben senapati iku, samya tinibanan tulis, ing ebang ing icuk icuk.
  26. Jendral Dhekok Pagen wus aneng Saleku, Ngayogja mapan wus sepi, kapir murtad pan ngalumpuk, sadaya neng Sala sami, ingkang baris pinartelu.
  27. Singasari ing nglungge lawan Delanggu, tan purun majenga malih, dhumateng Kuwanen iku, mapan sanget kawus neki, wong pajang prapta sedarum.
  28. Samya sohan dhumateng Kuwanen iku, nulya Kangjeng Sri Bupati, anuding Ki Maja iku, kinen gitik sagung baris, anulya wakil kimawon.
  29. Kyahi Maja tan purun tebih sang prabu, wakil Ki Kasan Besari, kalawan prajuritipun, bar Jumungah mapan sami, angirid pajang sedarum.
  30. Kangjeng Sultan mapan amaringi bantu, Urawan sakoncaneki, gya nembang tengara gumruh, budhal sagung kang tinuding, saking Kuwanen sadarum.
  31. Tan winarna marga lunge prapta sampun, mapan datan ngantos jurit, sareng katingal puniku, dedamel ageng kang prapti, tinerka Bulkiya iku.
  32. Kapir murtad lagya sanget kawusipun, tan ngetang dandan sami, lumayu arebut dhuwung, mariyem tiga kang keri, sampun katur mring sang katong.
  33. Lajeng kinen anggitik ing Singasantun, budhal saking lunge sami, minggah dhateng Singasantun, mengkana ingkang abaris, Singasari tindhihipun.
  34. Mapan Inggris setewer sareng andulu, dhumateng gaman Mentawis, langkung ageng nerka iku, Kangjeng Sultan kang nindaki, tan kawarna ing pupoh.
  35. Pan lumajeng datan ngetang donyanipun, mariyem nenem kang kari, dadya sadaya pan ngumpul, mring Delanggu dadya siji, pan samya sedya rerempon.
  36. Sagung putra sentana Surakarta ku, prajurit lawan Bupati, Welonda pan sampun kumpul, aneng Delanggu abaris, Welonda pan sampun kumpul, aneng Delanggu abaris, ing sedya tadhah rerempon.
  37. Mapan rakit boring lan mariyem sampun, kalih welas mriyem neki, dedamel sadayanipun, kumpulnya murtad lan kapir, wolung ewu cacah kang wong.
  38. Tan kuwawi sagung wadya kang rumuhun, dadya kendel samya baris, ing ajeng ajengan sampun, Kasan Besari tur uninga, lawan Ki Urawan mangko.
  39. Lan ngaturken bandhangan mariyem sagung, Kyahi Maja angaturi, mring Kangjeng Sultan pan laju, tan arsa Srinatapati, ngentosi kang paman mangko.
  40. Kangjeng Pangran Ngabehi sarawuhipun, Kangjeng Sultan pan sayekti, kalamun tanana iku, kang paman Pangeran Behi, ingkang tyas kelangkung rikoh.
  41. Datan saged werti kelaken prang pupuh, saliyanya Pangran Behi, dene Ki Maja puniku, tan kenging tinari kardi, kalamun katingal mungsoh.
  42. Yen tan ana kewala sanget tekabur, marma Kangjeng Sri Bupati, mapan esmu gela tuhu, mring Ki Maja ingkang galih, langkung ngajrih mring Hyang Manon.
  43. Wektu iku Ki Maja asring sinendhu, dhumateng Srinarapati, dene kathahen tekabur, nanging kathah kang tan nyekti, ajrih sakedhap kemawon.
  44. Saking kathah ingkang dadya sukanipun, mengkana wus tan winarni, Pangran Behi sampun rawuh, ngirid Basah Ngabdullatip, lawan saprajuritipun.
  45. Lajeng atur Salam mring Kangjeng sang prabu, Basah ngusweng pada aji, ri wus Pangran Behi matur, niskara wus katur sami, Jeng Sultan sokur Hyang Manon.
  46. Ri sawusnya Kangjeng Sultan nulya nantun, mring kang paman Pangran Behi, lan sampun pinaring weruh, sabarang pratingkah sami, Pangran Behi matur alon.
  47. Lamun pareng lan karsa Kangjeng sang prabu, di dalem Basah satunggil, pun Ngabdullatip sinuhun, lawan saprajuritneki, sewu pinaringna bantu.
  48. Inggih dhateng pun Natapraja puniku, di dalem Bupati katri, sakidul Ngayogja iku, nglempak wonten ngarsaji, dados beten ceweng sampun.
  49. Kalih Basah Ngabdullatip mapan sampun, pirsa pakewet pan sami, sawetan margi geng iku, Kangjeng Sultan wus marengi, gya kinen dhawahken mangko.
  50. Basah lawan Pangran Natapraja sampun, kinen lajeng baris baki, lan angradina puniku, sawetan margi geng sami, sandika Basah turipun.
  51. Lajeng budhal Basah lan prajuritipun, saking Kuwanen wus prapti, ing Prambanan sampun pangguh, lan Pangran Nataprajeki, lajeng dhinawuhken mangko.
  52. Ing sebarang karsanya Kangjeng sinuhun, Pangran langkung sukaneki, binantonan Basah iku, pan sewu prajuritneki, Bupati katri wus laju.
  53. Sareng lawan gandhek lampahipun, Den Menggung Sumadiningratti, lan Raden Jawinateku, tiga kyahi raja niti, kawarna Kangjeng sang katong.
  54. Mapan budhal saking Kuwanen sang prabu, lawan sawadya kusweki, ing kendaren sampun rawuh, lajeng mesanggrahan aji, Pangran Behi matah sampun.
  55. Ingkang kinen rumeksa pakewed pungkur, Raden Riya Sindurjeki, baris dasa sela iku, kelawan Tumenggung Bumi, Mas Sutayuda Kejambon.
  56. Pangran Natapraja lan sakancanipun, Bupati wetan Yogjeki, lan raden Basah puniku, Ngabdullatip budhal sami, saking Parambanan sampun.
  57. Datan wonten ingkang methuk perang pupuh, mapan lajeng teluk sami, wong wetan radinan iku, prapta baki tata baris, Sala langkung gegeripun.
  58. Enengena kawarna ing daren iku, Kangjeng Sultan nulya nuding, mring sagung Bupati iku, pan kinen gitika sami, marang kang baris delagung.
  59. Pangran Sumanagara pangiridipun, lan Raden Jayanegari, myang sagung pradipatyeku, mapan sewu kang prajurit, saking Kendaren wus bodhol.
  60. Ambantoni marang Kasan Besariku, neng kori pan baris neki, tan winarna prapta sampun, nanging samya menggah neki, dadya yun ayunan mawon.
  61. Ki Urawan karsanya Kangjeng sinuhun, pan gilir rumeksa mapan kinen mantuk iki, lawan saprajuritipun, pan gilir rumeksa wingking, lan Pangran Adisuryeku.
  62. Nanging Pangran Adisurya dereng rawuh, dadya kang rumeksa iki, ing Basah kalih puniku, aneng kendare nerpati, Ki Maja Pangran Behiku.
  63. Tuwan Sarip Tumenggung Puthutlaweku, Dolah Khaji Badarodin, lan sagung ulama iku, sewu langkung mapan kedhik, ingkang rumeksa sang katong.
  64. Neng Kendaren mengkana ingkang winuwus, kang baris Koripan sami, ingkang rembag datan ngumpul, mapan pisah pisah sami, sedaya barisanipun.
  65. Wus kapirsa dhumateng ingkang sinuhun, kelamun mengkana sami, kang baris Koripan iku, dadya langkung amatosi, arsa tedhak jeng sang katong.
  66. Basah kalih mapan dhinawahan sampun, nulya atengara sami, budhal sing Kendaren sampun, sawadya kuswa tan kari, nyare neng ngumbul sadalu.
  67. Enjang mangkat Koripan mapan wus rawuh, jam sawelas wancineki, dadya tangel kendel iku, nimbali kang pradipati, Pangran Ngabehi neng ayuda.
  68. Lan Ki Maja Basah kalih lawan sagung, kang para ngulama sami, lan kang pratiwa nung anung, Kangjeng Sultan ngandika ris, mring kang paman Ngabehiku.
  69. Paman Behi sampeyan tata puniku, sedaya rakiting jurit, Pangran sandika turipun, nulya nantun Pangran Behi, mring Ngusman Li Basah mangko.
  70. Basah Ngusman mengkana ing aturipun, inggih kelamun marengi, mangke yen wus Salat Luhur, lan angsal aso sakedhik, wus marengi kang sunuhun.
  71. Mring ature Seh Ngusman Li Basah iku, nulya jeng Pangran Ngabehi, andangu mengsah Delanggu, kathahnya myang rakit neki, Kasan Besari turnya lon.
  72. Ingkang wahu mapan mengsah wolung ewu, sareng Pangran prapteng baki, lan Basah Tulatip iku, mengsah suda sewu mangkin, dados kantun pitung ewu.
  73. Ing maryem taksih kalih welas iku, lawan jenralipun maksih, myang putra santana sagung, lan Ngayogja wonten sami, anglempak Delanggu sampun.
  74. Ing Kelathen mapan meksih kedhik iku, myang kalitan inggih meksih, lawan ing Kartasureku, mapan Delanggu puniki, maratiga barisipun.
  75. Jendral lawan putra santana sadarum, wonten tengah barisneki, ingkang kidul saradhadhu, ler sagung para dipati, Pangran behi atannya lon.
  76. Konca lajang paman pinten barisipun, sedaya kang dika arid, Kasan Besari turipun, mapan inggih sewu nanging, kejawi prajuritipun.
  77. Adhi Maja konca bar Jumungah iku, kang minongka otot neki, konca ing pajang sadarum, mesem Kangjeng Pangran Behi, anulya ngandika alon.
  78. Basah Iman Basah Ngusman rebagipun, mapan wus karuwan iki, ingkang mengsah amertelu, paran ing prayoga neki, Ngusman Li Basah turnya lon.
  79. Lamun pareng prayogi bebahan iku, sampun tulung tinulungi, amrih mantep tekadipun, rehning wong karoban tandhing, lan kuciwa papanipun.
  80. Lamun boten mekaten tan wande iku, iren dados ngapirani, dene kawula sahestu, boten nuwun bantu malih, ing konca kula kemawon.
  81. Kang Bulkiya tigang atus mapan sampun, dene kang kula pilih, tengah gen wurohanipun, dadosa dhumateng Saril, mapan wus sinedya batos.
  82. Lawan sahe kang wingking pocapanipun, Basah Iman mapan milih, kang panggenan saradhadhu, dene barising Bupati, lan sagung ingkang pekewoh.
  83. Pan kawula sumongga paduka sampun, Basah kalih atureki, Pangran Behi angandika rum, yen mengkono kang dipati, dadi katempuh maring wong.
  84. Iya akeh Konca Bupati Mentarum, nanging durung miyatani, kinarya ngantep prang pupuh, putu Basah Ngabdulkhamid, aku jaluk hotot otot.
  85. Kang prajurit suraya lironi ingsun, mandhung lan Suranateki, Suragama iku putu, ingkang dherek Sri Bupati, mantra jero bahe cukup.
  86. Gamel ngampil ponakawan iku putu, anak mas adhi mas iki, prandene wus padha nusul, Basah Iman atur neki, mapan sumongga kemawon.
  87. Pangran Behi malih angandika iku, dika Ki Kasan Besari, kang prajurit Pajang sewu, lawan bar Jumungah sami, sampun wonten melon pupuh.
  88. Ing Delanggu barisa wiyagang iku, ngarepena mengsang kalih, Kalitan Kartasureku, sandika Kasan Besari, ing poma dika den kukoh.
  89. Amrih sampun angeroni kang prang pupuh, Jayanegara sireki, lawan Kartanegareku, katelu Secanagari, padha barisa ing ngalurung.
  90. Gedhe iya ngarepena ingkang mungsuh, ing Kelathen bok metoni, ing poma padha den kukuh, wus padha bubuwan iki, sandika samya turripun.
  91. Sampun rampung nulya kinen mangkat iku, nenggih Ki Kasan Besari, lan Pajang prajurit sewu, tenapi Tumenggung Katri, sing Koripan sareng bodhal.
  92. Ngrumiyini ing Wiyagang prapta sampun, nenggih Ki Kasan Besari, lajeng tata baris, ngalurung, dene kang Bupati Katri, ing lajur pan prapta sampun.
  93. Mapan inggih lajeng samya baris, nglurung, Koripan ingkang winarni, lajeng samya Salat Luhur, bakda Basah kalih nuli, gya nembang tengara pupoh.
  94. Mapan sampun prajurit lajeng mertelu, Basah Iman Ngabdulkamil, mapan kang budhal rumuhun, pinilih kang munggeng ngarsi, Raden Prawira Dirjeku.
  95. Ingkang dadya pangiriding prang puniku, nulya mandhung kang nambungi, Den Menggung Martalayeku, Dulah Raja Badarodin, prajurit Suryagameku.
  96. Tuwan Sarip Samparwadi ngirid iku, prajurit Suranateki, gusti Basah munggeng pungkur, ginarebeg sentaneki, anglir Raden Abimannyu.
  97. Mapan nitih turongga pun prerang gemuh, nulya Kangjeng Pangran Behi, budhal lan Ki Maja iku, kang dadya cucuking jurit, Pangran Sumanegareku.
  98. Lawan Raden Busungeb suraya agung, nulya Kedhu kang nambungi, Seh Ngabdulrahman puniku, lan Den Sumadiningrati, lan Raden Jawinateku.
  99. Rajaniti nulya jeng Pangeran iku, lan Ki Maja munggeng wingking, ginarebeg ngulama gung, budhal sing Koripan sami, anulya Bulkiya bodhol.
  100. Ingkang dadya pangiriding aprang iku, Seh Dulah Kaji Dulkadir, nulya seh dulah puniku, Kaji Mustapa nambungi, Seh Ngusman Li Basah pungkur.
  101. Kang tengara tinembang swaranya umyang, mapan langkung gegirisi, mengkana Bulkiya iku, sampun karsaning Hyang Widi, yen badhe ana palugon.
  102. Kang tengara lir muni ngawiyat sagung, nulya mandhe pusaka di, wahos Ki Barutubeku, Bulkiya samya udani, kelamun murub lir abor.
  103. Pan mengkana Bulkiya tengeranipun, tabuhan lan mahosneki, dadya tan ajrih pakewuh, sagunging Bulkiya sami, ing Delanggu kang winuwus.
  104. Mapan sampun kahuningan baris agung, mertiga den inggahi, kapir murtat tata sampun, nulya ngedrel mriyem sami, mapan sareng praptanipun.
  105. Basah Iman lawan Basah Ngusman iku, tenapi Jeng Pangran Behi, dadya tan tulung tinulung, langkung rame swaraneki, senjata lir gunung rubuh.
  106. Ingkang baris wiyagang mengkono iku, lawan ing Lajur pan sami, dadya tanpa rungan iku, unine kang senjata lit, barung lan mariyemipun.
  107. Kangjeng Sultan sakeca ing tyasipun, kantun pesanggrahan iki, aneng koripan puniku, nulya mundhut kang turanggi, Ki Wijayacapa katur.
  108. Sampun nitih mantra lebet munggeng ngayun, Puthutlawa kang pangirid, lawan Puthutguritneku, gamel ngampel aneng wingking, lawan ponakawan sagung.
  109. Kang sentana Pangran Suryawijayeku, Pangran Suryadipureki, Pangran suryadi punika, Pangran Adinegareki, Pangran Tepasonta mangko.
  110. Pangran Wijil Pangran Mangkudipureku, neng marga kapethuk iki, satunggal suraya tatu, kenging pelor dhadha neki, butul nanging takat iku.
  111. Kang sinuhun ingkang tyas sangsaya langkung, kuwatir pinelak prapti, Bulkiya panggenanipun, Ngusman Li Basah duk uning, lamun sinusul sang katong.
  112. Langkung ajrih kang Bulkiya tigang atus, nirbaya wus tan kaheksi, samya rempek ajengipun, ing tan saged sareng sami, pan turut galeng kimawon.
  113. Ingkang sabin langkung lebet paluhipun, marma turut galeng sami, prajurit Bulkiya sagung, ing ngedrelan den mriyemi, Bulkiya pan turut kukus.
  114. Ingkang pelor pan wus tanpa karya tuhu, dadya kapir murtad sami, kelangkung gila andulu, mring Bulkiya ajengneki, nulya bubrah tatanipun.
  115. Sagung putra santana Surakarteku, carob kalawan Welandi, ingkang ageng ageng iku, mapan langkung geger neki, samya rebutan kudeku.
  116. Mapan dadya kapiran tan angsal iku, kaselak Bulkiya prapti, pan lumajeng rebut dhucung, mengkana Pangeran Behi, ing Surakarta pan kantun, pelajengnya panuju kapethuk iku, lan Dulah Kaji Dulkadir, lajeng ing ngancaran iku, wahos nebda Pangran Behi, heh Ngabdulkadir sireku.
  117. Apa pangling sira iku marang ingsun, Dulah Dulkadir nahuri, inggih mapan boten pandung, ing paduka sapuniki, pan sampun murtad sayektos.
  118. Kangjeng Pangran anuli winahos iku, mring Dulah Kaji Dulkadir, pan dhawah kontal puniku, wungu pan winahos malih, nanging karsaning Hyang Manon.
  119. Mapan datan tumama Jeng Pangran iku, ngantos pugut wahosneki, Kangjeng Pangran gya rinebut, marang sagung ingkang abdi, lajeng binekta lumayu.
  120. Ingkang abdi langkung kathah ingkang lampus, tunggal lan bangkene kapir, kang samya nunggang puniku, kareta kebutuh sami, tinututan samya jlog.
  121. Pan wus bedhah ingkang baris tengah iku, mariyem nenem kang kari, kareta pan tiga iku, mengkana ingkang winarni, kang baris aler wus campuh.
  122. Gung Bupati ing Sala pan tindhihipun, kalawan moncanegari, anenggih Raden Tumenggung, Sasrawinata nameki, kang rayi patih seleku.
  123. Pan ketanggor panggih dulah surayeku, Raden Busungeb puniki, mapan samya purunipun, pan tan sedya mundur kalih, dangu senjatanan mangko.
  124. Raden Sasrawinateki, mapan nulya nyandhak lawung, Busungeb mundur anuli, Den Sasrawinata nguwoh.
  125. Heh prajurit baliya aja lumayu, Den Dulah Busungeb angling, ingsun pan ora lumayu, arep jupuk tumbak mami, antinen sadhela kono
  126. Raden Dulah Busungeb wus salin lawung, gya wangsul prapta anuli, gebang ginebang adangu, pan samya prawira kalih, nanging karsaning Hyang Manon.
  127. Raden Menggung Sasrawinata puniku, kasliring winahos kenging, jajanira mapan butul, niba lajeng angemasi, Bupati sedaya mawur.
  128. Ingkang mantra mapan kathah samya lampus, mariyem tiga kang kari, ingkang ler wus bedhah iku, ing kantun kang kidul iki, Basah Iman mapan langkung.
  129. Dening keron pan kinarya lesan iku, datan saged majeng iki, mapan langkung ewedipun, paluh lawan den borangi, lan kandel pagrenya mangko.
  130. Kang prajurit pinilih senjatanipun, pelornya pan tanpa kardi, sagung wong Sumenep iku, sasuka sukane reki, ngangSalaken senjatanipun.
  131. Lan mariyem Sultan Sumenepa klangkung, suka denira udani, prajurit pinilih iku, mapan kathah ingkang kanin, pitulas kang samya tatu.
  132. Pan ngabehi satunggil pinilih tatu, Ki Surawona westeki, ing samya tan punapeku, rongga sekawan anangis, saking kakuning tyasipun.
  133. Sadangunya kinarya lesan puniku, majeng datan saged sami, dening boring lawan paluh, yun matur rongga samya jrih, mring gusti Basah puniku.
  134. Raden Dulah Prawiradirja gya matur, dhateng Basah ngabdulkamil, mapan sarwi nangis iku, ngaturi mundur rumiyin, mapan sanget ewedipun.
  135. Datan saged males dados lesan iku, pun warongga samya nangis, Prawiradilaga iku, lawan Prawiradirjeki, bahu Yudajadraneku.
  136. Basah Iman ngandika pan esmu bendu, lamun padha wedi mati, wus mundura kabeh iku, ingsun tan sedya gumingsir, pan wus dadi jangjiningong.
  137. Dulah kaji tuwan Sarip samya matur, ing meksa tan pinerduli, Raden Prawiradirjeku, lajeng nyander atur uninga, dhumateng Kangjeng sang katong.
  138. Lawan Raden Jayasentana puniku, mengkana jeng Sri Bupati, mapan lagya lenggah iku, aneng sangandhap waringin, kagyat sareng praptanipun.
  139. Raden Dulah Prawiradirja umatur, pukulun putra nerpati, jeng gusti Basah puniku, tan kenging amba aturi, pinilih pan kathah tatu.
  140. Pan kinarya lesaning sadangonipun, males datan saged yekti, pan langkung pakewedipun, pelor langkung deresneki, putra dalem meksih manggung.
  141. Wonten kuda kawula aturi mundur, putra dalem datan apti, mapan pangandikanipun, lingsem yen tan bedhah ugi, nenggih Delanggu puniku.
  142. Kangjeng Sultan sareng miharsa saturipun, Raden Prawira Dirjeki, mapan langkung watosipun, nulya mundhut kang turanggi, Ki Jayacapa wus katur.
  143. Sampun nitih lawan angandika iku, kabeh jana melu iki, kariya kene sireku, sandika samya turneki, nulya mangkat jeng sang katong.
  144. Ingkang dherek hing Den Prawiradirjeku, kalih Den Jasentaneki, tanpantara nulya rawuh, genya Basah Ngabdulkamil, Kangjeng Sultan anebda lon.
  145. Wus ta kulup payo mundur dhingin iku, luru dalan ingkang becik, Basah Iman datan matur, malah datan aningali, dhumateng Kangjeng sang katong.
  146. SriNalendra dadya langkung watosipun, nulya nenuhun Hyang Widi, mengkana pan ana lesus, saking kidul wetan iki, kang broma sangkanya tan boh.
  147. Lajeng besmi sadaya wisma Delanggu, lawan pager pager enting, Sumenep katempuh ikuk, mapan kathah ingkang mati, kobong langkung gegeripun.
  148. Kang prajurit pinilih sareng jengipun, ngamuk lawan wahos sami, mapan sareng Broma iku, Sumenep lumajeng iki, mengaler cinegad iku.
  149. Mring Seh Ngusman Li Basah sakancanipun, Bulkiya samya numbaki, wangsul tinadhahan iku, marang prajurit pinilih, dadya kedhik kang marojol.
  150. Langkung kathah bangkene Sumenep iku, wus bedhah Delanggu sami, mengkana ingkang tutulung, saking Kelathen wus prapti, nglajur tinadhahan sampun.
  151. Marang Jayanegara Cenegareku, katika Kertanagari, bantu tan kuwawi wangsul, ingkang ler mengkana malih, saking Kalitan yun tulung.
  152. Lan ing Kartasura sareng praptanipun, wiyagang wus den tadhahi, mring Kasan Besari iku, lan prajurit Pajang sami, dadya pur samya duripun.
  153. Kawarnaha Kangjeng Sultan pan wus kondur, dhumateng Koripan malih, lajeng mesanggrahan iku, Pangran Behi sampun prapti, kalawan Ki Maja iku.
  154. Basah kalih lajeng samya sohan iku, dhateng Kangjeng Sri Bupati, ngaturken bandhanganipun, mriyem kalih welas iki, ingkang katur mring sang katong.
  155. Pajabrona mapan langkung kathahipun, nanging tan katur sang aji, mapan sampun lajeng sinung, kang samya, angsal pribadi, ing mariyem lawan songsong.
  156. Lan gendera ingkang katur mring sang prabu, Sang Nata mesem tanya ris, mring kang paman Ngabehiku, punapa lujeng asami, kang sedya prang rerempon.
  157. Pangran Behi mengkana ing aturipun, sedaya pan lumajeng sami, angsal pangestu sang prabu, nanging kathah ingkang kanin, megatruh gumanti pucung.

PUPUH XXVII
P U C U N G

  1. Konca kula mapan titiga kang tatu, ing datan punapa, sadaya jajar prajurit, Kedhu kalih suraya ingkang satunggal.
  2. Kang Bulkiya pan lujeng sedayanipun, ing mas putu Basah, kancanipun kathah kanin, kang prajurit pinilih mapan pitulas.
  3. Ngabehinya satunggal surawaniku, samya tan punapa, Jeng Sultan mesem nebda ris, sampun paman sagung kang tatu sadaya.
  4. Sampeyanken angantukhaken rumuhun, Pangran Behi turnya, sandika wus luwar aji, mesanggrahan mengkana wus tan winarna.
  5. Sampun lama Kangjeng Sultan wonten ngriku, mapan pitung dina, kapir langkung kendhakneki, lawan murtad tan purun medal ing yuda.
  6. Mapan mempen aneng Kalitan puniku, Ki Maja aturnya, dhumateng Srinarapati, ing Kalitan ngaturaken bedhah punika.
  7. Kangjeng Sultan anuruti aturipun, budhal sing Koripan, sawadya kuswa tan keri, prapta Pengging mapan nulya mesanggrahan.
  8. Aneng umbul nenggih kelangenanipun, Kangjeng suhunan Sala, ingkang toya langkung wening, mina kathah kang Jeng Sultan pan kacaryan.
  9. Dadya enget mring kang rayi Kangjeng ratu, pan wus tigang wulan, Kangjeng Sultan ngantep jurit, ngantos supe mangkya enget ing tyasira.
  10. Sareng mulat toya wening umbul agung lan kathah minanya, lawan wonten bulus neki, sela gilang dadya enget sela raja.
  11. Dadya ewah Kangjeng Sultan niyatipun, kadya kenging coba, Ki Maja sring sinreng iki, pun Kalitan benyjang punapa binedhah.
  12. Kangjeng Sultan mapan esmu gela tuhu, dhumateng Ki Maja, saya keh tekabur neki, den kapir lan murtad, pan wus tan bisa.
  13.  Lamun metu Pangran Mangkubumi sampun, Sala pan wus seda, kenging pelor wentisneki, marmanira Ki Maja pan saya dadra.
  14. Tekaburnya mengkana pangucapipun, sapa den andelna, pan wong Sala iku kabeh, bapakhane pan muride bapak ingwang.
  15. Ing sahiki mapan kabeh murid ingsun, mengkana Jeng Sultan, Kyahi Maja den dukani, pan nanging ya kendel sakedhap kewala.
  16. Sabab Pajang pan sampun radin sedarum, nanging kantun Sala, lawan ing Kalitan iki, Boyalali punika kang dereng bedhah.
  17. Nanging sampun sedaya tan saged matur marma Kyahi Maja, kelangkung tekaburneki, sabendina ngaturi bedhah Kalitan.
  18. Nanging tiga punika kang dereng rembug, Seh Ngusman Li Basah, lawan Basah Iman iki, Pangran Behi kedah ing ngentos kewala.
  19. Kyahi Maja mapan sanget aturipun, nulya tinurutan, gya nembang tengara jurit, pinertiga lampahe wadya sadaya.
  20. Saking genge prajurit Pajang Mentarum, lawan Kedhu ika, mapan kathah nusul sami, wus tinatak, Ki Maja tindhihira.
  21. Lawan Kangjeng Pangeran Ngabehi iku, mapan sampun budhal, wadya geng saking ing Pengging, Kangjeng Sultan ayun ningali kewala.
  22. Mapan miyos radinan ageng puniku, ingkang dherek ika, gamel ponakawan ngampil neng ngandhaping asem iku, kang nglurug wus prapta, Kalitan campuhing jurit, langkung rame swarane ingkang senjata.
  23. Kang mariyem lawan sanjata lit iku, mapan berondongan, tan dangu nulya ningali, ingkang besmen broma langkung agengira.
  24. Kangjeng Sultan nulya utusan mrikseku, lurah nongsong ika, kalawan mantra satunggil, pan kapalan kang nama malang prawira.
  25. Prabakesa mantra punika ranipun, kalih senderan, wus prapta kapethuk nuli, lawan usar binujung kalih lumajar.
  26. Wangsul prapta ngarsane Kangjeng sang prabu, kasesa turira, di dalem pan wus dur sami, ingkang usar bujung marika sadaya.
  27. Kangjeng Sultan esmu iben puniku, marang aturira, malang prawira puniki, dene durung ana kang atur uninga.
  28. Lan prajurit dene durung ana mundur, tan dangu katingal, undurnya sagung prajurit, medal galeng sabin lawan iring arga.
  29. Kangjeng Sultan esmu lingsem dadya bendu, dene undurira, datan medal margi sami, nulya mundhut titiyan Ki Jayacapa.
  30. Nulya katur SriNalendra nitih sampun, mring Ki Jayacapa, lajeng anerajang iki, paluh galeng kalen mapan datan wawang.
  31. Kang prajurit sadaya sareng andulu, dhumateng jeng Sultan, samya kenden langkung ajrih, Pangran Behi lan Ki Maja gya katingal.
  32. Lajeng sohan dhumateng Kangjeng saprabu, Basah kalih samya, prapta sagung kang prajurit, sami kendel dhedheg aneng ara ara.
  33. Lajeng baris tumingal Sang Nata bendu, dhumateng Ki Maja, kalawan jeng Pangran Behi, sru ngandika dene padha tan ngapaha.
  34. Mundhak gawe gedhe marang atining mungsuh, tumungkul Ki Maja, lan Kangjeng Pangeran Behi, langkung ajrih kalih tan saged matura.
  35. Basah Ngusman mangkana ing aturipun, kawula tan ina, saKonca sampun ngrampit, ingkang beteng lan anak Kertanagara.
  36. Riya sampun, ken kula besmi sadarum, pan kantun satunggal, enggenya wurohan neki, tan uninga yen Konca mundur sadaya.
  37. Undur amba kalawan anak tumenggu, pan tan angsal marga, kapir sampun ambuntoni, lajeng ngamuk marma amba angsal marga.
  38. Kangjeng Sultan mengkana lajeng andangu, sapa ingkang rusak, tata iku kang marahi, Basah Ngusman umatur boten uninga.
  39. Pangran Behi lan Ki Maja datan matur, tumungkul kewala, Dulah Kaji Badarodin, ris turira kawula ingkang uninga.
  40. Ingkang dados margenipun samya mundur, pan sareng uninga, abdi dalem wonten sabil, ing kekalih lajeng bibrah tatanira.
  41. Mapan tangled kalawan usar sinuhun, pan kalih kawula, saKonca sadaya sami, ingkang usar mapan sampun kathah pejah.
  42. Nunten abdi dalem Seh Mentaram iku, prapta Sabilolah, kelajeng pengamukneki, ngulami geng ingkang mulang Wonakrama.
  43. Lan satunggal abdi dalem Lurah Mandhung, pun Gagaktaruna, lajeng abdi dalem sami, mundur bibrah mapan tan kenging tinata.
  44. SriNalendra sareng pirsa aturipun, seh khaji punika, lamun Seh Mentaram prapti, Sabillolah dadya medal ingkang duka.
  45. Mring kang paman lawan Kyahi Maja iku, pan kinen mangsulna, sagunge ingkang prajurit, SriNalendra arsa jenengi pribadya.
  46. Gya tinata kang prajurit pinartelu, sagung pradipatya, Mentawis lan Kedhu iki, mapan kinen medal sing kidul sadaya.
  47. Wadya Pajang kinen medal ler sadarum, ingkang dadya dhadha, sagung prajurit jro sami, Basah kalih mapan dadya pangiridnya.
  48. Gya tengara mangkat sareng praptanipun, ing Kalitan samya, pan lajeng kinepang kikis, nanging kapir pan lajeng kendel kewala.
  49. Datan purun methuk neng baris iku, langkung kedhikhira, tigang atus winetawis, pan kalebet kalih arahan punika.
  50. Lan mariyem kalih kang den adhep iku, tan purun ngungelna, anglir mitenggengen sami, dipunledhek ing kapir kendel kewala.
  51. Basah kalih samya ngatas mring sang prabu, ayun binebasa, ing Sang Nata tan warengi, kinen nganti ungele mariyemira.
  52. Kangjeng Sultan langkung welas ing tyasipun, marang kapir ika, kadya wus karsaning Widi, pan mengkana srinarpa usiking driya.
  53. Lamun ingsun rusaka pasthi yen gempur, iya kadarpira, nanging kang sun kuwatiri, nora wurung pesthi banyjur marang Sala.
  54. Lamun tumpes, iya apa kang sun rebut, nora wurung ika, kaya dhek pelengkong iki, kang sun tedha kapir murtad ing elinga.
  55. Lan wus wengi Kangjeng Sultan nimbaliku, dhumateng kang paman, Kangjeng Pangeran Ngabehi, lan Ki Maja kalih sampun prapata ngarsa.
  56. Ris ngandika paman Behi mapan sagung, prajurit sadaya, sampeyan ken mudur sami, sampun dalu manah kula sampun gela.
  57. Benyjing enyjing kewala mapan rinembug, Pangran Behi turnya, sandika gya marentahi, marang sagung prajurit kinen ngundurna.
  58. Gya tengara prajurit pan samya mundur, Kangjeng Sultan nulya, kondur marang Pengging malih, kapir mapan ngungelken mriyem ping tiga.
  59. Sareng sampun kalih dina antaranipun, Kyahi Maja ngatas, kalawan Pangeran Behi, nuhun karsa pu(Hal.156)napa tan den dugegna.
  60. Inggih bedhah loji Kalitan sinuhun, mesem SriNalendra, lawan angandika aris, boten paman pan kula ajeng uninga.
  61. Kartasura mapan pundi prenahipun, dene kapir ika, kajenge paman nututi, Pangran Behi atanya dhateng Ki Maja.
  62. Pundhi dhusun kang celak Kartasureku, Ki Maja aturnya, kejawi Kalinggen iki, nulya kinen karya pesanggrahan ika.
  63. Sampun dadya gya atur uninga iku, jeng Sultan wus budhal, saking Pengging sawadyeki, tan winarna ing Kalinggen sampun prapta.
  64. Nanging kapir sampun alit ing tyasipun, tan purun majenga, Kangjeng Sultan kang winarna, kang neng nala nanging jeng ratu kewala.
  65. Ayun kondur dereng wonten marginipun, ngantos pitung dina, neng Kelinggen Sri Bupati, Pangran Behi lan Ki Maja asring ngatas.
  66. Magut yuda ing Sang Nata datan ayun, mengkana kang prapta, Kangjeng Pangran Ngabdulrahim, Adisurya anusul sawadyanira.
  67. Gya dinangun ing saneskara wus katur, sangsaya jeng Sultan, onengnya dhateng kang rayi, ing sinamur sarya mesem angandika.
  68. Mapan dangu mring Ki Kasan Besariku, kene pawus rata, wong ing Pajang kabeh ika, lawan pira kang dadi prajuritira.
  69. Ingkang sira cekel dhewe prajurit iku, Kasan Besari turnya, mapan sewu kang prajurit, dene pajang pan sampun radin sedaya.
  70. Ing sakilen margi kawula sedarum, jatos nem wangkithira, kang ler pulo kadang aji, wetan marga nenggih Pangran Natapraja.
  71. Mapan sampun sinuhun radin sedarum, Sang Nata ngandika, dhumateng Pangeran Behi, paman Behi Kasan Besari punika.
  72. Mapan kula ganyjar nama puniku, Basah prajuritnya, sampun jangkep sewu iki, Pangran Behi aturnya mapan sandika.
  73. Wus mupeket sagung pratiwa nung anung, Sang Nata anulya, andangu dhateng kang rayi, Ngabdulrahim sira gawa bala pira.
  74. Pangran Adisurya mapan aturipun, gangsal atus nata, sabab pun Cakranegari, amba tilarha tengga wonten ngrejasa.
  75. Sangsayenget Sang Nata mring Kangjeng ratu, mesem angandika, dhateng kang paman Ngabehi, paman Behi ing Pajang sampeyan tengga.
  76. Pan dados sawakil kawula puniku, ing Pajang sedaya, sampeyan kang misesani, sampun yuda yen boten kapir kang prapta.
  77. Mapan kula yun mantuk dhateng Mentarum, ngaluwari ubaya, duk aneng kasuran uni, ayun cukur heh Kasan Besari sira.
  78. Apa uwis kaduga tunggu bawahmu, lamun rinusuhan, iya marang ing si kapir, Basah Kasan Besari matur kaduga.
  79. Lamun teksih tinengga prajurit tuhu, Mentawis punika, sagendhinge lan nata kapir, pan kadugi mesem Kangjeng SriNalendra.
  80. Angandika malih mring kang paman iku, lan Si Natapraja, mapan sampeyan timbali, wetan margi punapa sampun den tata.
  81. Prajuritnya lawan pinten kathahipun, Pangran Behi turnya, sandika nebda sang aji, Ngabdulrakim sira durung oleh karya.
  82. Ingsun tinggal lawan paman Behi iku, lan Si Mertalaya, poma den angati ati, pan sedaya aturnya samya sandika.
  83. Wong Mentaram lan kedhusun gawa mundur, sun duga wus sayah, nulya budhal Sri Bupati, sing Keling gen sawadya kuswa sadaya.
  84. Mapan nitih Ki Jayacapa puniku, ing tyasnya Nalendra, sedaya praptaha iki, ing rejasa Kangjeng ratu kang neng driya.
  85. Dadya samya kantun kang prajurit sagung, lan ngampil Ki Maja, nanging kang saged nututi, Basah Kamil lan Raden Prawiradirja.
  86. Abusungeb mapan samya kudanipun, sekawan punika, panggemun pun madras iki, lan pun Semar pan samya kuda payudan.
  87. Ing Kelinggen pan lampahan tigang dalu, saking ing rejasa, sedina kewala prapti, langkung kagyat Panembahan methuk nulya.
  88. Lan Pangeran Ngabdulmajid lawan iku, Pangran Dipakusuma, mapan iku enggal mijil, saking Yogja lajeng anukemi pada.
  89. Nanging meksih neng luhur turongga iku, padanya jeng Sultan, sinungkeman kanan keri, mring kang rayi mapan lawan ingkang putra.
  90. Ri sawusnya Kangjeng Sultan nulya laju, Kangjeng Panembahan, katingal gya melajengi, SriNalendra nulya tedhak saking kuda.
  91. Panembahan Jeng Sultan nulya rinangkul, pan esmu karuna, lir supena ing tyasneki, mapan lenggah sakedhap aneng pandhapa.
  92. Kang prajurit sedaya pan samya methuk, lajeng lenggah tata, ing jeng ratu tan kaheksi, Panembahan aris denira atanya.
  93. Dene Sultan kondur tan ngiring wadya gung, lan ngampil tanana, Ki Maja lan adhi Behi, apa sira Sultan kaseser ing yuda.
  94. Ingkang ngiring pa nanging jaran tetelu, banjur nora nana, dadya ing prapta pribadi, lawan gamel sawiji pa nora gawa.
  95. Banget temen kagete pan ateningsun, mesem SriNalendra, lawan angandika aris, tur sampeyan kyahi tan wonten katingal.
  96. Kang putri punika pepak sadarum, ingkang sepuh samya, lajeng atur Salam sami, ingkang anem sampun ngabekti sadaya.
  97. Raden ayu Panembahan sampun mantur, pan rayi paduka, jeng ratu kula aturi, miyos datan arsa mesem SriNalendra.
  98. Ris ngandika kyahi sampeyan kantun, neng ngriki kewala, kawula tan kawon jurit, selak ajeng uninga putra sampeyan.
  99. Marma kantun punika sadaya sagung, mangke ingkang prapta, yen sohan sampeyan panggihi, nulya kondur mesem Kangjeng Panembahan.
  100. Kangjeng Sultan kang dherek Den Ayu Sepuh, dalem tan kepanggya, lajeng mring panepeneki, SriNalendra Kangjeng ratu wus kepanggya.
  101. Tan winarna sadaya niskaranipun, mapan ya mengkana, jeng ratu Salami neki, lamun lami tan kepanggih lan kang raka.
  102. Pan kelangkung Kangjeng ratu lingsemipun, ingkang dherek samya, prapta sowang sowang sami, Kangjeng Sultan Kangjeng ratu tan winarna.
  103. Ingkang lagya samya sanget onengipun, mengkana winarna, Kyahi Maja lagya prapti, lawan ngampil myang sagung kang pra-ngulama.
  104. Lawan putra sentana myang pratiwa gung, wus prapta sadaya, Basah dulah sampun panggih, lan Ki Maja lajeng sohan SriNalendra.
  105. Panembahan ingkang manggihi sedarum, aneng ing pandhapa, ing uni sampun wineling, Panembahan wahu dhumateng kang putra.
  106. Kyahi Maja nulya atur Salam sampun, myang Seh Basah Ngusman, lan sagung ulama sami, kang pratiwa samya tur bekti sadaya.
  107. Lawan ingkang praputra sentana iku, Panembahan nebda, aris sarwi mesem iki, Kyahi Maja ing mangke ratu andika.
  108. Nora kena lamun sineba puniku, lagya mangun tapa, pan minara ingkang wakil, mapan kinen nemoni marang andika.
  109. Nulya samya pinaring dhaharan sampun, weradin sadaya, lawan pagujengan sami, mapan sampun tan wonten ingkang tinaha.
  110. Nulya Kangjeng Panembahan nebda arum, dhumateng Ki Maja, lan sagung kang samya prapti, wus kalilan samya mantuk sowang sowang.
  111. Dadya sami egar tyas sedayanipun, mapan badhe panggya, lan anak rabinya sami, sampun mundur sing ngarsa jeng Panembahan.
  112. Kang prajurit samya nembang tengareku, budhal sing rejasa, samya mantuk wisma neki, sowang sowang mengkana wus tan winarna.
  113. Kangjeng Sultan nulya sampun paras iku, ing bakda Jumungah, dadya samya bela iki, sagung Islam lan sampun cukur sadaya.
  114. Ing Mentaram Pajang kalawan ing Kedhu, Pagelen sadaya, ledhog gowong jawi kori, pan weradin samya bela cukur ika.
  115. Myang pekathik buruh kere samya cukur, punika sadaya, datan mawi den dhawuhi, kadya sampun karsaning Allah Tangala.
  116. Sagung Islam tinengeran samya gundhul, murtad reyab reyab, bathilan sagung wong kapir, wektu iku mengkana tengreranira.
  117. Datan lami Pangran Behi prapta sampun, lan Pangran Disurya, lawan saprajuritneki, lajeng sohan dhateng Kangjeng SriNalendra.
  118. Mapan nuju lenggah neng pandhapa iku, lan Jeng Panembahan, Ki Maja kang munggeng ngarsa, myang ulama myang sagung putra santana.
  119. Pangran Arya Ngabdulrahman Ngabehiku, nulya atur Salam, dhumateng Srinarapati, Pangran Ngabdulrahim Arya Adisurya.
  120. Ngaras pada ri wus tata lenggah sampun, Sang Nata ngandika, dene paman enggal prapti, kados pundi Pajang sawingking kawula.
  121. Pangran Behi mengkana ing ngaturipun, lumajeng sapunika, nanging baris mundur sami, sing Kelinggen mapan baris wonten Maja.
  122. Natapraja inggih mundur barisipun, wonten Majaraga, lan sampun kula priksani, ing sawetan radinan radin sadaya.
  123. Kang prajurit mapan sampun cacah sewu, kapir sapunika, pan datan purun medali, marma mantuk kawula yun cukur ika.
  124. Lan anak mas mapan sampun samya kantun, sawarnani ning tiyang, mapan sampun cukur sami, SriNalendra mesem aris angandika.
  125. Paman Pajang punapa tan watos iku, Pangran Behi turnya, mapan kula tantun sami, Basah Kasan Besari lan Natapraja.
  126. Samya sagah yen tengga kaliyanipun, nanging lamun minggah, kalihnya dereng kuwawi, lawan Basah Ngabdullatip Martalaya.
  127. Pundi ingkang awrat kawula ken tulung, yen kedhik kewala, kados sampun tan matosi, nulya luwar Sang Nata genya sineba.
  128. Basah tiga Pagelen pan samya duhun, tindhih lintonira, Kangjeng Pangeran dipati, kang sinuhun Jeng Pangran Dipanagara.
  129. Kangjeng Sultan mapan wus marengi iku, ing panuhunira, Jeng Pangran Dipanagari, kang prajurit satus Mentawis binekta.
  130. Wus kalilan Kangjeng Pangran budhal sampun, mring Pagelen ika, marma samya nuhun tindhih, Basah tiga pan asring selayanira.
  131. Enengngena Pagelen Pajang winuwus, Pangran Natapraja, lan Basah Kasan Besari, mapan asring kinggahan mring kapir ika.
  132. Lawan murtad pan asring kaseseripun, nulya tur uninga, dadya Jeng Sultan nindaki, dhateng Pajang kalawan sawadya kuswa.
  133. Sampun rawuh ing Kedaren kang sinuhun, lajeng mesanggrahan, mengkana kapir dhatengi, saking Bayabali langkung kathahira.
  134. Wadya Pajang mapan tan kuwawi iku, nulya tur uninga, mring Kangjeng Srinarapati, Basah kalih kang tinuding methuk yuda.
  135. Nulya mangkat pinilih suraya sagung, mang wadya Bulkiya, mengkana pan sampun prapti, ing jram gulung kapethuk campuhing yuda.
  136. Langkung rame ing kapir kuciwa iku, mapan kathah pejah, kalawan kang murtad sami, pan lumajeng kenging ingkang mriyem tiga.
  137. Pan satunggal prajurit Pajang puniku, prapta Sabilolah, bongga ing kelalung iki, Dipareja nenggih namane punika.
  138. Basah kalih wus mundur sing Jramgulung, lan sakancanira, wus prapta Kedaren iki, ngaturaken bandhangan kang mriyem tiga.
  139. Dadya kendhak kapir malih manahipun, tan purun medula, nulya kondur Sri Bupati, mring Rejasa tan winarna marga prapta.
  140. Pangran Behi rembag lan Ki Maja iku, myang sagung pratiwa, ingkang anung anung sami, yen manggunga Sang Nata tedhak pribadya.
  141. Dadya sagung pratiwa tanpa karyeku, mengkana rinembag, kang wadya Mentaram sami, mapan gilir atugur dhumateng Pajang.
  142. Mapan sewu prajurit giliranipun, ing kawulanira, bantoni Kasan Besari, Pangran Natapraja mapan bantoni.
  143. Pitung atus sawab kedhik watiripun, gunung kidulika, mapan sampun radin sami, ing Pacitan lan Ngawen mapan wus bedhah.
  144. Basah Ngabdullatip mapan rembaghipun, pinundhut punika, wontena ngarsa nrepati, dados jangkep Basah tiga malih ika.
  145. Ingkang pancen punika jaga tetulung, gya katur Nalendra, mengkana rembagnya sami, wus marengi mapan samya dhinawuhan.
  146. Pangran Ngabdulrakim inggih anging tunggu, ing tanah kewala, sakilen Ngayogya sami, ingkang kidul Pangeran Suryawijaya.
  147. Ingkang gilir pan aming tumenggungipun, kang kidul punika, Raden Jayanegareki, ingkang kilen Pangeran Sumanagara.
  148. Ngirid sagung prajurit myang pra tumenggung, mengkana wus dadya, saben wulan gilir sami, lawan malih karsanira SriNalendra.
  149. Ingkang rayi Pangran Ngabdulmajid iku, mapan kinen tengga, ing Kuwanen lawan malilh, anampeni lapuran Pajang sadaya.
  150. Ingkang putra Pangeran Dipakusumeku, kedah nuwun medal, mengkana wus den lilani, anindhihi baris aneng dasa sela.
  151. Kang Bupati Raden Arya Sindurjeku, peluneng barisnya, pan langkung santosa sami, ingkang eler jatos nem mapan sadaya.
  152. Barisira Basah Khasan Besariku, mapan binantonan, sewu wadya ing Mentawis, ingkang wetan radinan mapan sadaya.
  153. Ngantos dugi ing ardi kidul puniku, Pangran Natapraja, mapan iya den bantoni, pitung atus nenggih prajurit Mentaram.
  154. Pan punika mawi giliran sadarum, marmane santosa, mengkana nuju marengi, Raden Menggung Jayanagara gilirnya.
  155. Pan sarengan kalawan Kyahi Tumenggung, Mangkuyuda ika, mapan lagya aso sami, pan kalawan prajuritira sadaya.
  156. Neng jatos nembah Kasan Besariku, kabereg ing mengsah, mengkana Salamineki, kapir murtad pan nginjen injen kewala.
  157. Lamun mantuk prajurit Mentaram iku, gilir dereng prapta, mapan lajeng amedali, kapir murtad Basah pan ing oyok oyok.
  158. Ngantos prapta jatos nem pelajengipun, kapir ngodol ika, mengkana wong Pajang sami, sareng mulat jatos nem ana barisnya.
  159. Pan tinerka mengsah ingkang nyegat iku, tan buh polahira, mangetan wus den cegati, yen saking doh prajuritnya Mangkuyuda.
  160. Mapan anglir pengangenya saradhadhu, mengkana na wikan, marang tamtama kaheksi, nulya warti yen Raden Jayanagara.
  161. Basah Pajang mapan asrep manahipun, lajeng lampahira, lawan saprajuritneki, sampun panggih lan Raden Jayanagara.
  162. Basah Pajang mapan asrep manahipun, lajeng lampahira, lawan saprajuritneki, sampun panggih lan Raden Jayanagara.
  163. Atenapi lawan Ki Mangkuyudeku, kapir murtad prapta, aneng jawi dhusun sami, lajeng ngepang saking ler lan saking wetan.
  164. Basah Khasan Besari pan langkung gugup, prahipun adhi anak, Jayanagara nebda ris, mangke kyahi kula pan ajeng rembagan.
  165. Kados pundi Ki Mangkuyuda puniku, mengsah sampun prapta, ing punika mara kalih, Mangkuyuda mengkana ing sahurip.
  166. Daweg anak pan sami bubuhan iku, pan sampun babegjan, yen mundura dhateng pundi, mapan sampun samya kabetah punika.
  167. Pan kawula ngajengken kang kedhik iku, ingkang saking wetan, pun anak ngajengna iki, ingkang kathah pan inggih kang ler punika.
  168. Konca Pajang sampun wonten tumut tumut, pan mindhak kapiran, mapan sampun rembag sami, mengsah ngedrel lawan mariyem ika.
  169. Raden Jayanagara ngabani sampun, nyalompret anulya, lawan nambur tata nuli, langkung gregut wadya prawira tamtoma.
  170. Mangkuyuda nulya animbangi nambur, sareng ajengira, sareng medal campuh nuli, kapir murtad mapan langkung pangedrelnya.
  171. Kang mariyem mapan wus lajeng kelangkung, prawira tamtoma, lajeng nusup kukus sami, tan prabeda kalawan Ki Mangkuyuda.
  172. Nulya ruket sanjata lit pejah sampun, ing watos kewala, acaruk lan sangkuh sami, pedhang caruk kalawan dhuwung punika.
  173. Kamigilan kapir murtad gya lumayu, gelasah bangkenya, Islam mapan lujeng sami, nanging tiga ingkang prapta sabilira.
  174. Mapan samya prajurit jajar puniku, kalih kang tamtoma, sendhang pitu kang satunggil, wadya Pajang lajeng ambujung sedaya.
  175. Pan mengkana yen yuda selamenipun, ing bujung lan nyegat, wis purun tadhah pribadi, marma saya kapir kathah bangkenira.
  176. Ingkang aneng ajeng samya glasahiku, kang kekecer kathah, wadya Pajang kang mejahi, Raden Jayanagara bandhanganira.
  177. Mapan angsal mriyem kekalih puniku, Kyahi Mangkuyuda, pan satunggal mriyemneki, bangke murtad monycanagara kang kathah.
  178. Ponaraga kalawan kedhiri iku, mapan mantra samya, ing Sala mangkono maning, sampun katur dhateng Kangjeng SriNalendra.
  179. Kang bandhangan mariyem tetiga puniku, mapan Kyahi Maja, sangsaya tekaburneki, yata mesem jeng Pangran Ngabehi ika.
  180. Wus dinuga yen geseh lapuranipun, pan adat mengkana, lamun ana mungsuh prapti, wadya Pajang mapan lumayu kewala.
  181. Basahira ingkang marahi lumayu, pan selamenira, ketanggor wadya Mentawis, yen wis menang nulya ing aku kewala.
  182. Pan ing wetan radinan mengkono iku, Pangran Natapraja, langkung rame juritneki, mapan mengsah Pangeran Mangkunagara.
  183. Mapan sareng tinilar Basah puniku, Ngabdullatip ika, wong ing Pajang purun malih, gunung kidul pan iku padha mengkana.
  184. Natapraja nanging kantun banthengipun, Mas Tumenggung ika, Mangunagara kang dadi, mapan Mangkunegaran asring kuciwa.
  185. Basah Nataprajan pan kalih tumenggung, ingkang sabillolah, masaran lan weru iki, dadya Pangran mundur pesanggrahanira.
  186. Neng Tembayat nanging lamun prapta iku, prajurit Mentaram, majeng dhateng Majaragi, Basah Khasan Besari mapan mengkana.
  187. Lamun dereng prapta ingkang gilir mundur, mapan barisira, pan aneng lingge puniki, lamun prapta majeng dhumateng ing Maja.
  188. Kawarnaha Jendral Dhekok kang winuwus, langkung kewranira, sabab asring kawon jurit, mapan nanging kantun jahilnya kewala.
  189. Sagung ingkang senapati ingkang agung, kang santosa prangnya, pan sinuk surat sami, nanging mungel saking residhen sadhaya.
  190. Sala Yogja Kedhu mengkana karyeku, kang residhen samya, angicuk lan ngebang sami, ingkang serat sadaya sami ungelnya.
  191. Nanging sagung kang tiniban surat iku, lajeng katur ika, kang serat mring Sri Bupati, malah ingkang kengkenan sring pinejahan.
  192. Pan sangsaya Jendral kewran ing tyasipun, nulya layonira, Pangran Mangkudiningrati, kinondurken kang den suprih putranira.
  193. Pan sedaya punika sageda teluk, nanging meksa nora, dadya Kangjeng Sultan nuli, ingkang sepuh mapan kinondurken nulya.
  194. Pan mengkana Jendral Dhekok athinipun, mongsa tan kenaha, sabab iku mapan sami, sagung ingkang putra wayah sedaya.
  195. Lawan ingkang abdi punika sedarum, kang Bupati samya, wonten kang kemantu iki, putra wayah buyut mapan ingkang ana.
  196. Sareng sampun rawuh Ngayogja nulyeku, tinempahken ika, Kangjeng Sultan praptaneki, sagung ingkang putra wayah praptanira.
  197. Myang Bupati sedaya ing praptanipun, jalu myang wanodya, pan prenyata iku sami, putra wayah sinuwun sepuh sadaya.
  198. Nulya samya pinaring surat sedarum, mapan ing ngandikan, sagung putra wayah sami, jalu estri lawan Bupati sadaya.
  199. Atenapi Kangjeng Panembahan iku, samya aturika, Kangjeng Sultan mengkana wangsulanira.
  200. Gya pinaring sedaya wangsulanipun, mring Jendral mengkana, nulya Jendral aken malih, kang sinuhun sepuh kinen kintun surat.
  201. Mring kang wayah Kangjeng Sultan prapta sampun, kalawan pratela, yen Jendral tan lepat iki, ingkang lepat pan iku residhenira.
  202. Dene mengko residhen pan wus den okum, putu wis muliha, pan aja kedawa iki, anoleha sira putu marang ingwang.
  203. Kangjeng Sultan pan awrat agami tuhu, malah datan arsa, ningali kang serat yekti, wus dinugi yen Jendral karenahira.
  204. Ingkang Eyang pan saking kapipitipun, marmane mengkana, ingkang paman Pangran Behi, ingkang kinen amangsuli mring kang Eyang.
  205. Kangjeng Sultan mapan ajrih alatipun, dhumateng kang eyang, marma tan arsa ningali, dadya sampun pitajeng dhateng kang paman.
  206. Malah surat wangsulan tan arsa dulu, Kangjeng SriNalendra, mengkana timbalaneki, mring kang paman lawan Kangjeng Panembahan.
  207. Myang sagung ingkang pra-ngulama puniku, padha seksanana, panuwun ingsun mring Widi, lamun estu luhure ing tanah Jawa.
  208. Kangjeng Eyang muga menangi ahiku, aja guru seda, pan ingsun ayun ngabekti, lamun nora aja menangi Kangjeng Yang.
  209. Dadi ingsun mundhak karya susah iku, sedaya aturnya, mapan sandika puniki, nulya ana kang pamit mring SriNalendra.
  210. Mapan ingkang bibi Kangjeng ratu iku, nenggih namanira, Den Ayu Asmaraningsih, pan kalilan lajeng kinen dherekhena.
  211. Konduripun dhateng Ngayogya puniku, lan wineling ika, mring Kangjeng Srinarapati, mapan anglir kang mungel ngajeng punika.
  212. Praptanira Ngayogja wus tan cinatur, mengkana winarna, Ki Maja sanget turneki, Kangjeng Sultan ngaturan bedhah ing Sala.
  213. Sabab datan wonten kasampunanipun, yen boten rinusak, gung murtad ing Sala sami, mindhak dados wadhahe kapir punika.
  214. Marmanira Ki Maja sanget turipun, wadosipun ika, watos mring Kasan Besari, sabab asring kaseser denira yuda.
  215. Lamun dereng prapta prajurit Mentarum, lan asring selaya, sagung ingkang bantu sami, pan sedaya tyasira pan esmu gela.
  216. Lamun tangled wong Pajang asring lumayu, pan nilar kewala, dadya katempah Mentawis, saben saben prajurit Pajang mengkana.
  217. Kyahi Maja pan sampun uninga iku, mring kang dadya gela, mring sagung wadya Mentawis, marma ajrih bilih kapirsa srinata.

PUPUH XXVII
S  I  N  O  M

  1. Nanging Kangjeng SriNalendra, wus lami datan nuruti, mring aturira Ki Maja, mengkana karsaning Widi, Sang Nata mapan gampil, anuruti aturipun, dhumateng Kyahi Maja, pan samya kinen dhawuhi, marang sagung wadya Mentaram sadaya.
  2. Pangran Ngabehi aturnya, dhateng Kangjeng Sri Bupati, yen pareng karsa Nalendra, nenggih Basah Ngabdullatip, binektakhaken malih, dhateng pun Nataprajeku, amrih sami santosa, Sang Nata sampun marengi, mapan lajeng kinen dhawahi punika.
  3. Lawan kinon rumihina, Bupati wetan Yogjeki, kelamun panggih neng griya, lan raden Basah sedarum, lan Pangran Natapraja, pan lajeng kinen dhawahi, yen Sang Nata arsa bedhah Surakarta.
  4. Prajurit Pajang punika, kabawah Nataprajeki, sawetan margi sadaya, mapan kinon ngerig sami, lawan majenga iki, ing baki barisanipun, Den Basah tur sandika, nulya atengara jurit, pan sumahab sagung ingkang wadya kuswa.
  5. Den Basah Dullatip budhal, kalawan sawadyaneki, mengkana wus tan winarna, kawarnaha Sri Bupati, ngrasuk busana jurit, wadya gung sumahab sampun, Basah kalih punika, Kyahi Maja Pangran Behi, wus sumekta Kangjeng ratu kang winarna.
  6. Sedangunira punika, ngladosi kang raka iki, wahu denira busana, lamun jeng ratu ningali, dhateng Srinarapati, pan kumembeng waspanipun, Sri Nalendra tumingal, lamun kang rayi prihatin, gya sinambut pinangku sanglir supadma.
  7. Sarta ing lus kang Srinata, srinarpa lan ngandika ris, nah anger inten kumala, punapa kang dados rujit, karya kepyuring abdi, mas mirah pun kakang estu, nenuwun ngandikaha, lamun dasih tan udani, ingkang dadya rujit karya ela ela.
  8. Yen tan kalilan bendara, pun kakang lumampah jurit, sayekti mongsa siyosa, Kangjeng ratu matur aris, nuhun punten Dewaji, kawula mapan sahestu, ing tyas mapan tan nedya, yen karya keron tyas aji, nanging netra kang kedah medal Locana.
  9. Tan pirsa karsa Yang Sukma, kawula lamun ningali, inggih dhumateng paduka, netra kedah mrebesmili, mesem Srinarapati, punapa wandeya masku, pun kakang magut yuda, Kangjeng ratu matur aris, yen wandeya Dewaji kelangkung nistha.
  10. Pan abdi sampun sumekta, mengkana Srinarapati, ri wusnya mit miyos nulya, gya nembang tengara jurit, budhal wadya pengarsi, Bulkiya kang munggeng ayun, anulya sinambungan, suraya lawan pinilih, Pangran Behi Ki Maja nambungi nulya.
  11. Kang munggeng ngarsa Nalendra, mandhung mantra lebet iki, wingking ngampil Suranata, lawan Suryagama asri, myang putra sentaneki, Bupati miji sadarum, sampun budhal sadaya, saking Rejasa puniki, lampahira kadya wreduhongga sasra.
  12. Dene sagung senapatya, sadaya wus kinon dhingin, mengkana wus tan winarna, ing marga Srinarapati, prapta kedaren iki, mesanggrahan sang sinuhun, lan sagung wadya kuswa, tigang dina winetawis, tata tata lawan ngasokhaken bala.
  13. Pangeran Dipakusuma, Raden Riya Sindurjeki, lan Tumenggung Sutayuda, tan kalilan dherek sami, kinen meksiya baris, neng dasa sela puniku, sampun karsaning Sukma, Kangjeng Sultan ing tyasneki, kang katingal kewala anging kang garwa.
  14. Aneng ing daren punika, pan dalu kinen meteki, kang boyongan nyonyah Cina, Kangjeng Sultan Salah kardi, saking tyas mring kang rayi, kinarya panglipur wuyung, enjing anulya budhal, nyare ing Maja sawengi, Basah Kasan Besari sakancanira.
  15. Prajurit Pajang sedaya, mapan kang kinen rumiyin, ingkang dadya tinindhihira, Den Menggung Mretalayeku, lawan saKoncaneki, kang prajurit mandhung satus, lajeng kinen gitika, ingkang baris menang iki, sampun prapta ing menang campuh kang yuda.
  16. Lan prajurit Surakarta, ing rame sakedhap iki, prajurit Sala kuciwa, lumajeng lajeng den geni, ing menang barisneki, mring Raden Mertalayeku, nulya atur uninga, gya budhal Srinarapati, saking Maja kalawan sawadya kuswa.
  17. Sampun prapta Sukareja, mesanggrahan Sri Bupati, prajurit Pajang sadaya, kinon baris gawok sami, Pangran Nataprajeki, lan Basah sakancanipun, Ngabdullatip punika, kinen majeng baris baki, tan winarna kawarnaha Sukareja.
  18. Sareng enjang ing inggahan, kapir lawan murtad sami, saking negri Surakarta, ing gawok pan sampun prapti, Basah Kasan Besari, ingkang methuk yudanipun, lan Raden Mertalaya, sampun campuh ing ajurit, pan kuciwa prajurit Panjang punika.
  19. Lawan mandhung mundur samya, kalawan atur upeksi, dhumateng ing Sukareja, lamun sampun tan kuwawi, kang mengsah ageng iki, Kangjeng Sultan nuding sampun, mring prajurit Bulkiya, suraya lawan pinilih, lan prajurit nenggih prawira tamtoma.
  20. Anulya nembang tengara, budhal sing Sukarejeki, Muhamad Usman Li Basah, lan jeng gusti Iman Kamil, Li Basah kang nindhihi, lan Den Jayanegareku, mengkana sampun prapta, ing sakilen gawok sami, wus kapethuk lan mengsah campuh ing yuda.
  21. Pan anging rame sakedhap, mengkana sareng udani, mengsah kapir lawan murtad, kalamun kang Basah kalih, ingkang methuk ing jurit, mapan maksih mambu ilu, kapir kalawan murtad, anulya lumajeng sami, undurira mring negari Surakarta.
  22. Mapan tan kenging tinata, mengkana Raden Dipati, Sasra kantun songsongira, langkung geger Kartawani, lawan kang jalma ngili, atumpuk neng alun alun, mengkana kang winarna, Kangjeng Sultan den aturi, mring Ki Maja lajeng bedhah Surakarta.
  23. Nanging Kangjeng Sri Nalendra, ingkang tyas pan mara katri, kadya wus karsaning sukma, mring risake sentaneki, mengkana Sri Bupati, kang sinuhun mring Hyang Agung, engeta kewala, marang parentahe Nabi, pan sedaya sagung wong murtad punika.
  24. Iya ing satanah Jawa, dene ingkang kaping kalih, ajrih bilih manggih walad, dhumateng kang samya surgi, mapan ping tiganeki, meksih enget wespanipun, duk lagya angkatira, saking ing rejasa nguni, dadya kang tyas pan rangu rangu kewala.
  25. Nanging Kyahi Maja, asanget aturireki, Kangjeng Sultan ing aturan, mapan tedhak anjenengi, saking sanget turneki, Sri Nalendra dadya nurut, Pangran Ngabehi nulya, utusan paring udani, marang Basah lan Pangeran Natapraja.
  26. Kinen manjing malih ika, nenggih ing barisaneki, mengkana wus tan winarna, ing Sukareja winarni, enjing nembang tengari, wus budhal kang wadya sagung, saking ing Sukaraja, Sri Nalendra aneng wuri, ginarebeg mring sagung putra Santana.
  27. Samarga kapethuk yuda, wong Sala wus tan ngundhili, mapan lumajeng kewala, prapta kiduhing Cemani, kendel Srinarapati, mapan arsa Salat luhur, lan sagung wadya kuswa, mapan samya Salat sami, bakda Salatan pan sedya ngasoken wadya.
  28. Mengkana kang baris ngarsa, pan Basah Khasan Besari, kalawan sakancanira, prajurit ing Pajang sami, kedhatengan puniki, mengsah ing Sala puniku, kalangkung dening kathah, kapir murtad Sala krerig, pan lumajeng sarta ngaturi uninga.
  29. Mapan arsa wancenira, pan wus cuwa ing ajurit, mengkana mengsah gya prapta, sagung murtad lawan kapir, pinethukhaken nuli, mring sagung pradipatyeku, Raden Jayawinata, lawan Mas Wiryanagari, Kyahi Mangkuyuda lan Cakranagara.
  30. Pan lagya ajeng ajengan, sanjatan sakedhap sami, nulya Kangjeng Sri Nalendra, kondur mring soka rejeki, sagung kang pradipati, sedaya pan kinen mundur, kesaput dalu ika, sampun sapih ingkang jurit, wangsul malih mengsanggrahan Sokaraja.
  31. Satuhu kang tyas Nalendra, pan anging karya ngecani, mring panuwune Ki Maja, mengkana Srinarapati, tan eca ing tyasneki, neng Sokaraja puniku, ing lingsem ngandikaha, ingaturan manjing malih, mring Ki Maja Kangjeng Sultan datan arsa.
  32. Mengkana mapan antara, tiga dina kapir prapti, kalawan murtad punika, medal margi ageng iki, Basah Khasan Besari, tan purun methuken iku, nanging atur uninga, Sang Nata nuju siniwi, Kyahi Maja kang munggeng ngarsa Nalendra.
  33. Lan sagung kang pra-ngulama, atenapi Pangran Behi, Pangran Ngabdulmajid ika, kalawan kang Basah kalih, myang sagung pradipati, Ki Maja meksa turipun, Kangjeng Sultan ngaturan, ambedhah ing Kartawani, Sri Nalendra anantun dhateng kang paman.
  34. Lawan Basah sakaliyan, mengkana samya turneki, pan abdi dalem sadaya, Mentawis dereng udani, Sala pakewedneki, kalawan kang gampil tuhu, inggih lamun wontena, ingkang pantes dados margi, pan prayogi datan ngekathahi karya.
  35. Pan wonten ngriki kewala, yen konca Pajang nglawani, pan inggih mongsa sanesa, Ki Maja sakit tyasneki, dhateng Jeng Pangran Behi, dereng dumugi puniku, genya imbal wecana, kang kinen tur uning prapti, lamun mengsah sampun prapta ing Wiyagang.
  36. Kangjeng Sultan angandika, mring kang paman Pangran Behi, lawan Basah sakalihnya, pan kinen methuk ing jurit, lan sagung pradipati, Basah kalih aturipun, nanging panuwun amba, paduka sampun ningali, alenggaha aneng ing ngriki kewala.
  37. Dene di delem sadaya, kawula suwun pan sami, tinindhihan Ki Maja, Kangjeng Sultan wus marengi, ingkang kantun ngarsa Ji, nanging ponakawan iku, gamel ngampil punika, wus dados rembag pan sami, nulya samya mundur sing ngarsa Nalendra.
  38. Anulya nembang tengara, tanpantara usar prapti, nulya pinethuken ika, dhumateng wadya pinilih, usar lumajeng bali, mring Wiyagang nedha tulung, dhateng pelangkirira, mengkana kang Basah kalih, Pangran Behi lan Raden Jayanagara.
  39. Puthutlawa Jawinata, myang sagung prajurit sami, mangilen rut padhusunan, Ki Maja mengaler iki, lan Pangran Ngabdulmajid, myang sagung ulama iku, Suranata kelawan, Suryagama datan kari, sampun tata nulya kapir murtad prapta.
  40. Saking Wiyagang sadaya, pan nglempak dados satunggil, nulya mariyem punika, dhateng pesanggrahan aji, mapan tinitir titir, kang pelor langkung dresipun, bubar kang ponakawan, ampingan kajeng kuweni, Sri Nalendra semana tumut ampingan.
  41. Lawan kang paman satunggal, ingkang nama Pangran Wijil, pan langkung dhap alitira, rebatan Kangjeng kuweni, lawan Srinarapati, mapan gegujengan iku, mengkana aturira, gih kula sampun neng wingking, ala kayu dene kalingan Nalendra.
  42. Tur mongsa aku katona, dadya samya sukaneki, mengkana wus tan winarna, kawarnaha kang ajurit, nenggih murtad lan kapir, langkung kagyat sareng dulu, Islam malih punika, nulya kapir mara katri, mapan sampun pinethuken sowang sowang.
  43. Kang ngidul ngilen punika, kapir murtad mapan sami, tempuh kalawan Bulkiya, pinilih suraya iki, tamtoma datan kari, kapir murtad mambu ilu, pan kabereg sadaya, ngungsi mring mariyem neki, nulya ngangseg pinilih lawan Bulkiya.
  44. Suraya lawan tamtoma, kapir murtad langkung giris, lajeng berondong senjata, binendrong mariyem sami, nanging kang Basah kalih, tiga Jayanegareku, wus tan merduli ika, lawan sakanycane reki, nanging kantun angentosi Kyahi Maja.
  45. Kapir murtad sanjatanya, wus kathah tan mungel iki, mapan saking kasesanya, pan Basah Khasan Besari, yudanira kalindhih, prajurit Pajang sedarum, lan sagung pradipatya, Ki Maja lumayu gendering, tur unninga dhateng Kangjeng Sri Nalendra.
  46. Ing aturan magut yuda, mengkana Srinarapati, mapan meksih ping ampingan, aneng ing kajeng kuweni, langkung tyasnya nerpati, mapan tan sekeca iku, ing lingsem angandika, mengkana ngandika aris, heh Ki Maja apa ingsun sira terka.
  47. Iya wedi ing palastra, nulya lumampah sang aji, ingkang dhereking punika, ingkang paman Pangran Wijil, gamel kalawan ngampil, ponakawan samya kantun, pan meksih lit sadaya, Kangjeng Sultan datan nitih, kang turongga mapan kinarung kewala.
  48. Neng wingking Ki Jayacapa, nanging asring magokneki, pineksa mring gamel samya, mengkana sareng udani, kapir lan murtad sami, kelamun Kangjeng Sinuhun, nyalirani ing yuda, nulya kang mariyem sami, ing ngajengken kinarutug Sri Nalendra.
  49. Pan leres margi geng ika, lampahnya Srinarapti, pan kadya kinarya lesan, Ki Maja wus datan keksi, tan tahan aningali, myang swaraning pelor iku, dadya nyimpang Ki Maja, mengkana ingkang winarni, Raden Dolah Prawiradirja duk mulat.
  50. Lan Raden Jayanagara, kelamun Srinarapati, nyalirani ing ayuda, dharatan nitih turanggi, langkung tyasira kalih, mudhun saking kudanipun, lumajeng prapta ngarsa, lawan ngemu waspa kalih, kancanira mapan tinilar sadaya.
  51. Yun matur langkung jrih samya, dadya lumampah neng ngarsi, punggawa kalih punika, sedaya samya neng wingking, mindhak wespaosneki, kapir ing panyipatipun, kang den angkah sirahnya, punika punggawa kalih, sabab samya andhap alit kalihira.
  52. Dadya leres jajanira, nanging pitulung Hyang Widi, pelor awis dhawah jaja, sampeyan kang asring kenging, koltaphira nibani, Pangran Wijil embanipun, lajeng putung sukunya, gya ing ngunduraken nuli, pan mengkana Den Dolah Prawiradirja.
  53. Lan Raden Jayanagara, SriNalendra saben kenging, pelor nanging sambatira, nanging gustiku pan sami, lan kendel pan ningali, dhumateng ingkang sinuhun, dadya dangu lampahnya, Sri Nalendra ngandika ris, heh ta Senthot aja mandheg Mayongsari.
  54. Wus payo banjur kiwala, mengkana karsaning Widi, kenging malih Sri Nalendra, mapan angrahos nerpati, lir ginablok jajeki, ingkang pelor waja rempuk, aneng jaja punika, mapan ngantos ting parelik, dadya sepuh kang jaja medal ludira.
  55. Sareng miharsa Nalendra, mapan kang rasukan abrit, nulya enget mring kang garwa, mengkana esthining galih, paran polahireki, lamun ingsun tinggal lampus, lawan maninge nestha, lamun ingsun mati dhingin, baya durung kalilan Allah Tangala.
  56. Enteke kapirku iya, mengkana Srinarapati, mapan langkung lingsemira, mundur sing payudan nuli, tumungkul lampahneki, sap usap kinarya kudhung, datan ningali jalma, mengkana gamel udani, yen Sang Nata katingal abrit kang jaja.
  57. Nulya Kyahi Jayacapa, ing ngaturaken gya nitih, mengkana Ki Jayacapa, mapan anglir wus udani, yen kanin Sri Bupati, lajeng binekta lumayu, mapan tan medal marga, ngidul ngilen lampahneki, datan ngetang paluh jurang Jayacapa.
  58. Mapan lir ngambah radinan, saking marmaning Hyang Widi, kadyana kang tedah marga, mengkana ingkang winarni, Dolah Prawiradirjeki, lan Jayanegara iku, tumingal mring Nalendra, lamun ingkang jaja kanin, pan lumajeng wreti mring Basah kalih.
  59. Pan sedya ambek palastra kalih werti samya nangis, mengkana Usman Li Basah, lan gusti Mam Basah Kamil, sedaya ngamuk sami, Bulkiya pinilih gregut, suraya lan tamtoma, Seh Ngusman Li Basah iki, sampun mandhi wahos Kyahi Barutuba.
  60. Basah Iman Kyahi Macan, mapan rempek majeng sami, laknat kapir pundirangan, tan prebeda murtadneki, nanging angrutug bedhil, kalawan mariyemipun, kang wuri sampun ngembyak, mengkana ana gandhek prapti, mapan mindha utusanira Nalendra.
  61. Dawahi Basah kalihnya, tan kalilan magut jurit, sedaya kinen ngundurna, sagunge ingkang prajurit, dene Srinarapati, pan meksih waluya iku, sedaya ing ngandikan, mengkana kang Basah kalih, langkung cuwa nanging ajrih yen nglajengna.
  62. Ing kantun kedhik kewala, ajengnya wahosan sami, mapan nulya dhinawuhan, sagung kang para prajurit, mring Basahira sami, sedaya pan kinen mundur, dadya kelangkung cuwa, sagunge ingkang prajurit, dadya mundur ajrih lamun anglajengna.
  63. Kapir murtad mapan samya, datan purun anututi, mengkana ingkang winarna, Ki Maja sareng udani, mundur sagung prajurit, Sri Nalendra tan kadulu, mapan tanbuh polahnya, kapalira tan kepanggih, dipun bekta lumajar mring gamelira.
  64. Kapalnya Secanagara, Ki Maja kang den tunggangi, kang sesanira, mapan ander anututi, dhateng Srinarapati, lan Pangran Dulmajid iku, mengkana wus apanggya, neng marga lan Sri Bupati, lajeng kendel ing daren Srinaranata.
  65. Pan kendel sakedhap ika, nenggih Pangran Ngabdulmajid, ingkang ngaturi punika, babeni brerananeki, srebanira kinardi, Pangran Ngabdulmajid iku, mapan sarwi karuna, Sang Nata mesem nebda ris, wus ta adhi mapan nora dadi ngapa.
  66. Nulya mangkat SriNalendra, kang abdi wus kathah prapti, tanpantara prapta nulya, Kuwanen Srinarapati, Pangran Ngabdulmajid angaturi nyare iku, Sri Nalendra tan arsa, pangandikanya Nerpati, ingsun adhi kuwatir bok ayunira.
  67. Kalamun angrungu warta, yen ingsun mengkene iki, pesthi ika lamun bela, tan wurung mundhak warteki, dadi sangsaya iki, akarya susah mring sagung, wus payo adhi mangkat, mengko yen dhadhari sasi, lawan padha asembayang dhingin ika.
  68. Ri wus bakda Salat samya, nulya kang sasi dhadhari, wus padha mangkat Nalendra, ing marga datan winarni, enjang prapta Kumiri, anenggih barisanipun, Pangeran Adisurya, kagrat Pangran Ngabdulrakim, yen Nalendra kanin jaja ingembanan.
  69. Nyungkemi pada karuna, nenggih Pangran Ngabdulrakim, Sang Nata mesem ngandika, wus sira menenga sira adhi, pa nora ngapa iki, wus jamak prajurit iku, dangu kendel Nalendra, aneng ing dhusun Kemiri, pan sarehan aneng ngandhap pelem ika.
  70. Ngaturan mring pasanggrahan, Kangjeng Sultan datan apti, mengkana ingkang winarna, Pangran Behi lagya prapti, lawan kang Basah kalih, myang sagung prajurit iku, lajeng sohan mring narpa, atur Salam Pangran Behi, Basah kalih samya anungkemi pada.
  71. Katiga angemu waspa, Kangjeng Sultan ngandika ris, lah wus ta padha menenga, pan nora ngapaha iki, kang wingking kados pundi, Pangeran Ngabehi matur, mila kantun kawula, mapan anata kang wingking, dene mengsah pan lajeng wangsul kewala.
  72. Nanging pun Jayanagara, lan Basah Kasan Besari, kula ken baris Koripan, mengkana ingkang winarni, ngrejasa mirsa warti, yen kinen ingkang sinuhun, kenging mriyem kang jaja, dadya sagung para putri, pan karuna lawan Panembahan ika.
  73. Nanging Kangjeng ratu ika, kang tan saged muhun iki, wus nir sagung kang katingal, mapan nedya, bela yekti, dhateng Srinarapati, lamun astu pawreteku, nanging Ki Sarutoma, mapan wus ing agem iki, nanging samar tanana jalma uninga, sinasaban kasemekan, pan wonten ingkang dentosi, utusanira kang rama, Panembahan dereng prapti, kinen yektosna ugi, estuning pawerta iku, mengkana kang winarna, Sri Nalendra budhal iki, mapan saking Kemiri sawadya kuswa.
  74. Tan ewah kadya angkatnya, utusan kapethuk margi, wangsul prapta matur nulya, yen tan ewah anglir nguni, dadya kendel prasami, praputri denya muwun, lawan Jeng Panembahan, wus ical sungkawaneki, nanging kantun ngantos antos rawuhira.
  75. Mengkana Srinaranata, mapan nitih tandhu iki, sampun prapta ing Rejasa, sarehan genira nitih, kagyat keparak sami, ingkang samya methuk iku, lajeng samya karuna, Panembahan melajengi, mring kang putra pan sarwi angemu waspa.
  76. Wus cundhuk lawan Nalendra, lajeng nyandhak tandhu iki, angrangkul sarwi karuna, Panembahan mring narpati, Sang Nata ngandika ris, kyahi bok sampun muhun, kawula tan punapa, sampun limrahing prajurit, pan punika kyahi dados pratondha.
  77. Sarwi mesem SriNalendra, prapta pesanggrahan nuli, tedhak saking tandhu nulya, Panembahan kang ngampingi, mengkana kang praputri, sedaya sareng andulu, ingkang jaja Nalendra, mapan meksih denhambeni, dadya muhun malih praputri sadaya.
  78. Kangjeng Sultan sampun lenggah, neng jro pesanggrahaneki, Kangjeng ratu kang winarna, sareng tumingal narpati, kang jaja denhambeni, dadya mesem Kangjeng ratu, mengkana ciptanira, ingsun duga Salah kardi, dene iku enggone kaliwat prana.
  79. Sawange nora ngopaha, Sri Nalendra ngandika ris, pagene tan ing ucalan, mapan tangan ingsun kalih, tan bisa cape iki, mesem ngandika jeng ratu, kang bibi kinen ika, Panembahan sepuh iki, anguculi Kangjeng ratu nulya kesah.
  80. Sri Nalendra angandika, dhumateng kang rama aris, kiyahi sampeyan medal, punika kang sami prapti, pan sampeyan panggihi, lajeng sampeyan ken mantuk, Panembahan turira, sandika mapan wus mijil, amanggihi marang ingkang samya prapta.
  81. Mengkana wus tan winarna, pan kalilan mantuk sami, kawarnaha Sri Nalendra, ngandika marang kang bibi, tra sampeyan mring pundi, mangke kula mindhak lampus, Den Ayu Panembahan, mesem kesah angaturi, Kangjeng ratu mengkana ingaturi.
  82. Mapan tan kangge kawula, sampeyan dipuntimbali, Kangjeng ratu nulya prapta, mengkana wus tan winarni, jeng ratu ibu iki, mapan sanget gerahipun, ingaturan uninga, lamun ingkang putra kanin, pan lumajeng prapta pan lajeng karuna.
  83. Mengkana sakondurira, saya sanget grerahneki, punika dadya marganya, kondur mring Rahmattolahi, sinareken Ma giri, Kangjeng Sultan gerahipun, mapan sampun waluya, mengkana ingkang winarna, Pangran Natapraja kabujung yudanya.
  84. Saking ing Pajang punika, lawan Basah Ngabdullatip, ngantos dumugi Mentaram, Tumenggung sabil satunggil, pakiringan wismeki, lan Rongga Palered iku, jajar prajurit tiga, lajeng datan wangsul malih, dhateng Pajang mengkana ingkang winarna.
  85. Pangeran Dipakusuma, pan asring selayaneki, lawan ingkang Basah Pajang, nuhun adil mring narpati, kang rama tan ngadili, mapan lingsem tuhunipun, dhumateng Kyahi Maja, Kangjeng Sultan wus udani, mring resahe patraping Pajang punika.
  86. Ki Maja mapan ingantosan, saking aturnya pribadi, sabab ngaken adil ika, marma karsanya nerpati, Ki Maja denhayoni, saha turira tinurut, mapan satuhuhira, leres kang putra pribadi, lan merina mring sagung wong desa samya.
  87. Dadya Pangran Dipakusuma, langkung gerah ing tyasneki, wahu dhumateng kang rama, lingsem mring Ki Maja iki, Kangjeng Pangran gya balik, dhumateng Surakarteku, Jendral lan Kangjeng Sunan, langkung suka ing tyasneki, lawan putra sentana ing Surakarta.
  88. Ing wingking pan sinulihan, nenggih Pangran Ngabdulmajid, lan Raden Riya Sindurja, ing Pajang kang mesesani, kidul jatos nem sami, dene sawetan margagung, ingkang mathoki ika, pan nanging Tumenggung Katri, westa Jayadipura Cakradipura.
  89. Kalawan Martadipura, ing Pagelen tan winarni, mapan wus tanana mengsah, nanging kantun jana iki, pan ngeca eca sami, ingkang Basah tiga iku, Pangran Dipanagara, nuwun Basah Ngabdullatip, nindhihana kelawan ngembani kawula.
  90. Mengkana ingaturira, mring kang eyang Pangran Behi, nulya katur Sri Nalendra, Sang Nata sampun marengi, Den Basah Ngabdullatip, dadya karsanya sang prabu, dadya Basah utusan, pundi kang kendho prangneki, mapan Basah Ngabdullatip kang lumampah.
  91. Prajurit pan pinaringan, kapalan wolungdaseki, westa prajurit Jayengan, sedaya sagung prajurit, ing kilen praga iki, pan pinaringaken iku, mring gusti Basah Iman, Ngabdulkamil mapan sami, Basah Ngabdullatip mapan kinen mangkat.
  92. Mring Pagelen ngembanika, Jeng Pangran Dipanagari, mengkana wus tan winarna, ing Kedhu ingkang winarna, Mas Tumenggung abaris, Kertanagara puniku, aneng ing ardi Rosan, lan Tumenggung Kedhu sami, Ngabdulrahman kalawan Ki Wirareja.
  93. Mengkana pan ing inggahan, mring kapir lan murtad sami, mapan ta pinaju tiga, anulya pinethuk jurit, sampun campuh pan nuli, tanana kuciwa iku, sanget karoban, Mas Tumenggung denhaturi, mundur nanging wantune Kertanagara.
  94. Tan etang kathah kedhiknya, lamun mengsah lan nata kapir, pan nate majeng pribadya, kapir mapan kebur sami, dadya kondhanging kapir, pan langkung keringan sampun, yen nanging tikel tiga, wong kapir pan ora wani, anginggahi dhateng Mas Kertanagara.
  95. Tan hetang kathah kedhiknya, lamun mengsah lan nata kapir, pan nate majeng pribadya, Kadhya wus karsaning Sukma, Mas Tumenggung prapteng jangji, angsal marga Sabilolah, labet kenging pelor alit, walikat ingkang kanin, pan tinepong saradhadhu, nanging sapih kang yuda, kapir murtad kathah mati, mapan gangsal Islam kang sabil sakala.
  96. Mapan ing Kedhu sakawan, Mentawis ingkang satunggil, mapan Rongga Pamijahan, Wirapati westaneki, ingkang tiga Ngebehi, dene Mentawis puniku, mapan jajar kewala, prajurit ingkang winarni, Mas Tumenggung Kertanagara punika.
  97. Binekta mantuk wus prapta, tan arsa denhudani, dadya lajeng sabiklira, wus katur Srinarapati, langkung pangunguneki, mapan dereng gadhah sunu, mapan sedherekhira, meksih alit karsa aji, pan pinaring nunggaksemi karsanira.
  98. Tumenggung Kertanagara, mapan wus datan winarni, Pangran Behi Ki Maja, umatur dhateng nrepati, mapan ngaturi ngalih, neng rejasa kirang cukup, sagung repot punika, tan saged dados satunggil, toya kendel punika kados prayoga.
  99. Pan saged dados satunggal, sagung kang rerepot sami, Panembahan sampun rembag, nulya kinen andandani, Toyakendel wus dadi, nulya budhal kang sinuhun, lan sagung repot samya, saking rejasa wus prapti, Toyakendel mesanggrahan Sri Nalendra.
  100. Mengkana ingkang winarna, Pagelen kanggenan malih, dhumateng kapir punika, Kurnel, kleres tindhihneki, lan Mayor Bukus iki, pan Uta kapitanipun, sewu kapir lan murtad, nulya pinethuken jurit, mring Pagelen sagung ingkang Basah tiga.
  101. Mapan kang nindhihi ika, nenggih Basah Ngabdullatip, Pangeran Dipanagara, punika ingkang jenengi, rame sakedhap iki, kapir mapan lajeng iku, malebet loji Jona, pan lajeng kinepung sami, marang sagung wadya Pagelen sadaya.
  102. Nanging tanpa wekas ika, rinangsang kentan kadugi, sagung Pagelen punika, Jeng Pangran Dipanagari, rembag lan Basah sami, utusan anuhun bantu, nenggih dhateng Mentaram, nanging kinarya pangirid, sampun katur dhumateng Srinaranata.
  103. Marengi wus pinaringan, anenggih ingkang tinudhing, Tumenggung Secanagara, lawan saprajuritneki, ingkang kinarya tindhih, anenggihki marga ewuh, pan Lurah Palawija, mapan sampun budhal sami, saking Toyakendel ing Pagelen prapta.
  104. Datan ngantos magut yuda, wonten pitulung Hyang Widi, kapir murtad lajeng budhal, kang Cina binekta sami, lajeng Jona puniki, pan lajeng tinilar iku, prang samarga marga, Pagelen kang odhol sami, mring Toyamas kapir murtad undurira.
  105. Mapan kekecer bangkenya, kapir lawan murtad sami, Pagelen padhang sadaya, sabedhahe Jana iki, mariyem ingkang kari, mapan salikur puniku, ageng alit sadaya, sampun katur mring Nrepati, enengena Pagelen ingkang winarni.
  106. Jendral Dhekok pan kengkenan, dhumateng Srinarapati, kintun surat abedhama, Sang Nata dipunhaturi, nanging namanireki, mapan meksih kang sinebut, Pangran Dipanagara, kang surat wus den wangsuli, mring Ki Maja mengkana wangsulanira.
  107. Sampunipun tabe kula, Jendral pan kintun tulis, mring Pangran Dipanagara, mapan boten wonten ngriki, Pagelen enggeneki, Pangran Dipanegariku, kula nanging sung warta, mengkana pan kendel sami, nulya wonten malih surat ingkang prapta.
  108. Pan inggih saking kang raka, Kangjeng Pangran Purbayeki, mengkana ijemanira, sampun Salam taklimneki, katur dhi prabu ugi, yen kenging pun kakang matur, dereng wonten adatnya, jumeneng lawan pribadi, marmanipun prayogi marmanipun mawi bedhama.
  109. Amrih eca tyasnya samya, pan kathah kang tan tinulis, nanging prelunya kewala, Ki Maja nulya mangsuli, mring Pangran Purbayeki, mengkana wangsulanipun, mapan kang Salam pandonga, kawula nenggih pun kaki, Maja atur tulis mring Pangran Purbaya.
  110. Pan inggih rayi paduka, datan jumeneng pribadi, sinuhun Sultan punika, Ngabdulkhamid pan pinaring, saking Rabilngalamin, jinunjung ulama sagung, sinahidan lan aprang, jumeneng ratu alami, mapan Kuran punika ingkang parentag.
  111. Mengkana mapan tan lama, nulya wonten surat malih, saking Jendral Dhekok ika, punika jemaneki, nanging datan tinulis, kang surat sedayanipun, ingkang prelu kewala, sampunipun ingkang tabe, kathah kathah katura dhateng paduka.
  112. Pangeran Dipanagara, jejulukira rumihin, mangke wus rinilan sukma, jinunjung kang pra-ngulami, jumeneng ratu iki, Islam tanah Jawi iku, nadyan inggih kawula, pan badhe ngestoken sami, jumenengnya ratu Islam tanah Jawa.
  113. Kang nama sinuhun Sultan, Ngbdulkhamid yen marengi, kawula nuhun punika, kendeling aprang rumiyin, suwawi apepanggih, pan sami pribadi iku, punapa kinarsakna, ing sumados dinteneki, lawan ing pundi gen panggih kula sumongga.
  114. Mengkana wangsulanira, Kyahi Maja suratneki, sampune tabe kawula, jengandika nuwun panggih, sayektos dereng kenging, jengandika dede ratu, sinuhun Kangjeng Sultan, pan sampun pitajeng yekti, mring kawula ingkang badhe manggihan.
  115. Dene bab kendel ing yuda, kang sinuhun pan marengi, mengkana wus dinawuhan, sagung ingkang senapati, lamun kendel ing jurit, lan Pagelen mapan sampun, Pangran Dipanagara, kinen kendel mapan sami, anglir pendah sinamber peksi srengkara.

PUPUH XXIX
DHANDHANGGULA

  1. Tata tita ingkang kendel jurit, Jendral Dhekok wus dhawuhi ika, marang sagung ing kurnele, dadya kendel sedarum, ngantos lami tan wonten jurit, mengkana bab panggihan, mapan boten tamtu, ing Jendral wakil kewala, tiyang Inggris Setewer westane reki, lawan bun ngalihika.
  2. Mila lawan Jendral amanggihi, mring Ki Maja wus pitajeng ika, marang kalihing wakile, barang bicantenipun, yen wus kangge datan tinampik, Jendral panggih pribadya, lan Ki Maja iku, mengkana sampun panggihan, pun Setewer kalawan bul Ngalikhetip, Pangran Behi Ki Maja.
  3. Pun Setewer tembungira manis, Ki Maja kinengken kawula, dhateng Jendral Dhekok mangke, kinen anerang tuhu, ingkang datan dados karsaji, sumongga den dhawuhna, pan Jendral tumurun, dene ingkang dados duka, marginipun saking tiyang kekalih, mayor lawan Danurja.
  4. Sapunika sumongga karsaji, pan kawula kinengken ngaturna, lamun pinundhut pejahe, pan pinejahan iku, yen punika pinundhut urip, ingaturaken gesang, lan loji sadarum, yen Sang Nata datan arsa, kinen bubrah sapunika den bubrahi, sumongga dendhawuhan.
  5. Kyahi Maja gumuyu nahuri, pa mung iku ingkang sira gawa, jaluk meneng prerang kabeh, Setewer ris turipun, lamun wonten pinundhut malih, sumongga den dhawuhan, kawula umatur, inggih dhateng tuwan Jendral, Kyahi Maja mapan bengis sahurneki, Setewer dhingin mula.
  6. Kang sinuhun datan ana maning, karsanira ing luhur agama, Islam tanah Jawa kabeh, lawan Danurja iku, sira tur kekarya punapi, senadyan loji ika, tanpa pedah iku, yen wus luhur kang agama, pan sakarsa karsanya Srinarapati, iya mongsa luputa.
  7. Pun Setewer nulya pamit iki, datan kangge sagung kang bicara, nulya aprang malih mangko, Jendral tan mawi sung wruh, langkung resah ing prang ireki, wong ngili pinejahan, lanang wadon iku, nadyan rare yen kecandhak, pinejahan dadya kathah ingkang sahid, tanah Jawa sadaya.
  8. Kapir langkung resah ing prangneki, mapan ngawud sadaya puliha, sabab kang prang mati kabeh, kapir kelamun campuh, lan wong Islam sring tumpesneki, mengkana kang winarna, ing prang mapan sagung, sampun samya katadhahan, ing prangira wong kapir asring kalindhih, yata ingkang winarna.
  9. Pangran Dipakusuma puniki, aneng Sala langkung kinasiyan, dhumateng kang raka mangko, tan pisah siyang dalu, dhahar sare pan asring nunggil, kalawan Kangjeng sunan, Jeng Pangran anuhun, mondhok ing jawi kewala, ingkang raka Kangjeng sunan tan, nglilani, lamun pisah sadhela.
  10. Kangjeng sunan ngupados pribadi, mapan sohan dhumateng kang uwa, Kangjeng Pangran Purbayane, mapan samya puniku, lan kang raka denira asih, mapan asring ngandika, sira iku kulup, becek neng kene kewala, tunggal ingsun neng kedhaton rikuh yekti, lan saru sawangira.
  11. Pangran Dipakusuma turneki, mring kang rama sumongga kewala, mapan tan dumugi mangko, nulya ngandika iku, mring kang raka Jeng Sunan nuli, tunggil samya neng kreta, mubeng lajeng kondur, mengkana Jendral winarna, langkung watos Jeng Pangran nulya tinedhi, dhumateng Kangjeng Sunan.
  12. Ing Jeng Sunan mapan angekahi, lan tinanggel lamun dadenira, Pangran Dipakusumane, pan Jendral meksa iku, denya jaluk jeng sunan nuli, kang rayi ingandikan, prapta gya rinangkul, mapan sarwi minuhunan, wus ta adhi angur muliha sireki, iya marang Mentaram.
  13. Mapan ingsun wus tan bisa adhi, angukuhi adhi mas mring sira, mumpung durung areningong, ing mengko bengi iku, becik sira mangkata adhi, Pangran nungkemi pada, pan sarya amuhun, Jeng Sunan mapan mengkana, ri sawusnya Kangjeng sunan gya nimbali, marang mayor tamtoma.
  14. Prapta ngarsa Jeng Sunan nebda ris, heh ta mayor adhi mas aterna, iya marang lajur bahe, poma densandi iku, lawan sira denngati ati, mengko bengi mangkata, sandika turipun, mengkana wus tan winarna, sareng dalu bakda ngisa mangkat nuli, Pangran sing Surakarta.
  15. Kangjeng Sunan ngaterken ing jawi, mring kang rayi wus prapta tamtaman, mapan nulya mangkat mangko, samya kapalan iku, yen tinanya sandi agilir, marang lajur punika, mapan prapta sampun, Jeng Pangran nulya utusan, mring Koripan mengkana pan nuju iki, ingkang baris Koripan.
  16. Mas Tumenggung Wiryanegareki, mundhut pethuk Mas Tumenggung nulya, methuk lawan prajurite, enjing prapta ing laju, Jeng Pangeran wus denhaturi, yen kang methuk wus prapta, nenggih Mas Tumenggung, Pangeran Dipakusuma, nulya mangkat raden mayor anututi, lawan bedhili ika.
  17. Lan sung wikan ring kumendam iki, lamun minggat Pangeran punika, nulya tinututan mangko, mring sagung saradhadhu, wus kapethuk lawan prajurit, Wiryanagara nulya, ingkang saradhadhu, lajeng campuh ing ayuda, saradhadhu kuciwa pan mundur sami, Pangran Dipakusuma.
  18. Sampun panggih lan Wiryanegari, Kangjeng Pangran nulya, ingaturan, kondur mring dasa selane, mapan wus tan cinatur, Jendral langkung suwa tyasneki, nulya karya karenah, Jendral malih iku, nenggih Pangran Natapraja, kang ing ngicuk lan denhebang sakajengneki, pan sagah tinurutan.
  19. Kurnel Nahus kang kinen nyagahi, Kangjeng Sultan mapan wus miharsa, ingapitan uning bahe, Pangran Nataprajeku, karsanira Srinarapati, pan kinen minggah ika, marang ardi kidul, lan Bupati wetan Yogja, ardi kidul mapan magok purun malih, marma kinen ngradina.
  20. Pangran Natapraja sandika turneki, nulya sagung Bupati sadaya, ing sawetan Yogja kabeh, pan kinen minggah iku, medal Torong marganya sami, Pangeran Natapraja, mapan medal kidul, ing sorog karsanira, tan winarna sagung ingkang pradipati, kang medal Terong samya.
  21. Sampun minggah kang dados pengarsa, Mas Tumenggung Mangunnegarika, ingkang dados pangiride, anenggih Mas Tumenggung, Ranupati ngardi ing Giring, mengkana kang winarna, ngardi rakit sampun, prajurit ing prawedanan, mapan karya piranti gelar wus dadi, Mas Tumenggung tan wikan.
  22. Lamun kapir lawan murtad sami, mawi gelar mapan wantunira, nenggih Mas Tumenggung mangke, lamun ningali mungsuh, kapir lawan wong murtad sami, tan mawi subasita, mapan nander purun, prajurit kantun sadaya, mapan nanging Mas Tumenggung Ranupati, ing Giring kang tut wuntat.
  23. Lan satunggal sedherekireki, meksih alit pan lumajeng samya, kapir kang katingal kabeh, Mas Tumenggung ambujung, datan wikan denpahekani, kapir kaawan murtad, kang dhelik sedarum, pan lajeng nungkebi samya, Mas Tumenggung dadya pisah lan prajurit, sampun karsaning Sukma.
  24. Mas Tumenggung mapan nandhang kanin, wentisira lawan ingkang jaja, nanging meksih takat mangko, dhawah sing kuda sampun, kudanira mapan ngemasi, sedhereknya duk mulat, anungkemi iku, kang pada sarwi karuna, Mas Tumenggung Mangunagara nebda ris, sarwi ngambeni brona.
  25. Wus ta adhi mlayuha sireki, mapan ingsun wus karsa  Hyang Sukma, marma sabil aneng kene, iki pretandhanipun, keris sira anggoha adhi, matura mring Nalendra, lamun sira iku, kang sun suwun gentenhana, marang ingsun lan sakeh para prajurit, wus jaken bali padha.
  26. Mama ngantos Mas Tumenggung meling, Mas Tumenggung Ranupati mulat, mapan langkung pengamuke, pan kathah belanipun, sampun prapta Sabillolahi, ajur kunarpanira, mengkana winuwus, nenggih Mas Mangunagara, tinangisan ngaturan mundur tanapti, kapir gya ngepung samya.
  27. Sedhereknya Mas Tumenggung iki, saged uwal wus karsa Hyang Sukma, Mas Tumenggung kari dhewe, lenggah sendhahan iku, mapan wus tan sedya gumingsir, angasta wahosira, nanging Mas Tumenggung, sampun tan saged lumampah, sedangunya pan kinarya lesan sami, pan tan purun celaka.
  28. Pelor mapan wus datan ngundhili, nanging kalih punika labetnya, nulya Pangran Prangwedanage, wadya sinapih sagung, ingkang samya wahu bedhili, Pangran wus prapta ngarsa, nira Mas Tumenggung, nulya aris atetanya, apa sira kang aran Mangunagari, bagus anom prawira.
  29. Lamun sira gelem teluk mami, mapan ingsun ingkang lironi iya, mring kamuktenira kabeh, pan sun aku sadulur, Mas Tumenggung sugal denya ngling, pan ingsun iki iya, ngabdi mring Sinuhun, nora sedya luru donya, lan maninge nora kurang mangan dhingin, mapan gen sun ngawula.
  30. Marang Kangjeng Sultan donya ngakir, mapan iman kang sun rebut ika, lamun teluka mring kowe, menawa tan denhaku, lamun besuk prapta ing akir, marang Sinuhun Sultan, Ngabdulkhamid iku, pira laraning palastra, mati kapir Pangran langkung dukaneki, nulya ngabani bala.
  31. Mas Tumenggung Mangunegareki, wus tumeka marang Sabillolah, mapan denjur kunarpane, dening kapir puniku, enengena kang wus utami, yata ingkang kawarna, kang prajurit iku, Mangunegaran sadaya, wus kapethuk wahu kalawan kang rayi, Mas Tumenggung punika.
  32. Pan lumajeng sarta tawan tangis, lawan bekta cara wangsulira, lawan gupakrah pendhoke, kendel prajurit sagung, mapan nulya dipun warteni, Mas Tumenggung welingnya, samya nangis iku, panji rongga ngabehika, ayun samya nusul ngamuk langkung ajrih, anglirken welingira.
  33. Mas Tumenggung nulya sami, mapan langkung prihatin sadaya, wus kapethuk lan sagunge, ingkang pradipatyeku, winertenan pan wangsul sami, ajrih lajeng sadaya, ical banthengipun, wus samya mudhun sing arga, kang dipati sawetan Ngayogya sami, lawan saprajuritnya.
  34. Mas Tumenggung Suranegareki, mapan langkung prihatin sadaya, wus tur surat marang Nataprajan, Pangran nulya wangsul bahe, kang surat lajeng katur, mring Sang Nata langkung tyas aji, mring Mas Mangunagara, dereng gadhah sunu, dadya tinurut kewala, sawelingnya saking tyas Srinarapati, mring Mas Tumenggung ika.
  35. Namanira datan ewah sami, kawarnaha Pangran Natapraja, mapan langkung jrih isine, dhateng ingkang sinuhun, ing sabile Mangunagari, anglir kenging loropan, marma jrih kelangkung, Pangran dhateng Kangjeng Sultan, dadya estu Pangeran denira balik, dhumateng ing Ngayogya.
  36. Pan pinethuk langkung bungahneki, Jendral Dhekok denyana punika, Pangran bekta sakanycane, tan nyana lamun kantun, sagung ingkang para Dipati, wetan Yogja sadaya, lan prajuritipun, mengkana wus tan winarna, Mas Tumenggung Suranagara tur uning, dhumateng Sri Nalendra.
  37. Lamun Pangran Nataparaja balik, Kangjeng Sultan mesem angandika, wus tan dadi ngapa kuwe, nanging poma sireku, sakancanya denngati ati, nora wurung ta ika, tinempuhken iku, marang kabeh praptanira, Mas Tumenggung Suranagara turneki, mapan nuhun sandika.
  38. Mapan nulya kinen mantuk iki, Mas Tumenggung wus lengser ingarsa, prapta tan winarna mangko, Pangran Nataprajeku, pan tinempahaken iki, praptane kancanira, Bupati sedarum, ingkang sawetan Ngayogya, sabab nguni Pangeran sampun nyagahi, marma tinagih ika.
  39. Dadya sabendina kintun tulis, marang sagung kang para dipatya, ing tan mantuk kengkenhane, pan pinejahan iku, Kyahi Maja Pangeran Behi, ingkang gadhah parentah, saking bosenipun, mapan sinuprih kapoka, ingkang kengken kalawan kang kinengken sami, marma sagung mengkana.
  40. Senapti pan ing pundi pundi, lamun tampi kang surat mengkana, awisman mantuk kengkenhane, mengkana kang winuwus, Pangran Natapraja puniki, kinen ngalurug ika, mring wetan Yogjeku, sabab Bupati sadaya, wetan Yogja sampun tita puruneki, lamun kedhik kewala.
  41. Kapir murtad inggih ingkang ngiring, marang Pangran Natapraja ika, mapan asring kaberegge, kapir murtad keh lampus, mapan lamun dipun ragengi, sagung kang pradipatya, tinangledi iku, mapan ngunduran kewala, dadya gela Jendral mengkana tyasneki, mring Pangran Natapraja.
  42. Dipunyana lamun bangkat kardi, sabab Jendral nanging gugu warta, lamun punika andele, Kangjeng Sultan kang tuhu, marma sanget pangebangneki, wekasan dadya bondha, kewala puniku, pan kinen baris kewala, aneng jawi Pangeran datan kadugi, nanging nedha panggenan.
  43. Kitha ageng punika yen kenging, kados sanget Kangjeng Sultan susah, sabab punika bandhane, sagung aprang puniku, lawan dados pangungseneki, sagung tiyang sadaya, lan kinarya iku, pakendelan senapatya, lamun giliring ngriku panggenaneki, tata pelor sendawa.
  44. Pangran Natapraja denturuti, marang Jendral kitha ageng ika, asring inginggahan mangko, dene pangiridipun, nenggih Pangran Nataprajeki, nanging tan saged minggah, mapan asring wangsul, pinethuken ing ayuda, neng sidikan kapir murtad kathah mati, pan asring kabujungnya.
  45. Ingkang tengga kitha ageng iki, Mas Tumenggung Resasentanika, mapan kelangkung panggahe, awis anuwun bantu, mapan nulya dipunhinggahi, Jendral Dhekok piyambak, kang nindhihi iku, lan Sultan Sumenep ika, Jeng Pangran Dipati Mandura iki, Mas Tumenggung kuciwa.
  46. Kengser saking kitha ageng iki, Jendral lajeng karya beteng ika, aneng Danalaya mangke, tinangledan puniku, marang sagung kang pradipati, kidul Yogja sadaya, lan wetan Yogjeku, ingkang dados tindhihira, Pangran Suryawijaya Pangran Suryadi, tanhana kang kuciwa.
  47. Pangran Suryawijaya tur unning, marang Toyakendel lamun mengsah, mapan kelangkung agenge, Sang Nata paring bantu, Basah Ngabdullatip tinuding, kang kinen nindhihana, kang prajurit iku, sewu Pagelen kang tengah, pangiridnya Den Basah Ngabdulmuhyi, sing Toyakendel budhal.
  48. Tan winarna marga sampun prapti, lajeng tata nenggih barisira, neng kilen Danalayane, Den Jayanegareku, kinen ngalih denira baris, sakidul Danalaya, lan sakancanipun, Pangeran Suryawijaya, kang nindhihi ingkang baris wetan iki, nenggih Suranagara.
  49. Sakancanya Pangeran Suryadi, kang nindhihi lajeng campuh yuda, pan tan hana kuciwane, siyang dalu prang pupuh, kapir murtad kathah longneki, murtad laknat semana, Jendral pan langkung kewran, nanging isin wurung, denya karya beteng ika, murtad laknat semana mapan kinerig, sampun prapta sadaya.
  50. Langkung kathah Basah Ngabdullatip, mapan nulya ngaturi uninga, yen saya kathah bantune, laknattolah puniku, SriNalendra nulya nedhaki, lan sagung wadya kuswa, Basah kalih iku, kang dadya pangiridhing prang sampun budhal saking Toyakendel iki, lir werdhuhongga sasra.
  51. Tan winarna marga sampun prapti, Sri Nalendra lajeng mesanggrahan, aneng dhusun Singkil mangko, sagung Basah puniku, tinimbalan wus prapta ngarsi, Pangran Suryawijaya, Suradi punika, lan Raden Jayanagara, Kangjeng Sultan ngandika mring Pangran Behi, paman sampeyan tata.
  52. Sagung baris kang dereng prayogi, Pangran Behi sandika aturnya, gya rinembag prayogyane, lan Basah tiga sampun, dadya linton kang baris sami, Pangran Suryawijaya, lan sakancanipun, Den Menggung Jayanagara, baris kilen nenggih Basah Ngabdullatip, mapan barisneng wetan.
  53. Anindhihi Basah Ngabdulmuhyi, kang prajurit Pagelen punika, dene Pangran Suryadine, mengaler barisipun, pan angrid kang pradipati, wetan Yogja sadaya, lan pinaring bantu, Pangeran Dipakusuma, lan Mas Dulah Resasentana puniki, Basah kalih minongka.
  54. Dadya dhadha mapan anggenteni, barisira Den Jayanagara, mapan neng kidul pernahe, wus dadya rembag sagung, nulya budhal sing Singkil sami, lintu panggenan samya, Nalendra tumut, aneng kidul dadya dhadha, lawan sagung wadya jro lan pra-ngulami, mapan wus samya prapta.
  55. Ing prenahnya sowang sowang iki, lajeng tata baris mapan samya, Sang Nata mengsanggrahane, aneng duren puniku, nanging elet kang dhusun kalih, kalawan Danalaya, samya katon iku, Basah kalih neng jejeran, mapan lajeng sadina dina ajurit, Jendral kelangkung kewran.
  56. Ngaler ngidul ngetan ngilen iki, tinindhihan laknat kathah pejah, mapan yun ngantephing prange, ewed greragolipun, dereng dados kantun sahiring, Dulah Resasentana, tur uninga sampun, mring Pangeran Behi ika, yen greragol mapan ing kantun sahiring, Pangran Behi anulya.
  57. Rembag lawan Basah sami, majeng majeng sareng pan wus dhinawuhan, prajurit myang dipatine, sareng enjang pan sampun, samya nembang tengara jurit, laknat nimbangi nulya, pan wus pinertelu, pan datan wonten kuciwa, samya mengnya prajurit Islam lan kapir, nulya campuhing yuda.
  58. Tan parungyan swaraning kang bedhil, barung lan mariyem ika, pan anglir ruging wukire, gentya buru bunuru, datan wonten tan kuciwaneki, kapir kalawan Islam, mengkana winuwus, Tumenggung Suranagara, kang medal ler sakancanya sampun prapti, nenggih ing Danalaya.
  59. Ing panggenan gregol puniki, kang jinujug langkung gegerira, sagung repot laknat mangke, nanging kapalan sagung, ingkang dharat pan dereng prapti, Jendral langkung gugupnya, gya mariyem iku, mengkana kang aprang ngarsa, pelangkirnya along mundur anadhahi, lajeng angedrel samya.
  60. Dadya mundur Suranegareki, sakancanya ing angsal gendera, kapalan langkung kakune, kang dharat mapan dangu, denhantosi pan dereng prapti, mapan kapethuk marga, ing sahunduripun, lawan kang dharat sadaya, kapir murtad ingkang bujung wangsul sami, mengkana ingkang yuda.
  61. Dereng wonten kang kuciwa sami, sadangunya senjatan kewala, tan saged campuh yudane, Basah kelawan iku, langkung kaku tyasira sami, laknat tan purun ngrunjang, pan wus ering iku, lawan kathah kenging ika, laknat kapir gusti Basah kang winarni, ngantos majeng pribadya.
  62. Ingkang dhereknging dulah satunggil, Abusungeb mapan pamrihira, jeng gusti tinuta mangke, marang prajurit sagung, kadya sampun karsaning Widi, ing sadinten punika, datan saged campuh, laknat lawan wadya Islam, malah lajeng kesaputhing dalu iki, prajurit mundur samya.
  63. Dadya kantun gusti Basah Kamil, lawan Dulah Busungeb punika, kinerutug senjatane, mring Laknattolah sagung, Kangjeng Sultan langkung tyasneki, dadya tumut punika, nenggani kang kantun, ngantos manyjing wektu ika, Mahrib ponakawan kang sowan satunggil, sengkuni westanira.
  64. Pan ingutus ngundurken nimbali, marang Basah sengkuni punika, ajrih mring pelor derese, dhepes ampingan kayu, nulya Kangjeng Sultan pribadi, nimbali mring kang putra, Basah Kamil mundur, mengkana wus tan winarna, sabendina aprang ing Danalayeki, ngantos satengah condra.
  65. Nadyan dalu awis kendelneki, wadya kathah laknat ingkang pejah, ing beteng wis dadi mangko, Jayanagara iku, weling atur mring Pangran Behi, yen marengi Nalendra, pan prayogi kondur, sabab beteng sampun dadya, pan kawula nyagahi tengga pribadi, inggih kalamun medal.
  66. Wektu iku samya sudaneki, purunira kapir lawan Islam, kadya wus karsa Hyang Manon, mapan tan nate campuh, nanging samya bedhilan iki, laknat lan wadya Islam, saben dina iku, kang senjata ngrerondongan, lan mariyem Ngayogja mengkana malih, jeng Pangran Adisurya.
  67. Ngabdulrahim wahu denya ngrampit, mapan nanging bedhilan kewala, ing gowok mengkono maning, Ki Urawan puniku, marma samya tan angsal kardi, dadya epur sadaya, nenggih juritipun, mengkana ingkang winarna, Pangran Behi umatur, mring Sri Bupati, lamun Jayanagara.
  68. Pan mengkana ing panuwuneki, sabab beteng mangkya sampun dadya, sagah tengga sakancane, mengkana kang sinuhun, mapan lajeng kinen nimbali, ingkang Basah sekawan, prapta gya tinantun, lamun Den Jayanagara, pan mengkana aturnya mring Nrepati, Basah Ngusman aturnya.
  69. Mapan inggih kelangkung prayogi, kalih aso kang Konca sadaya, ing pareng prayogane, pan sahe mawi sangu, ngantep jurit pan benjing enjing, Basah rembag sadaya, sokur inggih lamun, wonten pitulung Hyang Sukma, saged bedhah ing angsala criyos sami, sampun laha kewala.
  70. Konca Basah inggih benyjing enjing, mapan samya dados sapengarsa, lan Dolah Rongga Panyjine, kendel ngabehi sagung, Konca jajar kang aneng wingking, sampun rembag sadaya, nulya samya mundur, saking ngarsanya Nalendra, enjing nulya anembang tengara jurit, mapan anglir semayan.
  71. Laknattolah pan mengkana maning, lajeng campuh nenggih ingkang yuda, kapethuk samya majenge, mriyem tan ngantos iku, mungel lajeng aruket nuli, senjata lit punika, ing sakedhap iku, pan lajeng caruk kewala, sangkuh lawan wahos wong kapir, kalindhih belasah bangkenira.
  72. Pan kabereg kapir yudaneki, lajeng ngungsi manyjing beteng samya, lawan angedrel mriyem, Islam pan menggah sagung, genya bujung pan wangsul sami, mengkana ingkang prapta, nenggih sabilipun, Mas Dulah Jayengwardaya, lan Mas Panyji Buntara lawan Ngabehi, pinilih suma tingal.
  73. Lawan kaji ing Gadhing satunggil, Seh Muhamad Lahir namanira, lan ngabehi mridane, lan panji tamtameku, mapan kalih kang prapta sabil, Rongga Pagelen tiga, kang liya puniku, Islam pan lujeng sadaya, laknattolah belasah bangkene reki, tigang atus wetara.
  74. enengena pan wus tan winarna, kawarnaha Sang Nata karsanya, Mas Dulah Resasentanane, pan linintonan iku, kinen tunggil wonten Ma giri, sabab uwor prangira, mapan langkung purun, Jendral Dhekok kang winarna, sampun mantuk saking Danalaya iki, mapan dhateng Ngayogja.
  75. Mapan dalu budhalireki, Sri Nalendra wus ngaturan wikan, yen Jendral wus sepi mangko, kantun kang tengga iku, Danalaya lawan puniki, Pangeran Natapraja, gela tyas sang prabu, Basah Ngabdullatip lawan, Basah Ngabdulmuhyi kinen mantuk sami, lan saprajuritira.
  76. Mring Pagelen mengkana nerpati, lajeng budhalan wadya kuswa, kundur mring Toyakendele, ing Danalaya iku, mapan ingkang kinen jageni, Pangran Suryawijaya, lan Raden Tumenggung, Jayanegara punika, sakancanya lajeng datan saged mijil, kang aneng Danalaya.
  77. Kawarnaha wahu Sri Bupati, kundurira ngobongi Ngayogja, jeng Pangran Behi ature, menawi Jendral iku, meksih sura pesthi medali, kang sinuprih punika, mapan kang tinurut, lajeng Kangjeng SriNalendra, ameng ameng mring pajang nyare ketinggi, antawis pitung dina.
  78. Laknattolah langkung kendhakneki, kang kamergen pan kendel kewala, tan winarna niskarane, Sang Nata sampun rawuh, Toyakendel sawadyaneki, apan wonten winarna, yata kang winuwus, wonten Jendral malih prapta, Komasaris Dhebos westane puniki, wakil Raja Welonda.
  79. Bekta bala langkung kathahneki, pan anglorod Jendral Dhekok ika, lajeng akintun surate, kertas ageng puniku, lan pratondha ageng puniki, dhumateng Kangjeng Sultan, wus tinampen iku, nenggih dhateng Kyahi Maja, lajeng katur dhumateng Srinarapati, mengkana Sri Nalendra.
  80. Mapan lagya pinarak pendhapi, lan kang rama Kangjeng Panembahan, Pangran Ngabehi ngarsane, putra santana sagung, myang pratiwa nung anung iki, andher sumiweng ngarsa, nira sang sinuhun, Ki Maja atur nuwala, mapan saking nenggih Jendral komasaris, wakilnya Raja Lada.
  81. Mapan nulya kinen mahos iki, mapan kathah kang datan sinurat, pan nanging prelune, mengkana ungelipun, sampunipun inggih kang tabe, kawula kathah kathah, Jendral Dhebos iku, sayogja nenggih katura, mapan dhateng ingkang sahudara nguni, Pangran Dipanagara.
  82. Ingkang sampun linilan Yang Widi, pan jumeneng kang sinuhun Jeng Sultan, Ngabdulkhamid peparabe, kang jinunjung mring sagung, ingkang para ngulama sami, myang kang prapandhita sarip suhadeku, khaji lawan mahulana, sinahidan kalawan prang ageng iki, ngakat Kuran adilnya.
  83. Luhuripun Islam tanah Jawi, kang kalipah Kangjeng Rasullolah, Sam tanah Jawa kabeh, marma tur surat ulun, pan kinarya sulur sayekti, dhateng Raja Welonda, mapan badhe sagung, inggih ngestoken sadaya, jumenengnya ratu Islam tanah Jawi, lan badhe dherek ika.
  84. Angluhurken mring agami Nabi, Islam ingkang wonten tanah Jawa, kawula anuwun maleh, ing aprang kendelipun, lamun pareng nedya bedhami, mapan inggih kawula, binektanan sampun, ingkang capra Jawe Londa, marmanipun suwawi sami pepanggih, ambanarah kang karsa.
  85. Kang sinuhun Kangjeng Sultan yekti, pan ing pundi kawula sumongga, wus titi surat johane, Kangjeng Sultan gya nantun, marang sagung sewaka sami, Panembahan aturnya, pan prayogi iku, iya Sultan panggihana, wus pratela yen iku wakil sayekti, pan wus nora kuciwa.
  86. Nadya kapir pan padha nerpati, Sultan Ratu Islam tanah Jawa, Jendral komasaris kuwe, mapan wakil satuhu, iya Raja Welonda yekti, pratondha ingkang ecap, wus pratela tuhu, dadya wus tana kuciwa, Pangran Behi myang sagung pan rembag pan sami, nanging Kyahi Maja.
  87. Datan rembag mengkana turneki, mapan ewedhing dalil punika, ratu Islam satuhune, tan wonten saminipun, nadyan inggih Raja Welandi, pan dhatenga pribadya, datan angsal tuhu, pepanggih lan Sri Nalendra, sampun silih Jendral komisaris wakil, punika yen angsala.
  88. Lamun ngantos Kangjeng Sultan panggih, dados ngandhaphaken kang agama, mapan ageng sesikune, dadya kendel sedarum, sabab dalil ampunganeki, mengkana kang ulama, pan ajrih sedarum, mabeni mring Kyahi Maja, sabab iku ingkang wus linilan dhingin, matur mring Sri Nalendra.
  89. Lamun wonten kang ulama iki, purun matur pan sinatru nulya, marma ajrih sadayane, mapan ing wektu iku, Kyahi Maja tetekoneki, kathah buta repanya, lan tekaburipun, mapan ta ing dina dina, nadyan silih anak muridnya pribadi, yen asring ingandikan.
  90. Pan sinatru marma samya ajrih, Panembahan pan aris ngandika, paran dadi prayogane, pratingkah agameku, yen ing adat kang dhingin dhingin, kula dereng uninga, lir Sultan puniku, kang sinebut Raja Londa, wakil manten yen pun gawa ecapneki, pan iku pan tan beda.
  91. Lan wujude ingkang denwakili, marma kula ngaturi prayoga, Sultan yen panggiha dhewe, pan kula dereng weruh, wertanira ratu kang dhingin, awithing Mangkurat ing saprikinipun, nganti mudhun Raja Londa, yen adate nging Jendral kang neng Betawi, Dhekok niku timbangnya.
  92. Ingkang ngangkat ratu tanah Jawi, marma ing tyas kula luwih lega, pun punjul lawan adate, tampane tyasatuhu, gih puniku luhur agami, ing Maja turira, pan sarwi besetngut, pan meksih sanes punika,) ratu dosnnya kalawan ratu ing akir, ratu donya kang ngangkat.
  93. Laknattolah pan ratu agami, ingkang ngangkat pan sagung ulama, putra dalem upamine, inggih ngantos apangguh, lawan kapir dalil tan kenging nyudakhaken nugrahan, suda rahmatipun, Panembahan angandika, mongsa bodho pan kula tan ngreti dalil, nging adat tanah Jawa.
  94. Dereng wonten lir Sultan puniki, Sri Nalendra aris angandika, sampun kyahi kajenge, lamun dalil sahestu, ingkang nyegah parentahneki, sahestune punika, Kuran kang kula nut, Ki Maja mapan mengkana, langkung bungahing ngilonanan kajengneki, ngrahos yen angsal karya.
  95. Kangjeng Sultan angandika aris, heh manma Japaran kang prayoga, ing dalil Kuran surupe, mapan sun iki tuhu, ingkang dadya esthining ati, nanging drema kewala, anglakoni ingsun, sabarang parentahira, lamun Kuran ingsun tan sedya gingsiri, Kyahi Maja turira.
  96. Pan mekaten parentahing dalil, boten kenging yen paduka panggya, yen kapir punika dereng, pasrah mring badanipun, nadyan sampun pasrah upami, lamun wakil kewala, boten kenging tuhu, yen dede Raja Welonda, sapunika pan sampun pratela yekti, kedhaping Laknattolah.
  97. Seratipun Jendral komasaris, mapan sampun anglorod punika, Jendral Dhekok kalenggahane, Jendral Pagen pan sampun, datan wonten ingkang pawerti, Jendral Dhekok punika, anggentosi estu, Jendral Pagen karyanira, mapan Jendral komisaris kang gentosi, Jendral Dhekok kang karya.
  98. Dados dereng mindhak lir rumiyin, kala Jendral Dhekok atur surat, nging sampun jangkep semangke, nenggih wicalanipun, pedhang lawan bicanteneki, komasaris punika, amba timbangipun, Jendral Dhekok punika, timbangipun lawan Pangeran Behi, mesem srinata.
  99. Heh tahu wusira sun turuti, lamun iku parentahe Kuran, nging padha den mantep bahe, karyaha angsul angsul, layang marang ing komasaris, Ki Maja tur sandika, wus luwar Sang Prabu, Ki Mja karya nuwala, marang Jendral wangsulan mring komasaris, winahonan tan kena.
  100. Ingkang sura mring Pangeran Behi, mapan lawan Kangjeng Panembahan, Ki Maja bengis ature, sampeyan sampun tamtu, dereng pirsa sesikuneki, nenggih ing dalem Kuran, myang ulama sagung, punika mongsa pirsoha, dereng ngahos, nana semam sawahneki, jroning Kuran asmara.

PUPUH XXX
ASMARADHANA

  1. Pangran Behi langkung ajrih, lawan Kangjeng Panembahan, sabab Kuran ampungane, dadya nanging Kyahi Maja, ingkang mangsuli punika, surat lan pretandhanipun, marang komasharis Jendral.
  2. Ungelnya suratireki, mapan anglir aturira, Ki Maja marang sang katong, dadya langkung sarunira, mengkana babing yuda, punika khakendel estu, datan lami antaranya.
  3. Mapan wonten surat malih, mapan kekalih punika, Dhebos lan Dhekok surate, mengkana ijemanira, nging perlune kewala, Jendral komasaris iku, lamun mangke karsanira.
  4. Kang parentah wangsul malih, mring Jendral Dhekok sadaya, malah kang pratondha mangko, Jendral komasaris ika, pan mawi ingalingan, kinubeng cinorek iku, pratonndha yen wus pracaya.
  5. Marang Jendral Dhekok malih, Jendral Dhekok pratondhanya, mapan neng inggil enggene, wawernen amalang kawak,nging surat meksih ika, namtokhaken ngajak pangguh, lan mungel kang wus masesa.
  6. Dharat segara lan wukir, pan ngajak semaya dina, Ki Maja pan wangsulane, ngajak panggih Jalanang, mengkana kang winarna, wus prapta semayanipun, Ki Maja nulya parentah.
  7. Nenggih Basah Ngabdulmuhyi, Pagelen pan tinimbalan, mapan sewu prajurite, mengkana parentahira, nenggih Kiyahi Maja, kelamun sida kepangguh, lan Jendral aja kuciwa.
  8. Datan tega Sri Bupati, wahu dhumateng Ki Maja, Sang Nata pan tumut mangko, nanging anamur kewala, yen siyos apepanggya, Jendral lan Ki Maja iku, Sang Nata mapan mengkana.
  9. Karsanya wus tan winarni, saking Toyakendel budhal, myang sawadya kuswa mangko, wus prapta ing Jahalanang, Jendral nulya utusan, anrerang kang tamtu pangguh, punapa jeng Sri Nalendra.
  10. Kelamun Srinarapati, Jendral Pagen sohan pribadya, lamun Ki Maja kimawon, mapan ngaturan punika, mring Klathen kewala, sabab sahe enggenipun, dados tan na kang bicara.
  11. Ki Maja sugal nahuri, mring Kelathen amek apa, gelem tan gelema mangko, Jendral mapan kula undang, sab sampun jangjinya, jadi karma dika tutur, yen mengkoten karep kula.
  12. Jadi karma nuli bali, werti mring Jendral kalihnya, meksih neng Bayalaline, mengkana wus tan winarna, tamtu wakil kewala, Setewer malih lumaku, katiga Raja Welonda, sabab samangsane dadi, sabarang paturanira, Setewer wineling mangko, pan lajeng, lan Bun Ngaliketib ika.
  13. Pan namung wewah satunggil, Sarip Kasan wastanira, papat khaji Sala mangko, lan wus binektan pratondha, nanging ecap kewala, kang Jendral kalih puniku, katiga Raja Welonda.
  14. Sab samangsane dadi, satarang paturanira, Setewer wineling mangke, pan lajeng kinen nuhuna, nenggih ingkang nuwala, surat parentah puniku, marma binektan pratondha.
  15. Jadi karma nulya prapti, wahu dhumateng Ki Maja, yen Jendral wakil kimawon, nanging motlak punika, Ki Maja mapan nulya, parentah karya puniku, pesanggrahan junut ika.
  16. Badhe kinarya manggihi, pan sampun semados dina, mengkana prapta mangsane, Kyahi Maja mapan nulya, pamit mring Sri Nalendra, lan Pangran Ngabehiku, Pangran Ngabdulmajid ika.
  17. Gusti Iman Basah Kamil, lan Basah Ngabdulmuhyika, Ngusman Ali Basah mangko, lagya sakit marmanira, datan wonten punika, myang sagung pradipatyeku, budhal saking Jahalanang.
  18. Tanpantara prapta nuli, ing Junut Kiyahi Maja, myang sagung pratiwa kabeh, ingkang samya dherek ika, mengkana tanpantara, Setewer pan prapta sampun, myang sagung sakancanira.
  19. Nulya tata lenggah sami, ri wus Setewer manebda, kiyahi kula kinengken, dhateng Jendral sakalihnya, anuhun kang parentah, lawan ngaturaken sagung, punika ing tanah Jawa.
  20. Sumongga karsa Nrepati, wetan wangkid Belambangan, kilen ing Banten wangkide, Jendral pan sampun sumongga, ing karsa Sri Nalendra, lan ing Sala Yogjeku, punika inggih katura.
  21. Dhumateng Srinarapati, nging Jendral gadhah panedha, inggih tigang prekawise, ingkang rumihin punika, lamun sagung Welonda, kinon tumut manjing iku, agami Islam sadaya.
  22. Mapan denpelahur mati, dene kaping kalihira, yen pareng Kangjeng sang katong, mapan pasisir sadaya, dipunsuwun punika, ngladosna lir adatipun, pahos dhateng Srinalendra.
  23. Nenggih kaping tiganeki, yen datan pareng punika, nanging Jendral panuhune, teksiha kenging punika, ngambah ing tanah Jawa, nanging nuhun dagang iku, lawan kula sampun bekta.
  24. Mapan kang pratondha sami, awerni ecap katiga, yen sampun pareng sang katong, ingkang panuhun punika, kinen lajeng ngecapa, tuwan Jendral printahipun, pan inggih dhateng kawula.
  25. Ki Maja sugal nahuri, iku endi pasrahira, mapan kabeh sayektine, kagungane Sri Nalendra, iki ing tanah Jawa, ana dene Sala iku, mapan kang putra pribadya.
  26. Ngayogja ingkang nagari, kang sinuhun Kangjeng Sultan, ana dene Sala kuwe, lamun nora pituruta, marang karsane kang rama, aku bahe ya wus saguh, ambubrah ing Surakarta.
  27. Balik pasrahnya kang endi, yen upama wong totohan, durung ana kukupane, iya ing pekalahira, Setewer nulya nebda, kyahi kula tan sumurup, ingkang dados kersa dika.
  28. Marmane kawula prapti, kinengken Jendral punika, mapan inggih masrahake, ing tanah Jawa sadaya, mapan sampun sumongga, nging Jendral parentahipun, inggih dhumateng kawula.
  29. Mapan kinen nyadhong yekti, ingkang parentah Nalendra, Jendral nurut sakrsane, pan nanging panuwunira, mungel ngajeng punika, pundi kang linilan iku, suwawi dendhawahan.
  30. Marmane kawula kyahi, binektanan capten tiga, pundi kang dados karsane, kang dhinawuhken kawula, lajeng kinen ngecapna, Ki Maja sugal sumahur, heh Setewer iya apa.
  31. Ingkang sun dhawahke iki, sira durung asrah badan, Setewer alon sahure, badan punika punapa, tan sumerep kawula, Kiyahi Maja sumahur, mengko sun surupken sira.
  32. Yen wus kelar sira iki, nuli sun dhawuhi sira, kang dadi karsa sang katong, lawan parentahing Kuran, Bun Ngaliketib nyandhak, tuwan pan ewed puniku, prayogi malih anrerang.
  33. Dhateng Jendral komasaris, kawula ajrih punika, Setewer dhinengerhake, mring Bun Ngaliketip ika, kagyat Setewer nebda, Kyahi Maja keprahipun, mundur kajengan andika.
  34. Pribadi kang den turuti, ing ngajeng wahu punika, Jendral dadosa nuhune, den lampu tumpes sadaya, inggih mongsa puruna, yen dika prih Islam tuhu, Ki Maja sugal sahurnya.
  35. Kang endi pratondhaneki, sira saguh nuhun karsa, Setewer sugal sahure, mapan pasisir punika, yen marengi Nalendra, linadosken pahosipun, yen tan marengi sumongga.
  36. Nging kenginga dagang iki, nenggih aneng tanah Jawa, Ki Maja bengis sahure, dadi aprang tanpa karya, yen kaya karepira, tanpa pedah mapan iku, ngukup meliknya pribadya.
  37. Dene Kangjeng Sri Bupati, sayekti datan kagungan, iya kang sun padukiye, pan melike senapatya, Setewer sugal nebda, yen kaya mekoten sampun, dadi dika ingkang karya.
  38. Punika sagung pepati, ing tanah Jawa sadaya, lawan kang wutah getihe, pasthi katempuh andika, sabab dika kang karya, Ki Maja bengis sumahur, senadyan padha wutaha.
  39. Pan getihe Konca mami, dadi jebad kesturika, mati surga ganjarane, Setewer asru anebda, gih kyahi kawula, mapan boten melu melu, lamun kaya karep dika.
  40. Pun wisuh kula kiyahi, punang ing mongsa bodhowa, nulya pamit sakancane, Setewer wus mundur nulya, saking junut punika, tan winarna praptanipun, kawarnaha Kyahi Maja.
  41. Budhal saking junut iki, wangsul dhateng Jahalanang, mengkana Kangjeng sang katong, mapan lenggah aneng sela, ngajeng ajeng Ki Maja, mengkana pan prapta sampun, lajeng sohan Sri Nalendra.
  42. Atenapi Pangran Behi, Pangran Ngabdulmajid ika, lan Basah Ngabdulkamile, Basah Kasan Besarika, Ngabdulmuhyi lan Basah, myang kang pratiwa nung anung, SriNalendra angandika.
  43. Paran ing lakune reki, Ki Maja matur niskara, kelangkung ngungun sang katong, dangu mapan tan ngandika, ri wus nulya atanya, mring kang paman ngabehiku, upami tinututhan.
  44. Setewer punapa meksih, Pangran Ngabehi aturnya, kados sampun tebih katong, wetawis selampahira, pan lajeng sesanderan, kados sanget nepsonipun, Sri Nalendra angandika.
  45. Kados lamun nepsuneki, Ki Maja kang kebrabehan, kados pundi wetawise, punapa tan matosana, Pangran Behi atanya, dhumateng Ki Maja iku, kados pundi Kiyahi Maja.
  46. Pandugine benyjing enyjing, punapa tan dhatenghana, Ki Maja mengkana ture, inggih wetawis kawula, kados boten punika, pun laknat kapir puniku, nging kantun angas kewala.
  47. Senadyan purun malih, pun Laknattolah punika, mongsa kuwatosa mangko, mapan Konca Basah tiga, kang nadhahi punika, Sang Nata anulya kondur, ewa mring turnya Ki Maja.
  48. Prapta pesanggrahaneki, nulya sare Sri Nalendra, wus luwar mapan sagunge, mring pondhokan sowang sowang, mengkana enjangira, kapir tan medali pupuh, Ki Maja mapan sangsaya.
  49. Tekaburira andadi, kadya wus karsa hYang Sukma, tan kenging winahon mangko, malah ing pengakunira, mapan inggil pribadya, marmane lanang puniku, sagung Islam juritneki.
  50. Pan saking piyambakneki, sabab angaken pribadya, lamun siniyan Hyang Manon, marma Sri Selayanira, lan Pangran Ngabehika, myang sagung pradipatyeku, ajrih gething mring Ki Maja.
  51. Sareng wanci Asar iki, pecalang atur uninga, yen laknat medali mangko, langkung gugup tur uninga, dhateng Srinaranata, Ki Maja wus kinen iku, parentah magut ing yuda.
  52. Nanging sagung pradipati, esmu gela tyasnya samya, dhumateng Ki Maja mangko, sabab sahujarnya ika, tanana ingkang nyata, nging ajrih ingkang sinuhun, marma kemba ajengira.
  53. Mengkana laknat wus prapti, pan lajeng pinethuk yuda, marang Basah Pajang mangko, Kasan Besari punika, lawan sakancanira, nanging den mriyem ping telu, prajurit Pajang lumalya.
  54. Basahira kang marahi, pan gendring pelayonira, ngungsi mring Basah kalihe, Pagelen lawan Mentaram, laknat wus katadhahan, pan sapih kesaput dalu, laknat mondhok mring Kejiwan.
  55. Basah kalih mondhok sami, aneng Kejambon punika, lawan sagung prajurite, Basah Kasan Besarika, kinen baris neng ngarsa, lan prajurit Pajang sagung, dalu sagah ngecu ika.
  56. Nanging datan angyektosi, enjing lajeng campuh yuda, ingkang dados pengajenge, Mas Tumenggung Sutayuda, ing Kejambon punika, lawan Mas Rongga puniku, ing Ngupit Prawirahastra. 57. Lawan Mas Rongga puniki, ing guling Jayasentika, lan mas rongga tanggalane, Wirasentika namanya, lajeng kuwel ing yuda, samya tinilar lumayu, sekawan kelajeng samya.
  57. Prapta ing Sabillolahi, laknat mapan kathah pejah, kadya wus karsa Hyang Manon, sinung pameleh punika, pan prajurit Mentaram, lawan ing Pagelen iku, ing ngajengken nora kena.
  58. Mapan kedah mundur sami, Sri Nalendra ingaturan, priksa mring kang rayi mangko, Pangran Ngabdulmajid ika, lamun prajurit samya, lagya tan kenging ingadu, mapan kedah mundur samya.
  59. Lawan ngaturi udani, Mas Tumenggung Sutayuda, lawan rongga katigane, mapan prapta Sabillolah, langkung ngungun Nalendra, rumahos tampi sesiku, dhateng Rabilngalamina.
  60. Sabab ing pitajengneki, selaminya mring Ki Maja, kelamun tinandhing mangko, prajurit Islam lan laknat, kadya tikel sekawan, dadya ngles tyasnya sang prabu, dangu datan angandika.
  61. Langkung ajrih mring Hyang Widi, selaminya wadya Islam, datan mengkana prerange, pratondha dinukan sukma, Sang Nata ris ngandika, mring Pangran Ngabdulmajidku, heh Ngabdulmajid ta sira.
  62. Anake kang padha sabil, kabeh sira gentekhena, aja owah sajenenge, Jeng Pangran matur sandika, Sang Nata nulya budhal, saking Jahalanang iku, tan kantun kang wadya kuswa.
  63. Pan kondur Srinarapati, mring Toyakendel punika, datan winarna margine, Toyakendel sampun prapta, kawarna Laknattolah, mapan sareng unduripun, lawan Kangjeng SriNalendra.
  64. Nenggih Pangran Ngabdulmajid, kang tengga Pajang sadaya, ingkang kinarya kanthine, Rahaden Riya Sindurja, sagung kang baris samya sampun manggen prenahipun, mengkana wus winarna.
  65. Kawarnaha Sri Bupati, pinarak aneng pandhapa, lawan Panembahan mangke, Kyahi Maja munggeng ngarsa, lan Pangran Ngabehika, Basah Ngabdulmuhyi iku, nuhun pamit mring Nalendra.
  66. Mantuk mring Pagelen iki, sabab yen tinilar lama, Pagelen sanget watose, bilih bibrah manahira, sagung prajurit samya, Ki Maja nambungi wuwus, sarwi gumujeng punika.
  67. Heh ta anak Ngabdulmuhyi, dika kuwatir mring desa, pan desa gampang kemawon, angel wong nata agama, Basah ris aturira, mapan angel nata dhusun, gampil anata agama.
  68. Ki Maja nyentak sru aling, daweg padha lilironan, dika nata agamane, kula ingkang nata desa, Ngabdulmuhyi sahurnya, pan kawula dede kahum, sangsaya srengen Ki Maja.
  69. Suwawi Pangran Behi, punapa leres punika, desa tandhing agamine, Pangran Ngabehi ngandika, mapan pengrasa kula, kyahi pan padha puniku, nging beda kang duwe karya.
  70. Dadya saya muring muring, Ki Maja sanes tampinya, yen mengkoten tanpa gawe, sagunging aprang punika, mindhak angsal duraka, lamun desa kang rinebut, mesem Kangjeng Sri Nalendra.
  71. Nulya angandika aris, iku padu tanpa karya, mengkene iku surupe, lamun badan tanpa nyawa, apa arane ika, nyawa lamun tan kadulu, nora nyata rupanira.
  72. Mapan nulya kendel sami, Basah Ngabdulmuhyi ika, wus linilan mantuk mangko, mring Pagelen lengser nulya, saking ngarsanya Nalendra, tan winarna praptanipun, mengkana sang Sri Nalendra.
  73. Kadya wus karsa Hyang Widi, linebur ingkang pusaka, tiga karsanya sang katong, dinadosaken sajuga, nenggih Ki Sarutoma, lan Ki Barutuba iku, tiga Kyahi Abidjaya.
  74. Kyahi Barutuba iki Seh Muhamad Usman Li Basah, kang pinaring anggen anggen, nenggih Kyahi Sarutoma, Kangjeng ratu punika, Kyahi Abidjaya iku, mapan agemnya pribadya.
  75. Ayun matur pan samya jrih, Pagelen ingkang winarna, Pangran Dipanagarane, ingkang garwa nandhang grerah, langkung sanget punika, kinondurken mring Mentarum, ing Toyakendel wus prapta.
  76. Mapan lajeng sedaneki, sinareken ing Jimatan, dadya ingkang raka mangko, Pangeran Dipanagara, mapan sanget liwungnya, wantu samya anemipun, lawan dereng gadhah putra.
  77. Mapan kinen wangsul malih, mring Pagelen dereng karsa, pan meksih langkung ing tyase, Pangeran Dipanagara, wahu dhateng kang garwa, mengkana wus tan cinatur, Kangjeng ratu kang winarna.
  78. Pan lagya bobot nem iki, sampun karsaning Hyang Sukma, mapan lajeng grerah mangko, sanget mapan tan kentara, nanging ingkang salira, mapan risak Kangjeng ratu, tan suda ngibadahira.
  79. Mengkana welas ningali, Kangjeng ratu mring kang raka, ingaturan ningkah mangko, mring tilaranya kang paman, Pangeran Dipayana, Raden Ayu Retnaningrum, pinaring nama punika.
  80. Nanging ingkang tyasnya nerpati, mapan tan marem punika, lajeng akarya panepen, kinarya anglipur brongta, neng dhusun Mentaraman, pan kinontha dhepokhipun, lir pretapaning pandhita.
  81. Sasekaran warni warni, mawi langgar alit ika, mapan kinubeng ing lepen, aneng ngiring iring arga, lan mawi kelangenan, nenggih kang peksi prekutut, dene kang dherek punika.
  82. Nanging ponakawan alit, ingkang ngladosi punika, yen Jemungah kondur mangko, marang Toyakendel Salat, yen wus bakda Jemungah, lajeng sinewa puniku, sabarang paturan samya.
  83. Pan punika wektuneki, katurnya mring Sri Nalendra, yen sampun gya kondur maleh, Sang Nata mring Mentaraman, mapan selaminira, neng Toyakendel puniku, lawan kangeng ratu grerah.
  84. Ing Pajang ingkang winarni, Basah Kasan Besarika, mapan asring selayane, lawan bantu sing Mentaram, lawan Kangjeng Pangeran, Ngabdulmajid lir puniku, dadya kondur Jeng Pangeran.
  85. Dhumateng Mentawis iki, nanging kantun Raden Riya, Sindurja tinilar mangko, sampun katur mring Nalendra, nulya kinen mariksa, nanging aso aturipun, mapan tan arsa balika.
  86. Mengkana Ki Maja ika, mapan asring winadulan, yen bantu Mentaram kether, dene kang marahi ika, mapan Cakranagara, kang kilen mapan kang kidul, Den Tumenggung Jawinata.
  87. Dadya langkung watirneki, Ki Maja mring kakangira, Basah Kasan Besarine, mapan sring denhoyak oyak, yen bantu dereng prapta, lawan sanget isinipun, ajrih marang Sri Nalendra.
  88. Sabab sampun kathah iki, kelajeng sesumbarira, nulya Cakranegarane, ingundang pan sampun prapta, ngajengira Ki Maja, nulya tinakenan iku, heh dika Cakranagara.
  89. Punapa sring ketherneki, lamun gilir marang Pajang, dadi marahi kang akeh, yen dika tan gelem ika, angur dika seleha, kula bisa golek liru, mapan wong kang kaya dika.
  90. Cakranagara nahuri, punika wonten inggih datan ewah, kadya Konca sadaya, lamun dangu pados sangu, kiyahi boten inggiya.
  91. Ki Maja nabda abengis, heh ta Ki Cakranagara, nanging karya sarat bahe, kalamun prapta ing Pajang, dika banjur hmpetan, datan wani temu mungsuh, gumuyu Cakranagara.
  92. Gih yektos Kangjeng kiyahi, sinten ingkang purun pejah, nanging kula sahestune, lumampah gilir punika, lan saKonca sadaya, karsanya ingkang sinuhun, nging karya bantu kewala.
  93. Dene kang kula bantuni, prajurit Pajang punika, nging tan wonten prajurite, wekasan kinarya bondha, gih sinten puruna, rumiyin duk anyaripun, inggih ing Pajang punika.
  94. Pan sagung Konca Bupati, kang samya gilir punika, mapan aprang sayektose, pan pinenggih dados kondha, lir Pagelen punika, wekasan mindhak puniku, Konca kang kinarya bondha.
  95. Dadya gela tyasnya sami, nanging ajrih yen matura, ing mangke kapareng yektos, sampeyan duka punika, kawula langkung lega, nadyan katur kang sinuhun, kawula mapan sumongga.
  96. Sampeyan arsa mantuni, ing wahu dhateng kawula, pundi wernine tiyange, ingkang sami lan kawula, mapan ayun uninga, Ki Maja asru amuwus, heh dika Cakranagara.
  97. Dadi pun tan arep yekti, anurut parentah kula, Cakranagara sahure, yen ingkang leres sandika, lawan teranghing karsa, sampun sakit nadyan lampus, kawula mapan sumongga.
  98. Ing siyang kelawan latri, sumahos karsa Nalendra, tan mulat marang liyane, esmu isin Kyahi Maja, mring Cakranagara, mengkana wus tan winuwus, enjing malih kang winarna.
  99. Kyahi Maja ing tyasneki, sangsaya muring muringnya, tanbuh kang dadi napsune, mengkana pan lenggahan, lan kang para ngulama, kaji lawan sarip iku, Pangran Behi ingaturan.
  100. Pinarak dhumateng mesjid, sampun rawuh Kangjeng Pangran, Ki Maja aris ature, mapan kawula Pangeran, ayun sohan Nalendra, ngaturken ujaring elmu, inggih lampahing nagara.
  101. Rumiyin alam Jeng Nabi, pan samya mahujud sadaya, ing Demak mengkaten maleh, punika Kangjeng kawula, badhe matur Nalendra, nuwun karsa kang satuhu, kantenane pekarya.
  102. Pangran Behi manebda ris, puniku karya punapa, kula tan sumrep mangko, dene karsane Nalendra, pun pun percaya sadaya, mring kyahi selamenipun, datan pirsa napa napa.
  103. Kyahi Maja sahurneki, Pangran babing wasesa, Sri Nalendra sedayane, sedaya wakil kewala, mapan kajeng kawula, nuhun panduman satuhu, wasesa Salah sajuga.
  104. Kantenane gen, nglampahi, dados boten keron ika, sabab sampun gadhahane, yen Sang Nata sampun lila, ingkang Salah sajuga, Pangran Ngabehi nebda rum, kyahi tan sumrep kula.
  105. Alah pakarya sawiji, dene kabeh wonten dika, Sang Nata barang karsane, Ki Maja pan sahurira, inggih leres punika, mapan nanging dremi tuhu, kula tan gadhah wasesa.
  106. Mengkaten Pangeran Behi, ujare ngelmu punika, kagunganira Hyang Manon sekawan kang wonten donya, punika mapan samya, pinaring wasesa iku, pekaryanira pribadya.
  107. Mapan ta dados satunggil, ratu walilan pandhita, mukmin kaping sekawane, punika kajeng kawula, pundi kinarsakhena, kang salah satunggalipun, lan pundi kang pinaringna.
  108. Kantenan genya nglampahi, ingkang manah boten gela, lamun sampun gadhahane, Pangran Ngabehi ngandika, yen kaya mengkotena, anglir kang kelakon iku, tan pedah rinebut yuda.
  109. Datan wurung niku benyjing, papat ratu ngaku samya, angurbaya kang kelakon, nanging telu ratunira, sawiji kang masesa, yen kaya mengkoten iku, dadi saya boten tata.
  110. Kyahi kawula pan wedi, yen melu melu punika, myang sagung ulama kabeh, tinantun samya aturnya, mapan ajrih sadaya, nanging anak murid dipun, kendel kewala.
  111. Wonten ngulama sawiji, Seh Belawi namanira, mapan mengkana ature, kyahi pengrahos kawula, sampun leres punika, inggih lawan ngelminipun, lamun wakil winakilan.
  112. Nanging wujudnya satunggil, ingkang jumeneng wisesa, kang rinilan mring Hyang Manon, lamun boten mekaten, mapan tan wande ura, tan jumeneng kraton tuhu, Ki Maja bengis sahurnya.
  113. Yen mengkono Seh Belawi, arep anggenteni mring wang, ajrih Seh Bilawi mangko, pan lajeng kendel kewala, tan dumugi aturnya, dadya samya ajrih sagung, ulama sarip kajika.
  114. Dadya samya aturneki, pan nanging ajrih kewala, mapan nulya bubar mangko, marang prenah sowang sowang, kawarnaha Ki Maja, dadya sanget isinipun, kelamun tan kelakona.
  115. Ingkang dadya Kangjengneki, ing dalu tan saged nendra, mengkana sareng enjinge, Ki Maja ing Kangjengira, sohan Srinaranata, dumugeken lajengipun, mampir dhateng Pengabehan.
  116. Mengkana Pangeran Behi, ing dalu tan saged nebda, panuju lenggang pandhapa, Ki Maja wus prapta mangko, ri sampun lenggah atata, Ki Maja aris nebda, Pangeran suwawi iku, samya sohan mring Nalendra.
  117. Pangran ngabehi nebda ris, yun sohan wonten punapa, mapan Ki Maja sahure, pan inggih Kangjeng kawula, dumugeken punika, ing wingi ujaring elmu, ayun kawula aturna.
  118. Dhateng Kangjeng Sri Bupati, Pangran Behi ngandika, kyahi ing wingi mulane, pan sampun ajrih kawula, malah lamun kenaha, sampun dumugeken matur, menawa angsal duduka.
  119. Tur mongsa angsala iki, mindhak karya kagyat ika, mapan Ki Maja, sahure, dinukan kenging punapa, wong matur saleresnya, punika ujaring elmu, Pangran Ngabehi ngandika.
  120. Sampun leres ngelmu punika, inggih pan mongsa sanesa, senadyan Kangjeng sang katong, pan mongsa inggih kilapa, menggah rahos punika, Ki Maja mujar basengut, gih sampun kula pribadya.
  121. Ingkang sohan mring nerpati, Pangran Ngabehi ngandika, mapan sumongga kimawon, yen kenging pan kula mirma, menawi dados duka, Ki Maja nulya lumaku, lan mengkana ujarira.
  122. Gih sampun kula pribadi, Pangeran mapan babegjan, kawarna Kangjeng sang katong, mapan lagya mahos Kuran, neng surambining langgar, ingkang winahos panuju, amarengi Surat Rahman.
  123. Ingkang samya sohan niki, sagung ponakawan ika, alit alit mapan andher, neng panepen Mentaraman, Ki Maja nulya prapta, kendel neng pasohan iku, ponakwan tur uninga.
  124. Lamun Kyahi Maja prapti, pan nuhun sohan punika, esmu kagyat Jeng Sang Katong, tineka wonten prekara, kendel pamahosira, nging Kuran meksih neng ayun, Ki Maja gya ingandikan.
  125. Wus prapta ngarsa nrepati, Sri Nalendra angandika, sira prapta pakaryane, Ki Maja aris aturnya, mapan tan wonten karya, ingkang saking liyanipun, nging karya amba pribadya.
  126. Ngaturken lampahing elmi, sagung pratingkah punika, kawula matur sayektos, menggah lampahing agama, mapan mawi wangkidan, kang gadhah karya punika, mrih samya santosanira.
  127. Mapan nugrahan Hyang Widi, kang linahir keneng donya, kawan prekawis kathahe, dene warnine punika, ratu lawan uliya, pandhita mukmin kang tuhu, punika kang sinung karya.
  128. Pan inggih dhateng Hyang Widi, tan kenging lintu pakarya, lawan sami wasesane, sumongga tuwan mundhuta, ingkang salah sajuga, yen paduka milih ratu, pan nanging ratu kewala.
  129. Wali pandhita myang mukmin, suwawi tuwan piliha, kang pundi kinarsanhake, kantenan manah kawula, lan tuwan ngandikaha, kang tan kinarsaken iku, pasraha dhateng kawula.
  130. Mengkana karsaning Widi, Kangjeng Sultan duk miharsa, mring Kyahi Maja ature, jajabang mawi ngawinga, mapan asru ngandika, heh iki dhingin sireku, duk ngucap kuwanen ika.
  131. Nora kungkulan mring mami, marang Ngabdulmajid sira, dadi iki wahanane, ingsun weruh karepira, mapan jaluk wasesa, kaya Sunan Giri iku, dadi ingsun sira karya.
  132. Kaya Sultan Demak dhingin, ingsun dumeh muridhira, kalawan iya maninge, mapan ingsun ora ngrasa, sira bakali ika, duk durung ana sireku, mapan ingsun wus kinarya.
  133. Marang ing Rabilngalamin, sira anglahirken iya, kalawan ngulama kabeh, pan dudu sira prabadya, lawan sun dhingin ika, aweh wenang mring sireku, prekara pratingkah Kuran.
  134. Sebarang parentahneki, sira sun lilani iya, lamun matura mring ingong, sun duga selamet sira, mapan ingsun tan nyana, lamun mengkono karepmu, lawan maninge Ki Maja.
  135. Ingsun tan angrasa yekti, lamun dadi karyanira, apa tekaburmu kuwe, ingkang bakal dadi bondha, tumungkul Kyahi Maja, mapan tan saget umatur, langkung ing kaduwungira.
  136. Sang Nata ngandika malih, ngelmu ingkang sira karya, ampungan karepmu kuwe, mapan sarupaning jalma, iki pan pinaringan, marang Allah ingkang agung, lah mara maning matura.
  137. Ki Maja sanget denya jrih, tan saged malih matur, nulya kinon mantuk mangko, Kangjeng Sultan manjing langgar, langkung gela tyas nata, dhumateng Ki Maja iku, mapan sanget tan sembada.
  138. Kajengnya lan yektineki, mengkana Kyahi Maja, mantuk wus prapta wismane, langkung sanget mrih wirangnya, konangan kajengira, Panembahan kang winuwus, mapan lagya lalenggahan.
  139. Kalawan Pangeran Behi, Raden Riya Natareja, ing sohan neng ngarsane, mapan aneng ing pendhapa, dangu marang Ki Maja, kang dados panuwunipun, umatur rahaden riya, wus matur niskaraneki, mesem Kangjeng Panembahan, dene teka kaya rare, Sultan den wedeni ika, ngelmu mongsa kilapa, Pangran Ngabehi umatur, pan kirang kawula.
  140. Rumiyin daweg tinari, pan boten pambag kawula, dhateng Ki Maja kajenge, nanging ulami sedaya, tinantun mapan samya, anglir kula kajengipun, kang purun paben satunggal.
  141. Seh Bulawi lajeng iki, tinerka yun gentosana, mila samya kendel mangko, sagung kang para ngulama, duk ayun sohanira, mring Mentawisan puniku, mampir dhateng wisma kula.
  142. Ngajak sohan mring Nrepati, kula dipunken matura, nging kula mambeng kajenge, pan lajeng sohan pribadya, mengkana kang winarna, pan dereng dumugi iku, Kyahi Maja nulya prapta.
  143. Esmu sanget susahneki, ri wus tata samya lenggah, Ki Maja umatur alon, dhateng Kangjeng Panembahan, lan Pangran Ngabehika, ngaturan nuhunken iku, apunten dhateng Nalendra.
  144. Sabab sagung pradipati, sareng samya mirsa warta, Ki Maja dinukan mangko, samya suda ajrihira, wahu dhateng Ki Maja, dadya sanget aturipun, nelongsa nuhun apura.
  145. Panembahan welas tyasneki, wahu dhumateng Ki Maja, lawan Pangran Ngabehine, pan nulya denhirid ika, sohan mring Mentaraman, mengkana ingkang sinuhun, mapan lagya mahos kitab.
  146. Neng surambi langgar iki, nasikhatul muluk ika, Panembahan prapta mangko, lan Pangran Ngabehi ika, Ki Maja kantun jaba, aneng pasohan puniku, ri wus tata lenggah samya.
  147. Neng suramba langgar iki, Panembahan ris aturnya, Sultan marma seba ingong, yen marengi karsanira, nuhunhake ngapura, marang Kyahi Maja ingsun, tulusa dadi kanthinya.

PUPUH XXXI
K I N A N T H I

  1. Pan Sultan panuhun ingsun, marang adhi Mas Ngabehi, mengkana Srinaranata, sareng mirsa aturneki, kang rama Jeng Panembahan, lir sinapu dukaneki.
  2. Aris ngandika sang prabu, tanya mring kang rama iki, mangke neng pundi enggenya, man Maja inggih kiyahi, Panembahan aturira, sun tinggal paseban jawi.
  3. Kang sinuhun nulya ngutus, ponakawan kang tinuding, nimbali Kiyahi Maja, tan pantara nulya prapti, tur salam sarwi karuna, wus lilih tyasnya nerpati.
  4. Niskaranya tan cinatur, Panembahan mapan nuli, kinen kondur mapan samya, nulya lawan Pangran Behi, tan kantun Kiyahi Maja, marang Toyakendel iki.
  5. Katiga lengser sing ngayun, pan sampun datan winarni, tah aden Sasradilaga, nuhun pamit mring Nrepati, medal mring moncanagara, mapan sampun den lilani.
  6. Kawarnaha Kangjeng ratu, sangsaya sanget grahneki, salira gakrohosika, tan arsa den usadani, kadya wus karsa Hyang Sukma, Panembahan sring muhuni.
  7. Saking sanget marasipun, Panembahan mring Nrepati, sampun krahos ing nala, Kangjeng Sultan yen upami, tinilar dhateng kang garwa, kadya bibrah ing tyasneki.
  8. Dadya sring ngandika iku, paran ratu polah mami, yen kelakon sira tinggal, sapa kang sun emong iki, lawan Sultan wus sun duga, lamun kuwur tyasireki.
  9. Kangjeng ratu tyasira rum, pan kados pundi kiyahi, kelangkung begja sampeyan, kalawan Srinarapati, mapan kawula punika, inggih dremi anglampahi.
  10. Ing donya ngakheratipun, tan gadhah tingal kekalih, pan nanging putra sampeyan, ingkang kawula ngengeri, Panembahan angandika, adhuh nyawa anakmami.
  11. Marmane kuwatir ingsun, tan beda tyasira yekti, kalawan Srinaranata, tanpa yun mulat liyaning, mengkana tan wus winarna, kawarnaha Sri Bupati.
  12. Nimbali Ki Maja iku, kalawan Pangeran Behi, kinen mirsa baris samya, ingkang neng sawetan pragi, kinen ngubengi sadaya, menawa dalu ya sami.
  13. Sabab laknat lami sampun, mapan tan wonten medali, marma samya kinen mirsa, wantunya prajurit jawi, lamun lami datan yuda, kathah samya mantuk iki.
  14. Ingkang Basah kalih iku, Bulkiya lawan pinilih, myang sagung kang pradipatya, pan dika kalih turneki, lengser sing ngarsa Nalendra, kalih dalu winetawis.
  15. Mapan datan nyana iku, laknat murtad yen medali, saking Ngayogya sadaya, lawan kakerigan iki, dadya langkung agenggi, basah myang kang pradipati.
  16. Parenca barisanipun, Ki Maja lan Pangran Behi, utusan atur uninga, dhumateng Srinarapati, lamun mengsah badhe prapta, dereng wonten kang nadhahi.
  17. Basah lan prajurit sagung, meksih uragenya baris, mengsah medal ngiring ngarsa, pelawonan sampun prapti, Sang Nata kondur tumulya, dhateng Toyakendel iki.
  18. Dhawahi rerapot sagung, kinen samya minggah ngardi, Kangjeng ratu kang winarna, lagya dhangan grerahneki, pan nitih tandhu kewala, Panembahan kang ngampingi.
  19. Kangjeng Sultan mapan kantun, aneng Toyakendel iki, nanging kalih ponakawan, gamel Priyataka ngampil, nongsong Kyahi Maja prapta, kalawan Pangeran Behi.
  20. Sang Nata ngaturan iku, lengser ing sawetan pragi, sabab mengsah langkung gengnya, dereng wonten kang nadhahi, nanging anak mas pribadya, lan putu Somanagari.
  21. Ingkang ngawali puniku, mring mengsah samargi margi, ing wahu tingal kawula, Basah kalih anututi, nging katingal meksih tebah, laknat murdat datan nolih.
  22. Sinenjatanan puniku, mring anak Mas Ngabdulrakim, lan putu Somanagara. nging males lawan lumaris, kados boten dangu prapta, wahu meh nyabrang peragi.
  23. Sang Nata dhahar turipun, ingkang paman Pangran Behi, saking Toyakendel budhal, miyos Jatingarang iki, Laknattolah sampun nyabrang, medal peken Panycaksuji.
  24. Pan dadya samya kadulu, kapir cuwa ing tyasneki, yun ukup tan angsal karya, dinuga lamun wus sepi, ing Toyakendel punika, malah gung kuwatirneki.
  25. Ing wingking dedamel agung, ingkang samya anututi, dinugi Basah kalihnya, mengkana ingkang winarni, Pangeran Dipanagara, wus lami aneng Mentawis.
  26. Mapan ing Salamenipun, sedanira ingkang rayi, dereng kondur ika, marang ing Pagelen malih, neng urip pesanggrahanya, mengkana man marengi.
  27. Basah Ngabdulatip iku, sohan mapan lawan ngirid, Basah Lepen beber ika, Iman Wusbah namaneki, lawan saprajuritira, sareng amiharsa warti.
  28. Ing Toyakendel puniku, kahinggahan laknat kapir, Kangjeng Pangran mapan nulya, sadya tetulung ing jurit, lawan Basah kalihira, praptanya kesaput wengi.
  29. Lajeng mesanggrahan iku, aneng lepen panten iki, pan sampun ajeng ajengan, laknat murtad mapan sami, neng lepen kendel sadaya, mengkana Srinarapati.
  30. Mapan mesanggrahan iku, aneng dhusun ing sejati, Basah kalih sampun prapta, lajeng anengga mplo sami, lawan saprajuritira, pan samya ngentosi enjing.
  31. Mapan ingkang ngodhol iku, nenggih Pangran Ngabdulrakim, lan Pangran Sumanagara, mondhok lepen Galang sami, laknat murtad lawan samya, sedalu tan saged guling.
  32. Saking sanget watosipun, sebarang dipun bedhili, sareng enjang budhal nulya, saking Toyakendel iki, sedya lajeng mantuk ika, laknat murtad lawan sami.
  33. Dhumateng Ngayogya iku, pan lajeng pinethuk ing jurit, mring Pangran Dipanagara, lawan Pangran Ngabdulrahim, Pangeran Sumanagara, lawan Basah Ngabdulatip.
  34. Basah Ismanmusbah iku, laknat ngrahos tan kuwawi, pan nanging tangled sakedhap, lalaknat lajeng lampahneki, kinodholan binedhilan, prapta sakilening pragi.
  35. Sareng ajeng nyabrang iku, preraga dipun cegati, dhateng gusti Iman Basah, lan Ngusman Li Basah iki, nanging laknat meksih nyabrang, dipundrel pan kathah modir.
  36. Samya keli bangkenipun, sing wingking binrereg iki, mring Pangran Dipanagara, lawan Pangran Ngabdulrahim, nanging dereng ontungira, laknat datan telas iki.
  37. Mapan meksih nyabrang iku, wus prapta sawetan pragi, gegancangan lampahira, datan nolih Koncaneki, undurira mring Ngayogya, Islam saya kathah prapti.
  38. Dadya langkung girisipun, undurira laknat kapir, pan kekece bangkenira, mengkana wus tan winarni, Islam kang prapta sabilnya, mapan gangsal rongga kalih.
  39. Patra jiwa padhas iku, lan tiga sedherekneki, rongga lepen beber ika, mapan sedhereke reki, nenggih Basah Imanmesbah, mengkana wus tan winarni.
  40. Kawarnaha sang sinuhun, mapan datan arsa iki, wangsul mesanggrahanika, dhateng Toyakendel malih, Pangran Ngabehi aturnya, kejawi ing sambiradin.
  41. Sang Nata marengi sampun, pan lajeng kinon dandosi, mring Tumenggung Tamadigda, tanpantara nulya dadi, SriNalendra sampun pindhah, mesanggrahan sambiradin.
  42. Nanging datan nunggil iku, lawan repot ageng sami, sabab datan cekap ika, Kangjeng ratu denhaturi, mesanggrahan Kawishajar, mapan nanging datan tebih.
  43. Lan sambirata puniku, pan samya katingalneki, nanging let lepen kewala, Pangeran Dipanagara, pan lajeng kinen kondur, marang ing Pagelen malih.
  44. Kalawan Basah puniku, Ngabdullatip datan keri, Basah Imanmusbah ika, mengkana wus tan winarni, Kangjeng ratu kang winarna, grerahira kambuh malih.
  45. Kadya cobaning tyang agung, tumpa tumpa mring Nrepati, Pagelen kancikan laknat, mapan karya beteng iki, aneng ing waja punika, Basah ing Pagelen sami.
  46. Katiga pan sami mundur, nadhahi datan kuwawi, lan Pangran Dipanagara, mring sawetan Bogawanti, wus katur marang Nalendra, nulya tedhak Sri Bupati.
  47. Lawan sawadya kusweku, Basah kalih datan keri, mapan lajeng mesanggrahan, aneng kulur Sri Bupati, wadya neng temon sadaya, neng palipir Pagelen sami.
  48. Sadina dina prang pupuh, tan wonten kuciwa sami, laknat kapir kathah pejah, wong Islam wilujeng sami, sabendina bantu prapta, saking Kedhu laknat kapir.
  49. Panembahan mapan lapur, lamun tampi surat iki, Si Kurnelnahus punika, Ki Maja parentahneki, dhateng Kangjeng Panembahan, kengkenan dipunhaturi.
  50. Lajeng mejahi puniku, mapan nulya den pejahi, Panembahan saking jrihnya, punika mapan ing nguni, ponakawanya pribadya, lawan kinasiyan dhingin.
  51. Mengkana malih lapur, saking mantri sepuh iki, Pestamas Prabaleksana, mapan kampiran puniki, Jendral Dhekok utusanya, lawan bekta suratneki.
  52. Nanging kapenakanipun, mapan Ki Maja pribadi, iman kerena manira, mengkana parentahneki, kinen mangsulna kewla, datan suka den pejahi.
  53. Sabab dede khukumipun, mengkana Pangeran Behi, mapan lajeng pabenika, punika khukum punapi, dene nganggo beda beda, Ki Maja nulya nahuri.
  54. Sabab agami puniku, datan kenging den pejahi, Pangran Ngebehi Ngandika, senadyan kang mati dhingin, mapan padha bongsa Islam, tan prebeda karyaneki.
  55. Dadya predudon adangu, kelajeng selayaneki, mapan samya purunira, rembag nerang mring nrepati, nulya sareng sohanira, wus prapta ngarsa sang aji.
  56. Kalihnya samya umatur, Sang Nata mesem nebda ris, mapan kula datan wikan, ing dalil ingkang sayekti, nging yen adat kewala, wertine kang dhingin dhingin.
  57. Tan wonten kengkenan lampus, Ki Maja suka tyasneki, rumahos yen ing ngilonan, dhumateng Srinarapati, lajeng kinen mundur samya, mengkana Pangeran Behi.
  58. Prapta pesanggrahanipun, mapan lajeng animbali, lurah mantri lebet tiga, prawira tani puniki, lawan prawira deksan, prawira bawa wus prapti.
  59. Katiga mapan panuju, samya sohan mring nerpati, Pangran Ngebehi karsanya, denhamrih kapir sayekti, dhumateng Srinaranata, lurah tiga pan tinuding.
  60. Kinen mejahi puniku, mring Jendral kengkenaneki, kang westaman kramen iki, aja gawa Konca maning, padha ijenen kewala, sandika tiga turneki.
  61. Mapan lajeng mangkat iku, sing ngarsa Pangeran Behi, wus prapta datan winarna, man kramen wus denpateni, lawan kalih rowangira, inguja sami satunggil.
  62. Mengkana Ki Maja ngrungu, lamun iman kramen mati, langkung sakit manahira, dhumateng Pangeran Behi, nuwun adil mring Nalendra, mapan datan angsal iki.
  63. Sabab iku kang tinurut, parentahira pribadi, kang wuri sira dhawuh, iya ajana mateni, sarupane mring kongkonan, mengkana wus tan winarni
  64. Kangjeng Sultan ing tyasipun, mapan langkung mring kang rayi, mengkana nimbali nulya, mring Ki Maja Pangran Behi, kinen samya kantun ika, lawan kang den-ngati ati.
  65. SriNalendra ayun kondur, sakedhap mapan atuwi, Kangjeng ratu grerahira, mapan sangsaya ngeladi, kadya wus karsa Hyang Sukma, tan supe ngibadahneki.
  66. Dhahar ngunyjuk wus tan ayun, Panembahan Srimuhuni, lawan ingkang ibu ika, Kangjeng ratu ageng ika, marma Kangjeng SriNalendra, langkung keron ing tyasneki.
  67. Ri wus meling kang sinuhun, mapan lajeng kondur iki, datan bekta abdi ika, nging lawan Basah satunggal, Kangjeng gusti Basah Iman, sabab punika kang rayi.
  68. Kalawan ngampil puniku, tan pantara sampun prapti, mapan sanderan kewala, lampahnya Srinarapati, angagem Ki Jayacapa, Kangjeng ratu anungkemi.
  69. Mring pada ingkang sinuhun, kumembeng wespa nireki, tan prebeda lan Nalendra, ri wus tata lenggah sami, gusti Basah ingandikan, lan Jeng Panembahan prapti.
  70. Lajeng ngusweng pada iku, jeng gusti waspanya mijil, Kangjeng ratu pan mengkana, anglir wekasan pepanggih, Kangjeng ratu ageng nulya, lawan Panembahan iki.
  71. Mapan samya tumut muhun, dadya sagung para putri, kang ngadhep muhun sadaya, mengkana Srinarapati, mapan sangsaya tyasira, ri wus mapan kinen sami.
  72. Kondur sowang sowang ikuk, atenapi Basah Kamil, sampun mundur saking ngarsa, mengkana Srinarapati, Kangjeng ratu mapan nulya, pinangku mring Sri Bupati.
  73. Lawan angandika arum, dhuh bentara ingkang abdi, sapunika pan sumongga, yen arsa kondur rumiyin, dhateng alam kelanggengan, ing benjing tan wande panggih.
  74. Mas mirah lan abdinipun, yen pareng rabil ngalamin, panggiha aneng delahan, kalawan pun kakang gusti, pan ing mangke sampun lila, lamun tinilar rumiyin.
  75. Tan saged pun kakang dulu, risaking salira gusti, Kangjeng ratu ris turira, sarwi mesem yen marengi, sagung kalepatan samya, ingkang lahir myang kang batin.
  76. Nuwun apunten satuhu, kawula mring padukaji, bilih kasupen kawula, sabab lami angladosi, tanapi kang samar samar, den agung apunten aji.
  77. Sri Nalendra ngandika arum, nah angger ywa walang ati, muga Allah narimaha, sebarang ingkang kawijil, senadyan inggih pun kakang, mugi den ageng mas gusti.
  78. Ngapunten mring lepatipun, sabab asring datan yekti, Kangjeng ratu aturira, kawula nuhun Hyang Widi, ing donya prapteng delahan, mugi tulusa angabdi.
  79. Dhumateng Kangjeng sang prabu, senadyan wonten Yamani, kawula kang ngladosana, dadya kumembeng waspa ji, mengkana wus tan winarna, ing dalu Srinarapati.
  80. Enjing Kangjeng Sultan wangsul, tedhak dhateng kulur malih, datan kantun Basah Iman, Kangjeng ratu kang winarni, sapungkurira kang raka, sampun karsaning Hyang Widi.
  81. Saya sanget grerahipun, Panembahan yun tur uning, Kangjeng ratu datan suka, menawa ngeron aroni, marang karsane kang raka, embanya jaler sawiji.
  82. Kyahi Soba namanipun, sareng mirsa warteki, saya sanget grerahira, Kangjeng Ratu Soban nuli, nenuhun marang Hyang Sukma, mapan nuhun mati dhingin.
  83. Tinarima soban iku, ing dalu lajeng ngemasi, datan ana jalma wikan, aneng sembayanganeki, den-nyana nendra kewala, Kangjeng ratu kang winarni.
  84. Nimbali kalih kang maru, mapan sampun prapta ngarsi, Den Ayu Retnakusuma, lawan raden ayu iki, Retnaningrum angandika, jeng ratu kedhaton aris.
  85. Bok ayu kalihanipun, den ageng apunten sami, sabarang lampah kawula, menawa kasupen iki, lawan malih poma poma, sami dipunsaged kari.
  86. Angladosi mring sinuhun, lawan malih kula titip, sampun karya susah driya, dhumateng Srinarapati, bok ayu kula nenedha, mugi dipunwelas sami.
  87. Kalihan tan saged matur, karuna lawan nyungkemi, mring Kangjeng ratu punika, mengkana kapir sanuli, ingkang ibu nulya tedhak, Kangjeng ratu ageng iki.
  88. Kagyat mirsa swaranipun, muhun ingkang mantu kalih, Kangjeng ratu ageng prapta, lajeng nyundhang mring kang siwi, pan lajeng tumut karuna, nulya ingkang lesan mijil.
  89. Nanging meksih halit hiku, samya lega tyas hireki, den nyana lajeng waluya, sabab lajeng ratu hiki, mapan lajeng saged lenggah, pribadi tan den hampingi, lawan hangandika harum, utusan kinen ngaturi, dhateng Kangjeng Panembahan, tanpantara nulya prapti, pukul songa wancinira, Den Ayu Sepuh kang ngiring.
  90. Lajeng mundhut dhahar iku, kang ibu dipunhaturi, dhahar kalawan kang rama, sami sareng karsaneki, drerapon ecu punika, dene ingkang maru kalih.
  91. Kinen dhahar sareng iku, tunggil kalawan kang bibi, Den Ayu Sepuh punika, sedaya mapan nuruti, ri sampunya angandika, jeng ratu kedhaton aris.
  92. Wahu dhumateng kang ibu, Kangjeng ratu ageng iki, anuhun kang pangapura, lamun wonten lepatneki, tenapi dhateng kang rama, den agung ngapunten sami.
  93. Jeng ratu ageng nebda rum, ingkang orahira nini, mapan ingsun ora ngrasa, yen sira alit mring mami, menawa kalilan ingwang, sun apura kabeh iki.
  94. Sebarang alat iku, narima aya Illahi, Panembahan pan mengkana, ri wus nulya denhaturi, Panembahan kondur ika, nging jeng ratu ingkang meksih.
  95. Nenggani lawan kang maru, jeng ratu ngandika malih, ibu kawula yun nendra, nuhun sampeyan tenggani, mapan sedalu punika, kalawan bok ayu kalih.
  96. Tulus dadosa sadulur,ing donya prapteng ing akir, Kangjeng ratu gya sarehan, kalawan kang ibu iki, singeb sinyjang cindhe ika, jelamprang dhasarnya wilis.
  97. Mapan lajeng sare iku, sekeca yen den tingali, Kangjeng ratu ageng nulya, kang putra tinilar ririh, lingsir dalu wayahira, menawa ngaget ageti.
  98. Mapan arsa Salat tahajut, punika nanging tan tebih, Kangjeng ratu lan kang putra, sedaya pan samya guling, ingkang ngadhep punika, samya eca tyasnya sami.
  99. Ngantos wektu pajar iku, jeng ratu ageng tan guling, lawan atengga kang putra, sareng wektu pajar sidik, pan samya tangi sadaya, lajeng Salat Subuh iki.
  100. Sareng sampun bakda subuh, Kangjeng ratu ageng nuli, ingkang putra tinuwenan, dene kadingaren iki, sakeca denira nendra, datan mundhut toyasuci.
  101. Sampun rawuh Kangjeng ratu, pasarehaning kang siwi, jeng ratu kedhaton ika, kepanggih mujung puniki, sinjang cindhe singebira, sinjang parang rusak iki.
  102. Semekan sawat jelengut, latar cemeng dhasar ceweni, kadya wus sinedya driya, sedhakep kang asta kalih, sinjang myang kasemekan, mapan samya dening siseti.
  103. Kangjeng ratu ageng iku, nulya angungkabi, mring singebira kang putra, pan sampun kepanggih sepi, Kangjeng ratu tamtu ika, kondur mring Rahmattolahi.
  104. Kangjeng ratu ageng iku, ingkang putra densungkemi, pan sanget denya karuna, dadya samya kagyat iki, lajeng anangis sadaya, sagung ingkang ngadhep sami.
  105. Kangjeng Panembahan iku, langkung kagyat lajeng prapti, tumingal dhateng kang putra, kondur marang alam suci, apan lajeng tumut karuna, mengkana sesambatneki.
  106. Adhuh nyawa anakhingsun, sapa ingkang sun tutwuri, praputri prapta sadaya, gumruh swaraning tangis, Panembahan ciptanira, kuwatos dhateng nerpati.
  107. Mapan ingkang singeb sampun, winangsulken lir nguni, Panembahan gya utusan, kapalan atur udani, dhateng Kangjeng Sri Nalendra, mring kulur getya winarni.
  108. Sang Nata duk Salat Subuh, jroning Salat aningali, kadya ingkang garwa prapta, nuhun pamit mring Nrepati, kondur dhateng Rahmattolah, bakda Salat Sri Bupati.
  109. Mapan lajeng pungun pungun, Kangjeng ratu kang kaheksi, lenggah neng empering langgar, pan sarwi sendheyan iki, mapan tan arsa ngandika, kang samya sohan ningali.
  110. Lamun sungkawa sang prabu, dadya jrih tumungkul sami, enjing lindhu lawan jawah, langkung dres bedhug kang wanci, Kyahi Maja mapan prapta, sohan ngaturi udani.
  111. Yen wonten utusanipun, Panembahan atur uning, lamun jeng rayi paduka, jeng ratu kedhaton mangkin, kondur dhateng Rahmattolah, Ki Maja lan merbesmili.
  112. Saking kuwatos tyasipun, Ki Maja mring Sri Bupati, mengkana Srinaranata, sareng mirsa aturneki, mesem lawan ris ngandika, timbalana paman Behi.
  113. Lawan Suryenglaga iku, Ngabdulmajid nulya prapti, katiga ngarsa Nalendra, pan samya tumungkul iki, kalawan ngemu waspa, wus samya miharsa warti.
  114. Lamun Kangjeng ratu surut, samya watos mring Nrepati, sekawan Kiyahi Maja, Sang Nata ngandika aris, wus ta ajana rinasa, pan tekdir sapa ngowahi.
  115. Nanging mangke karsaningsun, katelu kariha iki, nging Ngabdulmajid kewala, iku kang sun gawa mulih, kang wuri mongsa bodhoha, ing prang aja na ngowahi.
  116. Lawan Basah Iman iku, kon nusul sawuri mami, katiga matur sandika, mengkana Srinarapati, wus nitih Ki Jayacapa, nanging ngampil ingkang ngiring.
  117. Lawan ingkang rayi iku, nenggih Pangran Ngabdulmajid, sakedhap kewala prapta, ing Kawisharja puniki, kang tangis meksih wurohan, lan jawah langkung dresneki.
  118. Kangjeng Panembahan dulu, yen rawuh kang putra nuli, lumajeng angrangkul nulya, kalawan muhun puniki, Kangjeng Sultan angandika, sampeyan kendel kiyahi.
  119. Wonten pundi layonipun, putra sampeyan kiyahi, Panembahan aturira, meksih ana pesarehaning, tan na wani ngowahan, Sri Nalendra nulya manjing.
  120. Pesarehan sampun rawuh, meksih mujung cindhe wilis, tan montra surud iki, nulya lenggah Sri Bupati, Kangjeng ratu layonira, pinangku mring Sri Bupati.
  121. Mapan lir sare satuhu, neng pangkon Srinarapati, dadya sangsaya karuna, sagung ingkang para putri, Panembahan pan mengkana, langkung maras tyas nyami.
  122. Sang Nata mesem nebda rum, wus padha menenga iki, ingsun nora apa ana, sampeyan medal kiyahi, anataha pasiraman, kula yun Salat rumiyin.
  123. Sampun manjing wektu luhur, Panembahan matur aris, ingsun ya durung sembayang, jeng ratu sineleh ririh, Kangjeng Sultan nulya Salat, aneng sandhinging kang rayi.
  124. Sareng sampun bakda iku, jeng ratu pinangku malih, tan wonten lamun wus seda, nging kahotan saged angling, mengkana Jeng Panembahan, matur lamun sampun rakit.
  125. Nulya miyos kang sinuhun, jeng ratu pinondhong iki, sampun lenggah kanthil ika, gedebog kinen bucali, mapan pinangku kewala, wahu denira nyirami.
  126. Dhumateng Kangjeng sang prabu, Kangjeng ratu layoneki, tan wonten purun matura, sagung kang prahibu sami, tenapi lawan kang eyang, lajeng sami kinon iki.
  127. Nyirami neng pangkonipun, Sri Nalendra kang praputri, mapan tan wonten lenggana, mengkana ingkang ngosoki, Kangjeng ratu ageng lawan, Kangjeng ratu anem iki.
  128. Kalawan kang eyang ikuk, raden ayu sepuh iki, lan den ayu juru ika, kalawan wahu kang bibi, den ayuha sapa bisa, kang praputri anyirami.
  129. Ingkang angladosi iku, anenggih wahu kang bibi, Raden Ayu Panembahan, sepuh anem lawan milih, Den Ayu Retnakusuma, kalawan den ayu iki.
  130. Retnaningrum mapan sampun, binekta kondur tumuli, kinurmatan ri sawusnya, sinarekhaken ugi, mapan sinandhing kewala, kang layon mring Sri Bupati.
  131. Basah Ngabdulkamil iku, bakda Ngasar praptaneki, lan Dolah Prawiradirja, Raden Jayasentaneki, katiga nungkemi pada, ri wus samya kinen mijil.
  132. Ingkang layon Kangjeng ratu, sedalu mapan sinandhing, dhumateng Srinaranata, kang sinjang myang singebneki, lajeng ingagem sadaya, tan mawi kinumbah iki.
  133. Ingkang gonda meksih arum, mengkana pan sareng enjing, Panembahan matur nulya, yen tebela sampun rakit, lajeng kinen, nglebethena, kang bekta sentana sami.
  134. Ingkang pra-ngulama sagung, wus pepak aneng pendhapi, mapan nanging Kyahi Maja, datan wonten meksih baris, sentana kalih punika, anenggih Pangran Ngebehi.
  135. Lan Pangran Suryenglageku, sedaya pan pepak sami, ri wus sinalatken ika, lajeng ingakatken iki, kang layon dhateng Jimatan, dherek kang para ngulami.
  136. Pandhita sarip khajiku, myang sagung sentana sami, ingkang dados pangiridnya, nenggih Pangran Ngabdulmajid, lan Pangeran Prabu ika, myang Bupati lebet sami.
  137. Mapan datan wonten kantun, mantri lebet kang jajari, Suryagama Suranata, dolah tiga kang pangirid, Den Tumenggung Puthutlawa, lawan Dolah Badarodin.
  138. Sarip Samparwadi iku, gusti Basah kang nindhihi, Den Dolah Prawiradirja, kinen wangsul baris malih, dhumateng kulur punika, mapan rahmating Yang Widi.
  139. Kang jawah langkung dresipun, kang surya datan kaheksi, nanging tan wonten kodanan, kang jawah kadya jajari, lawan ngapit kering kanan, kang wingking lir dherek sami.
  140. Praga ageng banjiripun, sinabrangan pan lestari, luwih elok dating sukma, wus prapta sawetan Pragi, Pangeran Suryawijaya, mapan methuk aneng margi.
  141. Kalawan Raden Tumenggung, Jayanagara puniki, angirid wadya tamtoma, salompret tambur pan sami, lampahnya samarga marga, lan mahos selawat sami.
  142. Mapan datan montra iku, yen dherek layon sayekti, anglir penganten punika, duk lagya binayang kari, dadya ingkang dherek ika, kang jalma pan tanpa wilis.
  143. Saking kramating jeng ratu, pinaringan mring Illahi, wanodya bekti mring priya, punika pratondhaneki, ing jimatan pan lampahan, saking Kawisharja iki.
  144. Mapan iku kalih dalu, wektu luhur rawuhneki, wonten ing masjid Jimatan, sagung ingkang dherek sami, tyasira kadya supena, tan luwe tan sayah iki.
  145. Bakda Ngasar Kangjeng ratu, mlebet ing kluwat puniki, aneng dagane kang eyang, mengkana mapan lestari, kubur tanana selanya, myang krikil mapan baresih.
  146. Punika pratandhanipun, yen rinilan ing Hyang Widi, datan ketanggor ing sela, kang dherek wus mantuk sami, enengna ingkang wus mulya, Kangjeng Sultan kang winarni.
  147. Sareng mangkat Kangjeng ratu, mapan tanbuh tyas ireki, rempu wus datan karsa, dadya liwung mring kang kardi, wus tan krahos aneng donya, nging sanget penamurneki.
  148. Mengkana pan tedhak iku, mring sendhang satengah kali, mapan mawi pager sela, sing jawi datan kaheksi, Kangjeng Sultan sesarehan, neng sela pinggir warih.
  149. Tan wonten kang dherek iku, tedhaknya nanging pribadi, keparak samya kecalan, tedhaknya tan wonten uning, Nyahi Lurah seca nama, lan Nyahi Soka ngulati.
  150. Mapan dangu tan ketemu, Panembahan atanya ris, sira anggoleki sapa, lurah kalih matur aris, ngupados putra panduka, sampun dangu tan kepanggih.
  151. Panembahan langkung gugup, nulya tumut ngupadosi, mengkana anulya ana, ingkang wong angangsu bali, dinangu mring Panembahan, dene sira teka bali.
  152. Ingkang angsu aturipun, putra dalem Sri Bupati, mapan sare aneng sela, sapinggiring sendhang iki, Panembahan nusul nulya, lawan sagung para putri.
  153. Panembahan prapta sampun, lawan ngemu waspa iki, Kangjeng Sultan angandika, wonten punapa kiyahi, pan ayun adus kawula, dereng wonten kang ngladosi.
  154. Lajeng siram kang sinuhun, mundhut patelesan iki, kinarya namur kang rama, dera pan eca tyasneki, ri wus mapan kondur nulya, sedaya tan kantun sami.
  155. Sareng enjang lenggah ikuk, Sang Nata aneng pendhapi, lawan Kangjeng Panembahan, mapan gagujengan iki, Pangran Ngabdulmajid prapta, myang sagung kang dherek sami.
  156. Esmu kagyat kang sinuhun, dene prapta meksih enjing, Pangran Ngabdulmajid turnya, kawula tan nyipeng yekti, pan anglir tiyang supena, tulak kedaloning margi.
  157. Mapan inggih wahu dalu, nyipeng ing gegulu sami, lawan saKonca sadaya, wus katur niskaraneki, wus mungel ngajeng punika, mengkana ana wong prapti.
  158. Saking ing kulur kaburu, nulya kinen dangu iki, mengkana pan aturira, ing kulur dipun besmani, Ki Maja lawan Pangeran, Suryenglaga mapan gendring. 159. Lumajeng arebut dhuwung, nanging Pangeran Ngebehi, wahu pan boten kantenan, mengsah lajeng anututi, wahu satingal kawula, kendel wonten bakung sami.
  159. Di dalem prajurit sagung, baris wonten wangkit sami, neng pengasih Kyahi Maja, mesem Kangjeng Sri Bupati, Panembahan gugup ing tyas, mengkana atur ireki.
  160. Apa nora mingser iku, Sultan sakeh repot iki, ngandika srinaranata, wonten punapa kyahi, senadyan kapir dhatenga, mantri lebet anyampuni.
  161. Ngandika ingkang sinuhun, undangen Ki Maja iki, neng pengasih amek apa, gya lumampah kang tinuding, lurah mantri lebet ika, Mas Prawiradeksaneki.
  162. Tan pantara prapta sampun, mapan kapethuk ing margi, lajeng sohan mring Nalendra, dinangu aturireki, mapan sampun wangsul laknat, mila amba mantun yekti.
  163. Langkung kuwatos tyas ulun, dhumateng paduka aji, mesem Sang Nata ngandika, marang gusti Basah Kamil, heh Basah sesuk mangkata, lawan sira sun bantoni.
  164. Si Puthutlawa sireku, ing waja gitiken maning, gusti Basah tur sandika, anulya luwar sang aji, ing dalu datan winarna, enyjing budhal Basah Kamil.
  165. Kalawan Raden Tumenggung, Puthutlawa pan angirid, kang mantri lebet sadaya, tan winarna sampun prapti, ing temon jeng gusti Basah, wus panggih lan Pangran Behi.
  166. Lan Ngusman Li Basah iku, nulya Kangjeng Pangran Behi, nimbali dhateng kang wayah, Jeng Pangran Dipanegari, lan Pagelen Basah tiga, samya kinen jebol iki.
  167. Nyabeta pan saking pungkur, ing ngajeng ingkang nadhahi, pan Basah kalih punika, sandika samya turneki, nging putu ja melu sira, pan akeh kuwatirneki.
  168. Sampun dados rembagipun, dalu mapan jebol sami, mring Pagelen Basah tiga, Basah Ngabdullatip ngirid, enjing lajeng campuh yuda, angsal pitulung Hyang Widi.
  169. Laknattolah dhadhal iku, mundur marang Kedhu malih, mapan kathah ingkang pejah, nging Islam wilujeng sami, nanging beteng sampun dadya, pan lajeng kinepung iki.
  170. Mring Pagelen wetan iku, nulya kondur Pangran Behi, lan Pangran Dipanagara, tan kantun kang Basah kalih, Pagelen pan sampun mulya, kawarnaha Sri Bupati. -
  171. Ingkang lagya tyasnya wuyung, nging jeng ratu kang kaheksi, nging sanget pan namurira, kalamun lagya siniwi, gujengan lawan kang raka, anglir mas kentiring warih.

@@@

BERSAMBUNG …….. BABAD DIPANEGARA IV

SERAT WULANG WANITA


PUPUH I
DHANDHANGGULA 

  1. // Murweng sarkara nata sung wangsit / mring sagunging wanita kang samya / winengku marang priyane / kudu manut sakayun / ngayam-ayam karsaning laki / lelejema mrih rena / karanane iku / dadi jalaraning tresna- / ning wong priya yayah guna lawan dhesthi / pasthine mung elingan //
  2. // Aywa linglung lengleng nora eling / lalu lina lelabaning lara / badan tumekeng atine / titi tan mikir wuruk / angrerusak budi tan wening / sangsaya mring sarira / ras-arasen nurat / wulanging bapa lan biyang / yekti pantes tinurut jer iku dadi / jalaraning tumitah //
  3. // Tetepana tartamtuning estri / pan pinetri wewadining badan / dadi tartip iku rane / tartip tegese urut / runtut titis wajibing estri / titis bener tegesnya / nering driya iku / ywa liya mring lakinira / rah-arahen  ywa arda driya den manis / ulat wijiling sabda //
  4. // Dadi kanggo tinuruting laki / jer ta sira miturut tur awas / marang karsaning lakine / nuraga dadi iku / marmaning Hyang asih mring dasih / sumingkir duka cipta / iku adatipun / labet labuhaning kuna / kang kasusra wanita kanggo ing laki / yogya linaluria //
  5. // Myating solah myang karsaning laki / kira-kira mrih reseping karsa / dadi timbang mrih perlune / laki kongasing kalbu / bungah lengah-lengeh kang estri / tinurut kasembadan / tan cuwa tyasipun / lir taru katiban warsa / ngrembaka ron kembang pentile andadi / tentrem tan walang-driya //
  6. // Driyanira den tentrem ywa gingsir / sarwa bisa wajibing wanita / miranteni busanane / priya myang dhaharipun / ingkang dadi kareming laki / pinatut wayahira / sarapane esuk / tengange lan lingsir surya / tengah wengi byar esuk sayoga salin / tan bosen mamrih lejar //
  7. // Jer ta iku dudutaning pikir / dadi sumeh semune tan giras / tentrem krasan neng wismane / yekti sira kang untung / tinunggonan nora ngembani / lamun sira sembada / sariranta iku / bebresih wida myang sekar / sawatara dadi panggugahing ati / lakinta nora kemba //
  8. // Bisikane sang raja ing Demis / pan wus umum sakehing wanita / gung nepsu cupet budine / lalen dhemen ginunggung / nora ketung bayar rong ringgit / janjine ana ujar / ngrika wonten dhukun / bisa nyarati wanita / jambe suruh saranane kanggweng laki / ginugu tan tinimbang //
  9. // Mula akeh wanita yen laki / pitung dina branane wus bebas / pinunjungken mring dhukune / tombok darbeking kakung / busanadi prabot anangkil / konangan jinemalan / tur sudasihipun / awak lesah ati susah / tan tinulung mring lakine muring-muring / gering cekek dadakan //
  10. // Ngagak-agak sebute dharindhil / iya talah nora kaya ingwang / teka dadine mangkene / parikan pantek kayu (paju) / uler siti kang mongsa sikil / majwewuh mundur wirang- / nging wus watakipun / wanodya yen lagi susah / tansah katon bapa biyung den aturi / pae yen kanggweng krama //
  11. // Lali lamun jalaraning urip / pijer mikir sukane don karsa / ingundang keh semayane / nanging kalamun padu / jaranthalan prapta pribadi / dhuh adhuh wong wanita / sun puji tyasipun / mituruta sakeh wulang / lerepena driyanta supaya dadi / tuladan marang putra //
  12. // Jer ta lumrah wong iku sesiwi / yen alaa nenulari putra / dadi tan ana ajine / tininggal bapa biyung / ngayang-ayang tanna ngajeni / sama-sameng tumitah / uripe ngalincut / cinacat turuning sudra / mider-mider mring lyan praja samya uning / yen iku trahing kompra //
  13. // Angalompra tangeh wruhing becik / goroh umuk tur sugih carita / yaiku dadi gelare / mrih kandel mring lyanipun / pakantuka gone ngapusi / sire lir pokrul jendral / bisane calathu / iku wong durjana sabda / dipun eling sakehing manungsa sami / ywa kongsi nandhang bronta // 

PUPUH II
ASMARADANA

  1. // Ywa lalu mandayeng laki / lali pijer don asmara / kalimput mung suka bae / yogya sira memujia / sakadaring wanita / titise dadi tan cubluk / sudibya ngungkuli bapa //
  2. // Pan mangkono wong aurip / jangkane kudu jinangkah / kang ririh amrih ywa cewet / katekan sakarsanira / lumintu tan rekasa / pae karsa kang kasusu / suh sirna tanpa karana //
  3. // Sumaraha mring Hyang Widhi / kang asung urip mring sira / den rapet ngadu pasemon / semuning Gusti kawula / den jumbuh ywa bencorah / ngarah lestarining kusuk / pasemone pinrih jomblah //
  4. // Jomblah wanuh ingkang wredhi / mangkene upamanira / pawestri iku wajibe / den weruh budining priya / dimen tuk sih tan kendhat / bokmanawa wuwuh-wuwuh / wahaneng tyas marang sira //
  5. // Ruwiyaning para putri / ing kuna wus cinarita / ing Ngarab myang Jawa kene / kang utama piniliha / sakadaring sarira / linaras lan jamanipun / mrih tumrah tinoning kathah //
  6. // Pathining we jalanidhi  / ron lempuyang misih mudha / wus sayah kang ngripta mangke / aririh dera mangarah / runtute kang wiyata / tarlen mung dadya pangemut / tyasing wanita mrih arja //
  7. // Kasmaran ngungune guling / angripta kadi supena / sedya andugekken maneh / pitutur mring pra wanita / yogyane baresiha / jro wisma myang badanipun / mrih rahabing kadang mitra //
  8. // Ingkang sedya amartuwi / pirangbara lamun bisa / nyugata amrih sukane / kadang mitra ingkang samya / tuwi krasan rerasan / saking bisa tindak-tanduk / ingaranan bojakrama //
  9. // Boja  suguh ranireki / krama tembung kang mrih lejar / tyasing tamu mrih jenake / tan age mulih dumadya / pratandhane yen sira / sinihan sesaminipun / janma yogya linuria //
  10. // Karanane wong antuk sih / ing manungsa iku tondha / Hyang Manon kang ngosikake / den agung sukuring Suksma / muga ta lestaria / sihing Hyang turun-tumurun / tumekeng dina kiyamat //
  11. // Mupangati lair batin / wong sinihan sameng titah / tumruntun prapta drajate / sasedyane pan tinekan / mangkana adatira / manungsa kang arsa luhung / sumingkir marang kanisthan // 

PUPUH III
KINANTHI

  1. // Nganthia wulanging ratu / kang wus mashur nguni-uni / budweslam samya tetilar / nalar kang amrih nulari / mring budi dadine jembar / brekahi mring anak rabi //
  2. // Pirabara lamun sarju / liyaning ahli kapengin / miturut wiyata arja / ujer iku mufangati / mring badan lan ahlinira / resep antuk kojah becik //
  3. // Cobanen kalamun ngrungu / ujaring kang dadi wiji / wijining utameng karsa / yekti tentrem tyas kang gingsir / lan sire dhewe sulaya / janma len yekti tan sudi //
  4. // Darbe mitra kang kadyeku / tan wande andarawasi / nulari sakehing nalar / milar milalu medeni / wis aja sinruwe padha / wong ingkang pangawak dhemit //
  5. // Dhemen wadul lir wong nglindur / dora ragane mrih becik / cilakaning lyan sinedya / kadya setan nunggang ilir / saben nglilir angupaya / luputing tongga pinikir //
  6. // Keri gatel lambenipun / kalamun nora ngrasani / mring konca mitra kekadang / iku tetela yen dadi / awak uwong ati setan / tan kena dipun tambani //
  7. // Pantes ngalap opah iku / saben sasi sing pulisi / cukup digo tuku madat / lan pacitan sawatawis / yen wus seger nuli lunga / golek warta mrih bilai- //
  8. // Ning wong kang nora tartamtu / mung tamtu antuk pawarti / tinata denira dora / supadya kandeling wingking / wuwuh blonja wuwuh madat / awak kuru gelis mati //
  9. // Patine akeh kang sukur / saksat kelangan kalilip / nora gedhe nanging lara / marang mata brebes mili / mulane para sujanma / aja kadi dhuwur iki //
  10. // Pikiren utamanipun / solah muna lawan muni / ron roda kinarya ajang / gong alit munggel irami / pikiren dhingin supaya / tan kabanjur tindak nisthip //
  11. // Buring carma aranipun / ibu Sang Duryudanaji / lestarining barang karsa / angel lamun tan ngawruhi / sasmitaning mongsakala / lalu luluh tan pakolih //
  12. // Pilihen wong urip iku / utama kalawan nisthip / begja kalawan cilaka / andhap luhur iku sami / wus ginelar aneng wulang / ywa lalu gone nglaluri //
  13. // Jaman katon jroning turu / marga we kang munggeng tritis / den kaepi sakeh wulang / tinimbang mrih babar budi / budiman baboning gesang / sarana parek mring Gusti //
  14. // Gusti iku keh liripun / gusti lair gusti batin / laire sri naranata / ing batin kang maha suci / karone kudu sinembah / mrih utameng dunya ngakir //
  15. // Mapan pae patrapipun / sembah lair sembah batin / laire sarana tangan / batine dumunweng ati / tinata dipun tetela / laraping don pinrih titi //
  16. // Tartip tetep titis teguh / ginodha gunging pangeksi / tan rinungu tan rinasa / mung ngrasa nikmating ati / ati runtut wus tinata / tataning tindak utami //
  17. // Rinambah liring pitutur / marang samoaning estri / den alus jatmikeng tingkah / lire sabdanira manis / supadya dadya nang-onang / sengseming driya mimbuhi //
  18. // Den awas sasmiteng dunung / dununge karsaning laki / dhuh babo babo wanodya / yen tan wruh karsaning laki / rudah ing cipta tur dadya / kuwur ngawur kowar-kawir //
  19. // Kaweran ing genging napsu / kesusu tan antuk kasil / kesliyo tyas temah ngredha / kena karencaneng eblis / lah ta mulane wanita / den samya amerak ati //
  20. // Titikane duk ing dangu / wanita ingkang utami / tuladan ing kuna-kuna / caritaning umat singgih / supadya antuk utama / utameng sagung dumadi //
  21. // Dhuh babo babo wong ayu / ….. apasihaning Widhi / dimen tulus ayunira / ….. pasihan lestari / tan pegat sinung darajat / apan sira wruh ing wangsit //
  22. // Sesiku kang mrih …..smu / poma-poma den kaesthi / supaya antuk sihira / ing lakinta awal akir / dadi awak tanpa ….. / neng dunya wimbuh kamuktin //
  23. // Gampang wong suwiteng kakung / mung miturut ing sakapti / nastiti sawuwusira / aywa wani nyenyampahi / nadyan karyaa legawa / den bisa manuju kapti //
  24. // Kancana kang mung bau (gelang) / ayam kang kekuncung Gusti (merak) / gegulangen saben dina / mrak ati muna lan muni / tur dadi sukaning driya / lumunturing sih kawijil // 

PUPUH IV
M I J I L

  1. // Darunanireng Hyang Maha Suci / nganakken punang wong / jalu estri pan padha perlune / wujud priya lantaraning wiji / estri kang madhahi / kumpul dadi wujud //
  2. // Yen wus wujud obah aran urip / wajibe tetakon / sajarahe ingkang nganakake / kang asareh pitakone titi / patitising wiwit / pungkasaning mantuk //
  3. // Supayantuk marga ingkang sidik / dadi mulih mring gon / gone lawas tan uwas wus wenteh / wus tan was-was wanuhe wus lami / memitran wit eling / winulang mring guru //
  4. // Guru iku lantarane yun wrin / wajibing tumuwoh / wohing kamal dununge sang rajeng / den waskitha semune Hyang Widhi / mandhiri sajati / jatine mung iku //
  5. // Kang sinebut pinuja-pinuji / yekti mung Hyang Manon / nabi wali oliya myang rajeng / apan pantes pinuji mring janmi / sabab iku sami / kekasih Hyang Agung //
  6. // Yen manungsa liya sri bupati / Ngabdul araning wong / apan jemak lan manungsa kabeh / mung pinurih aywa srik ing galih / lumintu mrih puji / ing manungsa iku //
  7. // Kudu-kudu tinarimeng ati / manawa kapergok / nabi Allah kang mindha druwise / jabat akeh tuladhane nguni / malekat pi-api / namur anjejaluk //
  8. // Mung carita dudu zaman mangkin / samengko tan kanggo / mung pinirit jumbuhing mangsane / dadi nora kaelangan lari / ngleluri utami / mamrih sugih kang wruh //
  9. // Wruha ing ala kalawan becik / saking wulang ing wong / ingkang wasis waskitha budine / pan ingetrap neng dluwang lan mangsi / sinimpen mring ahli / kitab aranipun //
  10. // Kitab saking Kuran asalneki / Kuran sing Hyang Manon / ya ta mongsa Allah nulis dhewe / pasthi nyambat manungsa kekasih / tinrap neng jro ngati- / ning manungsa iku //
  11. // Jer ta ana kang muni jro dalil / rapale mangkono / kalbu mukmin ya betolahine / ing tegese ati ingkang mukmin / ingaken sayekti / unggyaning Hyang Agung //
  12. // Basa mukmin manungsa wus napi / liyane Hyang Manon / dadi kayun pidareni rane / wong kang manuh manggone kekalih / dunya den dunungi / ing akerat jumbuh //
  13. // Wus pinunggel pitutur mring estri / sedhenge semono / pan kaselan lagi mikir pones / Rebo Kliwon ping telu kang sasi / ing Rabingulakir / Galungan kang wuku //
  14. // Kang mongsastha Kunthara warsa Lip / sangkala rinaos / kawileting kawi wangsalane / yitmeng praja cipta kang kawijil / kangjeng sri bupati / karsa amanawung //
  15. // Drenging driya tansah amemuji / kalipahing Manon / yun mangesthi sang prabu ing mangke / wulang tumrap marang para estri / mrih ayu pinanggih / wit wekasanipun // 

@@@

BABAD DIPANEGARA II



PUPUH XII
D  U  R  M A 

  1. Kawarnaha wau Pangeran Jakarta, nulya mepaki wadyeki, nenggih prajuritnya, Betawi winetara, sewu mapan langkung kedhik, Gurnadur mirsa, nulya mepak Kumpeni.
  2. Gangsal atus mapan punuka sedaya, wong sabrang warna warni, pan sampun sumekta, nulya mendali yuda, wus campah kang ngajurit, pan kathah pejah, wau wadya Betawi.
  3. Datan kathah nadhani pengedrelira, wus mundur wong Betawi, binerek kewala, sira Pangran Jakarta, kuthanya wus den anciki, Pangran nulya lolos sa anak rabi.
  4. Donya brana mapan kantun sedaya, nanging kang anak rabi, kang meksih tut wuntat, wong Betawi sedaya, mapan sampun samya balik, Pangran karsanya, mapan atur upeksi.
  5. Mring Mentaram datan winarna ing marga, Mentaram sampun prapti, mapan sampun panggya, lawan Ki ADipatya, Singaranu Kyana Patih, Pangran Jakarta, wus katur niskareku.
  6. Langkung kagyat Ki Singaranu miharsa, lajeng katur Sang Aji, gya nuding Nalendra, ingkang kinen ngluruga, Ki Mandurareja iki, sakancanira, pangiwa kinen ngerig.
  7. Lan Bupati Wangkit sakilen Semarang, pan kinen bekta sami, gya nembang tengara, budhal sawadya kuswa, gumuruh swaraning jalmi, anulya budhal, sagung wadya Mentawis.
  8. Ki Mandurareja pangiriding lampah, medal dharatan sami, sangking gunging wadya, wana jurang kabekan, mapan dadya marga sami, datan sami, datan winarna, marga Betawi prapti.
  9. Langkung geger Betawi samya wong desa, mapan samya angili, Gurnadur wus mirsa, sigra nembang tengara, wus pepak bala Kumpeni, lawan wus kathah, ingkang prapta bantoni.
  10. Kalih ewu langkung kedhik kewala, samya siyageng jurit, kang arsa methuk yuda, tan pantara wus budhal, kawarna wadya mentawis, yen sampun pirsa, arsa pinagut jurit.
  11. Ki Mandurareja nulya tata tata, ingkang dadya pangirid, pasisir sadaya, nenggih Pangran Sumedhang, lawan ing Tegal Dipati, sampun sumekta, nulya tengara muni.
  12. Cucuking prang pan sampun ayun ayunan, wus ingabanan sami, nulya campuh ing prang, pan sampun ayun ayunan, pangedrelo kang Kumpeni, lir gunung rebah, mawut wadya pasisir.
  13. Datan tahan ingudanan mimis samya, nulya kang praDipati, angawaki yuda, lan sagung wong Mentaram, kang dadya pangawat kering, Pangran Sumedhang, kanan Dipati Tegil.
  14. Ki Mandurareja pan wus dadya dhadha, rempek pangamuk neki, wong Kumpeni tadhah, sanget pangedrelira, nanging wus datan preduli, kang pra Dipatya, lawan wadya Mentawis.
  15. Samya nusup ing kukuse kang senjata, dadya kuweling jurit, senjata wus pejah, kantun ngamuk kang pedang, nanging wus tan miyatani, Kumpeni telas, lumayu inglang urip.
  16. Ngungsi kitha wong Mentaram sampun prapta, ingkang samya nututi, mriyem sinuledan, kang aneng luhur ika, ing beteng lir gelap swarneki, wadya Mentaram, dadya menggah pan sami.
  17. Ki Mandurareja lan kang pra Dipatya, mapan rembagan sami, kinepung kewala, kitha inten punika, derapon ngenes saiki, nulya kinepang, Kumpeni ambedhili.
  18. Saking luhur ing beteng mapan kiwala, pan wus tan bisa mijil, ing tyas langkung giras, lan mega binedhilan, pan sampun miharsa warti, Pangran Purbaya, saget ngambah wiyati.
  19. Rinten dalu kang senjata berondongan, dene wadya Mentawis, pan eca kasukan, mengkana pirembagan, Pangran Sumedhang tur neki, mring Ki Mandura, ki lurah yen suwawi.
  20. Inginggahan kang kitha inten punika, saging konca Dipati, samya nginggahana, tiyang alit sedaya, sampun wonten tutumut jurit, dugi kawula, sampun alit kang galih.
  21. Sendawanya sampun tipis dugi kula, rembag kang pra Dipati, nulya sareng mangkat, kutha inten wus prapta, tan pantaran gya rinampit, Gunadur nulya, langkung gugup ngabani.
  22. Kang mariyem pan sampun sinuledan, pan anglir gelap muni, nengah pra Dipatya, pan rempek ajengira, tan ajrih swaraning mimis, langkung gugupnya, kang neng jro beteng sami.
  23. Dadya telas kang pelor tinja kinarya, mapan tepiyo sami, karya nyendhoki tinja, mengkana Ki Mandura, mapan kenging mimis tahi, ingkang salira, mapan galuprat tahi.
  24. Miwah para Dipati hiya mengkana, pan nungur nungur sami, dadya undurira, sedaya dening tinja, dadya mesanggrahan malih, pan samya siram, henengena ingkang winarni.
  25. Kangjeng Sultan animbali mring kang uwa, Pangran Purbaya prapti, jeng Sultan ngandika, wus sampeyan pirsa, tangled tiyang mentawis, pan sampun lama, tan wonten wartineki.
  26. Kangjeng Pangran Purbaya matur sendika, nulya selamun nuli, wus lengser sing ngarsa, datan ambekta bala, nging ponakawan kekalih, ngampil ganthennya, lan pakecohaneki.
  27. Sampun prapta jeng Pangran nitih bahita, pecala bahita lit, ran Ki Kaladuta, wus lepas lampahira, aneng satengah jeladri, kapethuk nulya, bahita kapal iki.
  28. Mapan bantu saking nagari Walonda, pan lajeng amriyemi, nging Ki Kaladuta, tan kendel lampahira, mergi kapal Kumpeni, dadya grahita, sagung wadya Kumpeni.
  29. Baya iki wong Jawa kang wus kacrita, saka nagara mami, kang aran Pangeran, Purbaya duganingwang, dene teka bahita lit, kang tinunggangan, bisa nengah jeladri.
  30. Datan gawa rewang mung loro ika, pan padha lare cilik, ya bilahi sira, dene kepasang yogya, nulya ngedrel lan mriyemi, Ki Kaladuta, akas lampah lir angin.
  31. Wus kaliwat pelore ingkang senjata, nulya ambetus sami, lir gelap swaranya, mapan samya bahita, rempu kapaling Kumpeni, kerem anulya, wonten kang nunggang sami.
  32. Pan sekawan anenggih prahu penJawat, lumajeng den tututi, mring Ki Kaladuta, kacandhak binentusan, rempu sedaya pan sami, kerem palastra, tan ana kari siji.
  33. Pitung atus winetara kathahira, telas tanana keri, lajeng Kaladuta, tan pantara wus prapta, anenggih nagari Betawi, kang pra Dipatya, langkung gugup tyas neki.
  34. Mulat lamun Kangjeng Pangran Purbaya, rawuh dhateng Betawi, sagung pra Dipatya, rumahos tampi duka, Ki Mandurarejo nuli, nembang tengara, loji renempid malih.
  35. Kangjeng Pangran Purbaya aris ngandika, padha menenga dhingin, ingsun iki prapta, tan kinen ngadu yuda, nging kinen mariksa iki, marang ing sira, lawan pan margoki.
  36. Nora sira bedhah iya betengika, yen tan kelar sireki, nora tur uninga, tumungkul ki Dipatya, tan saged matura sami, Kangjeng Pangeran, nulya ngandika malih.
  37. Alah payo ingsun sira tuduhena, aja na gawa jalmi, marang ingkang aran, kutha inten yun wikan, sendika kang pra Dipati, samya kapalan, wolung dasa wetawis.
  38. Prapta pinggir beteng nulya geger samya, mariyem den suledi, lan ngedrel senjata, mesem Pangran Purbaya, sarta angandika aris, eh si Welonda, dene kepati pati.
  39. Ngendelake iya iku bedhilira, lawan betengireki, nulya tinudingan, benteng bedhah sekala, mapan iya sedheng jalmi, saya gegernya, kuwur tyasnya Kumpeni.
  40. Kangjeng Pangran nulya wangsul mesanggrahan, sineba pra Dipati, nulya ris ngandika, paman Mandurareja, lan sagung kang pra Dipati, padha kariya, lan aja magut jurit.
  41. Mapan ingsun ayun mulih mring Mentaram, pada barisa sami, aja magud yuda, kelamun durung ana, utusan teka Mentawis, kang pra Dipatya, sandika aturneki.
  42. Kangjeng Pangran nulya kondur nitih palwa, Ki Kaladuta iki, rikat lampahira, datan winarneng marga, jeng Pangran mapan wus prapti, Kanjeng Pangran, kondur dhateng Mentawis.
  43. Sampun prapta lajeng sohan mring kang putra, Kangjeng Sultan wus panggih, lajeng Jawat asta, Sri Nalendra ngandika, atanya marang kang uwa aris, kados punapa, wertine ing Betawi.
  44. Kangjeng Pangran mapan alon aturira, dene inggih Betawi, mapan sampun risak, ing loji dereng bedhah, kelamun dipun bantoni, sepisan engkas, kados bedhah kang loji.
  45. Kangjeng Sultan mapan aris angandika, sampun karsaning Widi, pan punika uwa, benjing sapengker kula, dados kanthi ingkang wingking, turun kawula, punika kang ngembani.
  46. Sampun pesthi kersane Allah Tangala, kapir jaler ing jurit, ing sapengker kawula, uwa kapir punika, mapan inggil jurit neki, neng Tanah Jawa ngantos tri atus warsi.
  47. Yen wus jangkep tigang atus warsa uwa, kapir neng Tanah Jawi, pan lajeng misesa, ngakon ratuning Jawa, punika uwa ing benjing, pan wonten uga, uwa karsaning Widi.
  48. Kang nandhingi yudane kapir punika, mapan risak kang benjing, nging waluhu alam, uwa lestarinira, marmane uwa ing mangkin, kajeng kawula, kang baris ing Betawi.
  49. Mapan ayun kawula unduraken uwa, nanging inggih pun kapir, tinantun kewala, punapa ta puruna, teluk lawan bataneki, Pangran Purbaya, kasinggihan tur neki.
  50. Kangjeng Sultan nimbali Ki Wiraguna, pan sampun prapta ngarsi, jeng Sultan ngandika, ya sira Wiraguna, ing mengko sira sun tuding, sekancanira, maranga ing Betawi.
  51. Anusula lakune Mandurareja, wus padha konen mulih, nanging si Welanda, iku sira tariya, konen atur bulu bekti, marang Mentaram, wus ta mangkata nuli.
  52. Atur sembah Ki Tumenggung Wiraguna, wus lengser saking ngarsi, gya nembang tengara, mangkat sakancanira, datan winarna ing margi, Betawi prapta, Ki Mandura wus panggih.
  53. Lan Pangeran Sumedhang sakancanira, sagung kang pra Dipati, samya salamun, lan Kyai Wiraguna, sedaya sampun weradin, Ki Wiraguna, nulya dhawuhken iki.
  54. Ing timbalanira Kangjeng Sri Nalendra, marang Ki Mandura iki, lan sagung Dipatya, samya tumungkul ika, tan wonten saged mangsuli, rumahos tiwas, henengena ingkang winarni.
  55. Kutha Inten anenggih Gurnadur Jendral, pan sampun miharsa warti, bantu ageng prapta, tindhihnya Pangran Purbaya, lan miharsa warta malih, yen bantunira, telas aneng jeladri.
  56. Pan kapethuk kalawan Pangran Purbaya, lan wus wikan pribadi, mring Pangran Purbaya, yen kutha tinudingan, kewala bedhah ing mangkin, lawan wus telas, nenggih kang obat mimis.
  57. Dadya telas tyas sira Gurnadur Jendral, rumahos tumpes sami, pan ayun teluka, tan angsal pados marga, dadya langkung tyas sireki, dennya sungkawa, henengna gentya winarni.
  58. Ki Tumenggung Wiraguna pirembagan, lan sagung pra Dipati, pan ayun urusan, marang Gurnadur ika, lawan serta mawi tulis, Ki Jiwaraga, wau ingkang tinuding.
  59. Tur sandika sampun lengser saking ngarsa, kutha Inten wus prapti, Gurnadur anulya, sampun sinung uninga, yen wonten duta nireki, Ki Wiraguna, kang serta mawi tulis.
  60. Langkung suka tyas sira Gurnadur ika, gya methuk kori jawi, mapan sampun panggya, lan Kyai Jiwaraga, pan lajeng binekta manjing, mring loji ika, langkung panyubaneki.
  61. Mapan nulya pinaring ika nuwala, nulya winaca nuli, kelangkung tyas ira, asrep Gurnadur ika, rumahos yen angsal urip, wus keri dika, datan mawi Kumpeni.
  62. Nanging lawan kapitan lan juru basa, mapan sampun kapanggih, lan Ki Wiraguna, lan sagung pra Diptya, mapan atabeyan sami, kelangkung suka, tyasnya Gurnadur iki.
  63. Dhinawuhan yen sampun angsal apura, saking jeng Sri Bupati, nanging saben warsa, nenggih kinen sohana, lawan atur bulu bekti, marang Mentarum, nging wakila prayogi.
  64. Tan kalilan yen sira dhewe lumampah, iya marang Mentawis, Gurnadur aturnya, inggih sandika, wus rampung saneskareki, Ki Wiraguna, anulya den aturi.
  65. Lawan sagung wau kang pra Dipatya, mariksa kitha nuli, Gurnadur utusan, wau kang juru basa, ingkang kinen ngrumiyini, ngresiki kitha, Ki Tumenggung lumaris.
  66. Lawan sagung wau kang pra Dipatya, Gurnadur datan tebih, sampun prapta kitha, langkung pasunggatannya, Gurnadur mring pra Dipati, lan tur aturnya, kang badhe mring Mentawis.
  67. Warna warna ingkang nora nana, lawan pasungsung neki, mring sagung Dipatya, apan sampun warata, sawusnya tabeyan sami, nulya budhalan, mundur dhateng Mentawis.
  68. Tan winarna marga Mentawis wus prapta, lajeng sohan sang aji, wus katur sedaya, solahira dinuta, lawan atur atur neki, Gurnadur Jendral, mapan wus katur sami.
  69. Mapan kathah kelangkung awerna werna, lajeng samya pinaring, mring sagung punggawa, weradin sawadyanya, mengkana pan sampun lami, ing saben warsa, mapan tur bulu bekti.
  70. Ing Betawi inggih dhumateng Mentaram, Gurnadur mapan wakil, nenggih Kapitan Temas, sohan ing saben warsa, serta bekta bulu bekti, nging kendelira, ing kehijenu iki.
  71. Tur uninga marang kyai Adipatya, Singaranu anuding, wong gandhek kewala, nenggih Ki Jiwaraga, ingkang kinen ananpeni, panginep sira, kalilan pitung bengi.
  72. Tata tita mangkana mapan wus lama, Pangran Jeminah nenggih, mapan sampun seda, ingkang putra gumantya, anama Pangran nenggih, Riyamenggala, dadya bantheng Mentawis.
  73. Kangjeng Pangran Purbaya inggih wus seda, ingkang putra gumanti, meksih namanira, nenggih Pangran Purbaya, Kangjeng Sultan kang winarni, langkung tyas ira, tinilar kang wa kalih.
  74. Saya sanget birahi marang Hyang Sukma, rumahos tanpa kanthi, angles ingkang driya, aneng kluwat kewala, wus tampi wangsiting Widi, lamun wus celak, Jeng Sultan mring ngisiki.
  75. Nulya miyos animbali mring kang putra, nenggih Pangeran Dipati, sampun prapta ngarsa, Sri Nalendra ngandika, kulup marma sun timbali, den becik sira, ingsun meh prapta jangji.
  76. Kangjeng Sultan kang putra nulya winejang, mring ngelmu laduni iki, wus karsa Hyang Sukma, landhep ing tampinira, nulya kinen animabali, mring Kyana Patya, lawan pangulu kalih.
  77. Sampun prapta Kangjeng Sultan ngandika, dhateng Rekyana Patih, lan pangulu ika, lah padha undhangena, lamun iki putra mami, Ki Adipatya, genteni marang mami.
  78. Wus jumeneng amengku Ing Tanah Jawa, gumanti marang mami, sedaya tur sandika, sami tumungkul ika, lawan ngemu waspa sami, ajrih matura, mapan rumahos iki.
  79. Yen tinilar Kangjeng Sultan wus uninga, semunya punggawa tri, nulya ris ngandika, dene bebekal sira, apa wekasaning ngurip, pan samya tompa, nulya nerah karsa ji.
  80. Lawan enget marang purbaning Hyang Sukma, wus samya lejar iki, Jeng Sultan angandika, wus ta padha muliha, kalawan Ki Adipati, angkaten nulya, sakawan ngujung sami.
  81. Sampun lengser saking ngarsaning Nalendra, tumedhak saking wukir, sampun prapta kreta, Ki Singaranu nulya, amepak kang pra Nrepati, lawan sentana, Bupati ageng alit.
  82. Wus jumeneng Kangjeng Pangeran Dipatya, Kangjeng Sunan Mentawis, pan ngestoken samya, sagung wong Tanah Jawa, Kangjeng Sultan kang winarni, nimbali ika, Kangjeng Ratu wus prapti.
  83. Mapan kinen angladosi gennya siram, nging lawan juru kunci, sakawan punika, gapura kinencenan, lawan parekan satunggil, pan Palawija, ni Repet westaneki.
  84. Nulya siram mila mengkana Jeng Sultan, sampun ira dumugi, nulya abusana, kang sarwa suci ika, lajeng ta sarehan nuli, neng sandhing kluwat, nulya surut sang aji.
  85. Mapan lajeng sinarekaken kewala, obahing Tanah Jawi, langkung gora gora, surya sasi grahana, sedaya pannyana sami, lamun Jeng Sultan, kondur mring Rahmatulahi.
  86. Kangjeng Ratu nututi let telung dina, lan nyai Repet iki, henengna kang wus munglya, Kangjeng Sultan winarna, tan arsa ngedhaton iki, wonten ing kreta, dadya yasa pribadi.
  87. Kadospaten kang lajeng kinarya praja, Palered westa neki, langkung agengira, lawan yasa segara, sampun karsanya Hyang Widi, Kangjeng Suhunan, marang karsanireki.
  88. Mapan nilar lawan duk swargi kang rama, garwanira kekalih, kang sepuh punika, pan saking Surabaya, ingkang anem putraneki, Pangeran Harya, Menggala pan wus sami.
  89. Apeputra ingkang saking surabaya, pan wus jumeneng iki, Pangeran Adipatya, kang sampun Jeminahan, Pangran Puger purabneki, Jeng Sunan derman, pan kathah putra neki.
  90. Putra putri mapan satan winarna, nanging pengajeng kalih, mengkana Jeng Sultan, pan kathah kersanira, lawan assuring remen nenggih, nglahirken ika, mring hasibing Hyang Widi.
  91. Dadya samya jrih giris sagung punggawa, malah Pangran Pekik, pan sampun sinedan, dadya Pangran Dipatya, kelangkung denya prihatin, sasedanira, ingkang eHyang Pangran Pekik.
  92. Kangjeng Pangran nimbali marang kang EHyang, Pangeran Kajoran prapti, gya binobot karya, saguh Pangran Kajoran, kang kinarya sawung neki, nenggih sang Adipati.
  93. Ing Kadhiri westa Raden Trunajaya, mengkana sampun dadi, lan prajangji nulya, semana tan winarna, mapan wus umadeg baris, Sang Trunajaya, aneng nagri Kadhiri.
  94. Mapan sewu prajurit Sampang Mandura, kalawan wonten malih, nenggih wong Mekassar, tigang atus wetara, Raja Glosong westaneki, pengangengira, mengkana pan wus dadi.
  95. Ing Bang Wetan mapan wus teluk sedaya, sagung para Dipati, mring Sang Trunajaya, mengkana wus kapirsa, saking nageri Mentawis, Kangjeng Suhunan, mapan anulya anuding.
  96. Mring kang uwa Kangjeng Pangran Purbaya, lawan kang para Dipati, panengen sedaya, sampun nembang tengara, wus budhal saking Mentawis, Sang Trunajaya, mapan sampun miharsi.
  97. Nulya nuding mring kang putra Mekassar, Raja Glosong iki, lan sagung Dipatya, ing bang wetan sedaya, kang kinen methuking jurit, nulya tengara, wus budhal sawadyeki.
  98. Tan winarna ing marga pan sampun prapta, ing demung tata baris, wadya ing Mentaram, datan pantara prapta, anulya campuh ing jurit, pan long linongan, langkung rame ning jurit.
  99. Datan ana kuciwa ingkang ngayuda, pan wus kersaning Widi, Jeng Pangran Purbaya, kenging mariyam ika, ing wentis ira kang kering, datan tumama, mapan lajeng ngemasi.
  100. Wus rinebat lang layon mring pra sentana, nulya mundur pan sami, dhadhal wong Mentaram, bereg wadya bang wetan, anuli kasaput wengi, wadya bang wetan, pan mesanggrahan sami.
  101. Langkung suka wong Mentaram tan winarna, undunya lan prihatin, pan samya karuna, kecalan senapatya, dalu mapan lajeng sami, budhal sedaya, kang manah langkung geris.
  102. Raja Glosong mapan lajeng tur uninga, lamun lananging jurit, angsal senapatya, nenggih Pangran Purbaya, ingkang kesambut ing jurit, wadya Mentaram, wus dhadhal wangsul malih.
  103. Langkung suka sang aprabu Trunajaya, mapan lajeng ngaturi, mring Pangran Kajoran, prapta ngaturan wikan, yen Pangran Purbaya lalis, Pangran Kajoran, sika ngandika aris.
  104. Yen mengkana pa yo kulup wus den lagar, iya praja Mentawis, wus ilang banthengnya, iku Pangran Purbaya, tan ana boboting malih, nadya akeha, pan wus nora wigati.
  105. Prabu Trunajaya wus nembang tengara, budhal saking Kedhiri, lan Pangran Kajoran, arsa nglagar Mentaram, prapta ing Demung wus panggih, lawan kang putra, Raja Galongsong nenggih.
  106. Nulya lajeng samya mangkat mring Mentaram, henengna ingkang winarni, wadya ing Mentaram, ingkang samya kaplajar, sampun katur mring sang aji, lamun ingkang wa, sampun kesabut ing jurit.
  107. Lawan malih wadya ing bang wetan ika, mapan samya nututi, mengkana sang nata, langkung ngunguning nala, kalamun kang wa kajodi, karsaning sukma, lan nuju grerah aji.
  108. Ingkang putra Kangjeng Pangeran Dipatya, pan sampun dhawuhi, kinen methuk yuda, lan sagung wong Mentaram, kinrerig sedaya sami, nembang tengara, wus budhal gunging jalmi.
  109. Tan petungan datan kawarna ing marga, nulya kapethuk margi, lan wadya bang wetan, nulya tangled sakedhap, mengkana wadya Mentawis, karsaning sukma, manahe samya alit.
  110. Nora kena tinata mundura kewala, wus karsaning Hyang Widi, magul magul kontal, wong bang wetan punika, dhasar mentas angsal ati, bereg kewala, prapta Prambanan nuli.
  111. Helet empak mengkana pinanggulan, marang Jeng Pangran Dipati, meksa nora kena, wus kathah ingkang prapta, anenggih Palered nagri, pan sedyanira, angrebat anak rami.
  112. La kagyat Kangjeng Pangran Puger ika, lajeng manjing mring puri, ngrebut mring kang rama, mapan ngaturi nulya, lolos Kangjeng Sri Bupati, lan nuju gerah, sanget Jeng Sunan iki.
  113. Lawan sampun pirsa mring gaibing sukma, nulya nurut mring siwi, lajeng lolos nata, anitih tandhu ika, Pangran puger kang ngampingi, dhateng kang rama, lestari kang winarni.
  114. Kangjeng Pangran Dipatya pan jeng ngajengan, lawan prabu Kadhiri, let empak kewala, nulya na atur uninga, yen sampun lolos sang aji, saking negara, Palered pan wus sepi.
  115. Langkung kewran tyasira Pangran Dipatya, dadya yan toleh nagri, nging tresna sudarma, nulya nyamethi kuda, nander nusul kersaneki, dhateng kang rama, wus tan toleh wadyeki.
  116. Dadya budhal barisnya wadya Mentaram, sedya ngrebat nak rabi, supe suba sita, dadya mawus sedaya, Mekasar sampun nututi, brereg kewala, wus bubar wadya Mentawis.
  117. Tan winarna niskara, sang Trunajaya, sampun manjing ing puri, sagung wong bang wetan, mapan samya ajejarah, dadya Palered wus kendhih, mring bang wetan, henengna gentya winarni.
  118. Sri Nalendra rarendhonan lampah ira, saking kathah pawestri, lan rare lit ika, dadya rubet samarga, miyos urut sewu aji, datan winarna, toya mas sampun prapti.
  119. Nulya kendel sang nata amesanggrahan, aneng toya mas nenggih, ngasokaken salira, lan sanget grerah ira, mengkana ingkang winarani, Pangran Dipatya, prapta lajeng nungkemi.
  120. Padanira kang rama sarwi karuna, Sunan ngandika ris, wus kulup menenga, paran mengko wertanya, tan saget matur sang siwi, nata wus duga, nulya ngandika malih.
  121. Paran mengko yen nora sira rebuta, nagrinira nak mami, menawa kalunta, kancikan mring wong liya, Jeng Pangran matur wot sari, manah kawula, pan dereng gadhah kapti.
  122. Pejah gesang mapan yun dherek kewala, Jeng Sunan ngandika ris, apa sira nyawa, wus lila nagrinira, Jeng Pangran aris tur neki, mapan samangkya, sumongga karsa aji.
  123. Sri Nalendra nulya nantun mring kang putra, Pangeran Puger nuli, paran karsanira, apa sira kaduga, angrebut nagri nireki, aris aturnya, Pangran Puger ngabekti.
  124. Pan kewala sumongga karsa Nalendra, kalawan ingkang ngidi, putranta kakang mas, mapan dermi lumapah, ing ngayahan kang sayekti, nata ngandika, marang Pangran Dipati.
  125. Paran sira kulup Dipati ku iya, ature ring rineki, Jeng Pangran aturnya, kawula pan sumongga, anulya ngandika aris, Pangran Dipatya, dhumateng ingkang rayi.
  126. Ya wus adhi ja sira sumeleng driya, mapan jumurung mami, wus mongsa bodhoha, adhi ingsun lan sira, mapan padha anduweni, mesem Nalendra, nulya ngandika aris.
  127. Mring kang putra Kangjeng Pangran Puger nulya, wus kulup sun ngamini, iki kang pusaka, Tarub sira agema, karyanen ngrebut nagari, lan Mondhalika, Gajah Mada sireki.
  128. Padha sira ngembana putra ningwang, poma den ngati ati, kalih tur sandika, nata malih ngandika lawan ing Pagelan iki, sira aduwa, kulup karyanen kanthi.
  129. Wus ta kulup baliya kene kewala, maranga pagelan kaki, atoto totoha, poma aja sumelang, sira marang ingsun kaki, wus karsaningwang, kena sesiku kaki.
  130. Mapan ingsun kulup banjur marang Tegal, poma ja walang hati, angrebut praja, Kangjeng Pangran anulya, sumungkem pada nerpati, lan mring kang rama, ri wus anulya pamit.
  131. Sampun lengser saking ngarsanya Nalendra, ngiring punggawa kalih, Harya Mondholika, lawan Gajah Premada, ing Pagelen sampun prapti, neng Purwaganda, Jeng Pangran tata baris.
  132. Wong Pagelen semena pan sampun prapta, ing Panjer Kalapaking, Kaleng Wirakartya, Grendhetan Tambakbaya, Surajaya Wingka iki, sampun sumekta, sagamaning ngajurit.
  133. Langkung ageng dedamel Pagelen sedaya, wus tata mangkat nuli, anembang tengara, langkung enggar tyasira, kang dadya cucuking jurit, Ki Tambakbaya, lan Ki Surajayeki.
  134. Wirakerti Kalapaking Jayawirya, sampun mangkat nulya glis, Jeng Pangeran ika, nambungi lampahira, Harya Mondholika iki, Gajah Premada, ngampingi datan tebih.
  135. Henengna Jeng Pangran lampahira, Palered kang winarni, Prabu Trunajaya, sampun ngaturan priksa, yen Pangran Puger mangsuli, yun ngrangsang kitha, mesem prabu Kadhiri.
  136. Nulya matah sagung Dipati sedaya, ing bang wetan tan pra sami, kinen methuk yuda, nulya nembang tengara, sampun pepak mangkat nuli, datan winarna, marga kapethuk sami.
  137. Lan dedamel Pagelen campuh kang yuda, wong bang wetan kalindhih, wong Pegelen ika, lir buta tandangira, mapan wus tan mangga puliha, wadya bang wetan, mapan lumayu gendring.
  138. Wong Mentaram apan sampun kathah prapta, saya agung kang baris, Harya Mondholoka, lawan Gajah Premada, wus pepak prajurit neki, henengena, Trunajaya nrepati.
  139. Wus maturan uninga lamun kang wadya, kapelajar ing ngajurid, wadya ing bang wetan, sampun mawut sedaya, tan kenging ing ngaben iki, Pangran Kajoran, nulya ngandika aris.
  140. Yen sembada anak Prabu Trunajaya, becik mundur ta dhingin, mring Kedhiri ika, nadya benjang apranga, sedheng ta kabeh iki, wadya bang wetan, yen wong Pagelen iki.
  141. Lagi wani akumpulan wong Mentaram, abot sangganig jurit, Prabu Trunajaya, mapan nurut kewala, gya budhal sawadya neki, kebut sedaya, Palered pan wus sepi.
  142. Kangjeng Pangran sawadya mapan wus prapta, nanging menangi sepi, lajeng manjing pura, sampun jumeneng nata, ingangkat punggawa sami, lan pra pandhita, julukira sang aji.
  143. Jeng Sinuhun Sunan Prabu ing Ngalaga, sampun mupakat sami, sagung wong Mentaram, lawan Pagelen ika, Harya Mondholika patih, Gajah Premada, punika sisih neki.
  144. Henengna kang sampun jumeneng nata, tetep aneng Mentawis, kawarna Jeng Sunan, kang aneng negri Tegal, saya sanget gerah neki, kinen ngupaya, mring siti ingkang wangi.
  145. Sampun katur Jeng Sunan nulya ngandika, dhateng Pangran Dipati, kulup wekas ingwang, kelamun ingsun prapta, ing jangji kuburen mami, ing bumi ika, kang wangi gandaneki.
  146. Sun arani Tegalarum bumi ika, mapan ngestokken sami, sagunging punggawa, lan jeng Pangran Dipatya, mengkana Sri Narapati, lajeng surudnya, sinarekaken nuli.
  147. Ing sawelingira sampun datan ewah, inggih ing Tegalwangi, henengena kang wus mulya, kawarna ingkang putra, Kangjeng Pangran Dipati, sasedanira, kang rama Sri Bupati.
  148. Langkung sanget prihatin Pangran Dipatya, pan arsa minggah khaji, nulya Jeng Pangran, nimbali Mertalaya, punika Dipati Tegal, wus prapta ngarsa, jeng Pangran ngandika ris.
  149. Mertalaya sira dandan bahita, Mertalaya tur neki, kinarya punapa, gusti mundhut bahita, Jeng Pangran ngandika aris, pan ingsun karya, titihan munggah khaji.
  150. Mapan arsa ingsun khaji marang Mekah, Mertalaya tur neki, luhu jemenenga, mengsah dalem bang Wetan, kawula ingkang nyagahi, nadyan wewaha, gusti semanten malih.
  151. Dereng ulap Kangjeng Pangran ngandika, sun tarima tur neki, nanging ing tyas ingwang, kudu khaji kewala, dene iya Tanah Jawi, pan meksih ana, si adhi ingkang kari.
  152. Mertalaya wus mundur saking ing ngarsa, dandan bahita nuli, kawarna Jeng Pangran, mapan asesarehan, aneng masjid den pateki, mring ponakawan, kalih sarya ngebuti.
  153. Lajeng nendra Kangjeng Pangran asupena, saka gadaning Mesjid, pan jebol mring tawang, lawan ingkang mustana, langit kapitu kaeksi, kang ponakawan, kalih pan ngantuk sami.
  154. Nulya kagyat andulu kang ponakawan, cumlorot saking langit, dhawah ingkang jaja, Kangjeng Pangran ika, nulya wungu dennya guling, Kangjeng Pangeran, wus sanes karsaneki.
  155. Apan ngadeg Jeng Pangran suraning nala, nulya ngandika ris, mring kang ponakawannya, lah sira timbalana, si Mertalaya den aglis, Ki Mertalaya, datan pantara prapti.
  156. Ngarsanira Kangjeng Pangran angandika, wurung mring Mekhah mami, iya Mertalaya, kabeh padha pepakna, sakehe kang pra Dipati, pan ingsun iya, arsa jumeneng aji.
  157. Mertalaya langkung suka manahira, mundur sing ngarsa nuli, panggih Mondaraka, pan sampun dinawuhan, sagung kang para Dipati, pepak sedaya, nulya sohan pra sami.
  158. Sampun prapta ngarsa Jeng Pangran ngandika, sagung punggawa mami, padha ngestokena, ingsun jumeneng nata, ana dene parab mami, Sultan Mangkurat, iya ing Tanah Jawi.
  159. Mondaraka kang ingsun karya warongka, sihan nrang kusumeki, dadi sosorannya, sisih Harya Sindurja, Mangun heneng jajar neki, binareng ika, Mertalaya sang sisih.
  160. Mertapura Suranata Sihurawan, iku sisihan neki, dumurung sadaya, sagung kang pra Dipatya, lajeng ngaras pada sami, langkung tyas sira, ri wus tata alinggih.
  161. Kangjeng Sunan lajeng aris angandika, Mondaraka sun tuding, mringa Batawiyah, mundhuta bantu ika, marang si Gurnadur iki, bala Welonda, Mertalaya tur neki.
  162. Yen marengi bok sami mawi Welonda, wantu titiyang kapir, tan kana manahnya, dene prekawis mengsah, di dalem gusti nyagahi, pun Mertalaya, mesem nebda sang aji.
  163. Mertalaya iya wus sun tarima, prasetyanya mring mami, lah ta kaya ngapa, pan wus karsaning sukma, lelakone anak mami, bala becingah, tumungkul sang Dipati.
  164. Ki Dipati Mondaraka nulya mangkat, lengser saking ngarsa ji, wus mancal bahita, tan winarna wus prapta, anenggih nagri Betawi, mapan wus panggya, kelangkung suka neki.
  165. Pun Gurnadur Jendral Betawi punika, dene kang Sunan iki, mundhut wong Walonda, nulya nyaosi ka, Amral al Duwelbih ika, pangagengira, kalih dasa upesir.
  166. Gangsal atus prajuritira sedaya, lawan tur atur neki, kathah warna warna, Gurnadur welingira, mring Ki Mondaraka ki, sakirang ira, Kumpeni ing Betawi.
  167. Ingkang wonten Jepara kula sumongga, pan kineriga sami, wus rampung sedaya, welingnya nulya budhal, mapan numpak palwa sami, datan winarna, ing Tegal sampun prapti.
  168. Sampun cundhuk kalawan Kangjeng Sunan, Amral lan para Opesir, sampun atabeyan, wus kondur kintunira, kang saking Jendral Betawi, langkung akathah, mapan awarni warni.
  169. Kinen aso Amral lan seprajuritnya, Mondaraka kang ngirit, wus sinung penggenan, wetara sampun lama, Jeng Sunan budhal sing Tegil, sawadya kuswa, Amral tan kenging tebih.
  170. Mapan urut pasisir ing lampahira, prapta ing Surawesthi, mengkana winarna, kang baris Surabaya, Raja Galongsong puniki, lan pra Dipatya, nulya campuh ing jurit.
  171. Langkung rame mapan genti long linongan,  Amral tetulung nuli, lawan Opsirnya, prajurit wus tinata, nulya rempek ajeng neki, pangedrelira, bareng mariyem neki.
  172. Tan kuswa nadhahi wadya Bang Wetan, mring pengedrel Kumpeni, wus bubrah tatanya, mapan kathah kang pejah, gya mundur kang pra Dipati, pan wadyanira, ayun atur upeksi.
  173. Marang Prabu Kadhiri Sang Trunajaya, pan wus ngaturan uning, yen wadya sor ing prang, nulya nembang tengara, pangarsa nindhih ing jurit, Sang Trunajaya, wong Bang Wetan kinerig.
  174. Ingkang dadya andeling prang Trunajaya, wong Mandura puniki, lan Sampang Makasar, wus budhal Trunajaya, saking nagri Kedhiri, anulya prapta, aneng wetan benawi.
  175. Mesanggrahan aneng sawetan bengawan, henengena ingkang winarni, Jeng Sunan Mangkurat, mengkana sampun prapta, aneng sakilen benawi, ajeng ajengan, Amral matur mring aji.
  176. Yen suwawi punika dipun sasaka, inggih lepen pan puniki, nulya Sri Nalendra, lajeng kinen akarya, sasak henengena kang winarni, sang Trunajaya, sampun ngaturan uning.
  177. Wong Mentaram samya karya sasak ika, marma kendel kang jurit, Prabu Trunajaya, nulya miyos yun priksa, lenggah sawetan benawi, ngayap gung wadya, aneng tepining warih.
  178. Trunajaya anggedhangkrang pinayungan, lawan sesumbariki, baya wong Mentaram, ngenteken gendhengira, ratu tedhak ing wong tani, angur macula, bari wangona sapi.
  179. Pira bara yen padha lan Trunajaya, tedhak jaran panolih, ratu kaduk sura, lah payo wong Mentaram, yen lanang nyabranga iki, Sri Naranata, sampun ngaturan uning.
  180. Lamun Trunajaya asru sumbar sumbar, aneng wetan benawi, langkung dukanira, nulya nitih turangga, mapan sampun den cemethi, ambyur ing toya, semana kang benawi.
  181. Mapan nuju banjir ingkang pelabuhan, toyanya sa penHyangking, pan marmaning Sukma, asat padha sekala, lajeng kenging den sabrangi, kang pra Dipatya, lan Amral sareng nuli.
  182. Pra hupsir sareng lan wadya sedaya, prapta wetan benawi, nulya campuh ing prang, rame samya sudira, tanana kang ngrasa ajrih, pra hupsir samya, rempek pangedrel neki.
  183. Langkung rame peteng kukusing sendawa, pan wus karsaning Widi, kang prang punika, panggih samya timbangnya, ingkang alit samya alit, kapara klawan, urakan sampun panggih.
  184. Raja Glongsong wus panggih kalwan Amral, wong Mekasar pan sami, rempek pengamuknya, wong Kumpeni atadhah, dadya kuwel ing ngajurit, tanana kuciwa, Trunajaya winarni.
  185. Sampun panggih lan Raden Nerang Kusuma, Dhangdhang Wecana iki, panggih lan Sindurja, Mangkuyuda Mandura, panggih lawan Jangraneki, Ki Mertayuda, panggih Mangkuyudeki.
  186. Pan ing Kedhu sampyuh sareng palastra, liya mangkono maning, wus ijen ijenan, datan ana kuciwa, akuwel denira jurit, karsaning sukma, apes Trunajayeki.
  187. Sampun telas tan ana mongga puliha, lumayu ingkang urip, sasisaning pejah, wangke asawang arga, wong Mentaram wuru getih, lajeng sang nata, manjing kitha Kedhiri.
  188. Wong Mekasar meksih rempek undurira, mapan ngungsi ing ardi, pan gunung Sampora, nging Galongsong palastra, nging Busung Manur kang meksih, pengagengira, lawan Dhaeng Makincing.
  189. Henengena ingkang ngungsi minggah arga, Kangjeng Suhunan winarni, pan miyos sineba, Amral kang munggeng ngarsa, kalawan kang pra hupsir, kang pra pratiwa, nu nganung muggeng ngarsi.
  190. Kang kinarya werangka den Nreng Kusuma, Ki Mondaraka lalis, grerah duk neng marga, Sri Nalendra ngandika, Nrang Kusuma karsa mami, satinggalira, si Mangkuyuda iki.
  191. Kang gumanti anake loro ku iya, Kedhu paranen iki, si Lembuaranya, Tumenggung Mangkuyuda, si Buang aranireki, si Natayuda, mapan wus jumurung sami.
  192. Sri Nalendra alon malih angandika, Sindurja sira dingin, mapan ingsun duta, nelik marang Mentaram, apa wus estu si adhi, umadeg nata, Sindurja atur bekti.
  193. Sampun estu rayi paduka sang nata, Pangran Puger gusti, kang umadeg nata, aneng nagri Mentaram, jujulikipun nrepati, sinuhun nata, Ngalaga ing Mentawis.
  194. Sri Nalendra arum dinira ngandika, paran padha sun tari, ngendi karya praja, Mentaram wus kanggonan, iya marang ya si adhi, Kedhiri iya, dudu waris negari.
  195. Nrang Kusuma umamatur dhateng Nalendra, kejawi Surawesthi, mapan nagri lama, lan malih kang tilaran, Kangjeng Hyang dalem pribadi, boten kuciwa, lawan ageng aradin.
  196. Sri Nalendra Surabaya datan arsa, ki Urawan tur neki, rumiyin kawula, miharsa kang wirayat, jeng Hyang dalem Pangran Pekik, pan dhinawuhan, dhateng Sinuhun Giri.
  197. Alas iki ingkang aran Wonakarta, besuk dadi negari, iya putunira, kang jumeneng ing kana, lan bala bancingah benjing, Sri Naranata, dadya padhang kang galih.
  198. Angandika yen mengkono Nrang Kusuma, padha babaden nuli, iya Wonakarta, sira rakita praja, sandika Raden apatih, nata luwaran, sampun manjing ing puri.
  199. Raden Anrang Kusuma lajeng kewala, lan sagung pra Dipati, kang babad Wonakarta, tan lama sampun dadya, wus rakit ingkang nagri, kang purbayeksa, lagya jinaro iki.
  200. Raden Anrang Kusuma wus tur uninga, yen ingkang nagri dadi, nulya Sri Nalendra, saking Kedhiri budhal, ing Wonakerta wus prapti, ngedhaton nulya, enjing miyos tinangkil.
  201. Pepak sagung pratiwa nung anung seba, mHyang Amral munggeng ngarsi, pepak upsirnya, sang nata angandika, Nrang Kusuma nagri iki, arane iya, Ing Kartasura becik.
  202. Undhangena wong sagung ing Tanah Jawa, sandika kyana patih, Mral jumurung karsa, nata malih ngandika, Mangunjaya ingsun tuding, sira menHyanga, iya nagri Mentawis.
  203. Maringana weruh marang si adhi sira, yen Trunajaya lalis, lan ing mengko iya, ingsun wus madeg nata, lawan sun karya negari, ing Kartasura, lan ingsun kangen kepati.
  204. Mring si adhi wus lawas datan kepanggya, Mangunjaya tur bekti, wus lengser sing ngarsa, nata luwar sineba, den Mangunjaya winarni, pan gegancangan, lampahnya mring Mentawis.
  205. Kawarnaha Kangjeng Sinuhun Ngalaga, enjang miyos tinangkil, Harya Mondalika, lawan Gajah Premada, Pangran nata Kusumeki, Pangran Pamenang, Pangran Surya Mentawis.
  206. Lan Pangeran Harya Panular punika, kalih samya kang rayi, pepak pra punggawa, Sri Nalendra atanya, dhumateng kang paman kalih, man Natasuma, punapa mirsa warti.
  207. Wanakarta wartine dados negara, sinten kang madeg aji, Pangran Nata Suma, pan aris aturira, werti raka panduka ji, Pangran Dipatya, Pangran Pamenang tur neki.
  208. Kula mireng pan dede raka panduka, anake Amral yekti, dadya geseh turnya, sedaya pan mengkana, kasaru wau kang prapti, den Mangunjaya, sarwi amundhi tulis.
  209. Langkung kagyat tyasira nateng Ngalaga, myat Mangunjayeki, prapta bekta surat, lajeng angaras pada, riwusnya katur tumuli, ingkang nawala, tinampan mring sang aji.
  210. Gya binuka kang serat sinukmeng nala, sawusnya mahos tulis, dangu tan ngandika, langkung kewran tyas narpa, wekasan ngandika aris, eh Mangunjaya, pajara den sayekti.
  211. Ingsun mirsa wertane kangmas Dipatya, dhingin wus kesah khaji, iku Mangunjaya, sapa ingsun tan duga, kawerta sing kene iki, anake Amral, kang madeg Kartawani.
  212. Raden Mangunjaya aris aturira, kawula gusti tan dugi, sumongga Nalendra, ing penggalih punika, dadi kewran tyas sang aji, Pangran Nata, Kusuma tur ira raris.
  213. Yen marengi kawula ingkang yektosna, inggih lan dede neki, jeng raka paduka, sakit kalawan pejah, kawula ingkang nglampahi, lilah Nalendra, amrih ecaning galih.
  214. Sri Nalendra aris denira ngandika, inggih paman prayogi, nanging den prayitno, kula kantheni paman, Puspa Kusuma sireki, sira meluha, sandika atur neki.
  215. Nulya mangkat Pangeran Nata Kusuma, lan Puspa Kusumeki, tiga Mangunjaya, datan winarneng marga, Kartasura sampun prapti, Sri Naranata, mapan nuju tinangkil.
  216. Kagyat mulat praptane den Mangunjaya, kalawan angsal kanthi, Pangran Nata Kusuma, ingawe prapta ngarsaji, nungkemi pada, Pangran asru anangis.
  217. Sri Nalendra aris denira ngandika, pun paman dika linggih, paran ingkang warta, si adhi praptanira, sanget kangen ingsun iki, marang adhimas, Pangran aturira ris.
  218. Amba mila ingkang kinen rumiyina, rayinta jegeng galih, uwas dening warta, tinarka apus krama, mesem Kangjeng Sri Bupati, aris ngandika, sokur sewu si adhi.
  219. Duwe ati weweka marang prekara, pun paman dika mulih, Pangran aturira, ewet amba mantuka, kajengipun rayi aji, pitajeng nala, amba kantun ngarsa ji.
  220. Adhi Puspa Kusuma dika mantuka, matur Raden sayekti, kalamun kang raka, sampun estu punika, kula den dinangu adhi, dados pratobdha, mrih pikajenging galih.
  221. Sampun lengser Rahaden Nata Kusuma, saking ngarsanira ji, tan winarna marga, Mantaram sampun prapta, lajeng sohan mring sang aji, nuju sineba, pepak kang pra Dipati.
  222. Dadya kagyat Nalendra mulat praptanya, Puspa Kusuma iki, kang paman tan ana, nata nulya atanya, sireku prapta pribadi, Nanatasuma, ing mengko ana ngendi.
  223. Nulya matur Rahaden Puspa Kusuma, mapan paduka sang aji, lajeng mangsul nata, amba kinen mantuka, sang ngandika malih, paran wartanya, ingkang jumeneng aji.
  224. Apa nyata lamun kakang mas Dipatya, yen dudu mokal neki, paman Natasuma, teka gelem ngeriha, Puspa Kusuma tur neki, anuwun duka, dewaji pandung yekti.
  225. Ingkang warna tenapi kang pangandika, nging limrahipun gusti, tiyang Kartasura, samya mestani ika, lamun anake Kumpeni, Sri Saranata, langkung kewran kang galih.
  226. Angandika dhateng Harya Mondalika, lan Gajah Premada ki, paran karsanira, kari sun tari padha, dening ewuh lalakon iki, kalih aturnya, gusti lamun marengi.
  227. Nadyan estu punika raka paduka, pan landi tiyang kapir, tan sae dadosnya, rahose tyas kawula, datan wande risak gusti, ing Tanah Jawa, luhung sampun menangi.
  228. Sareng mirsa Kangjeng Sinuhun Ngalaga, marang aturireki, Harya Mondalika, lawan Gajah Premada, gya ngadeg suraning galih, nulya ngandika, yen mangkono sireki.
  229. Mondalika kelawan Gajah Premada, lan sagung wadya mami, wus padha dandana, angur andhinginana, lurupa pan ing ngajurit, mongsa wurunga, aprang lawan si kapir.
  230. Tur sandika Raden Harya Mondalika, nulya luwar sang aji, Harya Mondalika, lajeng nembang tengara, wong Pagelan lan Mentawis, wus kumpul samya, siyaga ing ajurit.
  231. Henengena ingkang lagya tata tata, kawarna Kartawani, Jeng Sunan mangkurat, sampun miharsa warta, yen ingkang rayi Mentawis, tan arsa sohan, kedah menglawan jurit.
  232. Langkung ngungun tyasira Kangjeng suhunan, anulya animbali, Raden Nrang Kusuma, kinen menthuk ing yuda, sedaya wadya pesisir, moncanegara, sampun sumekta jurit.
  233. Nulya budhal saking nagri Kartasura, baris ing pokak iki, pan tanpa wilangan, wong pasisir sedaya, kumpul lan moncanegari, henengena kawarna, Jeng Sinuhun Mentawis.
  234. Sampun budhal saking negari Mentaram, kang dadya cucuk jurit, Harya Surajaya, lan Harya Tambakbaya, angiridan Pagelen sami, pan sampun prapta, Malinjon tata baris.
  235. Sampun tata nulya samya magut yuda, rame asilih ukih, wadya ing Mentaram, mapan karoban lawan, nanging datan sedya ajrih, pangamukira, lir bantheng tawan kanin.
  236. Nanging meksa kangelan karoban lawan, mengkana kang winarni, Ki Gajah Premada, mingre saprajuritnya, anelabung saking kering, wus tinadhahan, mring wadya Surawesthi.
  237. Langkung rame sampun karsaning Hyang Sukma, Gajah Premada kanin, jaja trus walikat, dhawah saking turongga, kang pra sentana ningali, kelamun dhawah, Ki Tumenggung sing wajib.
  238. Mongsa dadak ingsun wurunga palastra, yen sira wedi mati, padha lumayuwa, sun tinggalen kewala, Ki Tumenggung anguculi, paningset ira, ingambenken tumuli.
  239. Lan tumingal tatu jaja kang ludira, pra sentana nungkemi, pan sami karuna, ingaturan mundura, Ki Tumenggung ngandika ris, mundur kakarya, dene ngisin isini.
  240. Ngemu wespa lawan aris angandika, dhuh gustiku sang pekik, sinuhun Ngalaga, sun tetedha Hyang Sukma, tulusa jumeneng aji, mapan pun bapa, gusti amit ngemasi.
  241. Pan kawula dadosa banten Nalendra, tulusa mengku Jawi, gya nitih turongga, wus ngegem pengawinan, cinamethi kuda neki, nerajang mengsah, golong pengamuk neki.
  242. Ramening prang kalah duk prang Trunajaya, wong Mentaram prang lali, Harya Mondalika, rempe ngamukira, tanana wani anadhani, Tumenggung Demak, Suranata nadhahi.
  243. Suranata sira iku liwat ala, dene wus den beciki, marang gustiningwang, Sinuhun ing Ngalaga, teka pati bebentusi, si demak edan, ngenger ratu Kumpeni.
  244. Ya ta kurda Ki Tumenggung Suranata, ngembat watang kumitir, sampun tinadhahan, nulya tumbak tinumbak, tanana kasoran kalih, samya sudira, braja tan miyatani.
  245. Harya Surajaya Harya Tambakbaya, Harya Jayawiryeki, Harya Wirakerta, Kalapaking punika, tinindhika mring sang aji, liwung tandangnya, lir buta anon daging.
  246. Wong Pagelen lamun bedhil tindhihira, tan sedya mundur urip, wong pesisir bubar, miwah moncanegara, Welonda wus kathah mati, kalindhih prangnya, wong Kartasura iki.
  247. Lan kasapih ing dalu kala semana, wong Kartasura sami, mundur atur uninga, yen kalindhih ing yuda, langkung ngungun Sri Bupati, henengena kawarna, Jeng Sinuhun ing Mentawis.
  248. Mesanggrahan sampun ngaturan uninga, yen Ki Tumenggung kanin, pan lajeng palastra, langkung ngungun Nalendra, patine prajurit luwih, Gajah Premada, mila susah pra sami.
  249. Harya Mondalika aris aturira, yen marengi sang aji, aluhung kondura, gusti dhateng Mentaram, nadyan rempena ing banjing, mongsa ajriha, gusti wonten Mentawis.
  250. Lawan ngasokaken abdi Sri Nalendra, wus nurut Sri Bupati, marang aturira, Ki Harya Mondalika, wus budhal Sri Narapati, kebut sedaya, kondur dhateng Mentawis.
  251. Henengena kawarta ing Kartasura, Kangjeng Suhunan iki, kang mangku rat Jawa, mapan lagya sungkawa, langkung heneng mring kang rayi, temahan yuda, langkung ngungun sang aji.
  252. Mangkene ya yudanira wong Mentawis, duk Trunajaya dhingin, pesthi nora bedhah, iya nagri Mentaram, mengkana pangungun neki, Sri Naranata, nulya kinen nimbali.
  253. Raden Anrang Kusuma prapta ing ngarsa, sang nata ngandika ris, paran warta nira, barise wong Mentaram, Raden patih atur bekti, rayi paduka,mundur dhateng Mentawis.
  254. Sapejahe gusti pun Gajah Premada, kados alit kagalih, sagung wong Mentaram, nging kantun Mondalika, kang dados andeling jurit, rayi paduka, ngandika Sri Bupati.
  255. Nrang Kusuma kabeh padha undhangana, sagung wong kartawani, ingsun arsa tedhak, iya marang Mentaram, sokur yen si adhi eling, rekyana patya, wus lengser sing ngarsa ji.
  256. Prapteng jawi anulya nembang tengara, sumahab wadya sami, pasisir sedaya, lawan moncanegara, Amral Hel Duwelbeh iki, lan sa wadyanya, sampun sumekta jurit.
  257. Nulya miyos sang Nata Prabu Mangkurat, ngagem cara Welandi, lenggah siti bentar, sineba pra pratiwa, miwah Amral munggeng ngarsi, lamun sinawang, lir durnadur ngejawi.
  258. Raden Anrang Kusuma kinen tengara, budhal sagunging baris, ingkang muggeng ngarsa, wadya moncanegara, sinambungan wong pesisir, lan Kartasura, nulya amral nambungi.
  259. Lan sawadya Kumpeni neng ngarsa nata, wuri wadya jro sami, Den Harya Sindurja, kang dadya pangiridnya, rumeksa wuri Nerpati, kebut sadaya, sagung wong Kartawani.
  260. Rindhik rindhik gunas trabas trabandhung santana, amHyang lir gunung geni, werdu hangga sasra, kumerab wadya pangarsa, lir watu turun sing ngardi, ya ta henengna, ingkang lagya lumaris.
  261. Kawarnaha Kangjeng Sinuhun Ngalaga, mapan lagya tinangkil, Harya Mondhalika, kang muggeng ngarsa nata, lawan ki pengulu iki, pan pra pandhita, ngulama ketib modin.
  262. Pra paratiwa nung anung wus muggeng ngarsa, Mondhalika tur bekti, lan atur uninga yen mengsah ageng prapta, warni warni wadya neki, ing Kartasura, mapan kerigan sami.
  263. Lan ngandika Kangjeng Sinuhun Ngalaga, yen mengkono ta iki, Harya Mondhalika, anembanga tengara, ingsun arsa mapan jurit, ing yudanira, iya wadya Kumpeni.
  264. Wa pangulu kalawan sa kancanira, kariya tunggu nagri, ki Pangulu turnya, nuhun napa kawula, pinten banggi maggih urip, kanca sedaya, pan sedya dherek sabil.
  265. Sri Nalendra mesem alon angandika, yen mengkono sireki, wus padha dandana, nulya kondur Sang Nata, angrasuk busana adi, Raden Harya, nembang tengara jurit.
  266. Wus sumahab sagung ing kang wadya kuswa, sa kepraboning jurit, ngalun alun anglar, ki Pangulu punika, sampun ngagem sarwa putih, sa kancanira, padhita lan ulami.
  267. Ketib modin merbot ngagem pethak samya, anglir kuntul sa rawi, wus miyos Nalendra, rasukan baludru kresna, alancingan panji panji, cindhe puspita, rinengga ing subyadi.
  268. Yen sinawang anglir putra Madukara, Raden Bimanyu yekti, yuswanya Nalendra, lagya selawe warsa, ki Pangulu yen ningali, sa kancanira, mapan kedah anangis.
  269. Nulya budhal kang dados cucuking aprang, wadya Pagelen iki, lajeng sinambungan, dhateng wadya Mentaram, nulya ki pengulu iki, ngarsa Nalendra, kang neng wuri narpati.
  270. Ingkang paman nenggih Pangran Pamenang, lawan wadya jro sami, ngambil Suranata, datan winareng marga, pan sampun kaphetuk sami, panganjuring prang, lan wadya Kertawani.
  271. Nulya dhedher alok mungsuh tata gelar, Pagelen sampun panggih, lan mocanegara, pasisir lan Mentaram, Welonda pan sampun panggih, lawan ngulama, lajeng campuh ing jurit.
  272. Wong Kumpeni kelangkung pangedrelira, peteng kukusing bedhil, wadya ing Mentaram, nusup kukusing sendawa, langkung ruketing ngajurit, wus wor kang yuda, nanging karoban tandhing.
  273. Lir upama toya cangkir lan segara, langkung denya mangukih, wadya ing Mentaram, wus tan asedya gesang, dene gustinya jenengi, wong Kartasura, mapan mengkono maning.
  274. Tinindhihan dhumateng Sri Naranata, langkung panggah ngajurit, wangke sawang arga, wong Mentaram tandangnya, kadya bajo angejawi, nging kasayahan, dadya kathah kang mati.
  275. Harya Mondhalika kelamun pasaha, telas salira neki, ajur dening braja, kinrubut pra Dipatya, senadya balunga wesi, kulit tembaga, emu salira neki.
  276. Kasayahan sampun karsaning Hyang Sukma, Mondhalika ngemasi, ki Pangulu ika, kang aprang lan Welanda, sampun ki pangulu sabil, sakancanira, Welanda nanging kari.
  277. Kalih welas Amral ngungsi wingking nata, narpa ngalaga winarni, mulad Mondhalika, lan ki Pangulu ika, kelamun wus samya sabil, pan arsa bela, Ki Palered pinundhi.
  278. Bubar lurug punggawa ing Kertasura, Ki Urawan ningali, Sinuhun Ngalaga, Ki Palered pinadya, anulya lumayu gendring, watir ing nala, marang gustinya sang aji.
  279. Dene meksih busana cara Welanda, Ki Urawan nungkemi, dhuh gusti lukara, ngagema cara Jawa, wau kawula udani, rayi paduka, ki Palered pinandhi.
  280. Wus dhinahar aturira Ki Urawan, nulya lukar sang aji, ngagem cara Jawa, datan pantara prapta, Jeng Sinuhun Ngalageki, ngarsa Nalendra, pan wus awas ningali.
  281. Datan pandung lamun kang raka yektinya, nulya sujud sang aji, saking luhur kuda, sampun ngingreken nulya, kudanira den cumethi, nander undurnya, dhadhal wadya Mentawis.
  282. Sekarine wau kang samya palastra, pan lajeng anututi, nging Pagelen ika, kang wetah pengagengnya, meksih rempek undur neki, ingkang satengah kudhangdhangan ngulati. 

PUPUH XIII
DHANDHANGGULA 

  1. Mring Pagelen undurnya sang aji, rangurangu lampahireng marga, kang kacipta jro driyane, kang raka sang aprabu, langkung kewran tyasnya nerpati, mengkana ciptanira, paran polahipun, kalamun ingsun sebaha, mring kakang mas, wus banget wirang sun iki, paran temahen baya.
  2. Yen manggunga memungsuhan mami, pasthi ingsun kelamun kaseban, kakang mas akeh balane, ewuhe atiningsun, karya paran ing polah mami, mengkana Sri Nalendra, Pagelen wus rawuh, pesanggrahan purwaganda, ingkang wadya nututi pan sampun prapti, wus pepak munggeng ngarsa.
  3. Mapan lajeng karya patih aji, pan Ki Arya Cakrajaya ika, kang dadya wrangkaning katong, wus mupakat sedarum, nulya luwar Sri Narapati, wus bubar sowang sowang, karya pondhok sampun, sagunge wadya sedaya, neng pagelen sang nata langkung prihatin, nging kang raka ning nala.
  4. Henengena kang lagya prihatin, kawarnaha Jeng Sunan Mangkurat, wus kondur lawan wadyane, ing kertasura rawuh, mapan lajeng nata nimbali, marang Kyai Urawan, sang nata nebda rum, Urawan lah lumakuwa, mring Pagelen katemua lan si adhi, paran wekasaneya.
  5. Yen manggunga mamengsahan mami, lan si adhi rusak tanah Jawa, sapa kang kelangan mangke, lamun si adhi ayun, dadi ratuning tanah Jawi, sun jumurung kewala, nanging mongmong ingsun, iya sapa kang kelangan, Tanah Jawa mung ingsun lawan si adhi, wus ta sira mangkata.
  6. Tur sandika lengser ki Dipati, sangking ngarsa sampun prapta wisma, nulya salin busanane, angagem sarya kadut, mapan mindha ki Adipati, lir pekathik punika, dalu angaktipun, sarya ambekta kuranjang, pan kekalih pinikut mring ki Adipati, wus lepas lampahira.
  7. Tan winarna lampahira margi, ing Pagelen mapan sampun prapta, wus tunggal pekathik akeh, aneng tegal panuju, gamel dalem ingkang angarit, Urawan tinakenan, ing gamel jro iku, sireku gamele sapa, Ki Urawan aris denira nahuri, gameling Cakrajayan.
  8. Ki Urawan males atanya ris, sira iku iya gamele sapa, gamel dalem lon sahure, dalem ingsun ta ingsun Ki Urawan pan angling malih, yen mengkono ta apa, sira gelem iku, ingsun tut wuri mring sira, mapan ingsun iki susah ati mami, aneng ing Cakrajayan.
  9. Lurah ingsun kerenge kepati, ingsun iki kinarya gebugan, lan mendhit marang pangane, marma yun minggat ingsun, gamel dalem gumuyu angling, marma kuru ta sira, pan lelurah ingsun, belaba maring pangan, lamun kurang iya goningsun angarit, lampu tuku kewala.
  10. Nora gelem iya srengen iki, lan maringe konca meksih kurang, dadya kepasang yogyane, payo melu maring sun, nanging apa sira puniki, kena sun tanggung sira, menawa calimut, ki Urawan sahurira, yen calimut patenana ingsun iki, gamel dalem ngucap.
  11. Yen mengkono wus ta payo mulih, suketira apa wus kebak, ki Urawan lon sahure, iya wus kebakiku, nulya samya rinembat aglis, sampun prapta gedhongan, katur lurahipun, wus inganggep ki Urawan, dadya sikep kawarnaha Sri Bupati, miyos dhateng gendhongan.
  12. Mapan mirsa mring titiyan aji, Ki Urawan kumepyur tyasira, sareng mirsa mring sang katong, nulya lumajeng gupuh, anungkemi pada nerpati, langkung penangisira, kagyat jeng sinuhun, tumingal mring ki Urawan, lon ngandika lah menenga Sendhi, prapta apa karyanya.
  13. Balik sira tutura ta Sendhi, Ki Urawan meksa tangisira, saking trenyuhe druyane, anglir supena tuhu, sareng panggih Sri Narpati, langkung asrep ing nala, mengkana wus dangu, nulya kendel Ki Urawan, pegat pegat umatur dheteng sang aji, dhuh gusti abdi nata.
  14. Suka lamun dhumateng ing pati, yen upami tan dhahar tur amba, kados punapa wekase, Tanah Jawi pukulun, sinten ingkang kecelan gusti, ing risake punika, tan liya pukulun, kelawan jeng raka nata, yen manggunga tuwan mamengsahan gusti, lan jeng raka paduka.
  15. Nadyan silih arsa madeg aji, lamun sampun panggih jeng rakanta, mapan tan enget rahose, kawula gusti purun, talang pejah lamun upami, Kangjeng raka Nalendra, kalamun tan sreju, punapa kang dados karsa, jeng sinuhun prayogi matur pribadi, dhateng raka paduka.
  16. Lawan malih raka tuwan gusti, langkung honeng dhumateng paduka, mapan yun yunen ing lamine, dhuh gusti sang prabu, mugi malih aturing abdi, risake nagri Jawa, welasa pukulun, ing sinuhun Ngalaga, sareng mirsa ature Urawan iki, lir sinendhal kang driya.
  17. Pan kumembeng wespanya sang aji, emut dhateng swargine kang rama, lamun kang raka lirune, wekasan ngandika rum, ya wus Sendhi ingsun nuruti, marang ing aturira, nulya sang aprabu, nimbali ingkang Pratiwa, lawan Urawan mapan wus sinung pesalin, nulya kondur sang nata.
  18. Ki Urawan pan tan kena tebih, tan pantara sagung kang pratiwa, sampun prapta ing arsa andher, ngandika sang aprabu, Cakrajaya karya tulis, marang ing Kertasura, katur sang aprabu, tan pantara nulya dadya, pinaringken marang ki Urawan aglis, Urawan aturira.
  19. Amba nuhun datan gusti lamun boten sareng lawan paduka, lan atur pejah gesange, anulya sang aprabu, Tambakbaya ingkang tinuding, lawan Ki Jayawirya, mring Kartasuraku, sampun lengser saking ngarsa, gegancangan datan winarna ing margi, prapta ing Kartasura.
  20. Kawarnaha Kangjeng Sunan iki, mapan lagya miyos siniwaka, kang pratiwa pepak andher, Amral kang munggeng ayun, lawan Raden Nrang Kusuma ki, kesaru praptanira, Tambakbaya iku, kelawan Ki Jayawirya, sampun katur nuwala mring Sri Bupati, lajeng sinukmeng driya.
  21. Sareng sampun nata mahos tulis, sakelangkung sukaning wardaya, nulya winangsulan age, lawan ngandika arum, eh ya duta warahen adhi, ing benjing lamun prapta, mapak dhewe ingsun, Nrang Kusuma parentaha, lamun ingsun karsa mapak mring si adhi, duta sira muliha.
  22. Lawan enggala praptaha si adhi, nulya nembah lengser Tambakbaya, saking ngarsane sang katong, gancangan lampahipun, tan winarna lampahe prapti, Pagelen Tambakbaya, cundhuk lan sang prabu, sampun katur kang nuwala, gya tinampan winahos kang ponang tulis, langkung tyasnya Nalendra.
  23. Angandika mring Cakrajayeki, Cakrajaya sira undhangena, ingsun arsa budhal mangko, mring Kartasura iku, tur sandika Cakrajayeki, nulya nembang tengara, wus pepak sedarum, wadya Pagelen Mantaram, nulya budhal saking Pagelen sang aji, tan tebih Ki Urawan.
  24. Henengena kang lagya lumaris, kawaranaha Jeng Sunan Mangkurat, sampun miharsa wartane, yen ingkang rayi sampun, budhal saking Pagelen iki, Rahaden Anrang Kusuma, dhinawuhan iku, lamun Kangjeng Sri Nalendra, badhe methuk dhumateng wau kang rayi, mHyang amral dhinawuhan.
  25. Nulya nembang tengara den patih, sampun pepak wadya Kartasura, agelar, neng ngalun alun, nulya miyos sang prabu, sampun budhal sing Kartawani, kebut wadya sedaya, tan pantara ngenu, pan sampun kapethuk marga, Kangjeng Sunan wau kalawan kang rayi, mapan sampun kapanggya.
  26. Jeng sinuhun Ngalaga nulya glis, ngaras padanira ingkangraka, nulya rinangkul janggane, lajeng ngaras kang embun, langkung samya honengnya kalih, riwus anulya budhal, mengkana Sri prabu, kang rayi tan kena tebah, tan winarna marga Kartasura prapti, sang nata manjing pura.
  27. Langkung rayi prabu Ngalageki, sagung wadya wus bubar sedaya, mengkana Kangjeng sang katong, tan pisah siHyang dalu, dadya lami tunggil neng puri, winarna sampun lama, wus pinaring iku, kang rayi dalem priyongga, lan kang nama sampun sinahosken iki, wau dhateng kang raka.
  28. Nanging nuwun wangsul nama lami, Pangran Puger kang sinuhun ika, kang raka enting karsane, tata tita pan sampun, datan ana winalang ati, Tanah Jawa semana, langkung arjanipun, mengkana ing Kartasura, mapan sampun binanon ingkang negeri, jeng Sunan wus peputra.
  29. Pan satunggal jalu werna pekik, sampuna majeng Pangran Dipatya, Kangjeng Pangran Puger mangke, pan dreman sugih sunu, jalu estri nanging kekalih, Denayu lembah ika, nenggih kang waruju, Denayu Impun namanya, henengena kawarna ingkang negari, pan langkung larang pangan.
  30. Kangjeng Sunan kelangkung prihatin, ingkang rayi nulya ingandikan, sampun prapta negara katong, Jeng Pangran Puger iku, Kangjeng Sunan ngandika aris, paran yayi karsanya, sira ingsun tantun, yen negari tan waluya, pesthi nistha geningsun jumeneng aji, ana ing Tanah Jawa.
  31. Yen aweta larang beras pari, nagri Jawa ingsun lawan sira, rayi kang den inakake, mapan nisthaning ratu, yen nagara larang kang bukti, wong cilik akeh rusak, padha mangan gadhung, Kangjeng Pangran Puger turnya, yen maringi nuwun pangestu dewaji, kawula pamit kesah.
  32. Pan nenuhun dhumateng Hyang Widi, yeng kapareng lan bekja Nalendra, sang nata pangandikane, yayi ingsun jumurung, muga sira oleha kardi, nulya angaras pada, kang rayi rinangkul, sampun lengser saking ngarsa, Kangjeng Pangran prapta kapugeran nuli, sampun salin busana.
  33. Kang busana pan pindha daruwis, sarwa pethak pan langkung lungsednya, sampun kinandhut tesbehe, cinangking brerukipun, ngagem golok lawan teken cis, Kangjeng Pangran lumampah, dalu angkatipun, saking nagri Kartasura, datan ana jalma wikan sawiji, wus lepas lampahira.
  34. Byar rahina Pangran lumaris, saking nagri Madeganda ika, pan sedya mring Kutha Gedhe, kene sedya manekung, amaladi samadi hening, aneges karsaning Hyang, amurweng pandulu, mengkana pan sampun prapta, Kutha Gedhe mapan nuju wektu mahrib, lajeng makmum jeng Pangran.
  35. Apan lajeng wektu Ngisa neki, Kangjeng Pangran gennya makmum ika, aneng wuri panggenane, pojok kidul iku, ingkang wetan prenahe neki, sakehe wong kang salad, Tanana wruh iku, yen gustinya tumut salad, Kangjeng Pangran Puger neng sajroning Masjid, ingkang Mangkurat Jawa.
  36. Sampun bakda nulya bubar sami, sowang sowang mantuk mring wisma, Kangjeng Pangran kantun dhewe, wancinya lingsir dalu, nulya miyos
    Jeng Pangran iki, pan arsa salat khajad, mundhut toya wulu, sampun ika wungsul nulya, dhateng Masjid Jeng Pangran ngangkat usoli, kalih rekangat salam.
  37. Mapan lajeng ngeningken kang yekti, Kangjeng Pangran lenggah sila tumpang, wus sirna panca driyane, sagung elok punika, mapan sampun datan kaeksi, miwah ingkang kapirsa, wus ngumpul neng wujud, sedaya mahluk pan sirna, Kangjeng Pangran wus kandheg ing johar jisim, nanging sedaya purba.
  38. Purbaningrat sifat ingkang kadim, pan wus prapta ing marifatolah, sekawan pakarinahe, jalal jamal kawengku, kahar kamal mapan wus kamil, mengkana sampun prapta, marmaning Hyang agung ingkang winarti tanpa pitrah, Kangjeng Pangran wus ucul paningal neki, mantuk mring bongsariyah.
  39. Ingkang tompo sampun munggeng ngarsi, gya pinundhut nuju wektu pajar, kang wong padha prapta kabeh, mapan asalad subuh, Kangjeng Pangeran makmum nenggih, ri sawusira bakda, mapan samya mantuk, nulya miyos Kangjeng Pangran, arsa kondur ingkang tompo wus kinempit, cinangking brerukira.
  40. Urut marga mampir pasar iki, arsa nempur pan sinentan sentan, datan limrah lan wong akeh, nenggih pengawisipun, Kangjeng Pangran mesem nebda ris, gih nyai lamun angsal, pan ngalih ngalih mengkana, nulya ana pasar malih den ampiri, anjujuk pabrerasan.
  41. Kangjeng Pangran atentanya aris, pinten bibi regane kang beras, ingkang tinanya sahure, sapithi rong wang iku, awis temen punika bibi, punapa ta kenginga, ingawis puniku, ingkang tinanya sahurnya, sampun limrah yen tiyang wade ingawis, punika telu suwang.
  42. Ingkang wade nyentan amecicil, basakena ki santri ta sira, nora lumrah penganyane, mendah dene malembung, olehira mangan ki santri, iyeku watengira, beras ajengipun, mapan sapithi rong uwang, nuju oleh telung pitrah suwang iki, paran marga muraha.
  43. Wismanira ki santri ing pundi, Kangjeng Pangran alon sahurira, kawula ing Kedhunggudel, kinengken kadang sepuh, angulati kang murah pari, marma kalunta lunta, bibi marginingsun, dene tan wonten kang murah, sapreriki bibi larang beras pari, ni Cumbrang lon sahurnya.
  44. Pan wong desa arang kang sesabin, apa sira nora ngrungu warta, ing Jawa geger lawase, ijab ta lawasipun, duk bedhahe Mentaram dhingin, iya aran pesampang, pijer haHyang huyung, wong desa nora na sawah, pan katutuh kang duwe Negara prapti, pRadene durung kreta.
  45. Rebut singgih kalawan kang rayi, Suhunan Ngalaga aneng Mentaram, wong desa ewuh atine, buh lor embuh kidul, elor gusti kidul ya gusti, dadya sakeh wong desa, pijer huHyang huyung, kewuhan ing atinira, lagi mangko ki santri nora angili, lawase pra bendara.
  46. Ingkang raka atut lan kang rayi, Kangjeng Pangran Kerasatyasira, mesem kabelet guyune, kang wade wos andulu, pengrasane dipun guyoni, dhasar ing tyase ana, dadya lon amuwus, sira iku basakena, tinuturan teka dadak angguyoni, apa rika jeJawat.
  47. Dene warnanira iku sagid, nora weruh duga lan prayoga, geguyu dudu mukrime, dhasar wus lumprahiku, yen wong santri tan wruh ing dugi, yen rika keris ana, pasthi kena siku, yen ajaha santri rika, sun dhedheli mulane wong anom iki, sinahuwa ngawula.
  48. Dadi weruh tata krama iki, lan ngemana marang warnanira, kalamun wus tuwa bae, nyantria maning iku, dadi weruh ing tata krami, dadi santri musthika, kang mangkono iku, bisa ninggal saenira, lamun santri welaka tan ngidhep isin, nanging saene dadra.
  49. Dhasar santri watane priyayi, iya iku musthikaning janma, patut de ombe uyuhe, rika iku abagus, mung cacade teka anyantri, yen dhangan karsanira, lah poma wong bagus, meluwa mring wismaning wang, bagus santri aku gelem ngitik itik, amuruk tata krama.
  50. Kangjeng Pangran mesem ngandika ris, pundi bibi wisma jengandika, lan bibi sinten namane, kang tinanya samahur, desa Padhas wis mengong iki, karan anak kewala, biHyang Cumbring ingsun, paman rika mapan lunga, marang Kudus lawase wus pitung sasi, sun wetara palastra.
  51. Pan Musapir pamanira iki, lunganira tan lawan palastra, adhimu si Cumbring kuwe, marma gering ten ingsun, akeh kang wong padha ngarani, pangling pan katon tuwa, marang awakingsun, sayektine ingsun uga, meksih rare lagi drebe anak siji, sugih pari bras ingwang.
  52. Nora nana rewang ingsun bukti, mapanira dhingin tinggal langgar, balumbang lan padasane, yen sembada puniku, enggenana amalanggring, nging salata kewala, lan drung wis puniku, ingsun kang dadi makmumnya, sandhang pangan aja susah sun saguhi, ning salata kewala.
  53. Lan kalebu pethek ingsun iki, duk meksihe jenate sibiHyang, kaya mengkono ujare, kanggo laki nak ingsun, lembat temen daginge iki, lan kenceng kang wadidang, ujare si buyung, duk jenate paman rika, den ku wayuh ping lima menang pribadi, maruku ting palesat.
  54. Jeng Pangran pan arsa lumaris, ginondhelan kang sijeg gujegan, tinonton dening wong akeh, ni Cumbring nyentan asru, eh wong apa sira tingali, angandheng lakuningwang, dhewe pamit iku, arsa lunga aji kita, mapan nglangut ingsun ora aweh iki, kang nonton samya bubar.
  55. Langkung kewran jeng Pangran kang galih, nulya aris denira ngandika, dawek sampun bibi mulih, ing pundi marganipun, langkung bungah tyasnya ni Cumbring, anulya atetumbas, ulam lawan bumbu, sekar konyoh lan panganan, nulya mangkat ni Cumbring kang munggeng arsi, lampahe lancing lancang.
  56. Sampun prapta wisma nulya aglis, nyelehake kang gedhonganira, nulya anggelar klasane, lan tiga bantalipun, aneng langgar sarwi madhahi, kuweni pelem nongko, lawan ladingipun, Jeng Pangran ngecaning manah, nulya lukar rasukan sineleh aglis, ni Cumbring asrep tyasnya.
  57. Jenger mulat ni Cumbring ningali, pan wespada marang wernanira, katumon mulat baguse, nulya aris umatur, dipun eca lenggah wong sigid, kawula mapan arsa, mususi puniku, mring lepen lawan ambekta, temu pan kinarya lulur nenggih, kawarna jeng Pangeran.
  58. Sapengkere ni Cumbring puniki, nulya kesah sigra Jeng Pangeran, kondur mring Kartasurane, datan winarneng inu, sampun prapta ing Kertawani, lajeng sohan kang raka, jeng Pangran rinangkul, wus katrima lampahira, pan wus murah tedha beras lawan pari, kang rayi aturira.
  59. Pan dewaji kawula pan dremi, anglampahi ayahan paduka, sang nata pangandikane, ya wus tarima ingsun, wus muliha asoha adhi, wus lengser Kangjeng Pangran, sing ngarsa sang prabu, sampun rawuh ka Pugerran, henengena ing Kartasura winarni, negari Batawiyah.
  60. Kapiten tur langkung sugih neki, tumbas lare punika, mapan tan pilih margane, angsalnya dagang hontung, lajeng minggah hedler puniki, dadya lare punika, ingaran pan Hontung, mapan ta ing lama lama, raremanan kelawan nyonyahe riki, donyane ing Nguleran.
  61. Kawenangan wanci pukul kalih, gya cinepeng ki Hontung punika, lajeng kinunjara mangke, nunah nulya sinapu, nging cinendhak caritaneki, ki Hontung nulya minggat, lan sarewangipun, sedaya kang neng kunjaran, wolung dasa lajeng ngamuk kantuneki, nging tiyang kawan dasa.
  62. Kang wong kapir kathah ingkang mati, lajeng mundur ki Hontung punika, tan pisah lan rewange, Welanda wus datan wruh, mring parane ki Hontung iki, lawan sarewangira, mengkana ki Hontung, aneng beteng ngalang alang, gennya dhelik nanging tan eca tyas neki, pan lajeng pirembagan.
  63. Aneng beteng ngalang alang iki, Huntung lawan ing sarewangira, kang sepuh nenggih namane, Bunjaladriya iku,rembug ngungsi Carebon sami, dalu anulya mangkat, lan sarewangipun, datan winarna ing marga, ing Carebon ki Huntung mapan wus prapti, katur dhumateng Sultan.
  64. Pan ki Huntung lajeng kinen ngungsi, marang nagri Kartasura iki, nanging pinaring namane, Den Surapati iku, lawan Sultan ngandika aris, wus pinesthi ta sira, dadi satrunipun, iya marang Welanda, wus mangkata iya ingsun angamini, langkung bungah tyasira.
  65. Surapati dene angsal idi, lawan malih pinaringan nama, nulya atur sembah lengser, mangkat sarewangipun, datan pisah wong kawandesi, datan winarneng marga, Kartasura rawuh, lajeng jujuk kepatiyan, wus ngandikan langkung resep den patih, mring Raden Surapatya.
  66. Sampun katur dhumateng sang aji, wus inganggep lajeng kinasihan, jeng Sunan melas driyane, tinantun mapan purun, yen ingaben lan laknat kapir, mengkana sampun lama, pan kapirsa iku, yen ki Huntung wus karuhan, mapan ngabdi mring Jeng Suhunan Kartawani, Jendral lajeng utusan.
  67. Dipun suwun Jeng Sunan nglilani, nanging kinen nyepenga priHyangga, mengkana tinantun kabeh, sagung Kumpeni iku, mapan datan ana kadugi, anging Kapitan Hetan, punika kang purun, hupsirnya saking nagri ing Betawi, prapta ing Kartasura.
  68. Gangsal atus prajurit Kumpeni, Kangjeng Sunan sampun karya waHyang, Raden Anrang Kusumawe, kinon ngembani iku, mapan dhateng Den Surapati, sinuruwaken nulya, lamun balik iku, purun dhumateng Jeng Sunan, kinen tangled aneng alun alun sami, ningali Kangjeng Suhunan.
  69. Neng sitinggil pepak pra Dipati, ingkang rayi Jeng Pangran ika, Puger kang aneng ngarsane, ingkang ngembani iku, mring Kumpeni Raden Sindurjeki, pan sampun samya prapta, ngalun alun iku, lajeng campuh ing ngayuda, langkung rame Tanana kasoran kalih, mapan samya sudira.
  70. Langkung watos Jeng Sunan kang galih, nulya aris denira ngandika, mring kang rayi Jeng Pangerane, Puger lah areningsun, tuwan ana si Surapati, menang wa katiwasan, nulya awot sampun, lengser saking ngarsa nata, Kangjeng Pangran wus mendha wong ireki, Rahaden Surapatya.
  71. Sawadyanya ka Pugerran sami, mapan mendha wongnya Surapatya, den Surapati duk anon, marang Jeng pangran iku, lawan Raden Nrang Kusumeki, kumpul lan wong KaPugerran, nulya campuh apanggih wadya Kumpeni, langkung pangedrelira.
  72. Lajeng peteng kukuse lang bedhil, mapan samya anusup sedaya, wus pejah bedhil unine, lajeng kuwel acampuh, Kapitan Tan sampun apanggih, lawan Kangjeng Pangeran, linarihan sampun, Kyai Plered kinarya, lajeng niba Kapitan Tan sampun mati, nenggih Kapitan Brisman.
  73. Surapati ingkang amejahi, patrem tepak wau kang kinarya, Welonda wus telas kabeh, sakarine lumayu, telas dening wong dasa sami, Raden Harya Sindurja, kang tatu kinukub, binekta mring loji samya, kawarnaha Jeng Suhunan animbali, mring kang menang ayuda.
  74. Ingkang rayi lan Rahaden patih, katiganya Raden Surapatya, wus prapta neng setinggile, ing ngarsanya sang prabu, ngusweng pada katiga sami, nata mesem ngandika, selamet sireku, kang padha menang ngayuda, adhi emas akurda ingsun tingali, Jeng Pangran aturira.
  75. Mapan amba dremi anglampahi, ajrih lamun boten yektosena, timbalan Kangjeng sang katong, sang nata ngandika rum, iya adhi si Surapati, ing mangko karsa ningwang, sun paringi juluk, Tumenggung Wiranagara, lan si Anrang Kusuma tulusa iki, momong marang Surapatya.
  76. Tur sandika Rahaden apatih, angandika malih Sri Nalendra, mring den Wiranagarane, sun paringi sireku, iya patang nagara iki, iku karyanen kutha, musuh Welandeku, Pasuruhan gembong ika, lawan Bangil Pemalang karyanen iki, bendha mungsuh Welanda.
  77. Wus ta padha mangkata tumuli, Cakraningrat kelawan Jangrana, sira kang dadi semangeng, kalih sandika sampun, wus uninga karsaning aji, samya lengser sing ngarsa, pan sampun misuwur, lamun Raden Nrang Kusuma, balik purun dhumateng Sri Narapati, momong Wiranegara.
  78. Tan winarna marga sampun prapti, Pasuruhan Dyah Wiranegara, lan Raden Nrang Kusumane, Cakraningrat wus wangsul, lan Jangrana pan sampun prapti, negara Kartasura, wus katur sang prabu, solahira aneng marga, Sri Nalendra lajeng akarya pepatih, Raden Harya Sindurja.
  79. Tata tita nenggih kang winarni, Kangjeng Sunan sampun besanan, lawan ingkang rayi mangko, Jeng Pangeran Puger iku, lawan putra Pangran Dipati, angsal Den Ayu Lembah, wus karsa Hyang Agung, datan tulus palakrama, dadya pisah mengkana pan sampun lami, Jeng Sunan nandhang grerah.
  80. Ingkang putra nulya den timbali, Kangjeng Pangran Dipatya wus prapta, byantara nira sang katong, ngandika sang aprabu, marma sira ingsun timbali, poma den eling nyawa, mring wewekas ingsun, iya ing sapungkuringwang, lamun sira arsa tulus dadi aji, amengku Tanah Jawa.
  81. Aja sira nglarakaken ati, pamanira si adhi ta poma, Puger iku wekas ingong, lan Cakraningrat iku, lan Jangrana poma den eling, yen sira tan ngestokena, kaya nora tulus, sira mengku Tanah Jawa, Kangjeng Pangran Dipati nuhun turneki, mugi kula sageda.
  82. Angestokken mring timbalan aji, ri sampunnya memulang Jeng Sunan, sangsaya sanget gerahe, wus karsanya Hyang Agung, Kangjeng Sunan prapta ing jangji, kondur mring Rahmatolah, pan sinare sampun, neng dagangira kang eHyang, ing Magiri kawarna Pangran Dipati, sampun jumeneng nata
  83. Kang peparab Kangjeng Sunan iki, Mangurat mas karsanya sukma, ngelirken ing sawelinge, ingkang rama swarginipun, ingkang paman Jeng Pangran iki, Puger gerah kang manah, lawan mahilipun, nenggih Pangran Cakraningrat, ing Madura cinidra garwanireki, ing resresmi Pakuwatya.
  84. Surabaya Jangrana puniki, mapan arsa pinalih lenggahnya, ing Semarang apadene, Suradimenggaleku, mapan arsa dipun mantuni, Patih Harya Sindurja, dadya sagung pratiwa nung anung sami, sowan mring ka Pugeran.
  85. Mapan sampun samya rembak neki, jeng Pangeran ngaturan lolosa, dhateng ing Semawis mangko, wus dadya rembagipun, Cakraningrat kang pamit dhingin, kalawan ki Jangrana, mapan nuhun mantuk, Mandura lan Surabaya, wonten karya Kangjeng Sunan teka gampil, wus karsanya Hyang Sukma.
  86. Anglilani nanging sampun lami, winaleran sirnaning kang mengsah, sagah punggawa kalihe, budhal sawadyanipun, lan rerepot tanana kari, sampun prapta Mandura, lan Surabayeku, anulya atur nuwala, mring jeng Pangran ngaturan lolosa nuli, wau dhateng Semarang.
  87. Dalu lolos Jeng Pangran nulya glis, garwa putra tan kantun sadaya, geger wong Kertasurane, Jeng Sunan langkung bendhu, mapan nulya kinen nututi, budhal wong Kartasura, kang dados pengayun, Pangran Ngabei kelawan Kangjeng Pangran Surya Mentaram tenapi, Pangran Harya Panular.
  88. Dadya datan wonten purun sami, anglancangi mring Pangeran ika, Ngabei jrih sedayane, wong Kartasura iku, lamun celak kendel puniki, tebih nulya lumampah, dadya eca iku, nulya kapethuk ika, lawan Pangran Cakraningrat Jangraneki, lan Suradimenggala.
  89. Lajeng tata baris anyegati, mring sagunge wong ing Kartasura, Jeng Pangran lajeng lampahe, kendel wong Kartapurun, lajeng samya atata baris, Pangran Ngabei ika, pan sampun angumpul, sawadya wong Pengabehan, lan Madura Surabaya ing Semawis, dadya gung barisira.
  90. Apan menggah wong ing Kertawani, samya mundur rembak tur uninga, lamun tiwas ing lampahe, Pangran Surya Mentaram, lawan Pangran Panular iki, ingkang ngirid undurnya, mapan sampun rawuh, nenggih negri Kartasura, katur nata Kangjeng Sunan kang winarni, lir sinipi bendunya.
  91. Sampun brongta wau kang tinuding, nindhihana mring wong Kartasura, lan Moncanegara kabeh, kerig wong Kartapurun, nulya nembang tengara aglis, budhal sing Kartasura, gantya kang winuwus, Kangjeng Pangran Puger ika, ingkang lagya aneng nagri ing Semawis, papak kang pra Dipatya.
  92. Kangjeng Pangran angandika aris, paran sira adhi Cakraningrat, prayogane laku kiye, Cakraningrat wot santun, abdi dalem sampun kadugi, methuk ing yudanira, wadya Kartapurun, atenapi Ki Jangrana, mapan samya aturnya mangko ugi, nging Suradimenggala.
  93. Gadhah atur inggih leres ugi, aturipun Pangran Cakraningrat, lawan kakang Jangranane, nanging upaminipun, tiyang babat punika singgih, mapan padhang ing ngarsa, ing wingking gurambul, Kangjeng Pangran emuting tyas, angandika mring Pangran Sampang iki, lawan ing Surabaya.
  94. Iya adhi bener aturneki, ingsun rasa Suradimenggala, becik aweh weruh mangko, marang betawi iku, si Welonda tetulung becik, ora mongsa wediya, sadaya jumurung, anulya ki Cakraningrat, kang ingutus lawan Dipati Semawis, sampun mancal bahita.
  95. Tan winarna marga sampun prapti, ing Betawi punggawa kalihnya, panggih Gurnadur Jendral mangko, nulya atanya arum, ingsun arsa tanen sayekti, Pangran Puger ku iya, kang aneng Mentaram, dhingin ran Sunan Ngalaga, pan wus akeh cacade dhingin mring Kumpeni, akeh mateni Welonda.
  96. Kapitan Tan dhingin kang mateni, iya iku numpes wong Welonda, Pangran Puger sabalane, kang ngentekaken iku, pan si Huntung wus kurang thithik, kecandhak marang Hentan, iku kang tetulung, duk meksih aneng Mentaram, pirang pirang Walonda kang padha mati, mapan iku wus tita.
  97. Lamun sengit marang wong Kumpeni, Pangran Puger marma sun tan arsa, Ki Cakrajaya saure, lan Suradimenggaleku, ing tyas ira kelangkung runtik, pan sugal saurira, mapan gustingsun, nadyana entekna Walonda, ing lakune prentahe kang raka dhingin, duk meksih neng Mentaram.
  98. Madeg aji mapan den lurugi, mring kang raka sagung wong Walonda, milu sudi karya mangko, nadyan ing lakon ingsun, iya prapta nagri Betawi, ingutus gustiningwang, anging maringi wruh, iya ingsun marang sira, araja kaget lamun gustingingsun mangkin, arsa madeg Nalendra.
  99. Mapan dhingin ingkang raka iki, mangku Jawa manggya gustiningwang, iya kang gumanti katong, Mangkurat Jawa iku, kendel dangu Gurnadur iki, lajeng samya bicara, lawan deleripun, anenggih rat panidiya, kalih welas wekasan Jendral ing aris, iya wus Cakrajaya.
  100. Tabeningsun aturena iki, mring Kangjeng Pangran lan kekirim ingwang, poma matura mangko, haya kaget ta iku, lamun ingsun kengkenan iki, iya edrel rolas, kang bakal lumaku, lan gawe prajurit kathah, bakal ngangkat olehnya jumeneng aji, Jeng Pangran Puger ika.
  101. Wus mangkata dhingin mring Semawis, edrel nuli nungkak lakonira, lawan kang prajurit kabeh, Cakrajaya pan sampun, nulya pamit kelawan iki, Ki Suradimenggala, wus mancal perahu, tan winarna sampun prapta, ing Semarang wus katur sasolah neki, tan lama praptanira.
  102. Edrel lawan kang pra Hupesir, lan prajurit sewu kathahira, anulya ingangkat mangko, Jeng Pangran Puger iku, pan jumeneng aneng Semawis, Jeng Sinuhun punika, Mengku Buwaneku, Senapati ing Ngalaga, Ngabdurahman Sayidin Panata Gami, kang mangku ing rat Jawa.
  103. Wus muphakat sagung ing wong Jawi, nulya rembag bedhah Kartasura, ingkang dados pengajenge, Jangrana Surengkewuh, nulya Cakraningrat nambungi, sagung wadya Mandura, kang dados pengayun, nulya Kyai Cakrajaya, lawan Kyai Suradimenggala ngirid, sagung Hupsir samya.
  104. Wus kapanggih lawan baris neki, Sumabrongta aneng Bayudanya, wadya Kartasura kabeh, dhadhal pan sampun larut, nulya katur marang sang aji, lamun kasoran yuda, nata langkung bendu, arsa nylirani yuda, Kangjeng Mangkurat Mas busana glis, kesaru praptanira.
  105. Mungsuh ageng dadya geger sami, wadya Kartasura nora kena, lamun tinata barise, ngrerab rebenireku, mapan samya lumajeng sami, ing sapurug priyongga, Kangjeng Sunan iku, mapan sampun tilar bala, nanging kantun kawan dasa wadya ngampil, lan Raden Sumabrongta.
  106. Ingkang mapan kalih sampun balik, Raden Sumabrongta sanget turnya, ngaturan lolos kimawon, pinten banggi ing besuk, lamun wonten pitilung Widi, Kangjeng Sunan semana, wusnurut turipun marang Raden Sumabrongta, lajeng lolos mangetan ing lampah neki, mring nagri Panaraga.
  107. Henengena kang lolos puniki, kawarnaha wadya Surabaya, Mandura lan Kumpenine, wus prapta Kartapurun, mapan kapanggih sepi, anulya Cakrajaya, utusan puniku, tur uning maring Semarang, lamun Kartasura wus kepanggih sepi, Jeng Sinuhun anulya.
  108. Budhal saking ing nagri Semawis, datan kantun lan sagarwa putra, Hedler tan tebih lan rajeng, datan winarna iku, sampun rawuh ing Kartawani, lajeng lumebet pura, jeng sinuhun sampun, jumeneng ing Kartasura, Hedler ingkang asagah amburu iki, mring Susuhunan Mangkurat.
  109. Lajeng budhal saking Kartawani, Hedler lawan sagung Hupsirnya, medal pasisir margane, datan winarna iku, wus utusan mring Panaragi, ngaturi Kangjeng Sunan, wus karsaning Hyang Agung, Kengjeng Sunan Mangkurat mas, teka gampil ngaturan pan sampun kenging, binekta marang Sabrang.
  110. Tata tita nagri Kartawani, mapan lulus jeng sinuhun ika, Mangku Buwana kang drebe, Mangkurat Jawa iku, Cakrajaya tulus kang patih, datan angalih nama, pan meksih puniku, Ki Dipati Cakrajaya, duk semana Tanah Jawi karta neki, Tanana dora cara.
  111. Pan wus lama jumeneng sang aji, lan wus sepuh wau wayahira, kondur mring Rahmatolahe, sinare Magari ku, ingkang putra Pangran Dipati, mapan sampun gumantya, nenggih namanipun, Kangjeng Suhunan Prabu ika, Cakrajaya datan lami nututi, mantuk mring Rahmatolah.
  112. Ing kang putra wau kang gumanti, nama Raden Dipati Danurja, Jeng Sunan kelangkung sihe, tanna selayanipun, barang karsanira sang aji, Rahaden Adipatya, Danurja puniku, mumpuni karsa nata, dadya tulus Tanah Jawa kretaneki, dhasar samya taruna. 

PUPUH XIV
S I N O M 

  1. Mengkana kang cinarita, Jeng Sunan prabu iki, mapan derman sugih putra, jalu kelawan pawestri, nanging ingkang winarni, para putra ingkang jalu, kang sepuh namanira, Pangran Riya ingkang rayi, Pangran Behi anulya Pangran Dipatya.
  2. Ari Pangran Mangkubumya, nulya Pangran Bintareki, nuli Pangran Sumayuda, wuragilira winarni, Pangran Kusumeki, nging sedaya timur, ingkang sampun diwasa, nging Pangeran Riya iki, lan kang rayi Pangeran Ngabehi ika.
  3. Sampun kersaning Hyang Sukma, Kengjeng Suhunan prabu iki, datan panjang yuswanira, kondur mring Rahmatolahi, dadya ingkang ngresahi, kreraton puniku, nenggih Pangeran Riya, nulya Raden Adipati, sampun sarembang lawan kang rat pinidya.
  4. Pangeran Riya ingapusan, binucal mring Sabrang iki, dadya lulus madeg nata, nenggih Pangran Dipati, mapan peparab neki, Kangjeng Suhunan puniku, nenggih Mangku Buwana, mapan wus diwasa iki, lan kang rayi sedaya sampun diwasa.
  5. Nanging wus karsaning Sukma, akathah karsanireki, nora kena ingaturan, dhumateng Raden Dipati, dadya selaya iki, kajuwetan aturipun, Den Dipati Danurja, Jeng Sunan bendu tan sipi, gya cinepeng Raden Dipati binucal.
  6. Anenggih dhumateng Sabrang, ingkang kinarya patih, Pangeran Nata Kusuma, mapan inggih datan lami, binucal Sabrang iki, nging atilar weling iku, Pangeran Nata Kusuma, maring Mangun Honeng puniki, lawan Mertapura kinen ngembanana.
  7. Den Mas Gerendi punika, mituhu punggawa kalih, Kangjeng Sunan kang winarni, mapan sampun karya patih, nenggih Raden Dipati, Pringgalaya namanipun, ing jero Sastrawiguna, dadya sagung pra Dipati, mHyang sentana ingkang tyas alit sadaya.
  8. Mengkana ingkang winarna, Ki Mangunhoneng puniki, lawan Kyai Martapura, nulya tepang Cina sami, ngangkat Den Mas Garendi, pan wus jinenengken ratu, Sunan Kuning kang nama, wus kathah kang bala nuli, nulya rembag anglurug mring Kartasura.
  9. Cina kang dados pengarsa, mangkana pinethuk jurit, Den Dipati Pringgalaya, wau ingkang anindhihi, sagung wong Kartawani, krerigan tanana kantun, mapan wus jeng ajenegan pan anging helet benawi, aparentah Den Dipati Pringgalaya.
  10. Bengawan kinen nasakha, anulya karya wus dadi, gung wadya kinen nyabranga, sadaya aja na kari, nging Mangunhoneng iki, lan Cina sarewangipun, eca kendel kewala, antawis angsal sapalih, wadya Kartasura ingkang sampun nyabrang.
  11. Ki Mangunhoneng anulya, sagung Cina den abani, lajeng anembang tengara, beri geng ingkang tinitir, suwara pating barekik, samya rempeg ajengipun, sampun karsaning sukma, wadya Kartasura sami, langkung gila aningali dhateng Cina.
  12. Pan sinareng tinempuh nulya, lajeng geger kuwur sami, Tanana purun lawana, mundur mapan den cegati, mring Den Pringgalayeki, dadya kathah ingkang nempuh, saking jrih marang Cina, nulya kinen natas aglis, ingkang sasak dadya wong ing Kartasura.
  13. Kathah pejah kentir toya, Cina lajeng lampah neki, Den Dipati Pringgalaya, nitih kuda den cemethi, nander pelajeng neki, wong ing Kartasura mawur, miwah putra sentana, samya ngrebut anak rabi, Sri Nalendra langkung kaget manahira.
  14. Ingkang Cina pan meh prapta, ing alun alun puniki, Mayor Hundur kang winarna, langkung kaget ing tyas neki, lajeng mepak Kumpeni, ing sawonten-wontenipun, naming satus punika kinarya ngawali jurit, anging meksa Cina golong pengamuknya.
  15. Kumpeni datan kuwawa, pan saking karoban tandhing, sedaya wong Kartasura, wus mawut tanan kari, Mayor Hundur anuli, lan Raden Pringgalayeku, angrebut mring sang nata, kalih welas jalan kaki, Sri Nalendra lajeng ingaturan lolos.
  16. Kelangkung dennya kasesa, kathah kang katilar iki, sagunge ingkang pusaka, nanging putra lan garweki, Cina wus ngepung sami, dadya miyos banon gugrug, kang jalan kaki rolas, saangsal-angsal ngawali, kang lumampah aneng wurine Nalendra.
  17. Sampun lepas lampahira, Sunan Kuning kang winarni, pan sampun lemebet pura, wus bedhah ing Kartawani, lajeng ngedhaton iki, jeng Sunan neng Kartapurun, ingkang Cina sedaya, pan lajeng ngenggeni loji, Mertapura ngenggeni ing Pringgalayan.
  18. Mangunhoneng neng jro pura, tunggil lawan sang aji, pirang pirang ingkang brona, tenapi para selir, miwah parekan sami, ingkang kantun lan sang prabu, dadya katungkul samya, kasukan Jeng Sunan Kuning, lawan Cina Mangunhoneng Mertapura.
  19. Kawarnaha wong Kartasura, kang samya lumayu ngungsi, sagung kang putra sentana, mapan rebut paran sami, ana kang ngungsi ardi, nging
    Jeng Pangran Behi iku, angungsi mring Semarang, kalawan kang rayi kalih, Kangjeng Pangran Mangkubimi Sumayuda.
  20. Kangjeng Sunan kang winarna, neng Surabaya gen ngungsi, Mayor Hundur kang winarna, utusan marang Betawi, nedha bantu Kumpeni, Jendral ambantoni sampun, gangsal atus Welanda, wus prapta ing Surwesthi, kang sentana punggawa kang samya prapta.
  21. Nusul dhumateng Jeng Sunan, wus pepak wong Kartawani, Mayor lawan Pringgalaya, Kangjeng Sunan den aturi, kondur mring Kartawani, lajeng nembang tengareku, budhal sing Surabaya, mayor kang dadya pangarsi lawan para Hupesir sa prajuritnya.
  22. Datan winarna ing marga, Kartasura sampun prapti, lajeng kaget bala Cina, katungkul amupu sami, miwah Martapureki, Mangunhoneng langkung kuwur, atenapi Jjeng Sunan, Kuning lajeng lolos nuli, Martapura Manguhoneng rebut paran.
  23. Kang Cina pan sampun telas, pinatenan mring Welonda, Sunan Kuning kang winarna, sampun karsaning Hyang Widi, binujuk teka gampil, mring Welonda kenging sampun, binekta dhateng sabrang, semana ing Tanah Jawi, lajeng risak kawarna ing Kartasura.
  24. Jeng Sunan Mangkubuwana, mapan samya den parabi, Sunan Kombul mring wong kathah, mengkana nuju nimbali, kang raka Pangran Behi, lawan kang rayi sedarum, wus pepak munggeng ngarsa, pan sampun samya tinari kardi, Sokawati kanggenan mring Martapura.
  25. Kelangkung ageng barisnya, sapa kang kaduga iki, ngrebut banjur den prentaha, umatur Pangran Ngabehi, kados tan wonten malih, tyanipun adhi puniku, Mangkubumi punika, Kangjeng Sunan ngandika ris, paran sira dhimas Mangkubumi ika.
  26. Apa ta sira kaduga, angrebut ing Sokawati, Kangjeng Pangran aturira, yen wonten karsa sang aji, sandika anglampahi, nanging pangestu pukulun, Sri Nalendra angandika, iya adhi ingsun idini, muga sira adhimas oleha karya.
  27. Nulya ngabekti Jeng Pangran, wus lengser saking ngarsi, sedaya putra sentana, mapan kondur sampun sami, Jeng Pangran Mangkubumi, mapan lajeng mangkat sampun, dhumateng Sokawati, kelawan wadyaneki, tan winarna marga Sokawati prapta.
  28. Lajeng pinethuk ing yuda, langkung ramening ngajurid, sampun karsaning Hyang Sukma, Ki Martapura puniki, wentisira kababit, marang Kalatana iku, gennya nyumed priyongga, mapan lajeng lampah neki, wus karebut Sokawati sedaya.
  29. Dhumateng Kangjeng Pangeran, Mangkubumi kandor nuli, wau dhateng Kartasura, lajeng sohan mring sang aji, katur sasolah neki, jeng Sunan ngandika arum, ya adhi sun tarima tulusa sira duweni, Sokawati adhi sira kang parentah.
  30. Mengkana pan sampun lama, Hedler maring Kartawani, ginubel mring Pringgalaya, kinen mundhut Sokawati, Hedler mapan nuruti, Sokawati wus pinundhut, dhumateng Kangjeng Pangran, nanging sewu ingkang meksih, Kangjeng Pangran kalangkung dennya lenggana.
  31. Nanging Hedler kedah meksa, Kangjeng Sunan anjurungi, mring kajenge Hedler ika, dadya Pangran Mangkubumi, langkung gerah ing galih, dalu nulya lolos sampun, lawan sagarwa putra, dhumateng ing Sokawati, Kangjeng Sunan anreka dhateng kang raka.
  32. Kangjeng Pangran punika, Ngabehi ingkang ngajani, nulya cinepeng kang raka, binucal ing Sabrang iki, dadya sentana sami, langkung giris manahipun, dadya lolos sedaya, tan ana kantun sawiji, lawan Raden Suryakusuma pan kesah.
  33. Langkung bendru Tanah Jawa, sagunging santana sami, wonten nunggil mring kang raka, Kangjeng Pangran Mangkubumi, wonten mawat pribadi, dhumateng ing gunung Kidul, nanging cinedhak kewala, langkung risak Tanah Jawi, duk jenenge Jeng Sunan Kombul punika.
  34. Pan lama denira yuda, Hyang uyung ing Tanah Jawi, Kumpeni pan kathah pejah, mengsah Pangran Mangkubumi, dadya tinulung iki, Gurnadur utusan sampun, pinilih Tanah Jawa, Jeng Sunan narima iki, Kangjeng Pangran Mangkubumi wus narima.
  35. Dadya kekalih punika, Tanah Jawa kraton neki, Tanah Pajang lan Mentaram, Kangjeng Pangran Mangkubumi, ingkang aneng Mentawis, ing Ngayogya nagrinipun, anenggih jejuluknya, Kangjeng Pangran Mangkubumi, Kangjeng Sultan Mangku-buwana katiga.
  36. Ing Kartasura winarna, mapan iya sampun ngalih, kedhaton winestan Sala, Jeng Sunan Kombul winarni, seda mapan wus lami, sinare nglangkunan iku, ingkang putra gumantya, Kangjeng Pangran Dipati, ajejuluk Jeng Sunan Mangkubuwana.
  37. Anenggih kaping sekawan, Pangran Bintara kang winarni, ngapusan lajeng binucal, dhumateng ing Sabrang nuli, nging Surya Kusumeki, langkung prakosa prangipun, mapan wus salin nama, Kangjeng Pangran Mengkunagri, pan tinulung mring Jeng Sunan Surakarta.
  38. Mengakana sampun waluya, ing Tanah Jawa puniki, kawarnaha ing Ngayogya, Kangjeng Sultan kang ngrenggani, pan dreman sugih siwi, putra putri mapan iku, nging kang putra kewala, punika ingkang winarni, namanira Kangjeng Pangran Ngabiha.
  39. Nulya jeng Pangran ika, Dipati arineki, Pangran Demang aranira, nulya Pangran Dipasanteki, mapan arine malih, Pangran Natanusumaku, lan Pangran Sumayuda, PangranHadiwijayeki, nulya Pangran Harya Panular arisnya.
  40. Pangran Mangku Kusuma, Pangran Adi Kusumeki, nuli Pangran Dipasana, Pangran Danu Paya nuli, Pangran Balitar iki, Pangran Sontanusumeku, Pangran Dipati Jaya, pepatihira sang aji, Raden Yudanegara nagri Toya Mas.
  41. Pinundhut kanarya patya, ingalih namanireki, Raden Dipati Danurja, pengulu Pekih Ibrahim, katiga nunggal kapti, ratu patih lan pengulu, marma nagri Ngayogya, kelangkung arjanireki, Patih Jero nenggih Kyai Sindurja.
  42. Wedana Moncanegara, Rahaden Rongga puniki, anenggih Prawiradirja, kelangkung keringan neki, mring praja kanan kering, anenggih ingkang winuwus, Kangjeng Pangran Dipatya, kang putra dewasa sami, ingkang sepuh anenggih pinaring nama.
  43. Wau dhumateng kang EHyang, Kangjeng Pangran Mangkubumi, nulya Pangran Panengah, Pangran Martasona nuli, Pangran Pamot kang rayi, Pangran Pringgalaya, iku nulya Pangran Riyomenggala, nulya Pangran Singasari, kang waruju nama Pangran Anem ika.
  44. Dene ingkang kinasihan, dhumateng kang EHyang iki, nanging Pangran Pangkubumya, langkung kreta Ngayogyeki,Kangjeng Sultan winarni, pan dumugi yuswanipun, menangi buyut ika, Kangjeng Pangran Mangkubumi, drebe putra jalu sareng babarira.
  45. Ing tahun Ehe punika, wulan Mukharam nujoni, tanggal ping wolu kang dina, Jemungah Wage puniki, Alip ingkang lumaris,Kulawu mapan anuju, wektu sahur babarnya, Jeng Sultan ngaturan uning, langkung suka kang buyut pinundhut nulya.
  46. Kangjeng ibu ingkang bekta, prapta ngarsanya sang aji, pinarak neng Prabayeksa, pan lajeng ngiling ngilingi,  Jang Sultan ngandika ris, bok ratu buyutireku, besuk wruhanira, wus karsaning Hyang Widi, mapan pinasthi iya kinarya lampahan.
  47. Pan iku luwih lan ingwang, rusake Welonda benjing, wekasan walahu alam, marma bok ratu den becik, momong buyutireki, pan mituhu Kangjeng ratu, marma tan kenging pisah lan kang wayah buyut iki, pan meningi tigang tahun ingkang yusnya.
  48. Kondurnya mring Rahmatolah, Jeng Sultan Mangkubuwaneki, anenggih kang kaping tiga, nulya kang putra gumanti, Kangjeng Pangran Dipati, jemuneng Sultan puniku, nenggih Mangku-buwana, kaping sekawan puniki, ingkang putra Pangran Mangkubumi nulya.
  49. Jumeneng Pangran Diaptya, Pangran Pringgalaya nuli, pan ingelihan namanira, Pangran Mangkudiningrati, Pangran Anem pinaring, nama Mangkubumi iki, dadya lurahing putra, mapan ya iku kekasih, kang sentana kalih lelurahnya.
  50. Kangjeng Pangran Ngabehi ika, lan Pangran Natanusumeki, Kangjeng Ratu Geng winarni, pan asring selaya neki, lan kang putra pribadi, dadya mutung adhudhukuh, babat kang ara ara, mapan lajeng den dalemi, tebihira saking nagri Ngayogya.
  51. Mapan lampahan sa ejam, mengakana pan sampun dadi, winestan Tagelreja, kang wayah buyut tan kari, Kangjeng ratu winarni, pan tetanen remenipun, sinambi lan ngibadah, kinarya namur puniki, lampahira gen brongta marang Hyang Sukma.
  52. Kang buyut tan kenging pisah, sinambi winulang iki, langkung kerta Tegalreja, mapan kabeh tiyang prapti, samya angungsi tedhi, ingkang santri ngungsi ngelmu, langkung rame ngibadah, punapa dene wong tani, henengena kawarnaha ing Ngayogya.
  53. Raden Dipati Danuja, lawan ki Pangulu iki, Pekih Ibrahi, punika, lan Kyai Sindurjeki, Raden pan sami, Prawiradirja puniku, mantuk mring Rahmatolah, taruntunan datan lami, lan Jeng Sultan dadya sepi ing Ngayogya.
  54. Kangjeng Sultan nulya karya, pepatih wayah ireki, Raden Dipati Danurja, Tumenggung Mertanegari, jinunjung nama neki, Raden Dipati punika nunggak semi Danurja, Raden Rongga kang gentosi, ingkang wayah pan inggih kados kang EHyang.
  55. Anama Prawiradirja, Ki Sindurja kang gentosi, Raden Tumenggung ika, Sumadiningrat kang siwi, Sindurja nora dadi, nanging meksih namanipun, Ki Pangulu punika, anenggih ingakng gentosi, lurah Surata nenggih namanira.
  56. Muhamat Sapingi ika, punggawa tiga pan sami, kemantu mring Sri Nalendra, Raden Sumadiningrat iki, ratu bendara nenggih, Raden Dipati puniku, ratu angger kang nama, Raden Rongga pan pinaring, kang weruju Kangjeng Ratu Naduretna.
  57. Katiga samya nemira, dene karsanya sang aji, pan langkung saking kang rama, tenapi punggawa katri, maksiyat carup sami, kalawan agaminipun, Ki Pangulu mangkana, kabeh wong Ngayogya sami, ageng alit awis ingkang lampah nyata.
  58. Jeng Ratu Ageng winarna, langkung susah ingkang galih, asung peling tan ginega, mring kang putra wayah sami, dadya angles sireki, dhasar wancine wus sepuh, jeng ratu ingkang driya, kondur mring Rahmatulohi, Tegalarja kang wayah buyut gumantya.
  59. Kangjeng Pangran Dipatya, pan katiga putraneki, kang sampun samya diwasa, Pangran Diponegareki, Pangran Hadinegari, Pangran Suryabrongta iku, kang mengku Tegalarja, gentosi kang eHyang suwargi, Kangjeng Pangeran Dipanegara.
  60. Nanging wus karsaning Sukma, Pangran Dipanegara ki, kedah momor ingkang EHyang, buyut mapan karsaneki, remen agami, dadya selaya iku, lan Kang EHyang Jeng Sultan, dadya awis sohanneki, nging Garebeg punika kang pesthi ana.
  61. Seprandene kedah meksa, Walonda saha geng alit, saking jrih dhateng kang EHyang, tenapi dhateng sudarmi, nanging kang tyas pribadi, ing agama remenipun, mengkana Tegalarja, langkung duka kang Hyang swargi, kang ngibadah tenapi kathah ing tiyang.
  62. Miwah ingkang wewangunan, sedaya mapan wus salin, Kangjeng Pangran namanira, lamun alelana iki, nenggih Syeh Ngabdul Rakim, kelamun aneng praja gung, Pangran Dipanegara, dadya anama kalih, ingkang yuswa sampun kalih dasa warsa.
  63. Nanging pekaremannya, ingkang den lampahi, mengkana esthining driya, ing siHyang kelawan latri, sepirane dunyeki, dadya karem ingkang, marang purbaning Sukma, nanging sipat ngaral meksih, asring kenging kagodha dhateng wanodya.
  64. Yen kala enget tyasira, marang wekasan dumadi, dadya eca alelana, anjajah sakeh ing Mesjid, mapan tunggil lan santri, kang kathah kathah puniku, langkung amati raga, angagem kang sarwa langip, milanira awis jalma kang uninga.
  65. Lamun iku kawuningan, dhumateng guruning santri, Syeh Dulrakim nulya kesah, nanging ingkang den karemi, tunggil lan santri alit, lan kang samya nisthanipun, anging pondhok punika, marmanipun ngalih ngalih, lamun bosen pesantren ngalih mring wona.
  66. Gunung jurang parang guwa, trekadhang urut pasisir, kelamun wulan Ramelan, ngujalat guwa ingkang sepi, mengkana kang winarni, aneng suka mal panuju, Syeh Ngabdul Rakim ika, linggih neng jro guwa iki, lingsir dalu cobaning Hyang nulya prapta.
  67. Kelangkung awarna warna, coba ingkang andhatengi, Syeh Ngabdul Rakim semana, wus tan drebe tingal kalih, nanging marang Hyang Widi, wus musna coba sedarum, nulya ana kang prapta, jumeneng ngarsanireki, kang wong priya cahyanya sawang purnama.
  68. Aweta Sang Jati Sukma, sayektine Sunan Kali, Seh Ngabdul Rakim semana, cengeng denira ningali, nulya ngandika aris, eh Ngabdul Rakim sireku, wus pinasthi Hyang Sukma, lamun sira iku benjing, dadya ratu iring iring nulya musna.
  69. Nulya musna sang pandhita, pupungun Seh Ngabdul Rakim, kelangkung gegetunira, dene tan ngantos ngabekti, enjing nulya lumaris, lampahnya pan jujur gunung, tan ngetang pringgabaya, salira wun tan katolih, kang kahesthi amung sih ira Hyang Sukma.
  70. Nusup nusup lampahira, mudhun jurang minggah ardi, Tanana ingkang sinedya, langkung liwung ing tyas neki, lamun sayah lumaris, sare sa gen enggenipun, mangkana sampun prapta, ing bengkung Seh Ngabdul Rakim, lajeng kendel ngantos angsal pitung dina.
  71. Seh Ngabdulrakhin wus tedhak, dhumateng Mesjid Magiri,  pan arsa salat Jumungah, mapan nuju samya prapti, sagung kang jurukunci, pan arsa salat sedarum, kagyat samya tumingal, tan pandung mring gustineki, pan kumrubut samya salam sedaya.
  72. Sabakdanira Jumungah, sagung ingkang juru kunci, mapan lajeng samya kurmat, ing sa gadhah gadhah neki, dadya nyare sawengi, ing Mesjid jimatan iku, enjing anulya mangkat, Seh Ngabdurakhim lumaris, turut lepen ika lajeng minggah arga.
  73. Prapta ing guwa seluman, lajeng anyare sawengi, enjing anulya lumampah, nut tirah tirah inga ngardi, mengkana sampun prapti, Seh Ngabdurakhim puniku, guwa Sigala gala, anulya dipun lebeti, kalih dalu nyare neng Sigala gala.
  74. Enjang anulya lumampah, lajeng anede kang wukir, Guwa Langse kang sinedya, Dirgama wus tan kaesthi, mengkana Sampun prapti, Guwa Langse lampahipun, Seh Ngabdulrakhim nulya, neng ngriku amati ragi, awetara neng guwa satengah condra.
  75. Angeningaken kang tingal, wus sirna sagung kaeksi, Seh Ngabdulrakhim semana, nging kantun rumekseng urip, urip rumekseng dhiri, dhiri wangsul urip sampun, kang urip kaya kaya, sampun tan kena winuning, kawarnaha ingkang ngadhaton Samodra.
  76. Ratu Kidul sampun prapta, neng ngarsa Seh Ngabdulrakhim, mapan pandhang jroning guwa, nging jeng ratu wus udani, lamun Seh Ngabdulrakhim, lagya suwung ciptanipun, datan kenging ginodha, dadya umatur ubanggi, lamun benjang prapteng mongsa badhe prapta.
  77. Nanging Seh Ngabdulrakhim, miharsa datan ningali, Ratu Kidul sampun musna, mengkana Seh Ngabdulrakhim, wus ucul tingal neki, mantuk bongsariyahipun, enjing nulya tumedhak, dhumateng Parang Taritis, lajeng sira mahanare Parang Kusuma.
  78. Pitekur sendhehan sela, layap layap miharseki, suwara mapan mengkana, eh ya ta Seh Ngabdulrakhim, ngaliya aran neki, Ngabdul Khamit ta sireku, lan maneh ingsun warah, kurang telung tahun iki, ing bubrahe iya neraga Ngayogya.
  79. Mapan wus karsaning Sukma, wiwit bubrah Tanah Jawi, iya kurang telung warsa, lawan sara iku benjing, mapan iya wus pinasthi, dadi lelakon ing besuk, ingsun aweh prethanda, marang sira Ngabdul Khamit, Panah Sarutama iki sira goha.
  80. Lan maneh wewekas ing wang, marang sira Ngabdul Khamit, lan poma sira den yitna, lamun luput iku benjing, ramanira tan dadi, nanging ta wewekas ingsun, Ngbadul Khamit maring sira, ya gelem sira kinardi, ya Pangeran Dipati marang Welonda.
  81. Mapan wus pesthi duraka, nanging ta ramanireki, Ngabdul Khamit jaganana, olehnya jumeneng aji, tan ana malih malih, nanging sira srananipun, mapan iku tan dawa, nanging kinarya leluri, Ngabdulrakhim wus poma sira muliya.
  82. Byar wungu padhang tingalnya, tan ana jalma kang angling, lajeng ningali gegana, wonten cumlorot lir thathit, dhawah ngarsa nireki, tumanceb ing sela iku, dhawah ngarsa nireki, nenggih ki Sarutama, mapan wus pinundhut nuli, byar rahina Seh Ngabdul Khamit lumampah.
  83. Kinandhut ki Sarutama, pan lajeng urut kikisik, kendel aneng ing sawangan, sakedhap nulya lumaris, prapta Nglipura iki, ing sela gilang puniku, nyare sedalu nulya, enjing pan lajeng lumaris, prapta guwa Secang kendel Jeng Pangeran.
  84. Anyare sedalu ika, enjing pan lajeng lumaris, kondur marang Tegalarja, mengkana pan sampun prapti, lajeng den busanani, Ki Sarutama puniku, rineka cundrik ika, henengena ingkang winarni, ing Ngayogya langkung khathah kang bicara.
  85. Hoprup mapan salin nama, Minister ing namaneki, Hegler namaning Welonda, lawan lenggah jajar sami, lan Kangjeng Sultan iki, lawan mawi songsong iku, pan iku datan lama, nulya Gurnadur Ngejawi, nulya Jendral Dhandhles namanira.
  86. Sampun prapta Surakarta, yun lajeng mring Ngayojeki, Kangjeng Sultan datan arsa, sabab dereng wonten iki, adat kang dhingin dhingin, Jendral Ngejawi puniku, senadyan ngejawiha, pananging kendel Semawis, setun tebih mapan kendel Salatiga.
  87. Nanging Jendral kedah meksa, genira ayun udani, wekasan dadya selaya, sagung wong Ngayogya sami, kinen busana jurit, sampun sumekta sedarum, Den Dipati Danurja, lan Raden tenapi, pra punggawa kang agung agung sedaya.
  88. Kang Jawi dherek sedaya, dhumaten Raden Dipati, mapan kinen mangsulena, lampahe Jendral puniki, Kelathen sampun prapti, tan adangu Jendral rawuh, umiyat wong Ngayogya, amepeti lurung sami, dadya kewran Jendral pan kirang sumekta.
  89. Lajeng lumebet kewala, mring loji Jendral puniki, Raden Dipati Danurja, lan Raden Rongga tenapi, sagung kang pra Dipati, tumut malebet sedarum, lajeng samya tabeyan, kalawan Jendral nuli, abicara Jendral dados manahira.
  90. Pan lajeng wangsul kewala, mantuk dhumateng Semawis, mengkana lama lama, saya kathah bicareki, nanging Raden Rongga iki, ingsah tansah dados catur, mengkana tumpa tumpa, Den Rongga ingkang prekawis, mapan aSring den undang dhateng Semarang.
  91. Den Rongga Prawiradirja, nanging wus prayitna galih, ingkang tyas pan wus uninga, lamun dipun pengarahi, dhumateng ing Kumpeni, dadya tan pegat puniku, langkung prayitneng baya, mengkana mapan wus lami, Jendral meksa ayun uninga Ngayogya.
  92. Wus dadya ingkang bicara, mengkana ingkang winarni, Kangjeng Pangeran Dipatya, ingkang putra den timbali, Pangeran Dipanegari, sampun prapta ngarsanipun, Kangjeng Pangeran Dipatya, mapan angandika aris, lah ta kulup payo padha andum karya.
  93. Wong ing Kadipaten ika, kang padha dadi prajurit, kabeh iku sira rehna, pan sewu cacahe iki, dene ingkang ngiring mami, tumbak kencengireki, mongsa bodhowa siseku, pan ingsun kang bicara, dene ingkang ngiring mami, nging kariya ngampil lan Suranata.
  94. Kelawan Trunaasmara, ponakawan gamel iki, ingkang cekel priyongga, lawan adhinira kalih, dadya kanthinireki, sandika Pangran turipun, anulya tinimbalan, ingkang Wedana prajurit, namanira Rahaden Wiryapuspita.
  95. Lawan Den Jayaminarsa, wus pinaringaken iki, mring Pangran Dipanegara, mengkana pan datan lami, lan Jendral praptaneki, Kangjeng Pangran Dipatyeku, amethuk mring Kalasan, dene ingkang jaga Westhi, ingkang putra Pangeran Dipanegara.
  96. Lawan kang rayi kalihnya, Pangran Hadinegareki, lan Pangeran Suryabrongta, kelawan Wedana kalih, ingkang dados pengarsi, mengkana sampun kepethuk, lan Jendral neng Kalasan, Kangjeng Pangeran Dipati, mapan lenggah sakedhap anulya mangkat.
  97. Kawarnaha Kangjeng Sultan, kang methukne Gawok iki, mengkana pan sampun panggya, lan Jendral Dandeles nunuli, lenggah sakedhap iki, anulya bundhalan kondur, dhateng nagri Ngayogya, lan Jendral pan sampun prapti, mapan kathah bicara kang nora dadya.
  98. Duk semana ing Ngayogya, mapan lagya mempeng neki, sagung kang putra sentana, lawan kang para Dipati, mengkana Jendral iki, mapan menggah kajengipun, kang prajurit sedaya, kalebet moncanegari, ing Ngayogya sedasa ewu pansamya.
  99. Sawangnya lagya gumbira, kejawi pangrembeneki, anging Jendral ing tyasira, kang dinugi bengkalahi, Rahaden Rongga iki, Prawiradirja Madiyun, dadya mantuk kewala, akarya karenah malih, Raden Rongga kang ingangkah kengingira.
  100. Kangjeng Sultan kang winarna, Rahaden Rongga puniki, pan kalilan mantuk ika, lan sagung mocanegari, kawarna sampun prapti, Rahaden Rongga Madiyun, sampun karsaning sukma, Jeng Ratu Maduretneki, babar lajeng seda konduran punika.
  101. Sinare ing Giripurna, Rahaden Rongga puniki, tumut aneng pakuburan, rahina wengi anangis, mapan ngantos alami, saya wuwuh driyanipun, mengkana ing tyasira, angur melu ngemasi, datan saged yen teksih kantun neng denya.
  102. Dadya dilalah karsanya, akeh luput den andhemi, mengkana ingkang winarna, Jendral mapan sampun dadi, rembag lan den Dipati, nulya katir suratipun, dhumateng Sri Nalendra, anuhun Den Rongga iki, pan ingundang ing Jendral dhateng Semarang.
  103. Dilalah karsaning sukma, Kangjeng Sultan teka gampil, pan iku kang dadya marga, rusake Ngayogya iki, Den Rongga den timabali, wus sohan sabalanipun, pan sewu winetara, nanging Den Rongga tyas neki, nanging meksih asmara dhateng kang swarga. 

PUPUH XV
ASMARADANA 

  1. Mapan lajeng dhawuhi, den Rongga Prawiradirja, kalamun ing ngundang mangko mring Jendral dhateng Semarang, mengkana ing tyasira, ingkang gumantung ing kalbu, ngajeng ratu Maduretna.
  2. Mengkana esthining galih, den Rongga Pawiradirja, yen ingsun nuruta bae, lumaku marang Semarang, iya lamun palestra, kalamun tan mati ing sun, dadya andedawa brota.
  3. Baya ngur mulih amami, aluru dedalan apa, saprandene awakingong, neng dunya wus neba bisa, iki dalan utama, sun anusul Kanjeng ratu mengkana ing dalu nulya.
  4. Kang wadya wus den dhawuhi, manuk mring Madiyun nulya, budhal dalu denya bolos, kalawan sawa dayanira, den Dipati Danurja, wus ngaturi priksa iku, dhumateng Srinaranata.
  5. Miwah dhumateng ing loji, mring minister wus sung wikan, nulya karya surat age, kinintukken marang jenderal ingkang aneng Semarang, Kanjeng Sultan kang winuwus, sakelangkung dukanira.
  6. Ingkang tinuding nututi, wedana jero punika, Raden Purwadipurane, lan Pangran Dipakusuma, punika ingkang jaba, lan Raden Pringgalayeku, nging cinendhak kang carita.
  7. Rahaden Rongga puniki, pan sampun kesambut yuda, ingkang ngolani kancane, Adipati Kephadangan, Raden Sumanegara, ingkang layon sampun katur, dhumateng Srinaranata.
  8. Kawarna Jendral Semawis, mapan sampun aputusan, bantu mring Mentaram mangko, mengkana pan samupun prapta, nanging tan angsal karya, Raden Rongga wus kapupu, nulya Pangran Natanusuma.
  9. Ingkang tinerka ngajani, tinedha sampun binekta, dhumateng Betawi mangko, saical lare den Rongga, nenggih nagri Ngayogya, wus tan ana banthengipun, Jendral dugeken tyasira.
  10. Anulya dhateng Mentawis, ambekta sawadya kuswa, Jeng Sultan tan methuk mangko, langkung ayuda ing nala, mengkana sampun prapta, Jendral ing Ngayogya iku lajeng mring loji kewala.
  11. Sampun karsaning Hyang Widi, Jeng Sultan ayuda karsanya, kang putra sentana kabeh, atenapi ingkang wadya, mapan sampun sumenta lamun kinarsa apupuh, ing tyas sampun kaduga.
  12. Nanging wus karsa Jendral Daendels abicara, lan Raden Adipatya Danurja ngaturan iku, Kanjeng Sultan alebet.
  13. Inggih dhumateng ing Ngloji, kepanggih alawan Jendral jeng Sultan tan arsa mangko, dadya langkung ayudanya, mester enggal lan wa bram, mengkana wekasanipun, Jeng Sultan wakil kewala
  14. Miter kalih atureneki, katiga Raden Dipatya, kalamun wonten kajenge, Jendral punapa wus lila, Kanjeng Sultan ngandika, iya mapan lila ingsun, marang sit hole Dipatya.
  15. Mengkana Pangran Dipati, wus ing ngiden mring kang rama, kinen mangggihi jendra le lan wus tilas welingira, nulya lengser sing dhasar, lawan mister kalihipun, mHyang sagung putra sentana.
  16. Tenapi kang pradipati, lawan prajurit sedaya, sampun prapta ngloji mangko, nulya panggih lawan Jendral, Kanjeng Pangran Dipatya, anulya ing ngakat sampun jumeneng sang raja putra.
  17. Nalendra parentah iki, mring sagunge wong Ngayogya, dadya Kangjeng Sultan mangko, mapan kendel amegawan, nanging momong kewala, dhumateng kang putra iku, wus rampung ingkang bicara.
  18. Kanjeng raja kondura glis lajeng sowan mring kang rama, wus katur sanes karane enjangira Jendral nulya, dhumateng ing kerajan, mapan lajeng pamit mantuk, enjingira nulya budhal.
  19. Jenderal Daendels mring Betawi, datan lami kintun bintang, dhumateng jeng raja mangko, pan sinami agengira, lan bintange priyongga, Jendral Dhandels puniku, nanging kantun mawi sela.
  20. Pan mudhel pratondhaneki, saking ing raja Welanda, datan lami gantos mangke, Jendral Dhandeles punika, Jendral Janseng punika, kawarnaha ing Mentarum, laminya jumeneng ika.
  21. Kanjeng Raja Ngayogya di, Kanjeng Sultan kang winarna, mapan kenging pabanguse, marang ingkang gadhah karsa, ingkang putra Priyongga, Pangran Mangkudiningratku, lan Pangran Jayakusuma.
  22. Pangran Sontawijaneki, Jeng Sultan Mindhak sekawan, putra kang diwasa mangko, kang sepuh Pangran Natabaya, anuli arinira, Pangran Slarong puniku, kuli Pangran Sontawijaya.
  23. Pangran Jayakusumeki, punika ingkang taruna, dadya ewa ing manahe, Kanjeng Sultan mring kang putra, Kanjeng raja Nalendra, pan kenging pambangusipun, dhumateng kang putra tiga.
  24. Pangran Mangkudiningrati, punika kang gadhah karsa, nuhun mring kang rata mangko, jumeneng Pangran Dipatya, ingkang rayi kalihnya, Pangran Jayakusumeku, lan Pangran Sontawijaya.
  25. Punika ingkang jagani, ing lebet garwa kalihnya, mapan ingkang mothahake, Kanjeng ratu mas punika, lawan ratu kencana, marma Kanjeng Sultan iku, langkung emeng ingkang driya.
  26. Enengena Ngayogya ki, kang lagya samya kengengan ing Betawi winiraos Jendral Janseng pan tamuhan anenggih kang prang muka, Jendral Ingris wastanipun, Rafflesepe kang bala.
  27. Jendral Janseng atur tulis, marang Kanjeng raja putra, Nalendra nuhun bantune, mapan lajeng binantonan anenggih kang lumampah, mapan Rahaden Tumenggung, Danukusuma kalawan.
  28. Den Menggung Danunegari, Den Menggung Wiryakusuma, dene ingkang lebet mangke, Rahaden Riya Sindurja, lan Raden Ranawijaya, mapan kang sal kang Tumenggung, sewu cacahe kang bala.
  29. Mapan dereng ngantos prapti, Betawi pan sampun bedhah, lajeng baris srandhole, sagung kang wadya Ngayogya, neng gembola Surakarta, pan lestari kawonipun, Welandi Jendral Binucal.
  30. Janseng ingkang angrenggani, Betawi Jendral Botemas, Raffles ingkang jujuluke, mengkana ingkang winarna, nenggih nagri Ngayogya, Kanjeng Sultan Geng tyasipun, dene Welonda wus sirna.
  31. Mapan sampun salin Inggris, pan semana rajeng Sultan, lajeng arsa dhatengake, ingkang dadya deleng ing tyas, mengkana sampun rembag,  kelawan putra katelu, sekawan kang mantu nata.
  32. Lawan ingkang ipe kalih, mapan punika sadaya, kang samya panas manahe, dhumateng Raden Dipatya, kang mantu namanira, den Sumadiningrat, iku ipe Rana Prawiranata.
  33. Prawiradiwirya iki, semana Raoden Dipatya, mapan tinimbalan mengko, sengadinira pinirsa, Inggris ing kabarira pan sampun prapta kedhatun, cinepeng Raden Dipatya.
  34. Mapan lajeng den sedani, atenapi lan kang rama, Raden Danukusumane, mengkana ingkang winarna, Kanjeng raja Nalendra, mapan sampun tanpa bayu, dadya angles ingkang driya.
  35. Sagunging nglawang kinunci, wadya krajan sedayanya, baris banjur andhap manko, lajeng kinen nimbalana, dhumateng ingkang putra, Pangran Dipanegareku, dhumateng ing Tegalarja.
  36. Kawarna Tegalarjeki, Pangeran Dipanagara, mapan tan amirsa watos, kalamun nagri Ngayogya, nenggih wetan punika, jinawil kang mapan iku, nenggih Pangran Natabaya.
  37. Kelangkung kaget kang galih, lan tos dhateng kang rama, KLanjeng Pangran nulya kinon, angambili kang turongga, sampun mapan anulya, tinitih anander iku, datan mawi bekta bala.
  38. Nanging lan gamel satunggil, neng marga kapethuk nulya, lawan kang utusan mangko, ingkang rama Kanjeng raja, tan pantara wus prapta, ing banjar andhap puniku, Pangeran Dipanagara.
  39. Kepanggih sadaya sami, ingkang wadya Kanjeng raja, Pangran Dipanagarane, nimbali den Jasantika, punika ingkang patya, Kanjeng raja kang pinuju, mapan wus salin ping tiga.
  40. Dene patih kang rumiyin, Ki Tumenggung Wiraguna, nulya tilar sepuh mangke nulya Mas Tumenggung ika, nenggih ing Sokawatya, Kertadirja tilar sepuh nulya mas Tumenggung kapan.
  41. Sumadirja ingkang wangi, mapan tilar sepuhika, nulya kekalih patihe, westa Mas Tumenggung ika, nenggih Cakradipura, kalawan Raden Tumenggung, Jayasantika punika.
  42. Nging mas Cakradipureki, tilar sait marganira, kantun satunggal mangko, nenggih Raden Jasentika, kaduk purun kewala, sing mandura wijenipun, ingkang sentana priyongga.
  43. Marma lajeng madek baris, saking prayiteng ing baya, pan lajeng dinukan mangke, mring Pangran Dipanagara, pan kinen bubarena, nging kantuna ingkang sepuh, lurah mantri lan wedana.
  44. Jeng Pangeran nulya manjing, mring panepen ika, kang kori kinunci mangke, anenggih ingkang tengga, kirah manodin lawan, ki Muhamad Usmaniku, sami lan sakancanira.
  45. Kaum lan Suranateki, inggih lajeng dinukan, kori kinen ngengakake, mengkana ingkang winarna, Kanjeng raja Nalendra, yunyunen ing praptanipun, wau dhumateng kang putra.
  46. Pan kinen mariksa nuli, wau dhateng banjar andhap, keparak ing ngutus mangke, Rahaden Wiryapuspitra, mangsuli aturira, mapan sampun rawuh dangu, lajeng duka mring ki lurah.
  47. Sareng sampun andukani, lajeng lumebet kewala, among samita pan age, wangsul matur mring jeng raja, lajeng kinen madosa, mring ing panepen iku, jeng Pangran nulya kepanggya.
  48. Mapan lajeng den timbale, wau dhumateng kang rama, tan pantara prapta mangko, Pangeran Dipanagara, ngasanya Kangjeng raja, ing ngawe lajeng rinangkul, sarwi kumambeng kang wespa.
  49. Mapan ta mangkono maning, Pangeran Dipanagara, pan inggih medal wespane, ri sampun tata kang driya Kangjeng raja ngandika, ingsun kulup aweh weruh, pamanira Danureja.
  50. Ing mangko wus den paeni, iya marang eHyangira, paran polah ingsun mangko, lamun ingsun ing ngandikan iya marang Kanjeng rama, apata ingsun lumaku, paran mangke rembagira.
  51. Pangran Dipanegareki, mapan aris aturira kelamun sedalu mangke, prayogi mopo kewala, Kanjeng raja ngandika, lamun mengkono karepmu, prajurit sira pepakna.
  52. Menawa eHyang ngireki, kebacut supe dukanya, iya marang ingsun mangko, nora wurung bondayuda, Pangeran Dipanagara, wotsekar alon umatur, marma andangu kawula.
  53. Dadak mampir anyrengeni, dhateng paman Jasentika, pan sampun sedhiya mangko, gung abdi dalem sedaya, lajeng ambakon bubarna, nging kantun kang samya sepuh, lajeng mring panepen amba.
  54. Pan inggih mekaten sami, kakirah manodin lawan, ki Muhammad Usman mangke, kaum lawan Suranata, kancanipun sedaya, pan samya sumekteng pupuh, kori sampun tinetegan.
  55. Lajeng kawula srengeni, lan ingkang keti punika, ambaen bucal tetege, mindhak karya salah nyana, Kanjeng raja duk mirsa, ature kang putra iku, dangu datan angandika.
  56. Wekasan ngandika aris, paran kulup karepira, ingsun nora duga mangko, sireki pananging juga, senadyan akulita, tembaga balung wesi ku, otot kawat sungsum gegala.
  57. Mongsa ta gelar iki, mungsuh paman-pamanira, mapan ta kaliwat akeh, Pangeran Dipanagara, pan aris aturira, nedyan mewah malih puniku, anging pangestu paduka.
  58. Yen Kanjeng eHyang upami, meksa dhateng ken wesesa, dhumateng paduka supe, kapanggiha ing kawula, samya den tingalana, sampun wonten tumut-tumut, nulya Raden Jasantika.
  59. Mapan sowan tur upeksi, lamun den Sumadinngrat, lawan Brotanusumane, ing ngutus dhateng sang nata, Kanjeng raja narendra, mapan angandika arum, Dipanagara ywa lunga.
  60. Alingana wuri mami, sun undange uwakira, nulya tinambalan age, ing wiriden Jasentika, sampun prapta ing ngarsa, Kanjeng raja ngandika rum, dika kang ngutus punapa.
  61. Raden Menggung matur aris, dutus maringi uninga, mring jeng rama tuwan katong,lan paduka ing ngandikan, Kanjeng raja ngandika, nggih kakang andika matur, kawula ing sapunika.
  62. Ruhun punten jeng rama ji, mapan dereng saged soan, tan sekeca awakingong, pun kaka dika matura, dhumateng Kanjeng rama, nulya den Tumenggung mundur, kalawan Brongtanusuma.
  63. Kanjeng raja ngandika ris, mring Pangran Dipanagara, paran yen ngandikan ingong, maneh marang eHyangira, Pangeran Dipanagara, tur sembah anulya matur, kawula mapan sumongga.
  64. Kanjeng raja ngandika ris, becik ingsun yen ngandikan ewuh tan seta amangko, kalawan ta adhenira, apa during ana prapta, Pangeran matur wotsantun, mapan sampun samya prapta.
  65. Pan amba ken wangsul sami, pun adhi Adinegara, mapan amba-amba tempahake, ngulatna dhateng pun uwa, pun adhi Suryabrongta, ngulaten paman puniku, Jayakusuma kang dadya.
  66. Kekalih raosing galih,mengkana mapan antara, wonten kawandina mangke, Kanjeng raja ing ngandikan, dhumateng Kanjeng Sultan, Nyai Riyakang ingutus, nulya Kanjeng raja soan.
  67. Tan kantun kang putra iki, kinen kendel ketanggelan, jeng raja manjing kedhaton, wus cundhuk lawan sang nata, jeng raja ngaraspada, pan samya kumembengipun, mengkana pan sampun lenggah.
  68. Kanjeng Sultan ngandika ris wau dhumateng jeng raja, ywa sira liru mangretos, marmane iku sun buwang, benjang sapungkur ingwang, wus sun duga iku kulup, makewuhi marang sira.
  69. Marmane ingsun pateni, pan ingsun iki wus tuwa, ing besuk sapa kang duwe, tinggalane eHyangira, dadya samya pulihnya, ingkang tyas kalihanipun, nanging dereng karya patya.
  70. wus tan ana walangati, saben dina ing ngandikan, jeng raja manjing kedhaton, Pangeran Dipanagara, mapan sampun kalilan, kundur mring Tegalarjeku, mengkana pan ora lama.
  71. Kanjeng Sultan kenging malih, saking agenging panggoda, ewa mring kang putra mangko, mengkana ingkang winarna, Pangeran Suryabrongta, sowan mring kang raka iku, dhumateng ing Tegalarja.
  72. Mapan atur kabar yekti, ingkang warta sampun terang, dadya kumepyur galihe, Pangeran Dipanagara, mengkana kang winarna, ing dina Jumungah iku, Kanjeng Sultan miyos salat.
  73. Kanjeng raja dherek iki, pepak kang putra sentana, pan saben Jumungah mangko, Kanjeng Sultan miyos salat, mengkana sampun lama, Kanjeng Sultan ewahipun, dhateng jeng raja Nalendra.
  74. Sabenda Jumungah iki, Kanjeng raja mapan nulya nimbali kang putra mangke, Pangeran Dipanagara, lan kang rayi ika, Pangran panengahiku, kang samya tinantun karya.
  75. Kanjeng raja ngandika ris, paran adhi pikirira, Kanjeng rama owah tyase tan arsa ningali mring wang, dene pengrasaningwang, barang kinarsakaken iku, sun adhi datan suwala.
  76. Kongsi cinacat wak mami, ingsun adhi mring Welonda, saking dene wediningngong, iya marang Kanjeng rama, Pangran panengah turira, kados boten marem tuhu, yen paduka teksih nama.
  77. Nenggih jeng raja puniki, lan malih kang prentahan, jeng raja ngandika alon, apa adhi sun aturna, Pangran panengah turira, mapan langkung ewedipun, yen paduka angaturna.
  78. Inggih ing kalih prakawis, boten wande yen kapiran, paduka ing nginakake, inggih dhateng pun Welonda, sawung medhot pondhongan, punika upamenipun, inggih dinamel punapa.
  79. Jeng raja ngandika aris, paran adhi kang prayoga, Pangran panengah ature, ingkang kepanggih kawula, sanajan den pundhuta, mapan lun kekahi tuhu, nadyan praptaha ing yuda.
  80. Mapan inggih lun lampahi, rumiyin pan sampun lila, lawan ingkang ngangkat mangko, inggih gupremen Welonda, yen paduka ajriha, pan Welonda sampun tamtu, ewa dhumateng paduka.
  81. Kang lamun lajeng tinampik, kados pundi temahanya, kapinten kalih-kalihe, senadyan bonda ayuda lawan rama paduka, kang punika sababipun, kados nunten tinulungan.
  82. Dhateng gupremen puniki, sabab punika kang karya, jeng raja emeng ing tyase, nulya antun mring kang putra, Pangeran Dipanagara, paran karepira kulup apa nunggal pamanira.
  83. Yen upama durung nunggil lah mara sira matura, Pangran Dipanagarane, mapan aris aturira, pisah nunggil tyas amba, lan paman panedhah tuhu, sumongga tuwan galiha.
  84. Upami sami satunggil, mapan awrat mring sudarma, lamun Kanjeng eHyang yektos, peputra dhateng paduka, tan galih mring kang liya, mapan punika satuhu, ingkang dados kancanira.
  85. Kencenging tyas amba yekti, aluhung ing ngaturena, senadyan silih pamine, dhumatenga ing ngayuda, lamun nunggil sudarma, mengsah lan Welonda tuhu, mapan sae kang carita.
  86. Yen paduka ngantos jurit, inggih kalayan jeng eHyang, mapan ambatur sayektos, kencenge manah kawula, mapan dherek Kanjeng eHyang, milane wonten pukululun, pan inggih saking paduka.
  87. Pan inggih mekaten malih, paduka wonten punika, saking Kanjeng Hyang wijine, nanging kalamun jeng Hyang, tan galih puta liyan, nging punika mawenipun, aluhung ing ngaturena.
  88. Mapan benjing dhateng pundi, inggih bapa dhateng anak, anak mring putu tan wande, kalamun lujeng punika, pan amba mirsa warta, mapan inggih terang sampun, saking adhi Suryabrongta.
  89. Kanjeng eyang sampun galih, suwenge Pangran dipaya, kang badhe kinarsakake, gentosi, paduka, lawan ingkang pasoan, pan Mangkudinigrat tuhu, sampun dados pambag samya.
  90. Nging kantun ngentosi Inggris, yen paduka ngekahana, kados kalangkung ewede, pan Kanjeng Hyang tan sikara, dhateng nama paduka, nanging karya jangkepipun, inggih wicalan Negara.
  91. Ratu mapan putraneki, nenggih Pangeran Dipatya, mekaten samya rembage, paduka wus nama raja, mapan raja kewala, aja pecah badhenipun inggih nagari Ngayogya.
  92. Lamun paduka ngekahi, datan wande bondayuda, langkung awon pocapane, lamun tan kinekahana, mapan kelajeng benjang, marma amba kamipurun aluhung ing ngaturena.
  93. Mumpung dereng ngantos ugi, kawentar mring tiyang kathah, lingsem lan punapa mangko, pan saking karsa paduka, priyongga kang ngaturna, mapan wonten tandhanipun pejahe paman Danurja.
  94. Welandi boten nulungi, tur mindhak wewah duraka, lawana tan pocapane, mekaten kadya paduka, upami ngekahana, kalawan ngaturna tuhu, mapan samya ewedira.
  95. Upami benjang nemahi, pinundhut salah sajuga, tan wande aprang temahe, senadyan silih reranga, lamun kalih Welonda, Kanjeng Hyang peputra tuhu, inggih dhumateng paduka.
  96. Kantenan rinebet yekti, tur mindhak angsal utama, lawan saepocapane, mengkana Kangjeng raja Nalendra, karsa nurut putranipun, anulya aris ngandika.
  97. Paran adi massireki, umatur Pangran panengah, inggih lamun meksakane, nanging kula punika, tan sageda nglampahana, kados anak mas puniku, pan adhi watos kawula.
  98. Wus padha mundura dhingin, nging Dipanagara sira, kariya ana panepen, nulya mundur kalihira, nenggih Pangran panenegah, mapan sampun lajeng kondur, nging Pangran Dipanagara.
  99. Meksih neng panepen iki, mengkana ta kangjeng raja, Nalendra mapan wus kinen, nenggih akarya nuwala, tan pantara wus dadya, nulya utusan puniku, animbali Nyai Riya.
  100. Suwonda segonda kalih, tan pantara sampun prapta, ngarsa ingkang jeng raja ge, nulya jeng raja Nalendra, maringaken nuwala, Nyai Riyakang ing ngutus, ngaturken marang sang nata.
  101. Tan pantara nulya prapti, Nyai Riyangarsa sang nata, kang surat wus katur mangke, dhumateng Srinaranata, mapan lajeng binuka, sampun sinukma ing kalbu, langkung suka Srinarendra.
  102. Enjang nulya den timbale, jeng raja putra Nalendra, dhumateng kang rama mangke, tan pantara nulya prapta, jeng raja ngarsa nata, Kanjeng Sultan nulya dangu, mring Kanjeng raja Nalendra.
  103. Kerna sari atur tulis, nyaosaken saneskara, jaluk mulih lir maune, jeng raja putra Nalendra, pan aris aturira, inggih saking lepat ulun, rumiyin kenging rencana.
  104. Sareng sampun lami-lami, kados saru ingkang praja, mengkana sakedhap supe, jeng Sultan mringkang ngubaya, garwa kalih mHyang putra, saking suka ing tyasipun, rinangkul raja Nalendra.
  105. Ya wus eling anak mami, kalamun duwe wong tuwa, Kangjeng Sultan anulya ge, mapan kinen nimbalana, Raden Tumenggung ika, Sumadiningrat prapta wus, lan Raden prawira nata.
  106. Brongtanusuma lan carik, mapan lajeng karya surat, mring loji paring wruh mangko yen Kanjeng raja Nalendra, ngaturken kang panguwasa, tenapi lan naminipun, saking karsanya priyongga.
  107. Ingkang ing ngutus mring loji, Kyai Sindunagara, lan Raden Tumenggung mangko Danunegara punika, pan dereng karya patya, marma kaliwon kang ngutus, mengkana pan sampun prapta.
  108. Lan minister Engglar panggih mapan lajeng winertanan, ingkang serat ijoane, lamun jeng raja Nalendra, nyaosaken kang nama, lawan parentahanipun, wit saking karsa priyongga.
  109. Mapan wangsul nama lami, Kanjeng Pangran Adipatya, kalawan ing pasoane mister langkung gegetunya, tan saged mangsulana, ingkang surat mapan sampun, linajengken marang Jendral.
  110. Nanging sampun salin Inggris, surat sinamur kewala, datan minangsulan mangko, awetara pitung dina, Jeng Sultan nulya karya, pepatih Kyai Tumenggung, sindunagara punika.
  111. Mester mapan den timbale, mapan sakit sengidanya, nging wakil letnan Ki Mangon, wus pepak sagung kaseba, nuju Isnen kang dina, nulya miyos sang ngaprabu, nging letnan lan juru basa.
  112. Ingkang dherek mring sang ngaji, lenggah neng sitinggil ika, Kanjeng Pangran Dipatine, wangsul palenggahan lama, mengkana mapan nulya, kang Kanjeng Sultan ngangkat sampun, mring Kyai Sindunagara.
  113. Mapan kinarya pepatih, anama Kyai Danurja, ngestreni kabeh ika, sagung kang putra sentana, lawan kang para punggawa, nanging letnan datan purun, kalawan kang juru basa.
  114. Ajrih pan datan wineling, dhumateng ing ministernya, pan mengkana sengadine, nanging Kanjeng Sultan ika, pan lajeng karsanira, mengkana pan sampun rampung, pepatih Kyai Danurja.
  115. Anulya luwar sang aji, bubar sagung kang sewaka, ki Adipati nulya ge, lumebet mring loji ika, lan sagung pradipatya, dene kang gentosi iku, anama Sindunagara.
  116. Putranira Ki Dipati, kawarna Pangran Dipatya, kang putra kalilan mangko, kondur marang Tegalarja, Pangran Dipanagara, datan lama praptanipun, minister Jankrepet punika.
  117. Eglar sampun kesah nuli, lawan kang bala Welonda, kantun kang merdika mangko, dadya salin ingkang jaga, nenggih nagri Ngayogya, Inggris lan Sepei iku, mengkana ingkang winarna.
  118. Kanjeng Sultan mundhut iki, mring kang rayi praptanira, Pangran Natanusumane, wau lawan ingkang putra, Raden Tumenggung Natadinngrat wewangenipun, mester nenggih aturira.
  119. Jankerapet anyagahi, mapan nulya kintun surat, Minester Krepet mangko, mring Jendral Betawi ika, anenggih namanira, Raples Botermas puniku, ingkang surat nulya prapta.
  120. Datan lama nulya prapti, Pangeran Natanusuma, mapan kalawan putrane, den menggung Natadiningrat, lajeng katur sang nata, nulya tinimbalan sampun, Pangeran Natanusuma.
  121. Mapan lajeng angabekti, dhumateng Srinaranata, lawan ingkang putra mangko, Tumengung Natadiningrat, mapan sasampunira, dumugi karsa sang prabu, kang rayi kinen kondura.
  122. Marang dalemira lami, lan Raden Natadiningrat, mengkana winarna mangko, mapan saya kathah ika, nenggih nagri Ngayogya, ingkang dados ruwedipun, sangsaya kathah kang warta.
  123. Atenapi songgarunggi, lan jegal jinegal samya, dadya tan karuwan mangko, ingkang amrih kalujengan, mapan nagri Ngayogya, semana susah kelangkung sagung kang putra Santana.
  124. Miwah kang para Dipati, mapan samya tetepangan, sasukane dhewe-dhewe, mengkana moncanegara, ingkang gentosi ika, Raden Rongga sedanipun Pangeran Dipakusuma.
  125. Mapan dados kalih iki, wedana moncanegara, Dipati baurenane, Raden Prawirasentika, mengkana kang winarna, Kanjeng Pangran dipatyeku, mapan langkung kawelas arsa.
  126. Sapraptanira puniki, Pangeran Natanusuma, sagung kang sentana kabeh, ajrih mring Pangeran ika, nenggih Natanusuma, lawan kang tinantun-tantun, mring kang jeng Sultan punika.
  127. Marma sentana samya jrih, lawan malih sampun tepang, lan Pangran Mangkudiningrate, lan Pangran Jayakusuma, sagah kinarya marga, lawan Inggris tepangipun, Pangeran Natanusuma.
  128. Lawan Kanjeng Sultan iki, semana pan wus pracaya, mring kang rayi jumenenge, Pangeran Mangkudinigrat, dadya tulus sang nata, kenging ing rencana tuhu, wus supe marang kang putra.
  129. Kanjeng Pangran Adipati, mengkana ingkang pirembag, mapan lagya ngecakake, linorod lawan binuwang, wong kadipaten samya mapan alit manahipun, wonten kang rayi kalihnya.
  130. Nama Pangran Mangkubumi, lawan Pangran panengah, kang raka kelangkung sihe, kang asring tinantun karya, sampun balik kalihnya, saking jrih kabar kesuwur, mengkana ingkang winarna.
  131. Pangran Dipanegareki, datan arsa mirsakakena, mring sagung ing werta kabeh, tan pantara nulya kesah, saking ing Tegalarja, ngiwa marang guwa iku ing Secang namaning guwa.
  132. Kelangkung prihatineki, watos dhumateng kang rama, pan mengkana pangesthine, Pangeran Dipanagara, muga ta Kanjeng rama, pinaringan tyase amut, tuwekal marang rencana.
  133. Lawan paran polah mami, lamun tan tinulungana, paran baya temahane, lamun prapta ing ngayuda, mapan banget sun miring, sepele ingkang rinebut, anak mungsuh lawan bapa.
  134. Dadya langkung tyas ireki, Pangeran Dipanagara, nging kang rama oneng tyase, dadya datan medal medal, aneng guwa kewala, nenuwun marang Hyang A gung, waluyane ing Ngayogya.
  135. Enengna nenggih kang winarni, mapan nagari Ngayogya, kelangkung surem cahyane, Kangjeng Sultan kawarnaha, arsa dugekaken karsa, ingkang rayi sampun saguh, Pangeran Natanusuma.
  136. Mapan sampun angsal margi, Jankrerapet ing pudhakira, encik amat kekasihe, punika ingkang ing Ngebang, ingkang kinarya marga, sarta ing ngebang Pangran puniku, Natanusuma yen dadya.
  137. Nenggih Pangran Adipati, Pangeran Mangkudiningrat, mapan kathah pangebange, dhumateng encik Amad ika, mengkana kang winarna, Kangjeng Sultan lamun rembug, lawan kang garwa kalihnya.
  138. Ingkang asring angegol-agoli kang ngibu Pangran Dipatya, ratu kedhaton namane, mengkana pan binethekan, aneng ing dalemira, datan kenging miyos iku, kawarna Pangran Dipatya.
  139. Mapan sampun mirsa warti yen kang ibu kawelas arsa, esmu bramatya manahe, lajeng kinen nimbalana, dhumateng ingkang putra, Pangran Dipanegareku, ing Tegalarja tan ana.
  140. Lajeng kinen ngupadosi, kepanggih neng guwa Secang, lajeng lancaran lampahe, tan kondur mring Tegalarja, mapan lajeng kewala, saking kuwatosing kalbu, Jeng Pangran dhateng kang rama.
  141. Tan antara sampun prapti, ing kadipaten semana, mapan nuju bakda ngisane, Pangeran Dipanagara, mapan lajeng kewala, malebet panepen iku, salat sampunira bakda.
  142. Mapan lajeng den timbali, Kanjeng Pangran Adipatya, pinarak neng gedhong pangkeng, Pangeran Dipanagara, pan sampun prapta ngarsa, Kanjeng Pangran sareng dulu, wau dhumateng kang putra.
  143. Kumembeng waspanya mijil, Pangeran Dipanagara, mapan ya mengkono maneh, ring sampunira atata, sakalihan kang driya, Kangjeng Pangran dipatyeku, mapan aris angandika.
  144. Paran ta kulup sireki,, eHyangira kawelas arsa, kang lawang pinepet mangko, nora kena yen manjinga, marang kedhaton ika, margane mengkono iku, kulup iya eHyangira.
  145. Pan kagawa ingsun yekti, wus sun duga Kanjeng rama, marang ingsun sida supe, pratondha iku kewala, iya marang eyangira, paran ta kulup sireku, ingkang dadi karepira.
  146. Sapira ingsun pribadi, apadene eHyangira, mapan wis wareg rasane, kulup kamuktene donya, nadyan silih matiya, apan wus sedheng nakingsun, nanging sira kaya ngapa.
  147. Lan adhi adhinireki, paran baya olahira, mengkana Pangran duk anon, pangandikane kang rama, apan ing tyas mengkana, marmaning ana wakingsun, iya teka Kangjeng Rama.
  148. Kanjeng rama ana iki, iya teka Kanjeng eHyang nanging Kanjeng eHyang mangko, mapan darbe putra liya, lan wayah, pasthi iya, dadya ngadegsuranipun, Pangeran Dipanagara.
  149. Anulya matur wotsari, wau dhumateng kang rama, yen mekatenna karsane, Kanjeng Hyang yektos punika, supe dhatengpaduka, nging amba nuwun pangestu, sasaged-saged kawula.
  150. Bilih menawi marengi, wonten pitulunging suksma, Kanjeng Pangran ngandika lon, ya kulup sakarepira, sun amini kewala, dene ingsun iki kulup, mapan Hyang wus nora kena.
  151. Yen meluwa bicareki, wus mongsa bodhowa sira, nadyan silih upamane, tumeka lara palastra, ingsun melu kewala, lan tan darbe anakingsun, saliyane nanging sira.
  152. Nanging adhinira siji, si bagus mongsa bodhoha, sun titip marang sira bae, apa ing sakarepira, ingsun pasrah kewala, Pangran Dipanegareku, mapan aris aturira.
  153. Bilih marengi dewaji, anuhun pamit kawula, mantuk mring Tegalarjane, derapon sampun kawentar, dhumateng tiyang liyan, lawan malih amba suwun, pun paman Jayasantika.
  154. Kenging kawula kanthi, nulya Raden Jasantika, tinimbalan prapta age, mapan lajeng kinawuhan, wus tepang kalihira, Kangjeng Pangran dipatyeku, wus pracaya mring kalihnya.
  155. Pangran Dipanegareki, lan Raden Jayasantika, kalilan kalih wus lengser, saking ngarsane kang rama, kondur mring Tegalarja, dadya langkung repetipun, gung rembag tan wonten nyana.
  156. Kanjeng Pangran Adipati, tan owah pasoanira, mengkana winarna mangko, den menggung Jayasantika, pan kinen lumebeta, mring Pangran Dipanegareku, mring loji pan sampun panggya.
  157. Lawan Jankerrapet iki, dene kang kinarya marga, mring den Jayasentikane, anenggih Kapitan Cina, pun Jingsing ingkang nama, nulya mretelakaken iku, Rahaden Jayasantika.
  158. Ing sanes karanya sami, punapa dene kang nama, Kanjeng raja narendrane, marma cinaosken ika, sabab kathah rubeda, Jankerapet terang sampun, sagung kasturi Ngayoja.
  159. Pan samya sukareneki, Jankreapet denya sobat, lan den Jayasantikane, nanging langkung repitira, yen wis prapta ing wisma, lajeng atur surat iku, dhumateng ing Tegalarja.
  160. Mabarang bicara sami, mapan ajrih ngrampungana, Raden Jayasantikane, sengadi atur uninga, mengkana ingkang winarna, Jankrerapet mapan sampun, tur surat dhateng Jeng Sultan.
  161. Anyereg mabarang iki, sagung ingkang karya susah, Kanjeng Pangran Dipatine, mengkana wangsulanira, Kanjeng Sultan punika, eh Yankrerapetsireku aja ta salah karya.
  162. Nadyan ingsun srengen iki, marang sithole Dipatya, mapan putraningsun dhewe, lan ratu kedhaton ika, garwaningsun priyongga, mengkana wangsulanipun, mester Lir Yudakenaka. 

PUPUH XVI
YUDAKENAKA 

  1. Jankrerapet sareng mirsa,k ang wangsulan Kanjeng Sultan puniki, kalangkung bramatyanipun, kang jaja lir medaldahananya, nulya malih karya iku, kang surat uni mengkana, dhumateng Kangjeng sang aji.
  2. Yen tan kenging ing ngewahan, tanpa karya kawula jaga nagri, aneng Ngayogya puniku, punapa kinen jaga, asu gancet kimawon jaga puniku, mapan amrih wilujengnya, samya ecane kang galih.
  3. Ing titiyang sanegara, dadya nurut Jeng Sultan saha turneki, mester Jankresrapet iku, nanging meksih kang driya, denya ngangkah kang putra panglungsuripun, mengkana pan datan lama, Jendral Raples prapteneki.
  4. Nenggih negari Ngayogya, Kanjeng Pangran Dipatya methuk iki, aneng ing Kalasan iku, aneng gowok Kanjeng Sultan, nulya Jendral prapta ing kalasan iku, wus pangggih Pangran Dipatya, lajeng nitih kreta nunggil.
  5. Jendral lan Pangran Dipatya, neng jro kreta Jendral ngajak ubanggi, sami nunggil kareh tuhu, nanging Pangran Dipatya, kendel datanya uloni Jendral iku, mengkana pan sampun prapta, ing Gowok Jendral wus panggih.
  6. Nenggih kelawan Jeng Sultan, lajeng mangkat tan arsa nunggil nenggih, Jendral nging piyambak iku, aneng ngajeng kang kareta, Kanjeng Sultan lawan mister puniku, Kanjeng Pangran Dipatya, lawan suketaris Adim.
  7. Tan pantara sampun prapta, loji kebon kang palenggahan iki, pan sampun tinata iku, kursi ageng kalihnya, nging Jeng Sultan tan arsa lenggah puniku kedah dhampar ken ngajengna, nging Jendral tan suka iki.
  8. Pan lajeng selayanira, Jendral Raples nyandhak Krerangireki, ing pedhang arsa den unus, Kanjeng Sultan mengkana, kang curiga ing ngasta lan dheyanipun, sagung kang putra santana, tenapi kang pradipati.
  9. Pan sampun ngadeg sedaya, kang pra upsir kang baris malebet sami, dadya jejel kantor iku, mapan pipit-pipitan, yen lajeng ngaprang kados tan saged iku angempakena gegaman, pedhang atenapi kreris.
  10. Sagung kang putra santana , mHyang upsir Bupati carup sami, mengkana ing kang winuwus, Kanjeng Pangran Dipatya, aneng tengah anapih kaliyanipun, ingkang rama lawan Jendral, lawan Jankrerapet iki.
  11. Mapan marmaning Hyang Suksma, pan rahayu sadaya datan nganti, nibakaken gamanipun, lajeng sareh kalihnya, Jendral ngawon Kangjeng Sultan sampun tamtu, alenggah aneng dhedhampar, Jendral lenggah aneng kursi.
  12. Mengkana Jendral atanya, sapa ingkang tinuding anggenteni, jumeneng Ngayogya iku, lamun Sultan tan ana, Kanjeng Sultan nulya angandika iku, iya ki Dipati ika, nanging lamun tulus becik.
  13. Jendral Botermas saurnya, becik ora dhingin katon punapi, yen mengkono ingsun jaluk, iya kang tondha asta, lawan tamtu ingya kang urupan iku, sagung bumi tanah Jipang, lawan preraHyangan iki.
  14. Kanjeng Sultan angandika, mengko sore iya ingsun ngirimi, Jendral anyauri asru, mengko iki kewala, ewuh apa iya iku tandhanipun, yen tan siji karsanira, esmu lingsem Sri Bupati.
  15. Nulya paring tondha asta, lawan Jendral iya nandhatangani, mengkana pan sampun rampung, lamun Pangran Dipatya, yen tan ana Kangjeng Sultan gumantya ku, lan wonten malih bicara, ning Jeng Sultan arseki.
  16. Pan besuk esuk kewala, ing saiki wis banget sayah mami, Kanjeng Sultan lajeng kondur, sareng enjing winarna, Kanjeng Sultan utusan mring loji iku, ki Adipati Danurja, kang ing ngutus sampun panggih.
  17. Lan Jendral mapan mengkana, sampun ewah kados adat puniki, Jendral manjinga kedhaton, lampah samanya, pan gentosan dene kang bicara agung, kepanggih wingking kewala, sabab sampun kaping kalih.
  18. Jeng Sultan genira lenggah, dhateng loji methuk sapisaneki, manggihi ping kalihipun, marma wayah paduka, mapan sanget ing pangajeng-ajengipun,  Jendral Raples Abottremas, mesem sendhu denira ngling.
  19. Mengkone pratelanira, lamun nora kena ginawe becik, Sultan ing saujaripun, ing wingi saguhira, mapan iki ing dina pan ayun wangsul, wekasan ingsun den undang, lah Danurja luwih becik.
  20. Ing besuk-esuk kewala, ingsun manjing kedhaton iku becik, wus tutura mengkono ku, nulya Kyai Danurja, sampun mundur saking loji, prapta iku, lajeng matur mring sang nata, sagah Jendral benjing enjing.
  21. Manjing mring kedhaton nulya, pukul tiga dalu Jendral puniki, budhalan sawadyanipun, mantuk kebut sedaya, nanging kantun kang jaga lir adatipun, mester Jankresrapet ika, kalawan sawadyaneki.
  22. Mengkana ingkang winarna, Kanjeng Sultan saantukira iki,  Jendral mapan sakelangkung, prihatin ingkang driya, nanging ingkang sinanguran jroning kalbu, kang putra Pangran Dipatya, wus dinuga tepang batin.
  23. Lawan Jendral Abotremas, nanging meksih ayuda penggalihneki, dene tan ana kang patut, wong Kadipaten ika, lamun kongsi ing ngandel Welonda iku, ana siji sun kon buwang, kang liya tanana maning.
  24. Mapan kinen ngupadosa, nanging repit langkung datan nyanani, dadya tan kepanggih iku, mengkana Kangjeng Sultan, mapan nemah mengsah lawan Ingris iku, den menggung Samadininggrat, ingkang binobat ing kardi.
  25. Atepang lan Surakarta, nging Jeng Sunan pitajeng mring kang rayi, Pangran Mangkubumi ku, lawan ingkang papatya, den Dipati Cakranagara puniku, mapan lajeng prajangjeyan, ing benjang kalamun jurit.
  26. Lawan Inggris Surakarta, mapan sagaha nyabet saking wuri, mapan samya sumpah sampun, kang sata liru patra, tondha nama wus dadya ubayanipun, mapan ing samongsa mongsa, mengkana ingkang ubanggi.
  27. Enengna kang wus ubaya, Kangjeng Sultan pan kalih karsaneki, ingkang binobot puniku, dhatengaken kang karsa, rapetipun lawan Inggris malih iku, lawan tulus dadenira, nenggih Pangran Adipati.
  28. Pangran Mangkudiningrat, ingkang rayi wau sampun nyagahi, Pangran Natanusumeku, mengkana karsanira, Kanjeng Sultan mring mester pamundhutipun, kang putra Pangran Dipatya, tiga sinrahakeneki.
  29. Linorot lawan binucal, lan sinedan mongsa borong Inggris, punika mapan pinuju, lan Raden Jasentika, Pangran Natanusuma ing praptanipun, ing loji pan tap-untapan, nging den menggung kang rumiyin.
  30. Jankrerapet mapan nulya, den Tumenggung nginggahken loteng nuli, langkung dene repitipun, mring Raden Jasentika, Pangran Natanusuma bicara iku, sebarang kang den bicara, den Jayasantika uning.
  31. Mapan datan mawi taha, Pangran Natanusuma bicareki, lawan Jankresrapet iku, dinuga mongsa jalma, kang wruh nulya pinaringke iku, ingkang nuwala Jeng Sultan, barang karsa kawrat sami.
  32. Kang nuwala gya binuka, sampun terang genira maos tulis, mesem Jankrerapet muwus, dene dadak bebakal, gih Pangeran mapan luwih begjanipun, kawula puniki drema, langkung begjane pribadi.
  33. Pangeran Mangkudiningrat, napa sami lawan Pangran Dipati, atawa liya ing galihipun, Pangran Natanusuma lon saurnya, kados boten semonipun, nanging saking jrih kawula, marmane kula lampahi.
  34. Ing mangke mapan sumongga, dados boten mongsa borong puniki, mesem Jankreapet muwus, najan kula gih derma, mongsa borong Jendral Raples karsanipun, pun Pangran dika matura, marang Kanjeng Sultan puniki.
  35. Kondur Pangran Natanusuma, Jankrerapet nulya angundang iki, den Jayasantika iku, sing loteng ken mudhuna, sampun mudhun nulya tinedahan iku, kang surat karsa Jeng Sultan, pan lajeng tinedhak nuli.
  36. Jankrerapet ris atanya, Raden Jayasantika kula niki, pan dereng precaya tuhu, dhumateng jengandika, ing satutur andika wara puniku pan dereng wonten kang tondha, saking Jeng Pangran Dipati.
  37. Rahaden Jayasantika, ris aturnya kawula pajar sayekti, Kanjeng Pangran dipatyeku, pan wus kenging supata, datan kena yen derbe akarsa tuhu, marma lamun datan ana, kang manira kawelas asih.
  38. Nadyan puniku wus nyata, lamun ingkang rama niaya yekti, datan ewah karsanipun, nging pinrerah mring kang murba, Jankrerapet mapan aris sabdanipun, yen mengkono Jasantika, karsaningsun tanpa kardi.
  39. Sapa ingkang nampanana, barang jaji lan kang pratondha yekti, kalamun tan ana iku, sun mongsa den andela, marang Jenderal Raples iku temahipun, nebda Raden Jasantika, kawula pajar sayekti.
  40. Ingkang angutus kawula, yektosipun ingkang putra puniki, Kanjeng Pangran dipatyeku, kang dalem Tegalarja, Pangran Dipanagara jejulukipun, punika ingkang pinasrahan, dhumateng kang rama yekti.
  41. Sagunging konca kawula, kang misesa waos kenceng nya yekti, kang rama tan tumut-tumut, senadyan kang bicara, sampun pasra dhumateng ka putra tuhu, nging tan arsa kawentar, dhumateng ing kathah yekti.
  42. Leres lepat ingkang rama, wus precaya inggih sedya nglabuhi, dhumateng kang putra tuhu, Jankrerapet semana, langkung kagyet pira kehe umuripun, sumaur den Jasantika, kalih kula kaot kedhik.
  43. Pira kehe umurira, tigangdasa Kanjeng Pangran puniki, kalih dasa gangsal iku, ingkang rama yuswanya, kawandasa langkung tiga krapet muwus, yen mengkono iku tiga, lagya sedheng mongsaneki.
  44. Mempenging ing karyanira, Jankrerapet mesem amuwus aris, mapan ta kapengin weruh, mring Pangran Dipanagara, Raden Jayasantika aris amuwus, mokal tuwan dereng wikan, lamun wonten karyaneki.
  45. Tan pisah lawan kang rama, nanging iya Jayasantika mami, iya wus kelinganingsun, nging durung pajagongan, lan caturan Jayasantika amuwus, langkung ewed yen panggiha, kados nunten tan dumugi.
  46. Wantonipun tiyang kathah, Jankrerapet mesem amuwus aris, ggih sampun Raden Tumenggung, kula liwat precaya, nanging kedah kawula mapan nenuhun, mring Pangran Dipanagara, pratondha kang rama yekti.
  47. Lamun ora mangkonoha, tan ingandel marang Jendral tur mami, bakal sun tohpati tuhu, sira iku uninga, Pangran Natanusuma kinongkon iku, mring Sultan nganggo pratondha, den Jayasantika angling.
  48. Inggih badhe matur kula, dhateng Pangran Dipanagara yekti, nuhun kang pratondha iku, Kanjeng Pangran Dipatya, nulya mundur den Jayasantika iku, mapan lajeng mring Tegalarja, lingsir dalu wayah neki.
  49. Sampun panggih lan Jeng Pangran Raden Jayasantika ris turneki, ing saneskara wus katur, Pangran Dipanagara, ris ngandika ya paman ing besuk-esuk, ingsun seba Kangjeng rama, wus paman mulih adhingin.
  50. Enjing Pangran lumampah, datan mawi nenggih abekta abdi nanging lawan gamel iku, lan ponakawan sajuga, sampun prapta kadipaten mapan jujuk, awis ingkang wong uninga, panepen pan sampun prapti.
  51. Nulya katur mring kang rama mapan lajeng tinimbalan puniki, mring gedhong pangkeng wus cundhuk, nulya matur niskara, lampahira den Jayasantika iku, Jankrerapet panuhunya, pratondha Pangran Dipati.
  52. Nanging Jeng Pangran Dipatya, ajrih lamun kagepok cidraneki, nging pinaringken tinurun, dhumateng ingkang putra, Raden Jayasantika ingkang anurun, tan pantara sampun dadya, Kanjeng Pangeran Dipati.
  53. Wus tan tumut ika, kang bicara mHyang tumbak kencengneki, nanging langkung repitipun, awis kajalma wikan, lamun kadipaten kang misesa iku, Pangeran Dipanagara, mengkana, ingkang winarni.
  54. Rahaden Jayasantika, mapan dalu wus kinen malebet loji, lawan Jankrerapet pangguh, anulya tinakenan, gowa laying apa Jasantika iku, lan apa oleh pratondha, Jayasantika nauri.
  55. Nggih sampun pinaring kula, kang pratondha punika ingkang kang warni, nging suratan bekta tuhu, mekaten welingira, saudara Pangran Dipanegareku, punapa tuwan kang karsa, kawula kinen nyagahi.
  56. Prajangji ingkang prayoga, mongsa borong sok sampun ewuh ugi, kalawan ingkang rumuhun, Prangran Dipanagara, mapan sampun kelangkung pracayanipun, inggih dhumateng paduka, Jankrerapet duk miarsi.
  57. Tuture den Jasantika, dadya langkung suka parenaneki, nulya rembag kalih sampun, tiga Kapitan Cina, karya surat dhumateng Jendral puniku, mungel Pangeran Dipatya, pan sampun den pretandhani.
  58. Kankrerapet aris nebda, Jasantika aku lunga pribadi, marang Betawi tetemu, lan Jendral abicara, nanging ingsun ajangji lawan sireku, semangsane ingsun prapta, ora kena ora iki.
  59. Pangeran Dipanagara, katemuwa pribadi lawan mami, mapan sinagahan iku, mring Raden Jasantika, sampun dadya sebarang prejanjenipun, Jasantika sampun medal, Jankrerapet anulya glis.
  60. Mangkat mring Betawi nulya, datan lama Krerapet sampun prapti, ngundang Jasantika sampun, lawan Kapitan Cina, winetanan sagung kang bicara iku, pan sampun dados sadaya, nanging Jendral karsaneki.
  61. Linorod pisan Jeng Sultan, Kangjeng Pangran Dipatya kang genteni, jumeneng Sultan amengku, negara ing Ngayogya, ingkang putra Pangran Dipanagaraku, genteni, Pangeran Dipatya, kang dadya karsanireki.
  62. Jendral Raples Abutemas, yen tanggunga menawa kaya dhingin, karya kasusahan iku, tuwan Jendral tan arsa, kaya Jendral Danles karepanipun, yen Inggris meksih neng Jawa, kaya uga nora wani.
  63. Kalamun kaganti Wlonda, mapan iku ingkang den kuwatiri, sabab padha karepipun, lan Sultan satunggal, nora wurung karya susah maning iku, Rahaden Jayasantika, mapan aris anauri.
  64. Kados lamun mekatena, karsanipun tuwan Jendral puniki, boten wande aprang iku, Jankrerapet saurnya, nadyan aprang wong amrih utoma iku, Jendral pan mongsa wediya, nging Jayasantika iki.
  65. Pangeran Dipanagara, aturana katemu lawan mami, sun duga tan lawas iku, Jendral anuli prapta, Raden Jayasantika pan sampun metu, kelawan Kapitan Cina, mengkana ingkang winarni.
  66. Pangeran Dipanagara, mapan nuju neng kadipaten iki, den Jayasantika matur, sagunging saneskara, mapan sampun pinuju sedayanipun, nanging bab Pangran Dipatya,  Jeng Pangran lumuh kepati.
  67. Lah paman sira tutura, mring si bapak Jankresrapet den yekti, mapan ingsun banget lumuh, iya lamun kinarya, kang Pangeran Dipatya pan ana iku, iya adhening sun juga, nging samengko maksih cilik.
  68. Den Mas Ambyah namanira, mapaniku dadya penjaluk mami, gumantya jeng rama iku, dadya Pangran Dipatya, dene sagung ingkang pakaryereku, kala meksih cilik ika, mapan meksih sun  saguhi.
  69. Lawan maneh Jasantika, bab patemon banget pakewuh mami, menawa konangan iku, dadi murung lampahan, mapan ingsun wus pracaya mring sireku, yen besuk prapta ing mongsa, kaya tan wurung kepanggih.
  70. Lan maneh mongsa bodhoha, mring si bapak Jankrepet sun yekti, angger ora owah tuhu, ana dene jeng rama, mapan ingsun sebarang ingkang ananggung, iya ing piturutira, marang guprenemen Inggris.
  71. Mengkana den Jasantika, sampun lingsir dalu lumebet ngloji, lan Kapitan Cina sampun panggih lan mester nulya, winertanen sebarang wawelingipun, Pangeran Dipanagara, kelangkung ngungunireki.
  72. Minister Krapet ika, dangu kendel wekasan ngandika ris, iku paran marmanipun, ingsun nora anduga, gung bicara mapan sinaguhan iku, kinarya Pangran Dipatya, dene banget lumuhneki.
  73. Ingkang aran den Mas Ambyah ing saiki sapira umurneki, den Jayasantika muwus, pan lagya tigang warsa, Jankrerapet gedheg-gedheg malih muwus, kaya paran ingkang mawa, Jasantika anauri.
  74. Kawula boten uninga, ingkang rama tan wonten malih malih, ingkang pinrecayan tuhu, lawan sepuh priyongga, lawan ering ingkang rama yektosipun dhateng kang putra punika, kelangkung denira asih.
  75. Nging yektos tan karem donya, yen tan wonten pakarya kang matosi, nging nenepi karemipun, tan remen lalenggahan, yen ngandika sapisan tan kenging wangsul, punika dugi kawula, ingkang dadosa babneki.
  76. Nulya wonten surat prapta, sing Betawi yen Jendral badhe prapti kang sarta bekta wadya gung, mester kinen sumeka, tandho uwos badhe ingon saradhadhu, sampun ngantos kakirangan, Jankrerapet anulya glis.
  77. Amawrat Kapitan Cina, Jingsing sagah Jankrerapet ring malih, mring den Jayasantika iku, lah iya Jasantika, sira weruh iki Jendral laHyangipun, ing besuk samongsa prapta, ora kena ora iki.
  78. Pangran Dipanagara, katemuwa iya kalawan mami, Raden Jasantika mantuk, lajeng sowan kewala, mring panepen mengkana pan sampun cundhuk, lan Pangran Dipanagara, nuju alenggahaneki.
  79. Lan kirahmanodin ika, Amat Ngusman den Jayasantika glis, matur saneskara sampun, Pangran Dipanagara, lon ngandika kaki Rahmanodin ingsun, lawan sira Amad Ngusman, padha seksinana mami.
  80. Menawa lali tan ingwang, pan sun karya eling ugering ngati, aja ta kinarya ingsun, iya Pangran Dipatya, nadyan silih sun banjur kinarya ratu, lamun kaya Kangjeng rama, utawa Kangjeng Hyang mami.
  81. Sun dhewe mapan tan nedya, tobat marang Pangeran kang luwih, pira lawas neng don nyeku, tan wurung mapan dosa, mapan tumungkul katiga tan saged matur, mengkana wus tan winarna, Jendral datan lami prapti.
  82. Langkung kathah ingkang wadya, wong Ngayogya, pan wus sadhiya sami, ing gegamaning  prang pupuh, pan samya gregutira, den Tumenggung Sumadiningrat punika, ingkang kekah aturira, kang remen dandosi jurit.
  83. Nanging Jeng Sultan kang karsa, langkung ewet mapan tan sah predongdi, ingkang putra tiganipun, Pangran Mangkudiningrat, Pangran Jayakusuma Sontajayeku, remen nora dados yuda, wus ngandel kang paman yekti.
  84. Pangeran Natanusuma, lawan sagung pawertane wong kaji, lamun Inggis praptanipun, badhe anyepeng ika, Kanjeng Pangran Dipati anom puniku, binekta dhumateng sabrang, marma Kanjeng Sultan iki.
  85. Langkung kewran ingkang nala, Kanjeng Pangran Dipati kang winarni, wus tan derbe karsa iku, nanging nrah kang putra, Pangran Dipanagara sakayunipun, ingkang rama wus tanedya, yen nelayan ana kapti.
  86. Mengkana ingkang winarna, Raden Jayasantika kinen iki, ngaturi manjing puniku, Pangran Dipanagara, marang loji Jankrerapet ngayun ayun, lan Jendral Raples Botermas, Jeng Pangran dika aris.
  87. Paran paman Jasentika, olih ingsun bisa manjing mring loji, wet ning ya kapingin ingsun, katemu lawan Jendral, padha dhewe sun duga lamun iku, Kanjeng rama karusakan, lamun kongsi tiwas iki.
  88. Iya sapa kang rinebat, banget temen pakewuhe tyas mami, upama Jeng rama iku, banjur sun gawa ika, manjing loji arerempon temahipun, lamun nora rerempona, wus pesthi panduga mami.
  89. Mawut sakeh wong Ngayogya, nora wurung abot sangganing jurit, mangkene bae katengsun, pan iya wus jinaga, Jasantika lamun amrih dhanganipun, kang dadi panjalukingwang, eHyang Natanusumeki.
  90. Malebuwa dhingin ika, marang loji yen wus sun duga mami, menawa bisa katengsun, nanging ya pirangbara, Jasantika ing dalu nulya katemu, lawan Jankrerapet ika, wus winertanaken sami.
  91. Sagunging kang niskara, Jankrerapet asru denira angling, yen mengkono karepipun, Pangran Dipanegara,  Jasantika antekena besuk-esuk, Pangeran Natanusuma, jam lima malebu ngloji.
  92. Lamun ora malebuwa, pan wus pesthi sun bakar omahneki, tutura mangkono iku, lah wis sira muliha, tan winarna Raden Jayasentika iku, Pangeran Natanusuma, sareng pukul lima manjing.
  93. Ngloji saputra garwanya, sampun katur dhateng Jeng Sultan nuli, kelangkung denira bendu, sagung wong Natanusuman, ingkang kantun wus kinon nyepeng sedarum, mapan samya sinakitan, mengkana ingkang winarni.
  94. Rahaden Jayasantika, pan tinagih mring Krapet ingkang jangji, Pangran Dipanegareku, mapan pinrah manjinga, dhateng ngloji den Jayasantika muwus, tuwan kedhik karyanira, mapan kathah susahneki.
  95. Pangeran Dipanagara, datan gadhah pangandika kekalih, yen sampun pitajeng sampun, yen sampun pitajeng sampun, pan inggih tan prebeda, panggih lawan boten mapan samya tuhu, tuwan punapa kang karsa, sagunge ingkang prejangji.
  96. Kawula kang banggem para, nggih mungela Kanjeng Pangran Dipati, den Jayasantika sampun, binekta ngarsanira, Jendral Raples Botermas nenurat sampun, sebarang ing karsanira, prajangji wus kawrat sami.
  97. Mapan lajeng pinretandhan, Raden Jayasantika wus nHyanggemi, sabarang prajangjinipun, mengakana sampun dadya, mapan lajeng ing ngaturan surat iku, mring Pangran Dipanagara, kawarna ing dalu malih.
  98. Raden Menggung Jayaningrat, mapan langlang ketangggor lawan Inggris, samya nglang-nglang karsanipun, lajeng campuh kewala, sami purun den mengggung Janingrat tatu, Inggris satunggal kang pejah, lajeng dados bicareki.
  99. Enjing Jendral kengkenan, juru basa panggih neng Srimenganti, lawan Kanjeng Sultan iku, pepak putra santana, Kanjeng Pangran Dipati kang munggeng ngayun, nging sagung ingkang punggawa, tanapi moncanagari.
  100. Sedaya wus datan ana, nanging kantun Raden menggung puniki, Sumadiningngrat puniku, kangmunggeng ngarsa nata, kang sedaya wus mapan panggenanipun, kang badhe nindhihi yuda, mengkana jurubasa ngling.
  101. Wau dhumateng Jeng Sultan, karsa boten Jeng Sultan den aturi, linorod rumiyin iku, kalamun gadhah karsa, pan jumeneng malih mundhuta puniku, inggih dhumateng ing Jendral, lawan malebeta ngloji.
  102. Dados boten kang bicara, winangenan lampah kawula puniki, nanging saejam pan sampun, Jeng Sultan langkung duka, jurubasa datan kangge aturipun, pan dereng ngantos saejam, jurubasa den susuli.
  103. Ing ngundang mring loji nulya, Jendral glis pipan sampun den dhawuhi, lamun datan dadi iku, iya ingkang bicara, pan saejam nulya, kinen nyumed iku, mariyem pan sampun jungal, nulya Jeng Sultan dhawahi.
  104. Ing kadipaten punika, ingkang kinen amalesa rumiyin, Kartawijaya kang Tunggung Tumenggung Menaksela, mapan lajeng amales nyuled puniku, ing lopji anulya surak, ing ngayogya wus nimbangi.
  105. Dadya rame mariyeman, den Tumengggung Sumadiningrat aglis, mapan wus kalilan metu, nadhahi ing ngayuda, Raden Riya Sindurja pinatah sampun, anyegat bantu kang prapta, lawan den Mertalayeki.
  106. Aneng jenu genya nyegat, sakancannya prajurit mapan sami, aprang sagen enggenipun, mengkana kang winarna, Kadipaten kang den rosani puniku, mariyem sing loji ika, pan amrih medalireki.
  107. Kanjeng Pangran Dipatya, lan kang putra Pangran Dipanegari, mengkana ingkang winuwus, kang dados senapatya, Kadipaten Pangran Dipanegareku, Sultan nan senapatiya, Pangran Mangkudiningrati.
  108. Pangeran Dipanagara, nuwun bantu mapan panggih pribadi, lawan ingkang paman iku Pangran Mangkudiningrat, mapan aneng Srimenganti barisipun den Menggung Sumaduwirya, aneng pagelaran baris.
  109. Sagung kang putra santana, neng setinggil Brajanala gen baris, lawan kamandhungan iku, Pangran Mangkuningrat, mapan nujune kemandhungan apangguh, lan Pangran Dipanagara, dangu apredudon iki.
  110. Pangeran Mangkudiningrat, angandika mring Pangran Dipanegari, ing nguni prajangji ingsun, anak mas lawan sira, wus bubuhan ing kene katempuh ingsun, ing kadipaten ya sira, nguni mapan wus nyaguhi.
  111. Pangran Dipanagara, ris turira najan samangke inggih, mapan dereng oncat tuhu, Kadipaten kawula, nanging kedah asung uning awratipun, nadyan tan binanton ana, ning sampun  tinetah ugi.
  112. Saking keron kawula, tiyang kedhik kathah ajenganeki, mengkana binanton sampun, nenggih putra santana, pan sekawan Pangran Mangkubumi iku, lan Pangran Aryapanengah, Pangran Abubakar iki.
  113. Sekawan Pangran panular, lajeng samya minggah ing Baloreti, dadya rame mriyemipun, ngloji mapan kalawan Kadipaten petar pinetar kelangkung, tan ana ingkang kuciwa, ing ngalunalun winarni.
  114. Den menggung Sumadiwirya, mapan arsa ngangseg dhumateng ngloji, sabab dinuga katungkul, sampun karsaning sukma, kenging elor mriyem kontal den Tumenggung, tan pasah luntan ludira, ing Kadipaten winarni.
  115. Tumenggung Kartawijaya, selamanik kenging pelor puniki, mriyem suku kalihipun, tan pasah lumpuh ika, kadya sampun pinasthi karsa Hyang Agung, dadya sagung wong Ngayogya, sedaya alit tyasneki.
  116. Kang baris setinggil ika, mapan kathah katiban pelor sami, dadya kathah ingkang lampus, giris putra santana, nulya lajeng nglempak mring kedhaton iku, munggeng ngarsanya Nalendra, ing Kadipaten winarni.
  117. Meksih rame mariyeman, paning dalu kang baris ngandhap iki, Raden Jayasantikeku, lan mas Tumenggung Kartadirja Sokawati dhadhal lawan sagung, mantri sepuh moncasura, lawan saprajuritneki.
  118. Inggris lan Sepei nulya, samya minggah ngandhani Baloreti, lingsir dalu wayahipun, pan sareng ajengira, ingkang baris pelatar titindhihipun, prajurit setabelira, Kanjeng Pangran Mangkubumi.
  119. Lawan Pangran panengah, ingkang bantu wetan tetindhihneki, Pangran Muhamad puniku, Bubakar pan kalawan, Pangran Aryapanular titindhihipun, kelangkung pengkuh pan samya, nging meksa rinangsang iki.
  120. Kathah Sepei kang pejah jinojohan waos saking ing nginggil, nanging meksih meksa iku, kagyat Pangran Bubakar, mulat lamun pojoki kidul wetaniku, Inggris Sepei wus minggah, anulya mundur tur uning.
  121. Lawan Pangran Panular dhateng Kanjeng Pangran Dipati, mengkana pan aturipun, Inggris sumonggga karsa, abdi dalem sedaya pan sampun mundur, baloreti sadayanya, pan sampun kancikan Inggris.
  122. Inggris Sepei punika, rayi dalem anak mas Mangkubumi, lan panengah sampun mundur, mapan sareng kawula, kendel baris neng Tanjunganom sadarum, lan sagung prajurit samya, kawula kinen tur uning.
  123. Kanjeng Pangeran Dipatya, ris ngandika anantun mring kang siwi, paran karsanira kulup, Dipanagara turnya, yen marengi kalawan karsa pukulun kawula kang methuk yuda, paduka kantuna ngriki.
  124. Pun adhi Adinegara, pan kantuna atengga padukeki, nging Suryabrongta puniku, ingkang kawula bekta, Kanjeng Pangran Dipatya ngandika arum, tan gelem ingsun kariya, lara pati lumuh keri.
  125. Pangeran Dipanagara, langkung kewran ing tyas nemah turnya ris, yen mengkatena pukulun, inggih karsa paduka, pejah gesang aluhung nunggila tuhu, inggih kalawan Jeng eyang, Kanjeng Pangeran Dipati.
  126. Aris denira ngandika, ingsun kulup mapan sedya tutwuri, iya pakarsanireku, mengkana nulya budhal, saking kadipaten mring kedhaton iku, nadyan silih rerempona, neng kedhaton karsa mami.
  127. Nging sampun karsaning sukma, kori ketanggelan wus den butoni, sela kang kinarya iku, mapan umpak sekawan, gotong kalih dasa pan satunggilipun, Pangeran Dipanagara, langkung kewran ing tyasneki.
  128. Mundur malih wus tan bisa, lurung kebak wong Kadipaten sami dadya medal dukanipun, Pangeran Dipanagara, nyandhak agem waos pusaka puniku, Kyai Rondha namanira, kang kori cinocok nuli.
  129. Nulya kapitulung sukma, kori menga kang sela piyak sami, prapta Srimenganti sampun, kang kori ing ngineban, nanging menga kedhik nenggih ingkang tunggu, Pangeran Jayakusuma, Kanjeng Pangeran Dipati.
  130. Arsa manjing cinegatan, pan mengkana Pangeran aturneki, yen paduka karsa malebu, kenging nanging priyongga, pan anak mas sedaya kantuna iku, Pangeran Dipanagara, langkung bramantya tyasneki.
  131. Nging kaselak enget ika, wus pinuwus lamun karsaning Widi, kang rama ngaturan laju, mapan dhumateng taman, angampiri sagung rerepot sedarum, mapan lalos sedyanira, nging anut lembaking ngati.
  132. Prapta taman gya tinata, kang prajurit wus kinen munggeng ngarsi, sentana satunggal iku, Pangran Arya Panular, ingkang lajeng dherena Pangran dipatyeku, lampahira sampun prapta, ing palengkung Tamansari.
  133. Kori meksih tinetegan, Pangran Dipanagara anulya glis, prentah ngengakaken pintu, sepalih kawetara, ingkang sampun medal saking beteng iku, pan kasaru pratanira, Inggris kelawan Sepei.
  134. Ing nglurung jawi kebekan, balowreti nginggil sampun den goni, saking gadhing inggahipun, punika pan sedaya, mentas saking Sumadiningratan iku, den mengggung Sumadiningrat, mapan sampun prapteng sabil.
  135. Pan kathah angsalnya tela, Inggris lawan Sepei ingkang mati, mangkana gentya winuwus, Kanjeng Pangran Adipatya, apan kantun dhumateng kang putra iku, Pangeran Dipanagara, dene wus tan bisa mijil. 

PUPUH XVII
M  I  J  I  L 

  1. Kanjeng Pangran Dipatya nebda ris, paran kulup mangko, kang prajurit wus tan kantun kabeh, Pangran Dipanagara turneki, kelamun marengi, pan prayogi wangsul.
  2. Dhateng ngalun-alun kidul malih, senadyan rerempon, aneng ngrika pan wiyar papane, ingkang rama pan lajeng nuruti, lumampah neng ngarsi, lan lare wot sedarum.
  3. Pangran Dipanagara neng wingking, lawan ngampil mangko, Suranata kelawan gamele, nging punika ingkang meksih kari, lan kang rayi kalihya, prajurit wus mawut.
  4. Lagya prapta aneng Tamansari, katututan mangko, mring wong Inggris lawan Sepeine, pan ing ngedrel lawan den suraki, kang neng balowreti, ngandhap sing palengkung.
  5. Dadya lingsem Pangran ing tyasneki, nuwun pamit mangko, mring kang rama mengkana ature, pan kawula nuhun pamit mati, isin den suraki, tan saget angrungu.
  6. Dadya kendel Jeng Pangran Dipati, angandika alon, yen mengkono karepira kuwe, wus ta payo padha bareng mati, ing saolehneki, padha bareng ngamuk.
  7. Pangran Dipanagara turneki, lun coba rumuhun, tuwan kendel ningali kemawon, lamun sampun kawula ngemasi, sumongga dewaji, ing sakarsa tuhu.
  8. Dadya kendel Jeng Pangran Dipati, nging tyas nedya rempon, yen tumeka kang putra sabile, nging anedya belani kang siwi, Pangran Suryabrangti, mengkana umatur.
  9. Mring kang raka boten saged keri, tan tinolih mangko, sarwi muwus aneng ing wurine, Pangran Dipanagara wus prapti, marang lurung malih, gya ing ngedrel iku.
  10. Ingkang mimis lir pendah grerimis, nging karsa Hyang Manon, tan tumama mring Kangjeng Pangrane, pengraosnya lir sinawuran wedhi, peteng kukusneki, sendawa kelangkung.
  11. Langkung kewran Jeng Pangran tyasneki, mengkana winuwos, ingkang baris nginggil pangiride, Jendral glis pi ing nglurung winarni, kang dados pangirid, nenggih Mayor Daltun.
  12. Pan kalawan suketaris Adim, pan wus tita mangko pangedrelnya datan pawekase, Jeng Pangeran pan eca mendhiri, aneng satengahing, lelurung puniku.
  13. Mayor Daltun suketaris Adim, amrepeki mangko, mapan lawan saradhadhune, wus kinepung Pangran Dipanegari, mayor Suketaris paman sampun cundhuk.
  14. Pangran Dipanagara nulya glis, nyandhak tangan mangko, suketaris lawan sru sebdane, suketaris payo bareng mati, sira lawan mami, pan wus sedhengipun.
  15. Lamun sira mati lawan mami, yen Jeng rama mangko, nora estu iya ing dadine, anggenteni Kangjeng eHyang pasthi sun pelaur mati, Adim mentan ampun.
  16. Pan kawula langkung kilap yekti, winestanan mangko, Kanjeng Sultan punika yektose, ing semangke kawula aturi, lajeng manjing ngloji, pan sinumpah sampun.
  17. Jumenengnya Pangran Dipati nulya mamayor Daltun, aparentah senjata kendele kawarna Kanjeng Pangran Dipati, wus awas ningali, kang putra kinepung.
  18. Winestanan kalamun wus sabil, sedya bela mangko lan kesawur ing kukus petenge, saking jawi wus datan kaeksi, yen kang putra mengsih, mengkana winuwus.
  19. Pangran Dipanagara ningali, mring kang rama mangko, nulya ingkang rayi lajeng kinen, Pangran Suryabrongta angaturi, lawan atur uning, lamun sae sampun.
  20. Saradhadhu ingkang ngepung sami, gya piniyak mangko, Kanjeng Pangran Dipatya nulya ge, rawuh lawan karepit ngiring, suketaris Adim, lawan mayor Daltun.
  21. Kalih pisan tanganya pan sami, cinepengan mangko, mring Pangeran Dipanagarane, sampun katur mring kang rama nuli, pan lajeng prejangji, suketaris matur.
  22. Tuwan Jendral Glaspi wonten nginggil, balereti mangko, nulya Pangran Dipanagara ge, Jendral Glispi lajeng den purugi, pan sampun kepanggih, ngadeg ngandhapipun.
  23. Ing kamuning cinandhak asteki, wus karsa Hyang Manon, Jendral Glispi eka nurut bae, mapan lajeng tanganya kinempit, nulya binekteki, tumedhak anurut.
  24. Sampun prapta ing ngarsanireki, Pangran Dipatya nom, Pangran Dipanagara ature, mringkang rama tuwan tedhak ugi, saking ing turanggi, puniku pukulun.
  25. Mapan Jendral paduka prejangji, Jeng Pangran duk anon, ing ngature ingkang putra mangke, nulya tedhak saking ing turanggi, wus cundhuk prajangji, lan Jendral glispiku.
  26. .Jendral glispi pan lajeng nyagahi, barang karsa mangko, lajeng meling suketaris bae, mapan kinen dherekna mring loji, Jendral glispi nuli, lawan mayor Daltun.
  27. Pamit lajeng sareng lampahneki, tan winarna mangko, Kanjeng Pangran Dipatya lampahe, mapan sampun prapta aneng ngloji, Jendral Raples iki, methuk jawi plengkung.
  28. Sampun cundhuk wejangan dipati, lawan Jendral mangko, mapan lajeng kekanthen lampahe, Jendral lawan Pangran Dipati, nulya lenggah kalih, ngloji ageng iku.
  29. Nulya medal Jeng Pangran sing loji, nitih kuda mangko, ki Gunawan titihan namane, sagung ngampil samya dherek sami, ngalun-alun prapti prapti, mengkana kapethuk.
  30. Aneng kidul wringin kurung iki, lan kang eHyang mangko, Kanjeng Sultan tumungkul lampahe, ginarebeg sagung usar sami, dene ingkang nganthi, Jankrerapet iku.
  31. Dene putra kang dherek tigeki, kalih senaneku, kang Bupati sekawan kathahe, putra Pangran Mangkudiningrati, Pangran Mertasani, Pangran Dipajayeku.
  32. Kang sentana Pangran Demang iki, lan Pangran Mangku, Sumayuda iku Bupatine, Raden Menggung Sumaduwiryeki, den Mertanegari, den Wiryatruneku.
  33. Lan den menggung Yudawijayeki, mengkana duk anon, Pangran Mangkudiningrat ta mangke, mring kang putra Pangran Dipanegari, nulya matur aris, mring jeng Sultan iku.
  34. Pan punika wayah tuwan ugi, Jeng Sultan nulya non, mring kang wayah kumembeng wepane, ris atanya kulup ana ngendi, ramanireki, Pangran duk andulu.
  35. Mring kang eHyang langkung kawlas-asih, pan meh supe mangko, mring pratingkah kang kelakon kabeh, nanging enget punika kang wiji, ngadeg ing tyasneki, pan arsa rinebut.
  36. Nulya wonten pitulung Hyang Widi, Pangran nulya emot, mring kang rama yen wus neng nglojine, lan wus dadya sagung kang prejangji, datan wande ugi, samya risak ipun.
  37. Nanging teksih ketawis netyeki, nulya matur alon, mring kang eHyang kawula yektose, pan binandhang dhateng tiyang Inggris jeng rama tan uning arsa tedhak iku.
  38. Saking kuda Mayor Daltun nuli, apitutur alon, sampun tedhak saking turanggane, mapan tuhu wong tuwa puniki, nging cilaka ugi, nging sampun tan patut.
  39. Dadya Pangran tan saged ningali, mring kang eHyang mangko, mapan nulya nyumethi kudane, nander wangsul dhateng ngloji malih, kebon kang winarni, Kanjeng Sultan sampun.
  40. Manjing ngloji ageng kang winarni, mengkana pan sampun, Pangran Dipanagara karsane, dumugeken denira ngulati, mring kang eHyang malih, nanging dharat iku.
  41. Ingkang ngering nanging pan satunggil, ki Surajayaku, sampun prapta kedhaton lampahe, Pangran Dipanagara wus panggih, lan kang eHyang iki, lenggah ngandhap anggur.
  42. Pan rinubung mring Inggris Sepei, gya piniyak mangko, mring Pangeran Dipanagarane, langkung elok kodrating Hyang Widi, pan mengkana maning, Pangran lebetipun.
  43. Mapan anglir pendah wong angimpi, satingkahnya mangko, mapan miyak kimawon lebete, wit setinggil mapan ngantos prapti, prabayeksa iki, kebak Inggris iku.
  44. Apa dene ingkang kori-kori, wus karsa Hyang Manon, Jeng Pangeran mapan lujeng bae, datan ana ingkang rupa kardi, wong Jawa sawiji, wus tan ana iku.
  45. Ingkang lanang ki Emban winarni, wus tan saged anon, saking jrihe dadya mirembae, Kanjeng ratu sareng aningali, ingkang wayah prapti, anulya rinangkul.
  46. Sarwi muhun riwus atanya ris, ramanira mangko, ing saiki neng ngendi enggone, Pangran Dipanagara turneki, sampun wonten ngloji kawula ing ngutus.
  47. Ngupadosi mring paduka yekti, lan tur uning mangko, Kanjeng rama sapun wilujenge, sampun ngantos paduka rudatin, Jeng ratu nulya glis, ing ngatur ran kondur.
  48. Mring kang wayah Jeng ratu nuruti, sampun lenggah mangko, Pangran Dipanagara nulya ge, wonten Inggris pan litnan sawiji, kinen tengga iki, dhumateng Jeng ratu.
  49. Ris wusnya Jeng Pangran nulya mit, mring kang eHyang mangko, nuwun wangsul dhateng ngloji maleh, ingkang eHyang pan sampun nglilani, nging adhinireki, Suryabrongta iku.
  50. Kinon tunggu iya marang mami, sandika lengser wus, tan winarna loji prapta mangke, ingkang rama mapan sampun ngalih, ngloji kebon iki, lan jumeneng sampun.
  51. Ingkang rayi den Mas Ambyah iki, pan sampun gumantos, nama Pangran Dipati ing mangke, Pangran Dipanagara apangggih neng ngajengan, ngloji, lan Raden Tumenggung.
  52. Jasantika lan kapitan Jing Sing, lajeng dherek mangko, mring Pangeran Dipanagarane, nulya cundhuk kalawan sang aji, pan wus katur sami, saneskaranipun.
  53. Lawan welingira kang eHyang iki, kelamun amundhot, wayah juga kinen tengga mangke, Pangran Suryabrangta den dhawahi, tengga kang eHyang iki, aneng kedhatun.
  54. Wus lumampah pan datan winarni, pra Dipati mengko kalih dalu antawis praptane, samya soan dhumateng ing ngloji, ngirid ki Dipati, Danurja puniku.
  55. Lawan Pangran Mangkudiningrati, ing ngatur ken mangko, mring Jeng Sultan Jankrerapet rembage, Kanjeng Sultan mapan anuruti, winedalken nuli, saking gedhong iku.
  56. Jankrerapet kang ngirid pribadi, sampun prapta mangko, Kanjeng Sultan pan aris sebdane, wus ta adhi aja keh pinikir, wus karseng Hyang Widi barang lakon iku.
  57. Mapan ingsun derma anglakoni, wus karsa Hyang Manon, Pangran Mangkudiningrat ature, inggih lamun paduka sayekti, boten angowahi, lir nguni sedarum.
  58. Dadya kanggek Jeng Sultan sayekti, lajeng kendel mangko, Pangran Dipanagara ing tyase, langkung denya bramatya miarsi, mring ngatur tan yekti, dadya ngandika sru.
  59. Mring kang paman pangucap punapi, dene lir puniku, lamun paman meksih cuwa tyase pan sumongga samangke puniki, kawula ngladosi, nulya kesah iku.
  60. Dhateng kantor ing dalu puniki, Jendral pista mangko, nging Pangeran Dipanagarane, datan tumut pista anjageni, gung rerepot sami, nging kang rayi iku.
  61. Pangran Adinagara lan sagunging, putra santana mangko, ingkang sampun along prapta mangke, sami kinen tumut pista sami, Jendral karsaneki, lan Raden Tumenggung.
  62. Jasantika lan kapitan Jing Sing, Krerapet nebda lon, eh sagunge ingkang pista kabeh, ngetokena Jendral karsaneki, Jasantika iki, ing mangke jinunjung.
  63. Iya mapan kinarya pepatih, kaya kang kelakon, Adipati Danurja arane, Pangran Mangkuningrat anuli, kesah animbali,Gondadurwiryeku.
  64. Sareng bubar pista manggon sami, Jasantika mangko, mapan nunggil lan Jing Sing pondhoke, mapan Gondaduwirya tutwuri, nora den nyanani, lajeng dalu ngamuk.
  65. Raden Jayasantika aguling, pan cinolong mangko, dhuwung ingkang wasiyat nulyage, linarihan pan lajeng ngemasi, sambat datan mawi, Gondaduwiryeku.
  66. Lajeng ngiwud denira nyuduki, dadya kathah mangko, ingkang mati kelangkung gegere, Jing Sing iya mapan sampun kanin, Gondaduwiryeki, mapan sampun lampus.
  67. Kinarubut mring sakeh Sepei, wus karsa Hyang Manon, Raden Jayasantika praptane, jangji marga cinidreki, dadya cuwa sami, Jendral langkung bendu.
  68. Mring Pangeran Mangkudiningrati, winangsulken mangko, marang gedhong tan winarna maneh, kawarnaha Kangjeng Sultan iki, genya wonten loji, ngantos pitung dalu.
  69. Nulya kondur Kadipaten malih, tigang dina mangko, pan ngentosi kedhaton resike, sareng sampun resik mapan nuli, ngedhaton winarni, Kanjeng Sultan sepuh.
  70. Linajengken mring sabrang kang ngiring, putra kalih mangko, Pangran Mangkudiningrat lan maleh, Pangran Martasana kang ngupati, kang lajeng sawiji, Rahaden Tumenggung.
  71. Sumadiwirya sedaya pan sami, linuwaran mangko, ing ngaturken mring Jeng Sultan maleh, Pangran Natanusuma winarni, lan saputraneki, pan kedah lumebu.
  72. Dadya wong nya gupremen Inggris, tinurutan mangko, lajeng salin ika jejuluke, Pangran Mangkualam namaneki, ingkang putra kalih, sami nama iku.
  73. Raden Menggung Natadiningrati, anama mangko, Pangran Suryaningrat pan arane, Raden Mas Salya nenggih nameki, Pangran puniki, Suryaningprang iku.
  74. Sampun tata Jendral nulya mit, mring Jeng Sultan mangko, Jendral glis pikantun ngentosake, labet pelor lengen kenging mimis, dadya antukneki, elet tigang dalu.
  75. Sampun pepak wong Ngayogya sami, kang kelajeng mangko, ingkang tebih iya pangiline, Kanjeng Pangeran Arya Mangkubumi, mapan sampun prapti, lajeng ngalih iku.
  76. Dalemira lan satanahneki, ing ngurup pan mangko, mring Pangeran Mangkualame, dadya sampun sami ngalihneki, Pangran Dipanagari nuhun pamit iku.
  77. Mring Jeng Sultan arsa kondur iki, mring Tegalarjoku, ingkang rama tan nglilani mangke, dadya lami nunggil neng jro puri, ane gedhong kuning, pesanggrahanipun.
  78. Pangran Adinegara anggentosi, ing daleme mangko, ingkang dadya wedana jro mangke, monca nagri Dipatya ing rawi, nama den paringi, Pringgadiningrat iku.
  79. Kang nggentosi mring parentahneki, ing Raden Tumenggung, Sumadiningrat kawarna ing mangko, Pangran Dipanagara wus lami, nunggil neng jro puri, mapan sanget rikuh.
  80. Nuwun kondur mring Tegal Arjeki, tan kalilan mangko, sawab dene asanget tebihe, dadya nuhun pesanggrahan Jawi, sampun den lilani, aneng mijen iku.
  81. Saung ingkang micanten ing ngloji, Kangjeng Sultan mangko, mapan sampun pitajeng putrane, Kanjeng Pangran Dipanegareki, Kya Adipati, Danurja puniku.
  82. Lamun mentas sowan dhateng ngloji, lajeng sowan mangko mring Pangeran Dipanagarane, pinanggih aneng mandhungan iki, lan sagung Bupati, kang ageng sedarum.
  83. Bab lelintoning moncanagari, lan prahyangan mangko, Pangran Dipanagara karsane, sab sampun dados kang prejangji, lan kang eyang rumiyin, nanging geseh tuhu.
  84. Datan timbanging karsanireki, guprenemen mangko, lintonana ing sapa medale, mring sagunge kang moncanegari, lawan bandar iki pan sareng sinuhun.
  85. Pinaosan mapan saben warsi, tigang ngatus ewu mangko, pasmatika pan sampun jangjine, lan kang eHyang sareng moncanagri, tanah jipang sami, lan prahyangan urup.
  86. Ingkang bandar pan lajeng lestari, nging monca nagriku, Pangran Dipanagara karsane, kang ulup pan iku pan tinampik, maosi puniku.
  87. Pinaringken kang samya derbeni, ki Danurja mangko, nulya wangsul maring loji maneh, lawan sagung kang para Dipati, ingkang nyepeng sami, parentah puniku.
  88. Jankretapet mapan sampun panggih, ki Danurja mangko, sakancanya amertelakake, ingkang karsa saneskara sami, dadyarenaneki, Jankrerapet iku.
  89. Dadya surup mangkya amaosi, tanah Jipang mangko, sampun rampung bandar lan Jipange, Jankrerapet nulya nembung maning, tanah Kedhu iki, tinedha puniku.
  90. Serep linton bondha beyaneki, ing prang nguni mangko, yen wis cukup iya mulih maneh, pan wus muni ing nglayang prejangji, ingkang anyaguhi, lan kang layang iku.
  91. Ana Pangeran Dipanagareki, ki Danurja mangko, nulya medal sakancane kabeh, saking ngloji lajeng sowan panggih lan Jeng Pangran nuli, sedaya wus katur.
  92. Lajeng samya sowan Sri Bupati, mring kedhaton mangko, sampun katur ing sanes karane, Sri Nalendra nyarah mring kang siwi, Pangran Dipanegari, ing Kedhu wus rampung.
  93. Ki Dipati Danurja wus bali, mring loji wawertos, lamun Kedhu wus kalilan mangke, Jankrerapet langkung sukaneki, pirena tyasneki, pan wus tan cinatur.
  94. Tata tiga ing Ngayogya iki, pan wus katur mangko, Jing Sing pan wus ginanjar namane, Raden Menggung Secadiningrati, mengkana winarni Jeng Pangeran iku.
  95. Neng Ngayogya mapan sampun lami, kalih tengah taun, nyuwun pamit mring Tegalarjane, ingkang rama lami tan nglilani, kedah kinen iki, lajeng dalem ngriku.
  96. Tegalarja karsanya sang ngaji, kinen karya kebon, Pangran Dipangara karsane, kedah kondur mring Tegalarjeki, sabab ingkang nagri wus waluya iku.
  97. Sagung bicara ingkang matosi, wus tan ana mangko, marga Kangjeng Pangeran karsane, dumugekaken genira nenepi, bolos kondurneki, mring Tegalarjeku.
  98. Kanjeng Sultan sareng miyarsi, yen kang putra bolos, meksa kondur mring Tegalarjane, langkung cuwa ing tyasnya sang aji, gya pinupus iki, yen karsa Hyang Agung.
  99. Yen kang putra tanremene nagri, wus karsa Hyang Manon, nanging pendhak garebeg sowane, lawan lamun wonten kang prakawis, ingkang amatosi, tinimbalan iku.
  100. Lamun kathah ruweding nagari, lajeng datan kondur, nunggil aneng jroning pura bae, lamun kedhik ingkang rama asring, mapan mikawoni, Kangjeng Sultan iku.
  101. Tedhak marang Tegalarjeki, mengkana winuwus, Jankrerapet anuwun gantine, ingkang patih Kangjeng Sultan yekti, kyai Adipati, Danurja wus sepuh.
  102. Sringkalan tubarang bicareki, Jankrerapet watos, bokmenawa amemecahake, Kanjeng Sultan pan maksih predongdi, lan kang putra iki, karsa dereng ngumpul.
  103. Kanjeng Pangran Dipanegareki, kang pinilih mangko, nenggih Pangran Dipakusumane, ingkang rama Kangjeng Sultan iki, datan arsa iki, angandika arum.
  104. Mring kang putra Pangran Dipanagri, kulup ingsun sungwroh, uwakira Dipakusumane, pan wus akeh iya cacatneki, lan kambine maning, maksih anggoniku.
  105. Nanging iya ming kari sathithik, lan pepatih mangko, dene ingkang wus dadi karepe, Jankrerapet uwakira iki, Prigadiningrati, Jeng Pangran umatur.
  106. Mapan sanget amba mopo yekti, mring punika mangko, pan kelangkung inggih pakewede, dadya lami kendel datan kardi, mengkana winarni, Jankrerapet iku.
  107. Kedah nedha gentose pepatih, Cadiningrat mangko, kang kinenken mring Tegalarjane, Kanjeng Pangran Dipanegareki, lagya grerah iki, Cadiningrat cundhuk.
  108. Mapan ngiras juru basa iki, juru basa mangko, penggarapan sampun boten kangge, mring jeng Pangran aris aturneki, kula ngutus gusti, dhumateng sang prabu.
  109. Lawan saudara tuwan gusti, Jankrerapet mangko, estu nyuwun pepatih gentosa, Kanjeng rama tuwan Sri Bupati, nanging nrerah pribadi mring paduka tuhu.
  110. Pan kekalih rancangan pepatih, ingkang sampun dados, Pangran Dipakusuma tan kangge, kang punika pundi tuwan pilih, Pringgadiningrati, Sumadipureku.
  111. Kanjeng Pangran angandika aris, lamun wis mangkono, Sadiningrat Jeng rama karsane, lan sibapak Jankrerapet iki, iya kang sun pilih, Somadipureku.
  112. Nanging ingsun durung bisa iki, aseba ing mangko Cadiningrat matur mengkono, wus muliha Cadiningrat nuli, lengser saking ngarsi, mapan lajeng pangguh.
  113. Jankrerapet sampun den werteni, ing karsa sang anom, lamun mas Tumenggung ing Japane, kang pinilih mring Jeng Pangran yekti, Jankrerapet aglis soan mring sang prabu.
  114. Cadiningrat mapan datan kari, wus manjing kedhaton, sampun cundhuk lan jeng Sultan mangke, Jankrerapet nulya matur aris, yen pareng sang aji, inggih sampun tamtu.
  115. Ingkang dados sumedi pureki, Jeng Sultan nebda lon iya uwis besuk senen bae, ingsun mapan yun temu pribadi, mring Tegalarjeki, Jankrerapet wus mantuk.
  116. Kanjeng Sultan sampun tedhak nuli, mring Tegalarja mangko, sampun panggih lan kang putra mangke, Kanjeng Pangran Dipanegareki, Jeng Sultan nebda ris, paran sira kulup.
  117. Teka dhemen sumadi pureki, ku uga wong anom, lan wong desa iya kapindhone, kaping telu misih sanak mami, menawa ku dadi, pocapan ing besuk.
  118. Lawan ora tau prentah yekti, mring wong gedhe mangko menek angling semi ku dadine, beneh lawan Pringgadiningrati, wus tuwa kang dhingin, lan maning wus tau.
  119. Aparentah mring sapadhaneki, lan wus tau momong, marang putra santana kung kabeh, Pangran Dipanagara tur bekti, sampun leres ugi karsa Jeng Sinuhun.
  120. Nging tyas amba tan pitajeng yekti, kang sampun kelakon, datan wonten mantep ing ngujare, sae kawit awon temahneki, somadipureki, pan bebadhe tuhu.
  121. Bilih kenging winulang prayogi, nging tyas ambayektos, kang pitajeng ing punika mangke, Kangjeng Sultan angandika aris, yen meksa sireki, kulup ingsun turut.
  122. Besuk senen pa bisa sireki, seba mring kedhaton, kados boten Kanjeng Sultan mangke, sampun kondur senen miyos iki, miyos neng sitinggil, Jankrerapet ing ngayun.
  123. Pepak sagung putra santanaji, myang punggawa sagung, Kanjeng Sultan nulya dhawahake Ki Danurja pan linorot iki, pinaring wewangi, Kyai Purwa iku.
  124. Mas Tumenggung ing Japan pinaring, pan anama mangko, Raden Adipati Darnurjane, Krapet sampun angestreni, wus lumrah sagunging, wong Ngayogya iku.
  125. Sampun luwar sang nata tinangkil, myang sagunging kang wong, tata tita nagri Ngayogyane, sampun kerta mapan winetawis, angsal tigang warsi, Kanjeng Sultan winuwus.
  126. Ingkang putra Pangran Dipanagri, pan tinari mangko, karma nanging tan arsa lamine, langkung susah tyasira sang ngaji, mengkana marengi, Jeng Pangran anuju.
  127. Tinimbalan mring kedhaton prapti, ing ngarsa sangkatong, Jeng Pangeran Dipanagarane, paning ngutus karsanya sang aji, kinen nari ugi dhumateng kang ibu.
  128. Kanjeng ratu bandara puniki, meksih ayu anom, mapan dereng gadhah putra mangke, Kanjeng Sultan welas mring kang rayi, marma kinen nari, krama lamun ayun.
  129. Nulya lengser Pangran Dipanagri, sing ngarsa sangkatong, kinen miyos ing keputren bae, soan dhateng ingkang eyang  iki, wus karsa Hyang Widi, Jeng Pangran andulu.
  130. Neng keputren myat putri siji, pan jumeneng mangko, ingkang kori butulan panepen, nanging sang dyah mapan tan udani, pan lagya marengi, dyah jumeneng pungkur.
  131. Kanjeng Pangran sareng aningli, marang sang dyah sinom, dagu kendel amespaosake, saking wingking tuhu jung karangin, pan kapareng ugi, noleh sang retna yu.
  132. Mapan anglir panjang putra iki, dhawah sela rempu, sakaliyan tanpa jamugane, sang kusuma tan saged lumaris, langkung wiraneki, dadya dhodhok iku.
  133. Kanjeng Pangran pan mengkana maning, meh supe ing ngutos, sareng myat mring sang dyah warnane, trenyuh ing tyas angler ngemasi, mengkana tyasneki, sun durung andulu.
  134. Aneng donya wong wadon lir iki, dene sarwi patut, nora nana kang winaon kiye, sapa baya ingkang darbe siwi, mengkana winarni, ingkang dherek iku.
  135. Nyai lurah keparak kekalih, among semiteku, lawan nyai among mirutane, mulat lamun Jeng Pangran ningali, jumeneng tan osik, dadya lon umatur.
  136. Pan punika gusti den tingali, dene kendel dangu, pan kang wonten ing kori wiyose, rayi dalem punika pribadi, katilaran ugi, nenggih Kanjeng ratu.
  137. Maduretna sampun ta ginalih, dhuh gusti kedangon, lamun karsa kados boten wande, dhasar samya sembrona kekalih, abdi dalem lami, marma purun matur.
  138. Kangjeng Pangran angandika aris, sarwi mesem mangko, lah iya ingsun iki meh kelalen, tanbuh-tanbuh ingkang dipun pikir, wisma tura dhingin mung Kangjeng eyang iku.
  139. Lamun ingsun ingsun ingutus ramaji, ayun seba ing ngong, mung semi talengser sing ngarsane, Kanjeng ratu ageng kang winarni, lagya grerah iki, nging tan sanget iku.
  140. Sampun matur angandika nuli, Jeng Pangran wus rawoh, Kanjeng ratu ageng ngandikane, kulup sira kinongkon pa iki, mring ramanireki, Jeng Pangran wotsantun.
  141. Pan ingutus ingih nantun krami, dhateng ibu mangko, kinenantun ngarsa dalem ugi, bokmenawi Allah amarengi, teksih paring wiji gya ngandikan rawuh.
  142. Kanjeng ratu bandara neng ngarsi, nira ingkang ibu, Kanjeng ratu ageng ris sabdane, anakira ku ing ngutus nini, mring kakangireki Jeng Pangran umatur.
  143. Ibu kula pan ing ngutus ugi, mring jeng rama katong, kinen nantun den krana Allahe, Kanjeng rama awelas ningali, mring paduka yekti, dereng gadhah tuwuh.
  144. Bilih Allah meksih paring wiji, mring paduka mangko, Kanjeng ratu bendara nebda lon, iya kulup matura sireki, marang Sri Bupati, ing sih wus kasuwun.
  145. Mapan ingsun wis asrah ing tekdir, bekjane wakingong, nanging ingsun nuhun pangestune, mring Jeng Sultan juga awak mami, kinuwatna ugi, ring ngibadah ingsun.
  146. Lawan ingkang supangat jeng nabi, pirangbara ingong, lamun temu lan wakira tembe, dene iku iya mati sabil, nanging ana siji, adhinira kulup.
  147. Wus diwasa iku dadi ati, durung ana patot, ingkang mengku iya prayogane, lawan kappa …….mring ngibadah yekti, yen sembada ugi, aturna sinuhun.
  148. Mring Jeng Sultan jodhone nak mami, Jeng Pangran tur nya lon, sarwi mesem jrih kawula mangke, lamun atur mapan sanes kardi, bilih den westani, salah kardi tuhu.
  149. Kanjeng ratu ageng ngandika ris, bener gakireku, lamun sira duwe karep kuwe, anakira ngur tutura maring, bak ayunireki, ratu kencaneku.
  150. Pangeran Dipanagara nulya glis, mundur sing ngarsa wus, ingkang eyang lan kang ibu mangke, ing samarga mapan mandhek nolih, kang kaesthi galih, kang neng kori iku.
  151. Nyai lurah kalih matur malih, dhuh gusti kedangon, tedhak kondur salah weweng bae, pijer kori ingkang den tingali, pan wonten punapi, kalih nya gumuyu.
  152. Kanjeng Pangeran mesem gya lumaris, sampun prapta mangko, ing kedhaton ngarsane sang rajeng, Kanjeng Sultan dangu ngarsi arsi, dereng ewah iki, genya lenggah wau.
  153. Kanjeng Sultan atanya mring siwi, sira suwe mangko, apa baya kang rinembag kabeh, Kanjeng Pangran matur awotsari, mapan kathah ugi, Jeng eyang karsanipun.
  154. Lawan Kanjeng ibu sami ugi, niskara wus katur, Kanjeng Sultan aris angandikane, iya sokur alkamdulilahi, yen ibunireki, kuwat luwih patut.
  155. Nyai lurah kalihaneng wingking, pan samya geguyon, kalih pisan samya sembranane, Kanjeng Sultan sareng aningali, nulya atanya ris, pasira guguyu.
  156. Nyai lurah kalih atur bekti, putranta sang katong, boten dangu soan mring kang eyang yektos, pijer salah wengweng wonten margi, wus kadugeng galih, mesem jeng sinuhun.
  157. Pan tumungkul Pangran Dipanagri, nanging tyas wus yektos, kang katingal nanging kori bae, kang sinuhun mesem ngandika ris, wis ta kulup dhingin, mulih anakingsun.
  158. Kanjeng Pangran wus lengser sing ngarsi, nira jeng sang katong, lajeng kondur mring Tegalarjane, sarawuhnya mapan mujung guling, nanging kang kaeksi, sang retnaning ngayu.
  159. Kang tumanceb aneng pulung ngati, pan tansah katongton, pantes temen warna tenagane, pasemone tuhu mandhitani, sotyaning pawestri, baya kang tumurun.
  160. Midering ngrat sun durung ningali, sesotyaning wadon, ingkang memper pan sathithik bae, leleng ing tyas datan mijil mijil, kawarna sang ngaji, aputusan iku.
  161. Kanjeng ratu kancana pribadi, kang lumampah mangko, tedhak marang ing Tegalarjane, sampun prapta mapan nulya panggih, kang Pangran tinari, krama lajeng ayun.
  162. Inggih lamun tinari akrami, pan selaminipun, Kanjeng Pangran mesem lon ature, salamanya dereng angsal ugi, kadang tingal yekti, dyah anglir puniku.
  163. Mesem ratu kencana nulya mit kondur mring kedhaton, sampun rawuh matur ing sang rajeng, langkung suka Kanjeng Sri Bupati, lon ngandika ris, ya bener anakmu.
  164. Nadyan ingsun ya durung ningali, kang memper wong wadon, lan ibune dhasar becik si beng, ing Ngayogya ana ana kekalih, lan tetekoneki, jatmika tur patut.
  165. Dhasar pantes iya anderbeni, Tegalarja mangko, lan kang lanang padha tetekone, kapandhitan padha den karemi, sun duga ing ngati, wus kanthine iku. 

PUPUH XVIII
K I N A N T H I 

  1. Duk ing dingin duryatipun, kala aneng ing swargadi, mengkana Srinaranata, mapan lajeng ken dhawuhi, Raden Dipati Danurjan sagung sentana sami.
  2. Wulan kang Ji mapan nuju, sagunging sentana sami, tugur aneng Tegalarja, Kanjeng Pangeran Dipati, atengga dhateng kang raka, lawan Pangran Mangkubumi.
  3. Pangeran ngabei iku, tan wenggan ming atuwi, Pangeran Dipanagara, apan iya nora mijil, neng Selareja kewala, kang neng dalem ingkang rayi.
  4. Pangeran Dipati iku, lawan Pangran Mangkubumi, angentiaken kasukan, sedaya ingkang nyegahi, Pangeran Adinagara, lan Pangeran Suryabrangteki.
  5. Pangeran Adisuryeku, sadaya pan wus wineling, wau dhumateng kang raka, sakarsa-karsanireki, anelasna kang kasukan, marma datan ta asami.
  6. Ing kadhaton kang winuwus, sagung ingkang para putri, mapan pepekan sadaya, tan sanes Tegalarjeki, samya sinegah kasukan, mring Kangjeng Srinaranati.
  7. Mengkana ingkang winuwus, wus prapta semayaneki, ing dinten Isnen punika, mapan nulya den timbali, Jeng Pangran Dipanagara, dhumateng Kanjeng sang ngaji.
  8. Pan ing ngiringaken sagung pra putra santana sami, sampun prapta ing Ngayogya, lajeng ngandikaning puri, sampun pepak prangulama, tanapi kang pra Dipati.
  9. Sadaya ngandikan sampun, ingkang ageng ageng sami, ngulama alit sadaya, tenapi Bupati alit, pan kinen kantun punika, sedaya neng Srimenganti.
  10. Kangjeng Sultan lenggah sampun, aneneg ing panepen iki, lan kyai pangulu ika, tenapi kawrangu lamu, Kanjeng Pangran lenggah bangsal, ing ngandikan sampun prapti.
  11. Ing panepen ngiring sagung, praputra santana sami, myang sagunging pra Dipatya, ingkang ageng ageng ngiki, Kanjeng Pangran nulya ningkah lan sang dyah retnaning puri.
  12. Mapan sinaid sampun, mring sagung para ngulami, pragat denira aningkah, nulya kinen medal sami, kyai pangulu kalawan, myang sagung kang prangulami.
  13. Kanjeng Sultan miyos sampun, saking ing panepen iki, angiringaken kang putra, langkung tyas marwata siwi, lenggah neng bangsal sekedhap, nimbali Raden Dipati.
  14. Kalawan Raden Tumenggung, Pringgadiningrat puniki, tan tebih lawan kang putra, Pangeran Dipanagari, sinandhing ngandhap dhedhampar, lawan jeng Pangran Dipati.
  15. Ingkang praputra sedarum, soan neng tratag sami, tunggil lan Raden Dipatya sang nata ngandika aris, ing mengko sore Danurja, pukul telu pepakneki.
  16. Jola lan jempana iku, pepakna magangan iki, lan Pringgadiningrat sira, den pamekta kang jajari, sagung ing prajurit ika, sandika atur nyakalih.
  17. Ngandika malih sang prabu, aruming Raden Dipati, lan Raden Pringgadiningrat, ing mengko tyas ingsun iki, bareng wis gelem rabiya, nakingsun Dipanegari.
  18. Pan wus padhang atiningsun, tan ana ingkang sun pikir, dadya wus bersih tyasingwang, nanging keri mring Hyang Widi, ing wuri Walauaklam, wus padha mundura iki.
  19. Tur sembah kalihwus mundur, kawarna jeng Sri Bupati, teksih lenggah aneng bangsal, lan sagung pra putra sami, Kanjeng Sultan angandika, mring Pangran Dipanagari.
  20. Wus sira banjura kulup, marang ing karaton becik, metuwa kene kewala, keputren dandana iki, ing daleme eyangira, tur bekti mundur sing ngarsi.
  21. Ing ngiring kang rayi sagung ing kreraton sampun prapti, jeng ratu ageng winarna, mapan lagya grerah iki, marma tan saged tumuta, nenggani kang wayah krami.
  22. Kanjeng Pangran ngandika rum, dhumateng kang rayi katri, Pangeran Adinagara, lan Pangeran Suryabrangti, tiga Pangran Adisurya, wis padha mulih adhingin.
  23. Mring Tegalarja katelu poma aja angling semi, katiga matur sandika, nulya lengser saking ngarsi, kang kantun ngladosi ika, kang rayi Pangran Dipati.
  24. Lawan ingkang rayi sagung, ingkang meksih timur sami, ri sampunira busana, mengkana ingkang winarni, sang retna sekaring pura, neng kedhaton mapan sami.
  25. Binusanan kang pra ibu, sagung ratu pepak sami, tanapi putri sadaya, sang dyah tan lengganeng kapti, pan bangun turut kewala, Kanjeng Sultan anenggani.
  26. Ri sampun busana iku, tan kena winarneng tulis, kadya murca kedhepena, tuhu piturun sing swargi, musthikaning tanah Jawa, keh pawestri lengleng brangti.
  27. Senadyan kang para ratu, sedaya pandung ningali, tan ana tetundhanira, sagung putri tanah jawi, Kanjeng Sultan pan mengkana, wus bekjane anak mami.
  28. Pinaringan ing Hyang Ngagung, jodho punjul tanah Jawi, derma ratu Maduretna, anglairaken puniki, mendah dene menangana, ibu lan ramane iki.
  29. Mengkana Jeng Sultan sampun, lenggah bangsal kencana di, ing ngayap sagung biyada, sang retna gya den timbali, tedhak saking prabayeksa, jeng ratu bandara ngiring.
  30. Lawan sagung ratu ratu, tenapi kang para putri, angayap mring sang kusuma, lir esri tedhak sing swargi, ngiring sagung widadara, Dewi Uma ingkang ngirid.
  31. Ratih lan Supraba iku, Wilutama pamineki, kang para putri sadaya, pra putri lir widadari, Kanjeng Sultan lir utama, Hyang Jagadnata mantesi.
  32. Lenggah Jonggring Selakeku, sang pinenganten wus prapti, lenggah andher neng teratag, mengkana Srinarapati, aputusan Nyai riya, animbali mring kang siwi.
  33. Lan sagung parekan iku, Nyai Riyasampun prapti, ngarsanya Kanjeng Pangeran, Dipanagara lumaris, ing ngayap sagung parekkan, lan Kanjeng Pangran Dipati.
  34. Lan kang rayi rayi sagung, ingkang meksih timur sami, miyos ing kaputren ika, lir Bethara Wisnumurti, tedhak saking Suralaya, wus prapta ngarsa sang ngaji.
  35. Kinen lenggah jajar sampun, anglir Wisnu lawan Sri, kathah wanodya kagiwang, ningali mring sang serimbit, sang nata langkung marwata, ningali kang putra kalih.
  36. Pan arsa pinaring iku, wedang nanging datan nganti, sampun karsaning Hyang Sukma, kathah pawestri Kanjeng lali, saweneh nangis punika, kang kelajeng nora eling.
  37. Dadya cuwa sang aprabu, aningali mring kang siwi, dereng dugi karsanira, selak keh pawestri brangti, nulya aris angandika, wus kulup mangkata nuli.
  38. Kangjeng Pangran nembah mundur, kinen kanthen lan sang dewi, sang retna datan suwala jeng ratu bendara ngarsi, lan ratu ratu sadaya, pra putri grebeg wuri.
  39. Kangjeng Sultan mapan tumut, yun uning mring angkatneki, ing ngaturan datan kena, mring ratu kancana iki, kelawan Kangjeng ratu mas, mengkana pan sampun prapti.
  40. Ing magang pan sampun rawuh, risang pinenganen kalih, katiga ratu bandara, ingkang anunggil sajoli, pra ratu kang anem samya, lan sagung kang para putri.
  41. Samya nitih jempaneku, mapan iya warni-warni, mengkana pan lajeng budhal, prajurit kang aneng ngarsi, mrerapit ing keringkanan, ing tengah sagung pawestri.
  42. Lawan upacaranipun, risang pinenganten kalih, lan para ratu sedaya, tanapi kang para putri, ampilan titihanira, ki Kramadaya nameki.
  43. Kinarung ngarsa joliku, gambira samargi-margi, miyos plengkung gadhing ika, supenuh ingkang ningali, gamelan samarga-marga, Kangjeng Sultan kang winarni.
  44. Dadya kelajeng puniku, mundhut titiyan tutwuri, saking tyas dhateng kang putra, kang dherek Pangran Dipati, miyos balowarti ika, wau denira ningali.
  45. Kang aneng joli winuwus , Kangjeng Pangran tiyasneki, kaya ge–ageya prapta, saking rempuning kang galih, anglir katiban musthika, saha lan donya upami.
  46. Kangjeng ratu bendareku, ingkang alenggah neng ngarsi, ing sawingking patahira, nulya sang lesmaning puri, Kangjeng Pangran wingking pisan, ing samarga uthak-uthik.
  47. Nging sang dyah lemining santun, kendel datan aningali, eca alenggah kewala, jeng ratu bendara nglirik, mring solahe ingkang putra, langkung suka jroning galih.
  48. Mengkana pan sampun rawuh, ing Tegalarja anuli, sagung kang putra santana, amethuk pasoan jawi, ingkang dados pangiridnya, Kanjeng Pangran Mangkubumi.
  49. Raden Dipatya puniku, angirid sagung Bupati, kang kodhok ngorek tinembang, bareng lan gamelan muni, tambur salompret wurohan, tan parungyan piniarsi.
  50. Ing Tegalarja supenuh, tan petung kathah ing jalmi, rising pinenganten nulya, tumedhak saking ing joli, pinondhong sang dyah kusuma, tan suwala sang retnadi.
  51. Mapan linenggahken sampun, aneng babut prang wedani, lir wisnu lan Sri ika,  jajar remen gung ningali, anglir tan manungsa donya, kalih lir musna kaeksi.
  52. Kangjeng ratu bendareku, lawan para ratu sami, angapit ing kering kanan, lan sagung ingkang praputri, ing jawi ingkang winarna, Kanjeng Pangran Mangkubumi.
  53. Kang manggihi sagung tamu, kang rayi katiga sami, nanging ngladosi kewala, kelangkung kasukaneki, denya abujaderwina, tanana tinaha sami.
  54. Mengkana ingkang winuwus, risang pinenganten kalih, pan samya salin busana, sinjang cindhe dhasar wilis, samekan jing garinenda, mawi rinumpoka adi.
  55. Asingsim inten jumerut, mirah barleyan sineling asengkang panata brongta, cundhik manik amantesi, pasaja satingkahira, datan patya lamun angling.
  56. Tuhu musthikaningayu, piturun saking swargadi, datan kena yen cinondra, panjal mane Dewi Sri, tan sarwa patut sedaya, samya estri lengleng brangti.
  57. Kanjeng Pangran kang winuwus, mapan lenggah aneng wingking, tansah ngresahi kewala, nging sadah datan ningali, mengkana nulya binekta, miyos lalenggahan malih.
  58. Sang retnayu bangun turut, lajeng samya dhahar iki, risampun anulya bubar, sagung ingkang para putri, nging kantun ratu bendara, ing kantun anenggani.
  59. Nulya pasang kelir sampun, ing jawi durwina sami, sagung nging putra santana tenapi kang pra Dipati, mapan samya nenayuban, angenting kasukaneki.
  60. Ing dalem ingkang winuwus, jeng ratu bendara uning, mring semune kang atmaja, mesem angandika aris, wus kulup padha asoa, mapan ingsun arsa guling.
  61. Jeng Pangran lega tyasipun, mesem angandika aris, nanging sang lesmining pura, esmu awrat ing tyasneki, mengkana ratu bendara, kondur mring panepen dhingin.
  62. Sareng kang ibu wus kondur, Jeng Pangran angarih-arih, dhumateng sang lir supadma, nulya ing ngemban sang dewi, dyah retna datan suwala, binekta mring tilamsari.
  63. Sampun prapta tilamsantun, sinareken sang retnadi, nanging tan arsa anendra, lenggah aneng tepaswangi, kasorotan dening pandam, salira lir mas sinangling.
  64. Jeng Pangeran ing tyasnya trenyuh, non mring kang sawang sasi, dadya alon angandika, dhuh mas mirah ingsun gusti, punapa tan arsa nendra, dadya prihatining ngabdi.
  65. Bendara kawulanipun, datan nedya anyidrani, nanging anrerah kang karsa, kalamun cidra kang ngabdi, sumongga den tengerana, suka lamun den dukani.
  66. Dadya nurut sang retna yu sare aneng tilamsari, nanging ing tyas tan precaya, dadya ing ngeletan guling, pan saben dalu mengkana, jeng ratu bandara iki,.
  67. Nenggani pan kalih dalu, kondur Jeng Sultan winarni, miyos dhateng Tengalarja, bekta kasukan puniki, bedhayan kalawan beksa, enting tyas Srinarapati.
  68. Riwusnya kondur sang prabu, Kanjeng Pangeran winarni, langkung tyas dhateng kang garwa, nanging sang retnaning puri, pan dereng karsa ngandika, nanging lamun kathah jalmi.
  69. Mapan langkung bangun turut, mengkana nuju marengi, sang retna jumeneng ika, aneng sangandhap kamuning, lan ngasta sekar cepaka, sinjang prang rusak mantesi.
  70. Semekanira gadhung, tinepi kadya tan jalmi, ariri mong cindhe sekar, aneng satepining warih, balumbang ing patamanan, Jeng Pangran ngindhik-indhiki.
  71. Sangking wingking sang retna, mapan dahat tan udani, jumeneng Kanjeng Pangeran wus dangu aneng ing wingking, ingkang tyas mapan sangsaya, trenyuh denira ningali.
  72. Mring sangdyah lesmining santun, dadya kadumuk sang dewi, nolih pan lajeng ing ngaras, langkung wira ingkang mindha Sri ing tyas mapan trerataban, deprok neng ngandhap kemuning.
  73. Kanjeng Pangeran anambut, ing ngemban kang mindha sasi, mider aneng petamanan, nging sang dyah tyas ira meksih, katongtoni wirangira, dene dangu tan udani.
  74. Mring kang raka rawuhipun, dadya wepanira mijil, nulya mulat Jeng Pangeran, laun kang rayi prihatin, binekta mring pesareyan, rinepa ing ngarih-arih.
  75. Dhuh bendara pepujanku, punapa kang dados rujit, kang abdi tan ngraos dosa, nging kedhik ngaget–ageti, ing mangke mapan sumongga, dhinendha inggih ngladosi.
  76. Nging mas mirah abdenipun, nenuhun den andikani, neng Tegalarja wus lama, pan tansah den pitambeti, pinten banggi pinaringan, esmu usadaning agering.
  77. Kang abdi matur saestu, sarawuh paduka gusti, wonten nagri Tegalarja, mapan lir upamaneki, ginanjar inten kawula, saha lamdonya puniki.
  78. Marma ing mangkya budinipun, bendara tan ngraos krami, kawula mindha ngawula, rumiyin duk aningali, gusti mring  warna paduka, prapta wisma lir ngemasi.
  79. Ing mangkya pan gesang sampun, satemah den pitambeti, mengkana sang dyah kusuma, sareng amiharsa iki, mring sebdanira kang raka, dadya keh wirang kaeksi.
  80. Mengkana tyasnya sang ayu, dadya ingsun iki dhingin, kaya ana gadhang wong lanang, adol marang rupa mami, dadya adres ingkang wespa, kang jeng Pangran aningali.
  81. Lamun sang murtining ing rum, sangsaya ingkang priatin, mengkana Kangjeng Pangeran, sangsaya mangarih-arih, dhuh gusti punapa marma, kang wespa saya dres mijil.
  82. Punapa gusti kaduwung, angabdekaken mringkang dasih, kawula matur estunya, lamun tan ngapunten abdi, nah angger dhateng sumongga, ing Tegalarja puniki.
  83. Pun kakang pan amit lampus, supados marganing pati, mengkana sang mindharetna, sareng miarsa tyasneki, kumepyur pan lajeng sirna, sadaya kang dados runtik.
  84. Dadya mesem ngandika rum, betah temen lamun angling, sarwi malerok sang retna, ngendi ana wong pawestri, iya winehan nagara, bisa temen amek ati.
  85. Tur mongsa mantepa iku, mengko thithik nuli salin, kaya tan weruh le danya, Kangjeng Pangeran miyarsi, mring pangandikaning sang retna, kumepyur tyas matur aris.
  86. Sarwi mesem ngrepeku, yektos gusti duk rumiyin, ing mangke punapa karsa, nah angger dhateng nglampahi, tanedya malih akrama, nging nuhun kang ngabdi gusti.
  87. Ing sih paduka satuhu, sarwi ing ngaras sang dewi, tangkis gelung sang kusuma, kenging pamidhanganeki, malengos sang dyah ngandika, marmane gelema mami.
  88. Iya gelema celathu, larangan den pengarahi, palali ujare ika, nreracak ira andadi, Kanjeng Pangeran ngandika, sarwi mesem ngastaweni.
  89. Gusti sampun limrahipun, ingkang ngabdi mapan dremi, parentah Allah tangala, mergi nurunaken wiji, premila estu awisan, nging dasih wus den lilani.
  90. Pan sinung wawenang sampun, kantun paduka pribadi, nah angger kang tan kalilan, marma nenuhun kang ngabdi, mugi ta linilanana, manjing jroning tamansari.
  91. Lamun tan kalilan tuhu, tan wande pun kakang mati, dinukan dhateng Hyang Sukma, ing ngutusan angsal kardi, mesem sang retna ngandika, dhasar botoh bisa angling.
  92. Iya sapa bisa iku, madoni wong kudu amrih, pan sampun karsaning Sukma, panggih jodho donya akhir, sampun lejar ing tyasira, sang retna wus asrah dhiri.
  93. Kanjeng Pangeran andulu, mring sang dyah wus lejar tyasning, nulya sinabut sang retna, tanpa jiwa kalihneki, wus lintu asmaragama, ing ngemban sang mindhasari.
  94. Pan wus karsaning Hyang Agung, panggih jodho jalu estri, dadya sami trisnanira, tan kenging benggang sanyari, mapan lir pendah mintuna, langkung remen kang ningali.
  95. Aneng na kang among kayun, Kangjeng Sultan kang winarni, pan sampun karsaning sukma, grerah celeb tan punapi, pan sampun angsal sacondra, nanging miyos setu meksih.
  96. Mengkana ingkang winuwus, Kanjeng Pangran amarengi, arsa soan mring kang eyang, sampun lami grerahneki, kapethuk lawan kang rama, Kanjeng Sultan pan marengi.
  97. Arsa ameng-ameng iku, ningali kang baluwerti, kang dherek nging ponakawan, Kanjeng Pangran datan uning, tinerka dede kang rama, dadya tan wedhak sing wajik.
  98. Tinerka kang rayi tuhu, sing tebih katingal alit, kapethuk pal kung kaputran, Jeng Pangran kagyat ningali, wau dhumateng kang rama, mesem Kangjeng Sri Bupati.
  99. Lawan angandika arum, sira sengguh sapa mami, Kangjeng Pangeran aturnya, lun seguh dhimas Dipati, dadya samya ngluhur kuda, mesem sang nata nabda ris.
  100. Arep mring di sira kulup, Jeng Pangran umatur aris, ayun soan Kangjeng eyang, Jeng Sultan ngandika malih, wus kulup sira banjura, nging nginepa aja mulih.
  101. Sesuk seba waden esuk, aja nganti sun timbali, kaputren sesuk metuwa, sibeng apa melu iki, Kanjeng Pangeran aturnya, inggih tumut wonten wingking.
  102. Kangjeng Sultan sampun laju, kur ungkuran lampahneki, ing dalu enjing winarna, ing dinten Senen marengi, Jeng Pangran ngantos ngandikan, utusan keparak kalih.
  103. Nyai Amongsemiteku, lawanya isoka prapti, ngarsanya Kangjeng Pangeran, tur sembah samya turneki, gusti paduka ngabdikan, jeng rama dalem ngentosi.
  104. Ngajeng-ajeng sampun dangu lenggah wonten jamban gusti, paduka kinen lajenga, Jeng Pangran nulya lumaris, mapan datan kekampuhan, kering nyai lurah kalih.
  105. Miyos kaputren wus rawuh, gedhong mrerapat kang kori, ing ngajenge gedhong jamban, Kanjeng Sultan lenggah kori, sendhean korining jamban, sareng kang putra kaeksi.
  106. Sampun karsaning Hyang Agung, Jeng Sultan wespanya mijil, Kanjeng Pangeran miarsa, yen kang rama wespa mijil, ingkang tyas lir binethota, nging tanbuh kang dados galih.
  107. Dadya tumut mijil iku, ingkang wepa kalihneki, Jeng Sultan lan Jeng Pangeran, mengkana lurah kekalih, kelajeng tumut karuna, sareng mirsa gustineki.
  108. Kekalih samya tyasipun, mengkana pitulung Widi, kalih ical kang sungkawa, emut mring purbaning Widi, manungsa yen nora bakal, Jeng Sultan ngandika aris.
  109. Kulup sun undang sireku, sun iki lara sayekti, nanging tanora ngopaha, iya ing rasaning sakit, nanging tyas sun wus karasa, kaya na karsaning Widi.
  110. Ing wuri wus pasrah ingsun, mongsa bodhoa sireki, kabeh adhi adhinira, ing mengko dhingin sayekti, ingsun ta ningali liyan, nanging sira anak mami.
  111. Sampun karsaning Hyang Ngagung, Jeng Pangran lomba tyasneki, datan nyana lamun arsa, nenggih tinilar tumuli, wau dhumateng kang rama, mengkana atur ireki.
  112. Nanging pangestu pukulun, rumiyin dalah samangkin, tan wonten ingkang suwala, dhumateng prentah bayekti, Kanjeng Sultan angandika, ya kulup pracaya mami.
  113. Lah ta wis muliha kulup, metuwa ing kene becik, iya jroning prabayeksa, pelataran akeh kaki, sagung wongkang padha seba, sun pirsa wus akeh prapti.
  114. Sira tan basahan iku, pan saru yen akeh uning, ingsun arsa nemonana, mring sagunging bocah Bupati, wis kulup sira muliha, Jeng Pangran lengser sing ngarsi.
  115. Prapta ing keraton sampun, ngarsanya kang eyang malih jeng ratu ageng atanya, den undang apa sireki, kulup marang ramanira, Jeng Pangraan umatur aris.
  116. Nanging datan weca tuhu, menawa kang eyang prihatin, sawab sawek nandhang grerah, sanget tan saged lumaris, lan malih wus sepuh marma, Jeng Pangran watosing galih.
  117. Sampun lami grerahipun, mengkana aturireki, mapan tan wonten punapa, nging kangen timbalaneki, nulya pamit mring kang eyang, kondur mrig tegalarjeki.
  118. Lawan sang retnaning ayu, tan kenging bengggang sanyari, langkung dening sih-sinihan, mengkana ingkang winarni, mapan wus karsaning sukma, Kanjeng Sultan prapteng jangji.
  119. Nanging elet kalih dalu, lawan genira mameling, wau dhumateng kang putra, ing dinten Kemis marengi, paing nenggih pasaranya, kondur mring rahmatollahi.
  120. Langkung oreg ngayojeku, surudnya Srinarapati, sab sagung kagyat samya, tan wonten nyana sayekti, Kanjeng Sultan tilar donya, kondur marang ngalam gaib.
  121. Residhen garnam kelangkung, wau genira anangis, meksih enggal langkung cuwa, dhumateng Srinarapati, genira ngladosi ika, sinare jimat tan nunggil.
  122. Kalawan kang eyang iku, Kanjeng Sultan Ngayogya di, ingkang Jumeneng sapisan, mengkana Pangran Dipati, datan pisah lan kang raka, jeng Pangran Dipanegari.
  123. Anulya bicanten sampun, jumeneng Pangran Dipati, nanging mawi winakilan, Pangran mangkualam iki, wus tentrem nagri Ngayogya, jeng Pangran wus kondur nuli.
  124. Mring Tegalarja pan sampun mengkana ing lamilami, Jeng Sultan sampun diwasa, supit mapan nulya krami, duk supit kang mangku iya, minester Garnam pribadi.
  125. Kang raka Jeng Pangeran iku, kang nutupi netraneki, duk krama marengi ika, Jankrerapet dados malih, neng masjid ageng ningkahnya, pan angsal tilaraneki.
  126. Raden Dipati puniku, kang seda kedhaton dhingin, ratu angger kang atmaja, mapan sampun nama iki, tanenggih ratu kancana, jeng ratu kancana ngalih.
  127. Mapan nama ratu ibu, sabab ratu ageng meksih, jeng ratu ageng tinarna, sampun karsaning Hyang Widi, sareng surud ingkang putra, grerah nya waluya sami.
  128. Dadya panjang yuswanipun, amomong kang wayah iki, mengkana kang parentahan, sampun ing ngaturken malih, wa dhumateng Jeng Sultan, Pangran Mangkualam iki.
  129. Mapan sampun kendel iku, genira dados wewakil, kathah kesturi Ngayogya, nanging tan dados punapi, Jeng Pangran Dipanagara, dadya langkung sekelneki.
  130. Kanjeng Sultan kang winuwus, ingkang cinela keniki, Raden Dipati Danurja, lan Raden Wiranegari, Rahaden Pringgadiningrat, mapan sampun angemasi.
  131. Sampun karsaning Hyang Agung, asanget maksiyatneki, nanging yen wonten kang raka, Kanjeng Sultan meksih ajrih, Inggris wus salin Welonda, residhen nausna meki.
  132. Karemanya mangan nginum, lan Arja cara Welandi, nadyan kang putra santana, ingkang nganem-anem sami, pan sampun katut sedaya, batal karam wus tan olih.
  133. Mengkana karya kolektur, nanging tan atur upeksi, mring Pangran Dipanagara, dene kang kinarya gajih, amundhuti artanira, marang sagung wong sanagri.
  134. Dene karyanya kolektur, ajaga Raden Dipati, pan sampun rembag sadaya, minister Kaus ngidini, lawan anuwun pratondha, ecap Jeng Sultan pribadi.
  135. Pan sampun pinaring iku, mengkana ingkang winarni, sagung kang putra santana, ingkang sepuh sepuh sami, tanapi sagung Dipatya, Ngayogya pan susah sami.
  136. Mapan rembag samya matur, mring Pangran Dipanagari, mengkana Kanjeng Pangeran, langkung kagyat ing tyasneki, nulya tedhak mring Ngayogya, ing kedhaton sampun prapti.
  137. Lajeng panggih lan kang ibu, Jeng Pangran atanya aris, punika wonten pakarya, dene tan aparing uning, ibu dhumateng kawula, karya susah wong sanagri.
  138. Jeng ratu ibu lingnya rum, kawula pan datan uning, dadosing rembag punika, kula tanya sampun werti, inggih dhateng jengandika, jeng Pangran atanya aris.
  139. Sultan neng pundi genipun, jeng ratu ibu nabda ris, wonten bangsal panggung ika, Kangjeng Pangran nusul nuli, panggih kalawan Jeng Sultan, Jeng Pangran ngandika aris.
  140. Sultan marma prapta ingsun, ayun tanya mring sireki, pan ingsun angrungu warta, sira karya kolektur iki, iku apa karyanira, Kangjeng Sultan matur aris.
  141. Danurja kang gadhah rembug, lawan pun Wiranegari, sabab kirang kang kengkenan, dene karyanipun malih, anglempaken sagung arta, pacumpleng punika sami.
  142. Kalih kula tanya sampun ngaturi uninga ugi, inggih dhumateng paduka, werti yen sampun marengi, Jeng Pangeran angandika, iku pasthi goroh yekti.
  143. Sultan yen sira nora wruh, iku tapa ngrasa mami, liwat lakuning durjana, tan wurung karya ku pesthi, iya marang kasusahan, ing besuk wekasaneki.
  144. Marang wong cilik ku besuk, lan apa pangane iki, kolektur pira cacahnya, lawan padinane iki, ing ngendi pasebanira, Srinata umatur aris. 

PUPUH XIX
SRINATA (DHANDHANGGULA) 

  1. Tedhenipun mapan ngiras, sawidak tiyang satunggil lurahipun kalih belah, cacah tiyang kawandesi, mapan langkung kekalih, lurah kang kalih puniku, pasowanya sadaya, wonten kang danurjan sami, lamun telas gandhek punika tambelnya.
  2. Karyanipun saben mongsa, medal mring dhusun pan sami, mundhut pacumpleng punika, Kanjeng Pangran dikanya ris, sarwi mesem puniki, wus talidok ujar ingsun, mengkono maneh Sultan, yen ora nguruka bumi, gunung iku bae suku rangkep ingwang.
  3. Duk dhingin su(wa)rgi jeng rama, gunung wus sun suwun iki, ilange kabeh ku iya, dene dadi susahneki, sagung wong cilik-cilik, kang sun karya ganti iku, suku bae lan uwang, dhuwit bandar kabeh iki, wis sun duga turah pan mongsa kuranga.
  4. Dene kang parentah desa, muliha kaya kang dhingin, duk swargi eyang buyut ika, Kanjeng rama wus nglilani, nanging semadosneki, angigentoni sataun, kinarya isi ika, sabauwang pura enting, durung nganti Kangjeng rama selak seda.
  5. Ing mengko iki ta sira, malah rep sira wuwuhi, sagung susahing wong desa, lah kaya apa sireki, Jeng Sultan matur aris, sampun kelajeng puniku, cap kawula punika, sampun kinarya ngecapi, kang nuwala badhe parentah mring desa.
  6. Lah Sultan sira jabela, yen durung kebanjur iki, undangen Wiranagara, Kanjeng Sultan anulya glis, putusan animbali, Raden mayor prapta sampun, Kanjeng Sultan ngandika, mayor kaya apa iki, tuturira dhingin wus atur uninga.
  7. Mring kang mas pan wus kalilan, mangko ingsun den dukani, tumungkul Wiranegara, tan saged matura iki, nulya ngandika malih, ing mengko layang sun pundhut, kolektur wus wurunga, Wiranagara turneki, kula ajrih sampun kelajeng nuwala.
  8. Wonten residhen punika, kewedan Jeng Sultan iki, dadya kendel tan ngandika, Jeng Pangran bendu tyasneki, ngandikaning kang rayi, wus Sultan pilihen ingsun, iki nanging wong juga, lan loro kapilih endi, lamun sira amilih kang loro iya.
  9. Wus layang sira banjurna, lamun sira milih mami, jaluken nuwalanira, dene residhen ku ugi, lamun asrengen iki, aja sira melu melu, yen milih loro sira, iya Sultan luwih becik, nanging ingsun wus tan melu melu ika.
  10. Umatur Wiranegara, kados pundi nggen mangsuli, mungel wonten kitap ugi, nasi kang talmulukki, yen ratu ngandika sampun, tan kenging mangsulana, Kangjeng Pangeran miyarsi, mring ature tumengggung Wiranagara.
  11. Dadya medal dukanira, jinewer kupingnya kalih, dhinupak asru ngandika, eh ya mukidinsireki, Jawane memurukki, pan kitap kang sira ampung, sireku luwih bisa, wong kabeh tan ana uning, ala becik ingkang weruh nanging sira.
  12. Kanjeng Pangeran ngandika, Sultan sun tanya sayekti, sira paja Raden nyata, sapa ingkang duwe pikir, lamun sira pribadi, iku atas lo ilahpul, lamun rembug wong liya, mesthi kena den owahi, iku setan Sultan ingsun nora lila.
  13. Kanjeng Sultan ris aturnya, pan saking tiyang kekalih, Danurja Wiranagara, lawan kula pitaneni, pan sampun matur ugi, dhateng paduka satuhu, mila kula precaya, lajeng kawula ngidini, pan tumungkul Tumenggung Wiranagara.
  14. Kanjeng Pangran angandika, iku wus tetela yekti, lamun setan angrencana, pan kitab karya ling aling, jeng Sultan ngandika ris, lah matur ramaning iku, mayor marang kakang mas, lamun sira maksih wani, babing kitab ingsun arsa mirsakena.
  15. Den Mayor Wiranegara, tan saged matura malih, Kanjeng Sultan angandika, wus sida sun pundhut iki, wurung kolektur dadi, wus sira metuwa iku, Mayor Wiranegara, tur sembah lengser sing ngarsi, Kanjeng Sultan umatur dhateng kang raka.
  16. Suwawi kondur kakangmas, dhahar kedhaton rumiyin, alih tan sareng lumampah, lenggah, wonten gedhong kuning, jeng ratu ibu prapti, lan jeng ratukencaneku, lajeng amundhut dhahar, Nyai Riya kang ngladosi, Kanjeng ratu ibu aris atetanya.
  17. Paran Sultan dadinira, prekara kolektur iki, Kanjeng Sultan aturira, inggih tamtu boten dadi, jeng ratu mesem angling, Sultan sun pajar satuhu, ingkang duwe negara, ing Ngayogya iki yekti, raka dika Pangeran Dipanagara.
  18. Mapan sun wus dhinawuhan mring rama dika ing nguni, duk meksih kadipatenya, mengkene timbalaneki, dena yu sun pajari, ja ngarep-arep anakmu, ingkang dadi tyas ingwang, nakingsun kang tuwa yekti, atur kula mring rama dika sumongga.
  19. Esmu lingsem Kangjeng Sultan, sabab kathah tiyang uning, mengkana ing ngaturira, sampun napa duka wreti, kulasampun udani, Kangjeng rama welingipun inggih dhateng kawula, Jeng Pangran mesem nabda ris, ibu ratu pan kados lare paduka.
  20. Ngandika wados punika, pan katah tiyang udani, mesem jeng ratu kancana, ris sampunira dumugi, dhahar anulya pamit, Kangjeng Pangeran wus kondur, dhumateng Tegalarja, mengkana mapan wus lami, Kanjeng ratu ageng grerah sanget ika.
  21. Anuju ing wulan Ramlan, sagung putra wayah sami, tugur kreraton sadaya, anapi kang pra ngulami, kipangulu ngaturi, jukah siyam Kangjeng ratu, nanging mesa tanarsa, kadya wus sinedya galih, sareng ngajengaken bakda supe nulya.
  22. Jeng Sultan matur kang raka, kados pundi benjing enjing, prekawis grebeg punika, Kangjeng Pangran ngandika ris, aja sira ngowahi, ya dene ingkang atunggu, Kanjeng Eyang ingsun uga, lan bu ratu bendareki, ratu angger kabeh padha garebega.
  23. Ki Mangkubumi sampeyan, gih sowana benjing enjing, Kangjeng Sultan ris aturnya, bilih kula tan menangi, Jeng Pangran ngandika ris walahualam ing sesuk, nanging panduganingwang, Kangjeng ya kaya ngenteni, mrig pepake kang putra wayah iki iya.
  24. Mengkana pan kalampahan, sampun karsaning Hyang Widi, Kangjeng ratu surudira, sampun bakda grebek iki, putra wayah wus prapti, tenapi kyai pangulu, myang sagung pra ngulama, mapan sampun pepak sami, sinareken jimatan tunggil kang putra.
  25. Riwus kawandasa dina, jeng ratu ibu gumanti, ratu ageng namanira, dalemira kang ngenggoni, jeng ratu bendareki, mengkana ingkang winuwus, ri sampun nira lama, wonten cobaning negari, pan kreraman anama Sinduratmeja.
  26. Mapan ngembani punika, Pangeran dipasaneki, Kanjeng Pangran wus uninga, wawreta saking wong desi, nanging maiben yekti, dene langkung boten rukun, Pangeran Dipasana, rehpot jompo lawan alit, lan kelangkung kang manah remen maksiyat.
  27. Nanging ragi grerah manah, duk kala timur ireki, marma datan linegewa, mengkana nuju marengi, Kanjeng Pangran nimbali, abdi kinen maos iku, nama suk batu liman, lawan Muhammad Bunari, kitab Nasikatul muluk kang winaca.
  28. Lenggah bale sawuh ika, paseban sela rejeki, tan pantara nulya ana, utusan saking kang rayi, Jeng Sultan atur uning, anenggih ingkang ing ngutus, Raden Sasrawiraga, lan Sasrabau tur bekti, pan kawula gusti ngutus Srinarendra.
  29. Kinen ngaturi uninga, dhumateng paduka gusti, ing Kedhu wonten pakarya, kretaman ageng kang baris, dhusun bendha geneki, Sinduratmeja nameku, estri ingkang satunggal, sampun mejahi Welandi, Jeng Pangeran mesem aris angandika.
  30. Lah iya Sasrawirana, Sultan apa wus bantoni, aturnya Sasrawirana, inggih sasampun kang lumaris, Raden mayor pribadi, lan Raden Ritmester iku, bekta sakancanira, sareng akatipun sami, lan residhen nausa dinten punika.
  31. Iya wis sasrawirana, sira amulih adhingin, ing mengko ingsun pan arsa, marang kedhaton pribadi, lawan ayun udani, Adinagara memantu, nulya Sasrawirana, tur sembah lengser sing ngarsi, Kanjeng Pangran tan pantara nulya tedhak.
  32. Prapta kedhaton wus panggya Jeng Pangran lawan kang rayi, Jeng Sultan matur niskara, Jeng Pangran mesem nabda ris, ya wus ingsun udani, ingkang karya reka iku, lamun residhen prapta, Eyang Dipasana den aglis, wenehena yaiku kang gawe gendra.
  33. Wus laju Kangjeng Pangeran, mring Adinagaran prapti, Pangeran Adinegara, meh wande mementu iki, Kangjeng Pangran nabda ris, wis tutugna amemantu, antawis tigang dina, residhen Naus wus prapti, tur uninga lamun kraman Kedhu bubar.
  34. Nulya Pangran Dipasana, cinepeng binuwang nuli, wau dhumateng ing sabrang, mengkana ing lami-lami, saya kathah seturi, nagari Ngayogya iku, nanging datan punapa, Jeng Pangran langkung prihatin, datan kondur neng Selaraja kewala.
  35. Jeng Sultan ingkang winarna, yen marengi kangen iki, wau dhumateng kang raka, nusul mring Selarejeki, mengkana amarengi, Kanjeng Sultan prapta iku, kangen dhateng kang raka, Kangjeng Pangeran marengi, lenggah aneng kulah mileh ingkang tigan.
  36. Klangenan ulam wader bang, munggeng sela gilang iki, Kangjeng Sultan nulya prapta, pan lajeng tumut milihi, kang dherek Pangran kalih, samya kang raka puniku, Pangeran Suryabrongta, lawan Suryawijayeki, Kanjeng Pangran sampun karsaning Hyang Suksma.
  37. Ingkang tyas langkung pracaya, wau dhumateng kang rayi, Kangjeng Pangeran ngandika, payo Sultan padha ngalih, lungguh ing gedhong iki, Kangjeng Sultan dherek sampun, lawan kalih kang raka, Pangran Suryabrongta iki, pan kalawan Pangeran Suryawijaya.
  38. Kangjeng Pangeran ngandika, sarya mesem mring kang rayi, Sultan sun pajari sira, sakehe ingkang prejangji, duk dhingin alam Inggris, mapan meksih ana ingsun, kedhaton nora nana, nging kontrak kang ana iki, lan prejangji pametune kang nagara.
  39. Dene sakeh pepanggreran, meksih ana kene yekti, kang dadi watir tyas ingwang, manawa ingsun ngemasi, apa dene sireki, nora wurung iku besuk, mapan dadi brewala, nakira lan anak mami, lamun nora nana pitulung Hyang Suksma.
  40. Dene mengko karsaningwang, layang sun weneh ken iki, Sultan iya marang sira, nanging ingsun Sultan titip, mring sakeh anakireki, kelamun ngemasi ingsun, Sultan mongsa bodhoha, Jeng Sultan aturireki, pan sandika Kangjeng Pangeran ngandika.
  41. Mring Pangeran Suryabrongta, lawan Suryawijayeki, sira karo lumakuwa, suwunen layang prejangji, marang bakyunireki, tur sembah kalih wus mundur, saking ngarsa kang raka, tan pantara nulya prapti, ingkang surat wus katur marang kang raka.
  42. Tinampan nulya ngandika, ya Sultan wruhanireki, layang iki ingkang nyerat, pan Jendral Raples pribadi, kang sisih Jawa iki, Cadiningrat nulis iku, wis nya sira gawaha, nanging poma wekas mami, pan mung iku kang dadi watir tyas ingwang.
  43. Jeng Sultan matur sandika, kelangkung panuwun iki, nulya pinaring kang surat, Kanjeng Sultan gya nampani, langkung suka tyasneki, Jeng Sultan nulya minto kondur, mapan sampun kalilan, mundur sing Selarejeki, ingkang serat mapan binekta priyongga.
  44. Datan winarna ing marga, kedhaton pan sampun prapti, pan sampun karsaning suksma, Kanjeng Sultan datan lami, saking geng rencaneki, setan kang sami bebidhung, kang serat ing ngaturan, basmi pan datan prayogi, yen teksiha menawi bilih menawa.
  45. Kadya wus tekdiring suksma, Jeng Sultan gampil nuruti, mring atur ingkang tan yoga, mengkana surat binesmi, sampun karsa Hyang Widi, tan lami Jeng Sultan iku, lawan antaranira, genira ambesmi tulis, prapteng jangji Kangjeng Sultan lajeng seda.
  46. Mapan datan mawi marga, ing grerah saking sakedhik, tan kendel genya pesiyar, nanging ingkang dadya margi, dhahar tur aturneki, Raden Dipati puniku, pan lagya ngunjuk jangan,  sareng konjuk pan cumekik, sareng dhawah Jeng Sultan pan lajeng seda.
  47. Salira abuh sekala, langkung geger Ngayojeki, pan samya kaget sedaya, ingkang raka sampun prapti, nanging datan menangi, lan putra santana sagung, jalu estri pepekan, lir grerah swaraning tangis, saking gunge pawestri sajroning pura.
  48. Tanapi sagung punggawa, mapan sampun pepak sami, ki pangulu sakancanya, mapan nuhun den sirami, tan suka suket aris, abu ken ngentosi iku mapan lagya utusan, nusuli sidhenireki, kang marengi Baron selus namanira.
  49. Pan lagya kesah mring Sala, ingkang kinen angenteni, lagya jinujul punika, Jeng Pangran welas ningali, mring layon ingkang rayi, nulya pineksa puniku, pan kinen nyiram ana, anulya dipun sirami, ring sampunnya sinareken Prabayeksa.
  50. Sadinten sadalu ika, taron Baronselus dereng prapti, sareng enjing tinabela, suketaris tan suka malih, nanging pineksa malih, mring Kangjeng Pangeran iku, sampunnya tinabela, tinengga neng bangsal sami, Baron selus jam sawelas praptinira.
  51. Pan lajeng kinen ngangkatna, jeng ratu ageng puniki, langkung sanget panuwunnya, ing ngaturan datan kenging, ngantos kaku tyasneki, Baron Seilus puniku, mapan kekanthen asta, lan Pangran Dipanagari, prapta ngalun alun kidul wangsul samya.
  52. Sedaya wus prapteng pura, ingkang datan dherek sami, sagung kang putra santana, residhen Selus nebda ris, Pangran Dipanagari, sampeyan bok sampun kondur, lajeng ngatengga pura, Kanjeng Pangran ngandika ris, nora gelem sun mulih bareng lan sira.
  53. Pan suketaris kewala, lan sidene iku becik, kariya atunggu pura, lawan Kyai Mangkubumi, Baron Selus nuruti, mapan samya bubar sampun, sagung putra santana, kang tugur nanging Bupati, Kangjeng Pangran wus kondur mring Tegalarja.
  54. Ingkang dherek mring jimatan, sedaya pan sampun prapti, sinarekaken Jeng Sultan, pesereyan enggal dadi, tan tunggilkang rameki, mengkana ingkang winuwus, Jeng Sultan tilar putra, pan songa kathahireki, kang winarna nanging kang jaluk kewala.
  55. Den Mas Manol namanira, sawek yuswa tigang warsi, nangis sampun pinaringan, nama Pangeran Dipati, mengkana ngantos lami, mapan dereng dadi iku, den mas Gathot arinya, den Mas Mursada puniki, den Mas Mangun kang jalu sekawanira.
  56. Ingkang putri mapan gangsal, mengkana ingkang winarni, Jeng Pangran Dipanagara, mapan asring den aturi, ing residhen mring loji, nanging awis karsanipun, lawan malih menawa, risidhen mring kenya puri, ing ngaturan Kangjeng Pangran awis kersa.
  57. Lawan Sritiniti ika, mring risidhen yuswaneki, kalamun marengi karsa, ing ngaturan dhateng ngloji, langkung risidhen iki, genira met galihipun, lan asring ing ngaturan, lenggahan sami pribadi, pan residhen ingkang ngladosi priyongga.
  58. Mabarang kang dinangua, Baroselus aturneki, Tegalarja Selaraja, Kangjeng Pangran Mangkubumi, grahita jroning galih, mangkana pan tedhak iku, dhumateng Tegalarja, apan sampun ape panggih, lan kang putra neng jro gedhong Selaraja.
  59. Kangjeng Pangran angandika, kulup tan kaduga mami, Baronselus karepira, banget kayuyunireki, kulup marang sireki, kaya na atine iku, ngenteni karepira, menawa dhangan sireki, sun celathu Kangjeng Pangeran ngandika.
  60. Sampun gemampil paduka, pan kawula lumuh yekti, kalamun mergi punika, puruna sampun rumiyin, mongsa kaselana ugi, inggih dhumateng pun bagus, Kangjeng Pangran ngandika, wau dhumateng kang siwi, paran kulup banget temen water ingwang.
  61. Iya manawa kaliya, kaya paran polah mami, Kangjeng Pangeran aturnya, sarwi mesem sokur iki, lamun purun ngowahi, kyai maring jangjenipun, aluwung mekatena, boten angewed-ewedi, pan kawula anglindhung purbaning suksma.
  62. Sampun kondur Jeng Pangeran wetara let pitung ngari, den Mas Menol pan ing ngangkat, jumeneng mapan gentosi, mring ingkang rama swargi, nanging mawi wakil iku, anenggih kang kinarya Kanjeng Pangeran Mangkubumi, pan kelawan Kanjeng Pangeran punika.
  63. Ariya Dipanagara, lawan ratu kencaneki, ratu ageng sekawanya, Jeng Pangran luluh kepati, nanging pineksa iki, dadya sanget lingsemipun, tan saged mulat jalma, ngantos tugel pocotneki, ingkang kepuh genira nitih kareta.
  64. Datan katolih kapidak, suketaris ingkang nganthi, anglir seda asekala, pan sampun prapta ing ngloji, kontrak winaos nuli, den Mas Menol sambatipun, kajeng pamuhunya, nanging emoh gemang wedi, nanging meksa risidhen pengangkatira.
  65. Lan ratu ageng kang meksa, risampun kondur tumuli, lenggah setinggil sakedhap, lajeng mring kedhaton sami, lenggah bangsal puniki, Baronselus mapan asung, kang surat prejangjeyan, Kanjeng Pangeran tanapti, kinen maos kewala sagah tan bisa.
  66. Tinedhenan tondha asta, ngandika tan bisa nulis, tinedha ing kapratondha nora gawa ecap mami, Pangran Mangkualam iki, mesem karasa tyasipun, Pangran Dipanagara, dadya saya lingsem neki, pan rumaos lamun ing ngesem-eseman.
  67. Dadya mabara pakarya, Kanjeng Pangran Mangkubumi, ingkang nadhahi sadaya, risidhen narima iki, riwus abubar sami, mengkana ingkang winuwus, Pangran Dipanagara, kondur mring Tegalarjeki, sapraptanya langkung denira sungkawa.
  68. Nanging kagagas lingsemnya dene nora katon jalmi, kinarya wakiling bocah, bok iya nganggo tinari, pinadhaken sun iki, lir wong ngempek-empek iku, dol gawe luru pangan nora kaya awak mami, kudu temen delap urip ana donya.
  69. Kelangkung rempu tyasira, Jeng Pangran Dipanagari, lajeng manjing pesarehan, panedya anganyut urip, wus nir sagung kaeksi, saking sanget wirangipun, mengkana sang dyah retna, kumepyur tyas aningali, mring kang raka ingkang tyas pan tan kaduga.
  70. Dene langkung sekelira, apa kang dadi wiyadi, mengkana sangdyah kusuma, tan eca raosing galih dadya anusul nuli, sang retna tri tilam arum, tumingal mring kang raka, yen arsa angenyut urip, sang lir retna nyungkemi medal kang wespa.
  71. Pegat-pegat angendika, kang mas nora bisa kari, sarwi nungkemi prenaja, ngur ingsun matiya dhingin, paran sun lamun kari, sampun karsaning Hyang Agung, Jeng Pangran tingalira, mantuk mring bongsa riyahi, duk miarsa sesambate sang kusuma.
  72. Dadya ucul tingalira, sang retna sinambut ririh, pinangku sang lir supadma, kelawan ngandika aris, wus ta kendela gusti, wurung mati abdenipun, sang dyah aris turira, punapa kang dados rujit, dene kantos padu karsa tilar donya.
  73. Kanjeng Pangeran ngandika, mas mirah gusti wong kuning, sesotyaning tanah Jawa, pun kakang pajar sayekti, langkung wiranga urip, aneng ing donya wakingsun, dene tan pedah jalma, kinarya wakil bebayi, nora montra kelamun katon manungsa.
  74. Den bebungah lir wong corah, dene liwat mejanani, kelamun ingsun gelema, dadya ratu pan wus dhingin, mengko kinarya wakil, dene liwat nistha iku, abanget ingsun wirang, den runggah ken emban mami, dadya mesem sang retna aris turira.
  75. Nuwuna punten kawula, den ageng dhumateng abdi, mokal paduka kilapa, menggah utamaning margi, kang dhateng ngalam gaib, datan mekaten pukulun, pan rumiyin paduka, ngandika margi utami, pan kawula teksih emut sapunika.
  76. Mapan kawula tanedya kelamun kantuna yekti, dhateng ngalam kelanggengan, kawula nuhun rumiyin, tan sageda ningali, kelamun kantun saestu, inggih dhateng paduka, kawula sampun sayekti, anenuwun dhateng rabilngalamin.
  77. Lawan pangestu paduka, supangat andika nabi, Muhamatdinil Mustapa, benjing prapta ngalam suci, kawula kang rumiyin, lawaning margi puniku, utami ingkang wiyar, lawan gumantung ing tekdir, kang kasesalan sabar mongsa sanesa.
  78. Nanging kantun sautama, kang sabar punika ugi, mapan kathah cariyosnya, lan mindhak ngamalnya yekti, yen kaleresan ugi, lawan pitulung Hyang Agung, mapan kawula nedya, ing ngawal dhumateng ngakhir, anyenyethi inggih dhumateng paduka.
  79. Paduka yun nyupet karsa, tan rila kukuming Widi, pananggih mongsa wandeya, nanging kantun sautami, sakit wiring donyaki, yen tan ewah niyatipun, dados ngamal sedaya, mertantu cobaning Widi, pan sedaya sih nugrahaning suksma.
  80. Mapan kawula punika, marma purun matur yekti, rumiyin saking paduka, inggih ingkang amejangi, nuhun lumangkung ugi, bilih kasupen pukulun, Kangjeng Pangran duk mirsa, marang ature kang rayi, dadya mesem lir sinapu sungkawanya.
  81. Sang retna sinambut nulya, Kanjeng Pangeran nebda ris, dhuh mas mirah ku bendara, kang mindha inten ing ngukir, piturun saking swargi, nugrahanira Hyang Agung, musthikaning wanodya, satanah Jawa puniki, tanbuh tanbuh nah angger sun rasakena.
  82. Sayekti yen bener sira, banget kasupen kang ngabdi, kang iman upama surya, ati upama lir langit, coba rencana iki, mapan anglir mega mendhung, kang jasmaniku dewa, anglir upamane bumi, iya lamun nora katibanan udan.
  83. Paran margane thukula, sagung wiji kang neng bumi, pan ngamal becik bendara, yeku upamane wiji, marma ingkang jasmani, bisa ngumpul imanipun, lan ati katelunya, iku wutuh dadi siji, iya dene sababe ingkang panrima.
  84. Tegese ingkang panrima, cukule sakeh ing wiji, lamun nora mengkonoa, tanpa pedah wong ngaurip, wong aneng ing donyaki, mas mirah kang utameku, kang gedhe cobanira, nging lawan nugrahan jati, yen kuwawa yeku kekasih Hyang Suksma.
  85. Kelamun nora kuwawa, kang wiji bosok upami, pan datan tuwuh sadaya, dadi tuna wong ngaurip, angur duk kala bayi, matiya wus datan ketung, nah angger kang utama, papat dadiya sawiji, ngamal ngelmu ngalmimaklum mapan nunggal.
  86. Panuju ingsun bendara, ana nugrahan Hyang Widi, ilang coba teka sira, meh kelalen ingsun gusti, enengna wus tan winarni, Ngayogya ingkang winuwus, Kanjeng Pangeran ika, Mangkubumi mapan meksih, pan pinerdi menggah capira kang putra.
  87. Baronselus tanarima, mring cap kang tiga sami, kedah nedha jangkepira, sekawan meksih angudi, mengkana ujarneki, najan tan anaha iku, ingkang telu ku iya, yen ana ingkang sawiji, iku bae Pangeran Dipanagara.
  88. Dene kang tetelu ika, mapan ya minongka saksi, lamun nora nana ika, iya cap ingkang sawiji, mapan tan kena manjing, kang dhuwit bandar sedarum, pasthi tan aweh ingwang, dadya Pangran Mangkubumi, pan ginubel dhateng wong gedhe titiga.
  89. Sabab tan saged balonja, dadya Pangran Mangkubumi, tedhak marang Tegalarja, mengkana ingkang winarni, Jeng Pangeran amarengi, lenggah aneng bale kencur, pan lagya kinen maca, Arjunawijaya iki, pan kinarya anglipur rujiting driya.
  90. Ingkang abdi kalihira, Raden Wiryadikrameki, kang sawiji namanira, Mas Astrawinangun iki, Jeng Pangran Mangkubumi sareng rawuh lajeng nusul, dhumateng Selaraja, panggih lalenggahan sami, balekencu Kangjeng Pangran angandika.
  91. Kulup marma ingsun prapta, atutur susah ing nagri, dhuwit bandar nora kena, sun jaluk lan bakyu iki, lawan adhinireki, ratu kancana captelu, kudu jaluk capira, malah ingsun den srengeni, mring residhen paran mengko karepira.
  92. Jeng Pangran Dipanagara, esmu duka jroning galih, marma rumiyin kawula, tan purun dados wewakil, kadya buruh upami, awade ing nama tuhu, selamenipun dadya, pan dereng kawula kardi, angecapi nanging sawek kaping tiga.
  93. Punika pan raja pejah, Kangjeng Pangran Mangkubumi, mapan aris angandika, kaya paran polahneki, sanak sanakireki, pa dene prajurit iku, ingkang padha belanjan, pasthi padha susah iki, lamun nora dhuwit bandar malebuwa.
  94. Jeng Pangeran Dipanagara, langkung kewran ing tyasneki, mengkana lajeng anemah, marang kawirangan yekti, nanging geseng tyasneki, mesem angandika arum, kyai mapan sumongga, nanging kawula aseksi, cap punika mapan lajeng kula bucal.
  95. Dados sampun mantun nama, kawula Dipanagari, Ngabdulkamit nama kula, Kanjeng Pangran Mangkubumi, ngandika esmu ajrih, ya kulup karsanireku, sapa wani malanga, pinundhut ecap wus prapti, lajeng ngaturaken dhumateng kang rama.
  96. Kangdjeng Pangeran ngandika, meling punika kiyai, kalamun prakawis arta, sampun mawi kula malih, Jeng Pangran Mangkubumi, mapan angandika arum, ya kulup sun kaduga, yen ana pretondha iki, nulya pamit kondur pan wus tan winarna.
  97. Kangjeng Pangeran tyasira, sang saya gesengireki, kinarya anglipur tedhak, marang daleme kang rayi, Pangran Suryabrongteki, anyuwitaken putranipun, jenengi Kangjeng Pangran, lajeng anyare sawengi, mapan lenggah petamanan ASuryabrangtan.
  98. Lan sagung pra putri samya, sedalu tan arsa guling, meng-amengan catur ika, lawan kang eyang ngladosi, Raden ayu puniki, danuku, suma kang sepuh, enjing kundur Jeng Pangran, dhumateng Tegalarjeki, sang dyah retna amethuk wonten teratag.
  99. Sinambut sang lir purnama, binekta mring tilamsari, Kangjeng Pangran lajeng nendra, supe salat dhahar iki, sadinten ngantos latri, ajrih mungu sang retna yu, nging tinengga kewala, wancinira tengah wengi, nulya dhawah tedhak bindunira Hyang Suksma.
  100. Ardi Mrapi murub ika, anglir sundhul ing wiyati, kadya kebyukan Ngayogya, kang ngakasa kadi geni, kang suwara gegirisi, gemleger lawan gumludhug, brama pating pancurat, kelangkung geger pan sami, ting kudhandhang ngupados pangungsen samya. 

PUPUH XX
DHANDHANGGULA 

  1. Tanbuh tanbuh kang samya den ungsi, ing ngawiyat langkung petengira, mengkana kang winiraos, Jeng Pangran dereng wungu, langkung eca denira guling, sang retna pan kewedan, esmu maras iku, menawi tinilar seda, mring kang raka arsa mungu langkung ajrih, pan tinengga kewala.
  2. Sang kusuma mengkana tyasneki, mespaosken dhumateng kang raka, lamun lajeng seda mangko, nging nyipta bela iku, tuhu lamun tan nedya kari, mengkana kang winarna, sang retnaning ayu, mapan kagungan parekan, langkung denya sembrana tan pirsa ngajrih, bok buwang namanira.
  3. Langkung ajrih ningali wiyati, lawan swara tanbuh polahira, dadya jerit jerit mangko, lawan parekanan agung, gustenira kalihan sami, meksih aneng jro tilam, mengkana winuwus, Kangjeng Pangran duk miarsa, mring suwara parekan pating jalerit, kagyat wungu tumulya.
  4. Aningali sang lesmining puri, lenggah dagan Jeng Pangran atanya, ana apa nah ing ngangge, sang dyah aris umatur, tan uninga kawula yekti, pan dereng medal medal, Jeng Pangran nulyaku, miyos akekanthen asta, lan sang retna pelataran sampun prapti, ningali ing gegana.
  5. Lamun ardi ingkang murub iki, lawan obahira kang buntala, mesem Jeng Pangran duk anon, kalawan aturipun, sagung para parekan sami, mapan awerna-werna, mengkana nulyeku, Jeng Pangran nambut sang retna, pan binekta wangsul marang tilam sami, dumugeken kang karsa.
  6. Riwus sira Jeng Pangran nulya mit, mring sang retna kondur Selaraja, mengkana kang winiraos, ing Ngayogya puniku, pan kelangkung gegerireki, jeng ratu ageng ika, kang tyas langkung kuwur, tan ana sinambat-sambat, nging kang putra Jeng Pangran Dipanegari, saben ana wong prapta.
  7. Pan lajengan pan tineka iki, yen kang putra Jeng Pangeran prapta, dede langkung cuwa tyase, nging suketaris abu, lawan Pangran Mangkubumi, dene Raden Dipatya, den mayor puniku, Baronselus nora nana, lagya kesah mengkana wus tan winarni, sanget nya tigang dina.
  8. Kawarnaha ingkang anrubangti, Kangjeng Pangran aneng Selaraja, wus tan kerasaning tyase, aneng donya puniku, langkung denya kabetahneki, mengkana kang winarna, mapan ta panuju, ing taun edal punika, sirah tunggil wulan ramelan nujoni, ping salikur tanggalnya.
  9. Jeng Pangeran aneng guwa iki, pan ing Secang anane punika, saben wulan ramellane, mengkana karsanipun, Kangjeng Pangran ngunjalat iki, aneneng sajronig guwa, pan tan kondur-kondur, mangkana panuju ika, lenggah aneng sela gilang wetaneki, anenggih ngambar maya.
  10. Pan punika kelangenan sami, jroning guwa minongka dalemnya, beji jroning kulahe, jerijis telaganipun, kumerancang sumur upami, widara kandhang ika, pan pasoanipun, kori geng gebang tinatar, Kangjeng Pangran liyep-liyep kadya guling, mengkana nulya ana.
  11. Wong sawiji prapta ngarsaneki, mapan sareng kalawan maruta, sampun prapta ing ngarsane, ingkang pengangge iku, kang pinendhang lir pendah kaji, kagyat Kangjeng Pangeran, angandika arum, ingsun tambuh marang sira, wong ing ngendi kang tinanya atur bekti, kawula tanpa wisma.
  12. Prapta amba ingutus nimbali, mring paduka Jeng Pangran ngandika, sapa kang kongkon arane, lan ngendi omah iku, wong punika aris turneki, pan inggih tanpa wisma, rat Jawi sedarum, punika minongka wisma, ingkang samya jinulukan ratu adil, ikang ngutus kawula.
  13. Animbali mring paduka yekti, pan ing mangke jumeneng punika, sapucake ngardi mangko, saking ing ngriki iku, kidul wetan prenahing ngardi rasa muni punika, nging paduka iku, tan kalilan bekta rencang, gya lumampah Kangjeng Pangeran ing ngiring, dhateng tiyang punika.
  14. Kadya sampun karsaning Hyang Widi, Kangjeng Pangran anurut kewala, tan pantara prapta mangko, sangandhap ardi iku, kang nimbali musna tan kaeksi, mengkana kang winarna, ratu adil iku, jumeneng pucaking ngarga, rebut sorot lan Sang Hyang Pretonggapati, dangu surem Hyang Ngarga.
  15. Kangjeng Pangran tan kuwasa uning, aningali marang kang wedana, sang ratu adil cahyane, kasor ing ngarga tuhu, nging busana awas ningali, Kangjeng Pangran sedaya, ijem srebanipun, arasukan jubah seta, lan celana seta ngagem sebe abrit, ngaler ngilen ajengnya.
  16. Pan jumeneng neng pucaking ngardi, munggeng sela malinas kewala, tan wonten atub-atube, myang suketan kadulu, resik kadya dipun saponi, Kangjeng Pangran ing ngandhap, pan tumenga iku, ngidul ngetan ajengira, ratu adil nulya angandika aris, eh Ngabdulkamid sira.
  17. Marmanira sira sun timbali, wadyaning sun kabeh sira duwa, ing Jawa retuten mangko, lamun ana wong iku, atetanon marang sireki, nuwalanira Ku’ran, kon goleki iku, Jeng Ngabdulkamid aturnya, amba nuhun sampun tan kuwawa jurit, lawan tan saged ika.
  18. Aningali dhumateng pepati, lawan malih rumiyin kawula, sampun nglampahi yektose, pan damel awon kelangkung, inggih sami samining jalmi, sang ratu adil nebda, nora kena iku, wus dadi karsaning sukma, tanah Jawa pinasthi marang Hyang Widi, kang duwe lakon sira.
  19. Datan ana iya maning maning, ri sawusnya kumepruk swaranya, mapan anglir upamane, panjang binanting batu, nulya musna kalih aneki, dadya pan datan kena, winarna puniku, mengkana mapan anulya, pangraosnya kangdjeng Pangeran pribadi, ingkang jumeneng ngarga.
  20. Datan ewah jumenengireki, ngaler ngilen wau ajengira, Jeng Pangran langkung getune, myang ngraos jajanipun, kadya konang pating parelik, mengkana kagyat nulya, bocak bacik iku, mapan lawan puthut lawa, alok-alok semudra murub puniki, lan gumledhug kang swara.
  21. Lan gumuruh lir ardi merapi, Kangjeng Pangran tedhak miyos ika, tumut aningali mangko, mapan wus tan cinatur, bakda kondur Jeng Pangran iki, dhumateng Tegalarja, mengkana winuwus, nenggih nagari Ngayogya, saya kathah ruwed ing nagaraneki, ki pangulu winarna.
  22. Pan selaya lan Raden Dipati, Baron Selus wus ganti punika, semitsar iku arane, lan suketaris abu, sampun salin ingkang genteni, suwaliye punika, suketaris ipun, mengkana Raden Dipatya, lawan kyai pangulu kelajeng sami, wau genya sulaya.
  23. Wulan Ramelan ki pangulu iki, genya boyong marang Tegalarja, ambruk neng Selarejane, lawan ra repotipun, neng pasoan selarejeki, angendhih ingkang griya, mas Kertajayeku, Kanjeng Pangran datan mirsa, pan marengi wonten guwa Secang malih, mengkana sampun lama.
  24. Ki Pangulu pan sinuprih mulih, nanging sampun tan purun punika, nulya ginentenan mangko, ketib ngigahken iku, ketiban nom-nomane iki, Jeng Pangran sinuwun idi data payun, mengkana malih winarna, Kangjeng ratu ageng asupena iki, mireng swara mengkana.
  25. Ratu ageng ratu kancaneki, temokena lawan wali ika, wedhar lor kulon wismane, yen tan kelakon iku, pati rusak ing tanah Jawi, sun pundhut nyawanira, mengkana pan iku, ngantos jangkep kaping tiga, mapan samya ujare ingkang swareki, jeng ratu langkung jrihnya.
  26. Sampun tita tan salin swareki, Kangjeng ratu angaturi nulya, Jeng Pangran Mangkubumine, prapta kedhaton sampun, panggih Kangjeng ratu nebdaris, Pangeran paran karsa, kawula mirseku, kang swara sajroning nendra, ngantos jangkeping tiga punika sami, tan mawi ewah-ewah.
  27. Pra sampeyan ratu kancaneki, mapan inggih kinen manggihena, lan putra sampeyan mangko, Pangran Dipanegareku, lamun boten kelakon pesthi, risak ing tanah Jawa, lan kula pinundhut, umur kawula neng donya, kados pundi kang dados prayogineki, kawula pan sumongga.
  28. Mesem Kanjeng Pangran Mangkubumi, ris turira pan langkung prayoga, kalamun ajeng pun thole, yen tan ajeng puniku, mapan mindhak ngisin-isini, sinten purun meksaha, jeng ratu nebda rum, pan kados pundi Pangeran, boten wande lamun kawula ngemasi, lan risak ing Ngayogya.
  29. Kangjeng Pangran alon aturneki, yen marengi pan rayi sampeyan, den ayu kula kengkene, yen dhangan gampil tuhu, yen tan dhangan tan anglingsemi, pan anglir pagujengan, kimawon puniku, kawula ajrih kalintang, mring pun thole jeng ratu ngandika aris, inggih sinten puruna.
  30. Nulya Kangjeng Pangran Mangkubumi, aputusan dhumateng kang garwa, Raden ayu sepuh mangke, mapan den ayu sepuh, ingkang purun gujengan iki, lawan Kangjeng Pangeran, wus wineling iku, wau dhumateng kang raka, nulya mangkat ing Tegalarja wus prapti, panuju Jeng Pangeran.
  31. Lenggah lawan sang lesmining puri, Raden ayu sepuh mesem turna, punika bok supamine, rayi paduka tuhu, pinaringan rakit prayogi, kang samya sepuhira, lawan ayunipun, lir ratih lawan supraba, mendah dene remen kawula ningali, mesem Kangjeng Pangeran.
  32. Gya sinambut ingkang mindha rantih, pan sinandhing ing lus kang Srinata, mesem Jeng Pangran nebda lon, mirah nyai nglindur, sare lawan alenggah iki, den ayu sepu mirsa, malerok basengut, lajeng bengis angandika, marganane oleh bok memanas ati, wong lenggah jare nendra.
  33. Jeng Pangeran angandika aris, pundi wonten kang memper kewala, anglir gustinahing ngangger, nugrahaning Hyang Agung, pan piturun saking swargadi, musthikaning wanodya, tanah Jawa tuhu, tumedhak ing Tegalarja, pan ginanjaraken ing kawula yekti, dora lamun wontena.
  34. Nggih wanodya ingkang animbangi, Raden ayu sepuh bengis nabda, mundhak dipepanas bae, nggih sampun kula mantuk, nulya kondur wus tan winarni, mengkana kang winarna, Jeng Pangran anuju, tedhak mring kedhaton ika, lan kang rama Jeng Pangeran Mangkubumi, lenggah angsal kancana.
  35. Lan kang ibu ratu ageng iki, Kangjeng Pangran amit tuwi ika, mring kraton wetan mangko, dhumateng ingkang ibu, ratu emas gerah sakedhik, sapungkurnya Jeng Pangran, pirembagan iku, jeng ratu ageng kelawan, ingkang rayi Kangjeng Pangran Mangkubumi, prakawis kang supena.
  36. Lamun prapta sampeyan mangkin, kula remen paduka pajara, supena sanes karane, menawi wonten iku, kagelipun dhateng nagari, kula sampun kengkenan, rayi padukeku, den ayu sepu lumampah, mapan mindhak den gegujeng mawon iki, dhateng putra sampeyan.
  37. Tan pantara Jeng Pangeran prapti, nulya samya lenggahan katiga, jeng aru ageng nebda lon, pajar supenanipun, ingkang dadya watiring galih, sampun telas niskara, Jeng Pangran nebda rum, inggih pandugi kawula, kados jajal kimawon ibu sayekti, yen wangsit satuhunya.
  38. Inggih lamun benjing prapta malih, sampeyan ken kepanggih pribadya, kalawan kawula mangko, jeng ratu ngandika rum, nyok sampuna kawula warti, kangge boten punika, kawula pan sampun, boten katitipan basa, Kanjeng Pangran ismu sungkawa tyasneki, tegese wali wedhar.
  39. Pan sinamur mesem atanya ris, mring kang rama punapa artinya, kyai wali wedhar mangke, Pangran Mangkubumiku, mesem lon ngandika aris, tegese wali wedhar, iya iku wurung, Jeng Pangran Dipanagara, sareng mirsa saya sungkawa tyasneki, wirang marang Hyang Suksma.
  40. Nulya samya pamit medal kalih, lajeng kondur marang Tegalarja, Kangjeng Pangran sapraptane, tan mampir dalem iku, lajeng dhateng selarejeki, langkung wirang mring suksma, manjing gedhong sampun, mapan ngantos tigang dina, datan ngaos miyos dhumateng surambi, ki pangulu graita.
  41. Wus dinuga yen sungkawa yekti, Jeng Pangeran ki pangulu nulya, soan pan pinuju mangke, lenggah Jeng Pangran iku, wonten ngajeng ing gedhong iki, munggeng sela gegilang, ing ngauban iku, kemuning ngideran kulah, mawi pulo tinaneman kang waringin, pethetan warna-warna.
  42. Ngajeng gedhong balumbang ngideri, toya wening Srikathah minanya, mapan warna-warna mangko, kering padasan agung, ki pangulu umatur aris, gusti punapa marma, sungkawa lun dulu, inggih sarawuh paduka, sing kedhaton Kajeng Pangran ngandika ris, kipangulu manira.
  43. Banget wirang marang ing Hyang Widi, wus jinarwa ingkang saneskara, ratu ageng supenane, kalawan jarwanipun, Pangran Arya Mangkubumi, ingkang dadya sungkawa, mesem ki pangulu, umatur sanes punika, pan teggese wali wedhar punika yekti, inggih wali angiras.
  44. Cinepengan adil mring Hyang Widi, pan punika inggih tegesira, pan punika upamine, pra nabi satus ewu, lan patlikur ewu pranabi, anenggih ingkang wedhar, nging nenem puniku, nglairken karsaning suksma, nabi Adam nabi Nuh Nabi Ibrahim, sekawan nabi Musa.
  45. Nabi Isa nenem kang mekasi, Kangjeng nabi Muhamad punika, ing Jawi pan upamine, wali kang wedhar iku, mapan inggih sinuhun Giri lawan Jeng Hyang paduka, Kanjeng Sultan agung, punika kang samya ngiras kasih ing Hyang dene paduka pribadi, inggih Walaualam.
  46. Karsa Allah ing wekasaneki, Kangjeng Pangran keraos tyasira, kala pinanggihan mangko, mring ratu adil iku, pan mengkana raosing galih, dadi wus nora kena, gumingsira ingsun, nanging datan angandika, pan sinamur mesem angandika aris, kaki Alkamdulillah.
  47. Pan wong urip punapa den anti, lamun kaki datan angantiya, pakarya kang luwih abot, kyai pangulu matur, inggih gusti lamun kuwawi, pan langkung utaminya, nugrahan satuhu, Kangjeng Pangeran ngandika, dawek kaki padha sokur mring Hyang Widhi, muga den lestarekna.
  48. Mapan sampun tan winarna iki, Kangjeng Pangran wus pulih tyasira, nanging meleng mring Hyang Manon, ben enjing miyos iku, Jeng Pangeran dhateng surambi, pan samya darus Kur’an lan kyai pangulu, mengkana panuju ika, wulan Ramellan Jeng Pangeran ngunjalat iki, dhumateng guwa Secang.
  49. Lan kinarya nglelipur tyasneki, mider-mider aneng pakebonan, ing guwa saneskarane, mengkana mapan nuju, Jeng Pangeran alenggah iki, neng ngandhap kajeng gurda, bakda ngasar iku, kang kebon winestan modang, mirsa swara lamat-lamat pan dumeling, eh Ngabdulkimet sira.
  50. Aranira mengko den paringi, iya marang rabilngalamina, Jeng Sultan Ngabdulimede, Herucakra Sayidu, Panatagamaning ing Jawi, kalipahrasulollah, samta sira iku, ri sampun ical kang swara, Kangjeng Pangran wektu mahrib kondur nuli, dhumateng guwa Secang.
  51. Bakda Traweh Jeng Pangeran mijil, mapan lenggah neng sela gegilang, ing kanan kori prenahe, ingkang soane ngayun, mapan punakawan kekalih, puthut lawa kelawan, puthut guritneku, bocak-bacik Suracona, lan Muhyidin Wirya Sumita pan sami, aneng pawon kiwala.
  52. Pitilikur malem anujoni, taun Ebe sampunira dhahar, Jeng Pangeran kelajeng sare, neng sela gilang iku, puthut kalih samya nenggani, lajeng kalihan nendra, neng dagan puniku, mengkana Kangjeng Pangeran, jroning nendra supena aneng guweki, kadya neng Selaraja.
  53. Lenggah aneng sela gilang iki, pulo wringin mengkana nulyana, jalma wolu prapta mangke, dhestar koncer sedarum, kang neng ngarsa bekta nuwali, sinongga kalih astha, Jeng Pangran andulu, tedhak mapan nedya kurmat, esmu ajrih kawolu kacahya sami, lir wulan kang purnama.
  54. Kangjeng Pangran jumeneng ngurmati, ingkang prapta tan preduli ika, lajeng jujuk blumbang bae, Jeng Pangran nulya tumut, pan sedaya ngadeg neng tepi, ingkang gangsal neng wetan, tiga kang neng kidul, jeng Pangeran tumut ika, kang neng kidul dadya sekawan puniki, majeng ngaler sadaya.
  55. Kang neng wetan ngilen ajengneki, ingkang bekta nuwala neng ngarsa, kalih sisih pengapite, nulya winaos iku, kang nuwala ungelnya sami, lawan swaraning modang, mungel kang sinuhun, pan Kajeng Sultan punika, Ngabdulkamid Herucakra kang Sayidin Panata ing Ngagama.
  56. Kang lipat rasullollah sami, ingkang aneng iya tanah Jawa, samya mengkana Jawabe, ngalaihisalamu, ingkang maos nyendhu nebda ris, iku luput Jawabnya, kang sinendhu matur, kados pundi panembahan, Jawabipun kang nyandhu ngandika aris, iki prakara dadya.
  57. Jebeng Jawa balaisalami, mapan bakal dene kang wus dadya, pan nanging tekbir Jawabe, lajeng samya puniku, maos tekbir kawolu iki, songa Kangjeng Pangeran, tumut tekbir iku, kang surat mapan anulya, cinemplungken balumbang amblesing warih, pan wus datan katingal.
  58. Jalma wolu musna tan kaeksi, saking genya jumeneng punika, angling kukus upamine, Kangjeng Pangeran iku, katon gona jejer pribadi, mengkana pan wus enjang, Jeng Pangran winungu, wau dhateng puthut lawa, dhahar saur lajeng salat subuh sami, mapan wus tan winarna.
  59. Bakda kondur mring Tegalarjeki, riwusira dhateng Selaraja, mengkana kang winiraos, nenggih kyai pangulu, mapan sampun miarsa warti, lamun Kangjeng Pangeran, pan ing ngangkah iku, inggih dhumateng Welonda, kabar terang pawarta saking semawis, kyai pangulu nulya.
  60. Sowan manjing mring Selarejeki, Jeng Pangeran mapan nuju lenggah, munggeng ing sela gilange, kyai pangulu matur, kula gusti miarsa warti, kabar saking Semarang, sampun terang tuhu lamun paduka ing ngangkah, saradhadhu mapan sampun kathah gusti, kang prapta ing Semarang.
  61. Kados pundi karsa kang sayekti, lamun estu kang warti punika, Jeng Pangran mesem nebda lon, paran prayoganipun, pan manira tan dosa iki, lamun puniku nyata, swarga ginawe yu, goleleki dalam punapa, lan maninge kaki napa dika lali, ratu ageng impenya.
  62. Mbok menawa wahananyaneki, dhingin dika ingkang aweh jarwa, kula tan dosa yektine, nging lamun karya dudu, pan manira kaki tan wedi, kyai pangulu tur nya, pan sarwi tumungkul, lawan kumembeng kang waspa, sampun leres yen wangsit punika sidik, nging pengraos kawula.
  63. Boten wande karsaning Hyang Widhi, nanging sampun margi saking yuda, Kangjeng Pangeran nebda lon, paran prayoganipun, ki pangulu aris turneki, lamun estu punika, gusti wartenipun, prayogi nurut kewala, sakajenge panganiaya Welandi, kadosa eyang paduka.
  64. Kang sinuhun sepuh duk rumiyin, dados boten karya karisakan, dene Hyang Suksma karsane, tan pilih marga tuhu, dene kula tanedya kari, sakit dhumateng pejah mapan dherek saestu, nanging lamun margi yuda, pan kawula wus sepuh datan kuwawi, kantun mongsa sageda.
  65. Jeng Pangeran mesem ngandika ris, kula kaki mapan remen yuda, matiya becik ucape, kyai pangulu matur, yen mekaten sakarsa gusti, kawula amit kesah, pan tan saged dulu, inggih kaji dhateng Mekah, Jeng Pangeran mesem angandika aris, kaki luwih prayoga.
  66. Sokur kaki dika kula jangji, lamun besuk dika prapta Mekah, poma aja mulih mangko, matiya aneng ngriku, yen manira tan oleh kardi, dika kabar-kabarna, lan dika nenuwun, pan dongane para Amin, muga kula oleha supangat nabi, lan karilaning Allah.
  67. Den kuwatna anglawani kapir, lan den banget andika nenedha, sujud neng kabatolahe, nenuwun mring Hyang Agung, lestarine ing tanah Jawi, dadya balad agama, kaki lamun estu,  wonten pitulung Hyang Suksma, ki pangulu den kebat andika mulih, kyai pangulu turnya.
  68. Pan sandika nging pangestu gusti mugi kulapan sageda prapta, dhumateng kabahtolahe, Kanjeng Pangeran nebda rum, gih pun kaki kula jurungi, muga ta kari lana mring Allah kang agung, mengkana wus tan winarna, Kyai Rahmanodin mapan sampun pamit mring wong gedhe sadaya.
  69. Nulya mangkat prapta ing Semawis, tan winarna ki pangulu ika, Tegalarja winiraos, Kangjeng Pangeran iku, langkung denya prihatin galih, dene miarsa warta, pan lir pamenipun, karubuan kang ngakasa, nanging kang tyas sampun tan nedya gumingsir, nging anglindhung Hyang suksma.
  70. Dadya tegalas agunging prihatin, nanging pati kang den arsa-arsa, sang retna mengkono maneh, mapan tan sedya kantun, mring kang raka awal myang akhir, mengkana ingkang dadya, bebuka puniku, mapan negri Tegalarja, pinathokan pan datan atur upeksi, arsa kinarya ratan.
  71. Dadya sampun karsaning Hyang Widhi, tanah Jawa risake punika, pan iku dadya margane, mengkana kang winuwus, Kangjeng Pangran tan mijil-mijil, neng gedhong Selaraja, mengkana panuju, bakda ngasar wayahira, Kangjeng Pangeran bakda salat miyos iki, dhumateng pesabinan.
  72. Sajawine ing Selarajeki, nama sabin pun montro punika, mawi palenggahan pinggire, kinubeng blumbang iku, gendhayakan uba-ubaneki, kalawan Kangjeng Soka, lenggah sela iku, Ki Soban kang nganeng ngarsa, wektu iku Kangjeng Pangran yuswaneki, pan sampun kawandasa.
  73. Langkung kalih kagyat aningali, lamun anarubung-rubungika, Jeng Pangran atanya mangko, suban apa rinubung mring wong akeh ingsun tingali, kisuban atur sembah, pan tiyang sedarum, badhe karya reradinan, utusane di dalem Raden Dipati, pan sampun tigang dina.
  74. Kados telas Tegalarja gusti, mapan dados radinan sadaya, badhe maranem wertine, pan pinathokan sampun,  Jeng Pangeran bendu tyasneki, sareng mirsa aturnya, Ki Suban puniku, branjang kawat kang dinuta, animbali dhumateng ingkang pepatih, Mas Bei Mangunarja.
  75. Mangunarja sampun prapta ngarsi, Jeng Pangeran anulya tetanya, Mangunarja pakarane, sira tan matur mring sun, dene ana mengkono iki, Mangunarja tur sembah, abdi jrih pukulun, inggih kelamun matur, pan punika tan mawi pratela gusti, inggih dhateng kawula.
  76. Pan miyarsa kawula kang warti, saking abdi dalem lit sedaya, tan pinartelan yektosa, marma ajrih umatur, Jeng Pangeran ngandika malih, lamun mengkono ika, wus pengingen iku,  yen tan kena bedholana, Mangunarja sandika lengser sing ngarsi, mapan lajeng pepanggya.
  77. Lan utusanira den Dipati, pan pinenging meksa datan kena, ajrih residhen saure, Mangunarja nulyeku, aparentah kinen bedholi sagung pathok sadaya, ingkang neng lor kidul, wetan kulon binedholan, lajeng malih kengkenan Raden Dipati, Raden Brongtanusuma.
  78. Lurah gandhek duta wijayeki, bekta pathok lan kerek punika, lajeng pinendhet dhuwunge, dhumateng tiyang dhusun, ing tompeyan namane iki, Raden Brongtanusuma, tan kenging lumayu, pan lajeng binujung samya, lajeng wreti dhumateng Raden Dipati, bramatya ing tyasira.
  79. Nulya margi kang kinen buntoni, ing jagalan westane punika, mregi mring Ngayogya mangko, sareng kapirsa iku, mapan lajeng kinen bubrahi, yen kang bubrah wus kesah, malih kinen buntu, ngantos jangkep kaping tiga, pan binubrah lajeng kinen buntu malih, wus katur mring Jeng Pangran.
  80. Lamun margi meksa den buntoni, kados pundi gusti karsa tuwan, mapan dalu pambuntune, yen siyang datan purun, mapan meksih ulun tenggani, lamun mantuk kawula, wingking pan bununtu, Jeng Pangran bindu, jeng Pangran bendu tyasira, yen mengkono, Mangunarja kaya uwis, nging tan kena mundura. 

PUPUH XXI
D  U  R  M  A 

  1. Kanjeng Pangeran sarwi mesem angandika, Mangunarja sireki, lah den ngatya-atya, lawan sakancanira, yen kaya mengkono ugi, ingkang reratan, karya bebuka iki.
  2. Sayektine apan arep nganiaya, ingsun tan sedya gingsir, sajanganing ngajang, lah mara Mangunarja, padha timbalana iki, kang tuwa tuwa, marang ing ngarsa mami.
  3. Pepakena Mangunarja tur sandika, wus lengser saking ngarsi, prapta ing pasoan, mapan sampun pepekan, sagunging kang tuwa sami, kendel ing lurah, sedaya wus miarsi.
  4. Werti saking pawong sanaknya sadaya, lamun Tegalarjeki, pan arsa rinusak, datan pantara prapta, sagunging kang para mantri, tuwa buru samya, tan nganti den timbali.
  5. Lawan demang kang celak celak wus prapta, samya pawartaneki, mengkana anulya, Mas Bei Mangunarja, sadaya lajeng den irit, mring Selareja kendel pasowan sami.
  6. Sagung mantri tanapi kang para demang, neng bale sawu sami, Jeng Pangran winarna, mapan lenggah neng sela, gegilang pulo waringin, Ki Soban ngarsa, lan Karti seser iki.
  7. Mangunarja wus prapta sakancanira, sowan andher ing ngarsi, alon aturira, gusti kula tur priksa, abdi dalem konca mantri, lan konca demang, kang celak samya prapti.
  8. Lawan bekta sadedameling ngayuda, gusti kula taneni, mapan samya turnya, lawan konca sedaya, sampun weradin kang werti, lamun paduka, badhe dipun ayoni.
  9. Kangjeng Pangran mesem aris angandika, ing mengko ana ngendi, kabeh kancanira, mantri kalawan demang, Mangunarja atureneki, wonten pasowan, bale sawoh ing jawi.
  10. Kangjeng Pangran mapan aris angandika, ya wus tarima mami, nging padha den nyata, mengko padha dhawuhna, ingsun tan bisa nemoni, pan wus precaya, ingsun marang sireki.
  11. Mangunarja atur nya inggih sandika, Jeng Pangran nulya nari, mring abdi kang tuwa, Raden Kretadiwirya, lawan Mas Singaarjeki, lan Martayuda, den Wiryadikrameki.
  12. Pangulunya Muhammad Bahwi kang nama, ilarane kang swargi, kang eyang buyut ika, wus sepuh wayahira, nanging ingkang tyas puniki, langkung gumbira, lamun tinari jurit.
  13. Mengsah lawan titiyang kapir punika, suka matiya sabil, sedaya mangkana, mapan samya aturnya, Jeng Pangran dika ris, padha sun trima, aturira mring mami.
  14. Nanging poma wekas sun mring sira padha, aja na kang miwiti, lamun kapir sida, iya niayanira, sandi kaaturnya sami, padha metuwa, lan den yitna sireki.
  15. Atur sembah wus lengser sing Selaraja, lan sagung kang pra mantri, lan kang para demang, pan samya ngatya-atya, lan ngupados daya sami, eneng winarna, Kangjeng Pangeran malih.
  16. Saundure kang samya soan sedaya, mapan lenggah pribadi,nging lawan Ki Soban, Murdiyah lagya prapta, lawan Ki Muhammad Ngarip, Muhamad Musam dadya tan kondur iki.
  17. Dhahar salat neng Selagilang kewala, tan arsa nendra iki, sendhen neng sela, mirsa swara mengkana, wanci nira bangun enjing, dumeling kang swara, eh kabirulmukminin.
  18. Aja sira prihatin mungsuh Walonda, Hyang Suksma kang nulungi, lamun ana ika, wong kang tan melu sira, wus pinasthi mring Hyang Widhi, pocot imanya, sagung wong tanah Jawi.
  19. Sampun sirna kang swara enjing winarna, Pangran Mangkusumeki, mapan tuwi ika, anulya pinanggihan, aneng Balesawo iki, aris atanya, mas putu kados pundi.
  20. Benjing grebeg punapa boten tedhaka, mring pagelaran iki, Jeng Pangran ngandika, ing pundi margenira, mapan sampun den buntoni, kula ken bubrah, inggih binuntu malih.
  21. Pangran Mangkukusuma malih atanya, punika ayun kardi, inggih kang radinan, punapa tan mawiha, punika atur udani, Jeng Pangran nebda, pindho damel puniki.
  22. Yen wartiya eyang pandugi kawula, datan dados prekawis, Pangran Mangkukusuma, pan aris aturira, mas putu kawula panggih, lan nak Danurja, kawula pitaneni.
  23. Saguhipun sedaya atur uninga, dados dora sayekti, nulya pamit ika, Pangran Mangkukusuma, mengkana wus tan winarni, kang kawarnaha, tiyang kang samya prapti.
  24. Mapan ngantos lelampahan tigang dina, mas demang sampun prapti, Pajang wismanira, bekta sakula wongsa, mapan kekapalan sami, seket wetara, lan sagegamaneki.
  25. Atenapi sagunging wadya Ngayoja, Wates Tumenggung iki, mapan sapengandhap, kang sampun samya prapta, Kangjeng Pangran Mangkubumi, ingkang winarna, langkung water tyasneki.
  26. Nulya tedhak dhumateng ing Tegalarja, lajeng nusul puniki, dhateng Selaraja, mapan sampun apanggya, samya alenggahaneki, neng Selagilang, Jeng Pangran Mangkubumi.
  27. Angandika aris kulup ingsun tanya, paran karsanereki, ingsun tan kaduga, dene keh temen jalma, apa karane ta iki, banget tyas ingwang, kuwatir mring sireki.
  28. Jeng Pangeran Dipanagara aturnya, pan punika kiyai, jalma ingkang prapta, mapan samya kajengnya, pribadya tan ngundang yekti, inggih kawula, sampeyan pitaneni.
  29. Pan punika kepalanipun sadaya, sampun samya neng ngriki, lan sadedamelnya, mapan sampun samekta, Kangjeng Pangran Mangkubumi, nulya atanya, mring sagung ingkang jalmi.
  30. Sira pada prapta kene iku apa, iya karyanireki, sedaya aturnya, kawula mirsa warta, lamun putra dalem yekti, arsa ing ngangkah, inggih dhateng Welandi.
  31. Tiyang Jawi sedaya pan boten lila, lamun ngantos sayekti, binekta Walonda, suka tumepes sedaya, Kangjeng Pangran Mangkubumi, aris ngandika, dene sun tan udani.
  32. Iya warta ingkang kaya tuturira, Jeng Pangran Mangkubumi, pan aris ngandika, dhumateng ingkang putra, paran kulup karsaneki, apa ta sira, bisa nanggung ku yekti.
  33. Lamun karya rusuh marang ing nagara, Jeng Pangran matur aris, gih kyai sampeyan, punapa ta sageda, ananggel kados kang warti, wau punika, lamun saged kyai.
  34. Pan samangke kajengipun tiyang bubar, sedaya kula ken sami, Jeng Pangran ngandika, kulup ingsun tan bisa, ananggung lir warta iki, Jeng Pangran nebda kula saget kyai.
  35. Inggih nanggel dhumateng tiyang sadaya, kelamun angriyini, nging kyai punika, lamun kinriyinana, sayaktos kula tan ajrih, ngajang ing ngajang, siyang dalu ngladosi.
  36. Jeng Pangeran Mangkubumi ris ngandika, wus kulup ingsun mulih, yen mengkono iya, wus ruwed kang prakara, pirang bara ingsun kaki, menawa ana, pitulung ing Hyang Widhi.
  37. Bisa karya padhange ingkang negara, wus kondur tan winarni, yata kang winarna, Raden Wiryadikrama, ginubel marang sagunging, para kepala, nuhun pratondha sami.
  38. Ingkang tebih tebih punika sedaya, pasisir moncanagri, Pagelen Sokawatya, samya nuhun sedaya, prabondha dadining jurit, wus katur nulya, Jeng Pangran dika ris.
  39. Jarot ingsun mapan tan duwe pratondha, ana Ki Mangkubumi, lamun sira peksa, lah suwunen priyongga, iku kalamun marengi, Wiryadikrama, nulya lumampah nuli.
  40. Tan winarna Mangkubumen sampun prapta, nuli sinuhun niki, wau kang pratondha, sampun karsaning sukma, Kangjeng Pangran teka gampil, ingkang pratondha, mapan sampun pinaring.
  41. Nanging meling lamun uwis ulih ena, kene cotho kepati, lamun ora nana, iku ingkang pratondha, dhuwit ora kena manjing, pratondhaningwang, lan bakyu nora dadi.
  42. Raden Wiryadikrama matur sandika, tan winarna wus prapti, nenggih Tegalarja, lajeng karya nuwala, sagunging kepala sami, wus pinaringan, bondha dadining jurit.
  43. Nanging mawi tinengeran ungelira, mariyem lamun muni, pan samongsa mongsa, nadyan dalu siyanga, mengkana sampun weradin, ingkang parentah, jalma saya keh prapti.
  44. Kadya sampun karsaning Allah taalla, risake tanah Jawi, pan margi punika, brandhal tanpa wilangan, mapan samya prapta iki, dedamelira, penthung lawan saligi.
  45. Sambatira sedaya tan wonten trima, pan sedya bela gusti, bandhil sabukira, lan samya ngandhut sela, mengkana ingkang winarni, Kangjeng Pangeran, sampun pasrah Hyang Widhi.
  46. Lara pati mapan iya nora bakal, lohkilmahpul pinasthi, nulya Jeng Pangeran, kondur ing Selaraja, saking kathah kang sumiwi, dadya tan kawrat, kalih dinten antawis.
  47. Kondurira Jeng Pangran sing Selaraja, nulya Raden Dipati, putusan tur surat, ungelnya tanbung lampah, Jeng Pangran tan arsa iki, kinen mangsulna, tigang dinten antawis.
  48. Nulya ana serate residhen ika, ingkang ambekta iki, Mas Astradimeja, pepatihnya kang rama, Kangjeng Pangran Mangkubumi, mapan ungelnya, pitanen karsaneki.
  49. Kangjeng Pangran estu yen tan darbe karsa, nulya kinen mangsuli, kang rama priyongga, nanging wangsulanira, amundhut Raden Dipati, residhen ika, datan mangsuli malih.
  50. Mapan lajeng adandan mariyem kewala, tukang besi kinerig, riwusira dadya, tukang besi sadaya, mapan lajeng atur uning, mring Tegalarja, yen loji sampun rakitya.
  51. Dadya enggart yasira wadya sedaya, lamun sida kang kardi, mengkana Jeng Pangran, mapan nuju alenggah, aneng paregolan iki, kang ngadhep ika, Kyai Muhammad Bahwi.
  52. Ki Subatuliman lan Ki Nur Ngaliman Murdiyah Amad Ngarip lan Muhammad Mursam, Muhammad Santri ika, lawan Muhammad Jelani, pan bakda Ngasar, ana utusan prapti.
  53. Sing kedhaton lurah keparak puniki, Nyai Soka nameki, prapta atur sembah, gusti abdi dinuta, dhumateng bu dalem gusti, mapan paduka, sakedhap den timbali.
  54. Kangjeng Pangran mesem aris angandika, rejeb matura iki, wus sun nora bisa, kalamun lunga-lunga, pan sira weruh pribadi, akeh ing jalma, menawa neba ngreti.
  55. Dadi ewuh, tan wurung dadi prekara, yen ibu nedya becik, angur mareneya, wayahe den gawaha, kabeh aja ana kari, wus ta muliha, Nyai Soka turneki.
  56. Kawula jrih pan sampun dalu punika, gusti kawula mriki, bekta konca tiga, samya wangsul sedaya, langkung ajrih aningali, dhateng berandhal, kebak mepeti mregi.
  57. Pan kawula lumampah nusup kewala, Suryabrangtan sapriki, pan sampun kebekan, kula merem kewala, lamun mantuk kang gusti.
  58. Kangjeng Pangeran mesem kinen nimbalana, kepala brandhal sami, marga ewuh ika, Singabarong namanya, sela bagasela miring, pan sampun prapta, kinen ngaterna sami.
  59. Nyai Soka mengkana wus tan winarna, enjang Jeng Pangran iki, lenggah neng pandhapa, pukul wolu wetara, Kangjeng Pangran Mangkubumi, ing rawuhira, Jeng Pangran aningali.
  60. Yen kang rama rawuh pinethuk tumulya, tedhak saking pendhapi, ngandhap sawo prapta, panggih Jeng Pangran nulya ingkang putra den arasi, rinangkul agya, pan sarwi den muhuni.
  61. Mapan meksih samya jumeneng kewala, kang rama den aturi, nulya tatalenggah, riwus nulya ngandika, Kangjeng Pangran Mangkubumi, marma sun prapta, kulup kinongkon mami.
  62. Mring residhen arep katemu sadhela, kulup lawan sireki, pan sira den undang, marang loji sadhela, Jeng Pangran mesem tur nya ris, kyai sumongga, nging kula sapuniki.
  63. Sampun dados melikipun tiyang kathah, sampeyan tantun pribadi, punika sadaya, inggih kalamun suka, suwawi mangkat Kyai Jeng Pangran nulya, nantun mring kang sumiwi.
  64. Paran sira kabeh ingsun tari padha, gustinya den aturi, mring resi dhen sadhela, sedaya aturira, mapan samya mopo iki, suka ngabena, pejaha ing ngajurit.
  65. Kangjeng Pangran nulya, matur mring kang rama, kyai kados pundi, gen kula lumampah, ing ngriki lir punapa, Kangjeng Pangran Mangkubumi, aris ngandika, kulup sun pajar yekti.
  66. Mapan ingsun wus tan bisa mulih nyawa, ing ngloji pan wus rakit, mapan Mangkualam, sahanak prajuritnya, wus padha ana ing ngloji, ingsun tan duga, kang dadi karepneki.
  67. Marmaning sun gelem kinongkon yektinya, sedaya metuwa mami, mati lan uripa, sun sedya labuh sira, nging iman sun rebut yekti, ingsun wus tuwa, mongsa anoma maning.
  68. Jeng Pangeran mapan aris aturira, gih alkimdulilahi, kiyai kawula, mapan dermi kewala, kinarya lampahan yekti, karsaning sukma, sampeyan kados pundi.
  69. Duk rumiyin sagah nepangaken kula, lawan risidhen malih, Jeng Pangran ngandika, kulup wus bener sira, tan kena karsaning Widi sapraptaning wang, tek ing kene dhingin.
  70. Mapan bacut den undang residhen ingwang, ingsun den tetanoni, kulup sun belaka, suketaris kang ana, dene Cadiningrat iki, residhen tanya, apa karepireki.
  71. Sauring sun datan karep apa-apa, nuli residhen angling prahipun beciknya, amrih ilange ika, ingkang dadi nepsuneki, pan sauringwang, kejaba den turuti.
  72. Ingkang dadi nepsuneki ki Danurja, residhen saurneki, pan ewuh Pangeran, niku uga baturnya, gupremen kawula wedi, pan sauring wang, gih dika jaluk ugi.
  73. Mring gupremen residhen pan saurira, bok saliyane ugi, kula boten inga, suketaris angucap, menawa jaluk dadya ji, wonten tandhanya, tan remen neng wismeki.
  74. Saba alas gunung parang lawan guwa, saenggon-enggon ngabekti, nuli ingsun mujar, eh suketaris ira, aywa mengkono sireki, ing wong sembahyang, saenggon-enggone dadi.
  75. Saba alas dhemene sing cilik mula, yen gelema dadya ji, pan wus dhingin mulya, iya iku kang dadya, yen nora ngandel sireki, mara tanona, mring si Kapitan Jiping.
  76. Iku ana kang weruh prekaranira, duk kala alam Enggris, Cadiningrat mujar, suketaris andika, sampun anyana kadyeki, lamun karsaha, dadi ratu pun dadi.
  77. Mongsa silih ingkang rayi jumenenga, kang dados teleng galih, inggih ingkang rama, Kangjeng Pangran punika, Jankrerapet mekaten malih, mapan kawula, kang ing ngutus rumiyin.
  78. Mapan ngantos minuhunan mring kang rama, ngimeksa datan apti, dene gung bicara, sedaya sinagahan, sabab Pangeran Dipati, enggen bicara, kang rayi meksih alit.
  79. Pan residhen banjur anambungi mujar, kaya paran ta iki, pan ing Tegalarja, wong wus tanpa wilangan, kang bare loro ku yekti, ana kang lunga, ana kang gitik loji.
  80. Cadiningrat pan mengkana saurira, inggih kabar kekalih, peng pengraos kawula, mapan dora sedaya, lamun punika yektosi, salah satunggal, purun dipun jejuwing.
  81. Mapan kawula kang purun nanggel punika, sampun ingkang karya pati, lamon karsaha, rusuh mawon tan apti.
  82. Pan residhen mangkene ujare ika, marma ewuh ta mami, banjurna mring ingwang, kados pundi Pangeran, saur ku sumongga iki, residhen mujar, sampun ta benjing-enjing.
  83. Dika wonten kedhaton ing pukul songa, kawula badhe benjing, bareng pukul songa, residhen nuli teka, kalawan Danurja iki, Wiranegara, dene residhen angling.
  84. Kados pundi ratu ageng ingkang karsa, ratu ageng nauri, pan mongsa bodhoa, kula pun boten bisa, lawan Pangran Mangkubumi, residhen mujar, ingkang katemu mami.
  85. Dika kula Pangran Mangkubumi tiga, samya lumampah iki, dhateng Tegalarja, priye kowe Danurja, apa ta prayoga iki, Danurja mujar, kelangkung ewedneki.
  86. Boten wande dados salang serep ika, wantu wus kathah jalmi, banjur ingsun mujar, pun ta dika kewala, lawan kawula pribadi, mongsa wontena, ing kawekasaneki.
  87. Lamun manggung den rembag-rembag kewala, kejaba den tekadi, dika karo kula, nggih wong loro kewala, saure residhen iki, dika Pangeran, nanggung punapa wani.
  88. Lamun wonten dudune inggih punika, saur sun mangkeneki, inggih mati dika, kula mongsa karia, yen den undang duga mami, mongsa satekoa, wong pun mekoten ugi.
  89. Saurira residhen gihpun Pangeran, andika benjing enjing, jampi tumanjinga, daweg padha marika, ngoji bareng esuk mami, mring ngloji ika, wus beneh patrapneki.
  90. Paman Mangkualam saha nak prajuritnya, bareng katemu mami, lan residhen ika, mangkene ujarira, Pangeran dika pribadi, kang lumampata, kawula ewed iki.
  91. Mapan kula wakile Jendral punika, sayekti datan keni Lamun marikaha, dene putra andika, prapta tan prapta ha iki, katempuh dika, lamun tan bisa yekti.
  92. Prapta kula tuturaken Jendral ika, marma ingsun prapteki, mesem Jeng Pangeran, miarsa kang pawarta, nulya Pangran Mangkubumi, nimbali ika, dhumateng kang pepatih.
  93. Mas Ngabei Astradimeja namanya, lajeng kinen nimbali, mring sagarwa putra, datan pantara prapta, sedaya Tegalarjeki, anulnya ana, Herdenas saking ngloji.
  94. Ngenggalaken dhumateng Kangjeng Pangeran, nging winangsulan iki, balika kewala, datan pantara prapta, kengkenan sing kenya puri, ki suranata, mapan inggih nimbali.
  95. Kangjeng Pangran Mangkubumi wus tan karsa, lawan ngandika aris, eh ta suranata, apa ta lali sira, bener iki anak mamu, ing lairira, nanging kang derbe siwi.
  96. Mapan nyata iku sedulur ku tuwa, marma ingsun labuhi, lawan ngrebut iman, wus ta sira matura, pirang bara nemu urip, ki Suranata, wus lengser saking ngarsi.
  97. Kangjeng Pangran Mangkubumi miris atanya, dhumateng ingkang siwi, paran karsanira, sakeh repot ku iya, apa nora kon sumingkir, banget tyas ingwang, kuwatir aningali.
  98. Mara kulup rongga pabener tyas ingwang, Pangran rongga turneki, pan leres paduka, repotira kagawa, Pangran rongga atureneki, pan sampun prapta, sedaya wonten ngriki.
  99. Ingkang rayi wus prapta sedaya, nanging kinen kondur sami, nging Pangeran rongga, kinen kondur tan arsa Kangjeng Pangeran tur nya ris, dhateng kang rama, sumingkir dhateng pundi.
  100. Yen kawula gadhaha kajeng punika, pesthi karya rumiyin, gen rerepotan samya mila ing tyas kawula, mapan tanedya gumingsir, nadyan pejaha, mapan sampun prayogi.
  101. Wonten ngriki patilasane Kangjeng Hyang, ewed punapa estri, tan umut punapa, ngriki sampun prayoga, kinarya enggen ngemasi, Kanjeng Pangeran Mangkubumi nimbali.
  102. Mapan dhateng abdinira ingkang putra kang sepuh sepuh sami, pan samya aturnya, langkung kuwatosira, tan wande ngewed-ewedi, yen wonten karya, kang rembag sampun gilig.
  103. Kanjeng Pangran lajeng nuruti kang rama, nging salesming puri, asanget lenggona, nadyan dhateng palastra, kawula menawa keri, datan uninga, Jeng Pangran Mangkubumi.
  104. Nulya wangsul ngandika dhateng kang putra, paran kulup nakmami, si beng nora kena, sun tuturi priyongga, prapta pati lumuh kari, Kangjeng Pangeran , nulya tedhak murugi.
  105. Dhateng dalem nulya pangih lan kang garwa, sang retna anungkemi, padane kang raka, adres medal kang wespa, nanging tan saged angling, Jeng Pangran nebda, dhuh mirah ingsun gusti.
  106. Ingkang abdi nenuhun den turutana, menawi manggih urip, sadinten punika, yen nak angger tan arsa, sampun tamtu yen ngemasi, dinten punika, bendara ingkang abdi.
  107. Dadya nurut sang retna jumeneng nulya, lumampah pan aririh, sarwi ngemu waspa, sampun budhal sadaya, sagung kang rerepot sami, Kangjeng Pangeran, ngateraken ing kori.
  108. Mring Selarong budhalnya repot sedaya, ingkang kinen angiring, wong lanang kang tuwa, Tegalarja sedaya, pan sampun tan wonten kari, pitulung sukma, lampahira lesari.
  109. Tan kapethuk lan mengsah pan tunggil marga, rong panginang petawis, lawan praptanira, Bupati kalih ika, Mas Sindunegara iki, lan Mas Mandura, mapan ambekta tulis.
  110. Ingkang serat saking residhen punika, Jeng Pangran ngandika ris, sun tan bisa maca, rong galah tampanana, Pangran rongga anampani, lajeng winaca, sampunira dumugi.
  111. Saneskara Kangjeng Pangeran ngandika, mring Mas Sindunegari, eh Sindunagara, ingsun tan derbe karsa, den undang tan gelem mami, sun dudu bocah, dadak rep den apusi.
  112. Mas Tumenggung Sindunagara tur sembah, gusti lamun marengi, residhen punika, pinundhut supaosnya, Kangjeng Pangran ngandika ris, supata apa, ingsun tan derbe kapti.
  113. Yen paduka gusti estu datan karsa, nging nuhun wangsul tulis, Jeng Pangran ngandika, lah iya tulis apa, mapan sun wus nora apti, Kangjeng Pangeran, Mangkubumi nebda ris.
  114. Nora kulup becike ya wangsulana, sauni-unineki, kubae Danurja, sida jaluken ika, tur mongsa aweha ugi, Jeng Pangran turnya, pan sumongga kyai.
  115. Ingkang serat inggih sakarsa paduka, kyai amangsuli, Kanjeng Pangran nulya, nimbali carik ika, lagya angsal gangsal larik, nulya miarsa, swarane bedhil muni.
  116. Kaping tiga pan samya kaget sedaya, nulya Sindunegari, kalawan Mandura, pamitan samya gah, amirsa unining bedhil, sampun kalilan, gya lengser saking ngarsi.
  117. Tan pantara nulya rame kang sanjata, lawan mariyem neki, nulya Jeng Pangeran, wadya kang samya sowan, sedaya wus kinen mijil, tetulung yuda, duk ngunipan pinenging.
  118. Tata tata tinanggel Sindunagara, lamun tan saeneki, sareng samya medal, sampun tan angsal papan, panuju kepala sami mantuk sedaya, tinerka datan dadi.
  119. Ingkang kantun ing Samenjaya Menggala, lawan kang para manri, tuwa buru samya, lan demang sahananya, punika ingkang nindhihi, sangsal-angsal mapan pinara kalih.
  120. Ingkang medal sawetaning Tegalarja, anenggih kang nadhahi, den demang ing Pajang, lawan sakulawarga, nanging karomban kang tandhing, anulya prapta Raden nata Dirjeki.
  121. Lan kang rayi Rahaden nata Prawira, lan den Jasentaneki, tetulung ngayuda, ing nguni mapan sowan, neng ngarsa Jeng Pangran sami, Mas Mangunarja, lan mas Brojadirjeki.
  122. Ki Si Batuliman lan Muhamad Mursam, ki Murdiyah puniki, lan ki Martayuda, tulung Jayamenggala, nging meksa karoban tandhing, lan wus kapapan, nging meksa panggah sami.
  123. Kanjeng Pangran dereng ewah denya lenggah, aneng pandhapa meksih, lawan ingkang rama, kang rayi Pangran rongga, punika kang munggeng ngarsi, lan ponokawan, ngampil gamel kang meksih.
  124. Sowan ngadhep dhumateng Kangjeng Pangeran anulya natur uning, kyai Dermajaya, lurah ngawin punika, di dalem kaseser sami, kathahen lawan, ing pandhan sampun prapti.
  125. Nanging inggih meksih samya tinangledan, Jeng Pangran datan angling, pan kendel kewala, wangsul ki Dermajaya, Kanjeng Pangran Mangkubumi, aris ngandika, paran kulup karseki.
  126. Apa nora metu iya tata-tata, Jeng Pangran matur aris, neng ngriki kewala, medal mendhet punapa, lamun dhateng tekdirneki, neng ngriki ngrika, mongsa wande ngemasi.
  127. Wonten ngriki yen tinulungan Hyang Suksma, inggih sampun prayogi, nulya Dermajaya, wangsul sarwi karuna, umatur dhuh gusti mami, abdi paduka, sampun boten kuwawi.
  128. Saking gene mengsah palengkung pan prapta, Jeng Pangran Mangkubumi, pan datan ngandika, anulya ingkang putra, cinandhak astanereki, binekta medal, kori butulan iki.
  129. Nulya prapta jawi kilen Tegalarja, aneng lurunging sabin, mengsah tan uninga, yen jeng Pangran kalihnya, kalamun sampun neng jawi, gya nitih kuda, ki gethayu nameki.
  130. Cemeng pancal panggung sukunya sekawan, belalak netraneki, langkung geng inggilnya, ingkang rama kudanya, pan lagya kasingsal iki, anitih tundhan, saking kasesaneki.
  131. Bulu cemeng bathi lan kelangkung kera, pan samak larabneki, wus karsaning suksma, sagung ingkang dandanan, sadaya pan padha keri, nanging pusaka, lan kang titihan sami.
  132. Datan kari nulya Kangjeng Pangran ngasta, ingkang pusaka iki, waos kyai rundhan, ingkang rama mengkana, kyai jimat wus pinandhi, Pangeran rongga, datan nitih turanggi.
  133. Pan gendholan sampeyanira kang raka,  Jeng Pangran Yunudani, dhumateng kang mengsah, tan kantun ingkang rama, Kangjeng Pangran Mangkubumi, sareng katingal, usar anandersami.
  134. Tina dhahan mring Kyai Subatuliman, lan ki Martayudeki, Mas Brojadireja, Murdiyah lan Saliman, Muhammad Mursam puniki, Jayamenggala, ing samen kang nindhihi.
  135. Tinumbakan usar mapan kathah pejah, nging sanget korbaneki, lan inging les kuda, saliyanya punika, mapan sampun nyabrang sami, kang wong sedaya, dhumateng kilen kali.
  136. Ingkang sampun dhumateng ing tekdirira, mas bei brojadirjeki, lurah Wirabroja, pandhita ki Murdiyah, ngulama Muhamad Mursim, kang ponakawan, bekel saiman sabil.
  137. Pan sedaya sekawan kang sampun prapta, Subaboliman kanin, kyai Martayuda, lan Jayamenggala, angsal pitulung Hyang Widi, datan tumama, nging kasayahan sami.
  138. Dadya dhawah katiga neng pasabinan, tinerka wus ngemasi, pan lajeng tinilar, suwaliye lur kalawan, dene awas aningali, mring Jeng Pangeran, kalih nulya ngabani.
  139. Sagung usar pan lajeng nander sadaya, suwaleya kang ngirid, nulya jeng Pangeran, mapan kinandhang-kandhang, lawan kinarutug bedhil, ingkang titiyan, gethayu eca nyirig.
  140. Langkung enggar mapan anglir ginamelan, Kangjeng Pangran tyasneki, mapan ta mangkana, yen ingsun matenana, mring sakehe usar iki, datan pakarya, lir mateni cecindhil.
  141. Meneng bae ingsun meksa binedhilan, dadya Jeng Pangran iki, tedhak saking ratan, lumampah pesabinan, nanging meksa den tututi, mering sagung usar, tan kendel ambes tuli.
  142. Pun Gethayu kelangkung denya tenaga, lir penganten upami,den arak punika, kang rayi Pangran rongga, tan usul genya nyepengi, sampeyanira, ingkang raka puniki.
  143. Tan keraos gerahnya pitulung suksma, Jeng Pangran Mangkubumi, nenggih kang winarna, langkung akas kudanya, tan sembada lan warneki, kuda nya usar, tan saged anututi.
  144. Lamun wonten satunggil kalih kang celak, ngancaran lawungneki, usar lajeng giwar, dadya tan angsalika, Kanjeng Pangeran ningali, dhateng kang rama, langkung suka tyasneki.
  145. Dene gagah cengkiling kyai astanya mengkana mapan sami, ingkang usar kathah, wangsul dhateng radinan, pananging lit nang sawiji, langkung kendelnya, lawan sanget angudi.
  146. Mring Jeng Pangrantan kendel pambestulira, gethayu eca nyirig, mengkana jeng Pangran, mapan estu kewran, pan arsati kunjung iki, rumaos nestha, anulya aningalli.
  147. 147.Wonten brandhal tetiga ing ngawe prapta, jeng Pangran ngandika ris, iki patenana, Walonda tan pangrasa, brerandhal katiga sami, matur sandika, sareng tumandang katri.
  148. Wonten saler ing dhusun sumberan ika, Kangjeng Pangranjenegi, kinarubut ika, bestul medhang tan angsal, kineracok lajeng modir, lawan kudanya, Kangjeng Pangeran nuli.
  149. Tedhak dhateng radinan tunggil kang rama, suwaliye udani, yen lanangnya pejah, lajeng wangsul sedaya, sesanderan usar sami, mring Tegalarja, ngrisak lawan besmeni.
  150. Sampun telas sagung brona Tegalarja, nengna gentya winarni, nenggih Jeng Pangeran, mapan esmu sayahan, lawan maliha ngentosi, kang dereng prapta, langkung asmara kingkin. 

PUPUH XXII
ASMARADANA 

  1. Sampun risak mapan sami, negari ing Tegalarja, Kangjeng Pangran winiraos, akaliyan ingkang rama, aneng tengah radinan, meksih manggung neng kudeku, sarwi leyangan landheyan.
  2. Angentosi mring kang abdi, mapan ingkang dereng prapta, mengkana sareng praptane, Rahaden Natadireja, lan Raden demang Pajang, Raden Nataprawireku, lan Raden Jayasentana.
  3. Dinangu pan lajeng sami, nging Welonda kathah pejah, wolungdasa watarane, Jeng Pangran kadya supena, mengkana ingkang rama, titiyanira wus pangguh, lajeng aris angandika.
  4. Paran kulup karsaneki, Jeng Pangran aris ngandika, kawula sumongga mangko, tiyang sampun tanpa wisma, Jeng Pangeran ngandika, kulup saparan paranmu, pan ingsun mongsa kariya.
  5. Mapan iki ya wus wengi, Kangjeng Pangeran aturnya, kyai kajeng kula mangko, ngupados putra sampeyan, ing pundi panggenanya, Kangjeng Pangeran nebda rum, wau dhumateng kang putra.
  6. Mring Selarong duga mami, mau rembungya mengkana, sakehe rerepot kabeh, Kangjeng Pangeran turira, dhumateng ingkang rama, kyai salat rumuhun, pan wektu mahrib punika.
  7. Lan ngaso sakedhap kyai, pan kawula sanget sayah, yen sampun bakda Mahribe, suwawi kyai lumampah, anulya samya salat, neng lepen Bayem Sedarum, bakda Mahrib gya lumampah.
  8. Sampun karsaning Hyang Widi, pan samya bingung sedaya, pan saking sanget petenge, dadya kelajeng lampahnya, medal sumampir ika, dadya sanget sayahipun, lan luwe arip sedaya.
  9. Dadya kendel tan dumugi, neng ngiring gunung kewala, mapan samya nendra mangko, sareng enjing pan lumampah, prapta ing lepen Soka, Kangjeng Pangeran andangu, marang demang lepen soka.
  10. Panggenan repot sagunging, kyai demang aturira, nglempak neng Selarong mangke, nulya kinen nimbalana, datan pantara prapta, mapan lir supamenipun, sedaya anglir supena.
  11. Ri sampunya samya panggih, lawan kang repot sedaya, gya pinernah dhewe-dhewe, mapan cekap lepen Soka, Kangjeng Pangeran nulya, tedhak maring Slarong iku, tan kantun lawan kang rama.
  12. Kanjeng Pangran Mangkubumi, kang rayi Pangeran Rongga, kinen tengga repot bae, lawan wong kang tuwa tuwa, ingkang kinen rumeksa, repot lawan dhaharipun, mas ngabei Mangunarja.
  13. Mengkana wus tan winarni, sagung kang repot sedaya, mapan wus sae enggone, Kangjeng Pangeran winarna, kang lawan ingkang rama, nengggih pasanggrahanipun, neng Slarong ing wismanira.
  14. Ki Demang Arjatayeki, wonten malih kang winarna, ingkang rayi nusul mangko, Pangeran Adinagara, bekta prajurit ika, mandhung lawan patangpuluh, kalih atus winetara.
  15. Lajeng pinasrahan iki, wau dhumateng kang raka, dadya ngiras patih mangko, lawan nyuwun salin nama, Pangeran Suryengngalaga, kang raka nglilani sampun, laning ngiden mring kang rama.
  16. Kanjeng Pangran Mangkubumi, datan lama linurugan, saking ing Ngayogja mangko, kinerig sagung wong Yogja, mantra lawan Dipatya, suwaliye tindhihipun, lawan sagunging Walonda.
  17. Ngayogya tan ana kari, nging kari residhen ika, lan putra santana mangko, lan Raden Dipati ika, Pangeran Mangkualam, mapan ingkang tumut iku, nenggih Pangran Suryaningprang.
  18. Lajeng pinethuken iki, mring sagung wong desa ika, Jayamenggala tindhihe, kalawan Onggawikrama, lawan ki Bauyuda, langkung rame juritipun, gentho titir awurohan.
  19. Barung lan Mariyem muni, sanjata lit berondongan, dadya saya kathah mangko wong desa kang samya prapta, lajeng tulung sedaya, kang tander begaman iku, bandhil alu pan binekta.
  20. Pan sampun karsaning Widi, bandhil purun lan senjata, dadya kelangkung ramene, mengkana Kangjeng Pangeran, langkung marma tyasira, kang rayi kinen tutulung, wau kalawan kang putra.
  21. Pangeran Suryenglageki, lawan Raden Antawirya, Raden Natadirja mangko, lan Raden Nataprawira, Raden Jayasantana, lawan mandhung patangpuluh, dadya kawal ing ngayuda.
  22. Mariyem wus datan muni, ing samenjaya mengala, mapan langkung pangyuke, grogol Ki Bauyuda, wong Yogja kathah pejah, sampun karsaning Hyang Agung, Bupati kathah gebandhang.
  23. Mapan lajeng teluk sami, kang tan teluk dhinedhelan, kinantunken kathok bae, dadya samya kawirangan, kang tan kecandhak ngajang, datan pinejahan iku, Welonda pan kathah pejah.
  24. Suwaliye mamapan kanin, kenging bandhil dhengkulira, tiba saking kuda lempoh, lajeng binekta lumajar, wus mundur wong Ngayogja, langkung kathah angsalipun, bandhangan pan warna-warna.
  25. Kanjeng Pangeran ningali, wau kalawan kang rama, neng ngardi wijil namane, mapan katingal sedaya, solahe kang ngayuda, lamun estu sampun unggul, Jeng Pangeran nulya tedhak.
  26. Mring kembung putih aneki, lenggahaneng pekarangan, datan dangu prapta mangke, kang rayi lawan kang putra, ngirid sagung bupatya, ingkang samya teluk iku, mring kang sinembah ngayuda.
  27. Den menggung Martalayeki, den Menggung Danukusuma, den Menggung Wiryakusumane, Raden Menggung Natayuda, Raden Wiryataruna, Raden Yudawijayeku, den Menggung Purbakusuma.
  28. Den Menggung Dipadirjeki, lawan den Riya Sindurja, den Menggung Sumadirjane, sedaya wus tinarima, gya ngujung gentya gentya, riwusnya anulya kondur, risang sinembah ngayuda.
  29. Marang pesanggrahaneki, wau kalawan kang rama, Jeng Pangran Mangkubumine, nulya Pangran Suryenglaga, ngaturaken bandhangan, mapan warna-warna iku, nulya kinen maringena.
  30. Dhumateng kang angsal sami, poma ja kaliru ika, saolehe dhewe-dhewe, lawan iya Suryenglaga, padha mupakat ena, si Jayamenggala iku, ingsun ganjar aran ika.
  31. Raden Jayanegareki, lawan si Sumadikdaya, anunggaka semi bae, marang wa Sumadiningrat, Raden Sumadiningrat, lan si jawi nata iku, paman anemakilan.
  32. Pangran Suryenglageki, tur sembah nuhun sandika, nulya aluwaran mangko, ing dalu pan samya prapta, kang pra putri sadya, repotnya kang samya nungkul, dadya geger ing Ngayogja.
  33. Dhasar mentas kawon jurit, putri kathah samya medal, residhen tanbuh polahe, nulya dalu malih ika, Pangran Jayakusuma, Pangran Balitar puniku, Pangran Muhkamad Bubakar.
  34. Pangran riya menggaleki, lan Pangeran Adisurya, Pangran Adiwinatane, lan Raden Mangkuwijaya, Raden Mangkudireja, Raden Dipayana iku, lan Raden Dipataruna.
  35. Lawan Raden Singasari, tenapi sarip sedaya, kang ji lawan ngulamane, pan sampun sowan punika, myang sagunging pandhita, putra santana kang kantun, meksih aneng ing Ngayogja.
  36. Mapan samya den cepengi, ginedhong ngoji sedaya, nging Pangeran Mangkualame, ingkang tan ginedhong ika, lawan saputranira, mengkana ingkang winuwus, Selarong langkung arjanya.
  37. Mapan wus dadya negari, ngayogja ngalah punika, kang peken kelangkung genge, murah kang sarwi tinumbas, pajeng tiyang wadeyan, dadya samya rena sagung, tanana kang dora cara.
  38. Risang pramudeng ngajurit, mapan lagya siniwaka, munggeng atarub agunge, pepak kang putra santana, lan sang pra pratiwa, nung anung pan munggeng ngayun, tuwin kyai lan ngulama.
  39. Lan para pandhita sami, ingkang rama datan tebah, Jeng Pangran Mangkubumine, ingkang munggeng ngarsanira, Pangeran Suryenglaga, risang pramudyeng ngapupuh, mapan aris angandika.
  40. Suryenglaga karsa mami, si adhi Mangkuwijaya, sun paringing aran mangko, Pangeran Mangkudiningrat, si adhi Mangkudirja, Pangeran Nataprajeku, payung kuning anganggoha.
  41. Lawan si Martayudeki, aranana Wiryanagara, si Jarot iku arane, Tumenggung Wiryadireja, demang Pajang arana, Kreta Pengalasan iku, kang rayi matur sandika.
  42. Pangeran Suryenglageki, tur sembah nuwun kang karsa, pan punika sadayane, anerang dhateng kawula, nuhun ingkang pakarya, ri sang pramudyeng ngapupuh, mapan aris angandika.
  43. Eh iya Suryenglageki, si Tumenggung Danukusuma, maringa Pagelen mangko, ngembanan putraningwang, ya si Dipanagara, lan putrane kyai iku, iya si Mangkuatmaja.
  44. Arane ingsun paringi, Pangeran Suryakusuma, ingkang ngembanana mangko, iya si Astradimeja, ingsun paringi aran, Tumenggung Resaprajeku, ing gelen den rataha.
  45. Paman Adiwinateki, maranga ing Kedhu ika, Mangundipura kanthine, kalawan si Natayuda, eyang Muhkamad ika, Bubakar lawan Lowanu, dene ingkang ngembanana.
  46. Si Subatuliman iki, arana Tumenggung ika, Jayamustapa mangko, lan si adhi Adisurya, baris sakulon Yogja, kelawan anakireku, si Dangdang iya arana.
  47. Pangran Sumanegareki, dene ingkang ngembanana, ya si Wiryanegarane, kalawan si Trunajaya, ing Gamplong ya arana, Cakranegara Tumenggung, lan paman Jayakusuma.
  48. Ana alor Ngayogjaki, dene ingkang ngembanana, si Suradilaga mangko, eyang Balitar barisa, iya ing Wonayasa, dene kang ngembani iku, Tumenggung Sumadiwirya.
  49. Mangkudiningrat sireki, kalawan si Natapraja, lan sedulurira kabeh, sambirata barisa, ingkang ngembani, ika, si Ranupati Tumenggung, kalawan si Suraarja.
  50. Suryenglaga nakireki, si Bancak sun pundhut ika, arana Pangeran Mangko, Suryanagara barisa, sawetaning Ngayogja, dene kang ngembani iku, iya si Suranegara.
  51. Lan Suradinegareki, dene kene iki iya, cukup Janegara bae, kang lawan Sumadiningrat, katelu jiwanata, sing Singasari yaiku, Gunung Kidul den rataha.
  52. Sun paringi araneki, Pangeran kang ngembanana ya si Warsakusumane, ing Pajang ingkang ngrataha, iya si Martalaya, lan Wiryakusuma iku, Sindurja lan Dipadirja.
  53. Kertadirja Sokawati, pasisir si paman serang, ingkang angrataha mangko, dene ing moncanegara sun tempuhake iya, kabeh kang ngrataha iku, iya si Mangunegara.
  54. Sandika sedaya sami, langkung enggar ing tyasira, nuli atur salam mangko, kang eyang lawan kang paman, kang rayi lan kang putra, samya ngaraspada iku, lan sagung kang pra Dipatya.
  55. Kang samya pinaring kardi, mring risang maseseng prang, nulya aluwaran mangko, kondur dhateng pesanggrahan, tan kantun ingkang rama, mengkana ingkang winuwus, kang samya pinaring karya.
  56. Mapan arudhalan sami, sareng sadinten sadaya, mring prenahe dhewe-dhewe, samya sal pitulung sukma, lajeng tata barisnya, sadina-dina prang pupuh, mengkana wus tan winarna.
  57. Ramening prang tanah Jawi, anulya na bantu prapta, saking ing Kedhu margine, kalihatus winetara, lan ngiringaken arta, gangsal leksa kathahipun, prapta ing lor gorok ika.
  58. Ingkang baris aneng margi, Kyai Muhammad Ngarepah, lawan Mulyasantikane, kagyat  non Welonda liwat, nulya nembang tengara, wong desa kelangkung gregut, lajeng genthong titir samya,
  59. Nulya campuh ing ngajurit, saradhadhu ngedrel nulya, nanging mulya santikane, tan praduli mring sanjata, lajeng kuwel kewala, dadya kang kathah samya mbuk, bantu kalihatus telas.
  60. Nging gangsal welas wetawis, kang samya lumajeng gesang, nanging sampun tatu mangko, anulya Mulyasantika, arta lawan busana, sanjata pan lajeng dinum, mring sagung kang melu yuda.
  61. Pan lajeng ing ngangge sami, sruwal kalawan rasukan, myang sanjata sadayane, langkung enggartyasna samya, lajeng soan sedaya, dhumateng Selarong iku, kalih belah winetara.
  62. Samya ngangge lir Welandi, sanjata sangkuan samya, nulya ing Selarong kaget, tinarka Welonda prapta, arsa pinethuk yuda, Amad Ngarepah nulyeku, ananderaken turongga.
  63. Kancanira kendel sami, pan kinen baris sadaya, ring sampun pratela mangke, mring Pangeran Suryenglaga, lajeng dadya tontonan, pan samya suka sedarum, wadya Selarong punika.
  64. Muhammad Ngarepah nuli, kalawan mulya santika, lajeng ngrid sowan mangko,mring Pangeran Suryenglaga, marang sang pramudyeng ing prang, lajeng ginanjar nameku, Tumenggung Secanagara.
  65. Muhammad Ngarepahneki, arinya mulya antika, pan ginanjar nama mangko, Tumenggung Kretanegara, lan kinen angradina, ing Kedhu wetan ngelo ku, kalihnya matur sandika.
  66. Langkung enggar tyasnya kalih, wus kalilan mantuk samya, pan wus tan winarna mangko, kawarna bantu prapta, saking ing Surakarta, medal wetan margenipun, prajurit Mangkunagaran.
  67. Pinethukaken tumuli, mring Tumenggung Surareja, aneng Ngrandhugunting mangko, langkung ramening ngayuda, telas Mangkunegaran, tetindhihira kecakup, anama Raden Suwongsa.
  68. Nulya sinaos ken iki, dhumateng Selarong ika, risang kelangkung welase, wektu meksih lare ika, mapan nangis kewala, pinaringan busaneku, lajeng kinen ngaterena.
  69. Mantuk dhumateng seleki, mengkana ingkang winarna, rising murtining parugon, kelangkung prihatinira, kagagas ing wardaya,, nanging wangsite Hyang Agung, nuwala Kur’an punika.
  70. Tan kalilan angewahi, punapa saparentahnya, kinen anglampahi mangko, marma prihatin tyasira, rising murtiningyuda, ingkang rama kang winuwus, tyasira mapan tan duga.
  71. Nulya angandika aris, paran kulup marmanira, ingsun tan kaduga angger, ingkang dadya prihatinya, wadyanira kunyawa, pan wus tan kuciwa iku, anadhahi ing ngayuda.
  72. Ri sang murtining ngajurit, mapan aris angandika, gih kyai satuhune, ingkang dadya tyas kawula, inggih lampah punika, tan prehatin dening mungsuh, inggih senadyan wewaha.
  73. Tinelasna tiyang kapir, mapan kawula temaha, yen tansih kakersakake, kiyai dados lampahan, nanging karya punika, rumiyin kawula estu, mapan kinen ngangkat Kur’an.
  74. Tan kenging lamun ngewahi, dhateng parentah ing Kur’an, nging kawula saestune, dereng sumerep sedaya, Kuran parentahira, marma tyas kula kelangkung, ajrih bilih kalepatan.
  75. Kanjeng Pangran Mangkubumi, mapan aris angandika, kulup tan ngapa akuwe, mapan akeh pra ngulama, kang sumurup Jawanya, ing Kur’an parentah iku, wong nanging drema kewala.
  76. Kulup marang ing sireki, endi kang sira kersakna, wong ngalim Ngayogja akeh, mesem risang kang misesa, aris denya ngandika, kiyai leres puniku, nging kula kirang precaya.
  77. Kyai sampeyan rencangi, nenuwun dhateng Hyang Suksma, rumiyin kawula anon, tiyang kekalih punika, amulang wonten Maja, ing Kwaron satunggilipun, punika kula precaya.
  78. Dene sawangipun kalih, pan samya pekir lakunya, kados ajrih mring Hyang Manon, kalamun angewahana, mring Kur’an parentahnya, Kwaron tiyangipun sepuh, ing Maja anem punika.
  79. Kanjeng Pangran Mangkubumi, mapan aris atetanya, pa sira wus temu angger, risang sarwi angandika, inggih sapunya pisan, nulya pitulung Hyang Agung, tan pantara Kyai Maja.
  80. Prapta lan sanak rabi, tenapi lan kula wongsa, risang sokur mring Hyang Manon, lawan aris angandika, kyai kirang satunggal, nulya marmaning Hyang Agung, ki Kwaron ing praptanira.
  81. Mapan nanging let salatri, bekta sanak putunya, rabi myang kulawergane, ri sampun prapta sadaya, sagung kang pra ngulama, risang siniwakeng pupuh, siniwa ing mesjid nulya.
  82. Pepak sagung ingkang nangkil, ingkang rama  datan tebah, Jeng Pangeran Mangkubumine, ingkang rayi munggeng ngarsa, Pangeran Suryenglaga, mapan aris angandika.
  83. Eh sagunge sanak mami, sakehe para ngulama, sarip kalawan kajine, yen ing Mengko karsaningwang, iya si paman Maja, pan ingsun lilani iku, yen matura marang ingwang.
  84. Sabarang parentah iki, ingkang muni jroning Kur’an, poma aja wedi mangko, Ki Maja matur sandika, risang malih ngandika, eh sagunge sanak ingsun, pandhita para ngulama.
  85. Sarip atenapi kaji, lah payo padha tuntunan, ngangkat adiling Hyang Manon, sedaya matur sandika, risang nulya luwaran, mengkana Ki Maja iku, mondhok neng masjid kewala.
  86. Lan Kyai Kuwaron iki, nging repotira sedaya, nunggil neng lepen Sokane, winarna nagri Ngayogja, mapan wus dadya wona, bong-obongan siyang dalu, wus telas sagunging griya.
  87. Ageng alit tan na kari, nging kantun kedhaton ika, loji kalawan masjide, Danurjan Mangkualaman, lawan Wiranegaran, sedaya wus sirna iku, kinepung nagri Ngayogja.
  88. Mapan wus tan kena mijil, senapati samya ngatas, ayun binedhaha mangko, risang mapan tan kalilan, kinen ngepang kewala, pan sinuprih engetipun, sagunging ingkang sentana.
  89. Mengkana, wus medal sami, kang rayi rayi sadaya, tan karilan pangulune, ketib modin lan merbotnya, nging kantun kalihika, Pangeran Suryabrangteku, lan Pangran Suryawijaya.
  90. Lan ingkang putra satunggil, Pangeran Dipakusuma, ginedhong neng loji, mangko, myang satung kang eyang-eyang, lawan kang paman paman, ingkang meksih samya kantun, langkung denya kangelas arsa.
  91. Nanging ingkang paman kalih, kang saget nusul punika, nulya pinaring namane, ingkang sepuh pinaringan, Pangeran Mangkudipura, ingkang anem namanipun Pangeran panengah ika.
  92. Lawan ingkang rayi sami, den mas Songeb pinaringan, Pangran Adinegarane, den mas Grontol namanya, Pangran Suryadipura den mas Madang namanipun, Pangran Suryadi punika.
  93. Den mas Jengkik namaneki, pan Pangeran Tepasota, Selarong langkung arjane, mengkana secanagara, mapan atur uninga, ing dimaya baris agung, mapan saking Kedhu ika.
  94. Ingkang ngirid Welandeki, Raden Menggung Danuningrat, langkung kalihewu mangko, marmanya atur uninga, rumaos tan kuwawa, Secanagara puniku, kelawan Kartanagara.
  95. Mapan lajeng den bantoni, nama prajurit Bulkiya, pan tigangatus kathahe, langkung tigawelas ika, kang dados pangiridnya, ki Muhammad Bahwi iku, pangulu duk Tegalarja.
  96. Sampun sepuh wayahneki, nanging kang tyas langkung sura, tan kalilan meksa bae, kepingin pejah punika, ing ngaprang sabillolah nulya pinaring nameku, Mukamad Usman Li basah.
  97. Tumenggungira kekalih, prajurit Bulkiya ika, kaji Ngabdulkadirane, asisih kaji Mustapa, kalihnya langkung sura, lawan binektanan iku, ngulama menggung kalih ika.
  98. Kyai guru memalangi, Muhammad Salim namanya, lan ki guru Kasongane, Ngabdulrakup ingkang nama, pandhita kang satunggal, Ngabdulatib namanipun, mengkana pan lajeng budhal.
  99. Saking ing Selarong iki, gangsalatus wataranya, sedaya kalempakane, sampun prapta ing dimaya, lajeng ayun-ayunan, pan sampun tinata iku, Bulkiya kang dadya dhadha.
  100. Tumenggung Secanagari, kang dadya pengawat kanan, kering kartanagarane, nulya Usman Alibasah, ngabani kancanira, Bulkiya pan sareng maju, arempek pengamukira.
  101. Tengara bedhug tinitir, gong siyem munya gegana, sing kutha windu asalle, kyai Usman Alibasah, wus mandhe kang paringan, waos pusaka puniku, awesta ki Barububa.
  102. Mapan lajeng murub iki, marma gung wadya Bulkiya, tan wonten uwas manahe, mariyem wus kalancangan, nging mungel kaping tiga, saking rikat ajengipun, ngedrel wus tan linegewa.
  103. Pan lajeng kuweling jurit, sanjata wus datan munya, caruk waos lan sangkuhe, pedhang lawan dhuwung ika, Rahaden Danuningrat, ing yuda apan kepangguh,lan ki NgUsman Alibasah.
  104. Langkung ramening ngajurit, kepanggih samya sudara, nanging karsaning Hyang Manon, den Danuningrat kuciwa, mapan sampun palastra, bathang saadhadhu tumpuk, kedhik kang gesang lumayuwa.
  105. Mapan samya den tututi, kekecer enggen genya, Islam lumajeng sedayane, nanging wus karsaning suksma, kyai Melbangi prapta, sabilolah margenipun, kenging lantan ing sanjata.
  106. Saradhadhu ingkang bedhil, pan saking kasesanira, tan ngantos mendhet lantane, nulya tinumbak santrinya, saradhadhu wus pejah pan kathah bandhanganipun, mariyem lawan sanjata.
  107. Obat lawan mimisneki, atanapi kang sandhangan, ki Ngusman tan mantuk mangke, kalawan sakancanira, nging tur surat kewala, yen lujeng sakancanipun, lajeng baris Kedhu ika.
  108. Neng dhusun pesantren iki, Bulkiya nenggih barisnya, mengkana tanah Jawane, langkung ramening ngayuda, mapan saenggenira, pasisir moncanagriku, pajang lawan Sokawatya.
  109. Gunung Kidul jawi kori, ledhok gowong lan toya mas, mengkana kang winiraos, ing Kedhu wonten satunggal, Raden Sumadilaga, ing Parakan nagrenipun, ingkang tan sedya gurisa. 

@@@

BERSAMBUNG …. BABAD DIPANEGARA III

%d bloggers like this: