alangalangkumitir

Javanese Manuscripts

SULUK KUTUB


PUPUH
G A M B U H 

  1. Wonten malih kojah ingsun, lah ta iki caritaning Wali Kutub, saking Jawi nama Seh Sangsu Tabaris, langkung wanter tekadipun, tur karamate kinaot.
  2. Myang warnanira bagus, dedeg pideksa rada arangkung, alalana mring ngarab pindha rarya lit, ingkang ngumur tigang taun, pan sarwi wuda kimawon.
  3. Ingpraptanira nuju, ari Jumungah pepak kang pra kaum, myang ulama lebe modin lawan ketib, muwah saleh para jamhur, neng majid dilkharam kono.
  4. Lan pandhita gung-agung, miwah mulana amir khaji rum, dereng kondur dennya saking munggah kaji, ing ari Jumungah kumpul, kang rare prapta dumrojog.
  5. Tanpa larapan uluk, ing salame asalam ngalekum, ya tuwan-ku mulana Rum Amir khaji, ngandika sang mulana Rum Amir khaji, lan para Jumngah sadarum, pan samya jawab gumuroh.
  6. Ya ngalaisalamu, eh lare alit linggiha sireku, lajeng lenggah ing ngarsane amir khaji, ngandika sang mulana Rum, eh para sapa woh.
  7. Rare kang darbe sunu, para jumngah sadaya umatur,dhuh pukulun datan wonten kang udani, sudarme rare puniku,ing Ngarab ngriki tan tumon.
  8. Inggih pryoginipun, tuwan dangu pribadi puiku, asalpun rare sakinging ing pundi gandika amir kaji Rum, eh thole ingsun tatakon.
  9. Ing ngendi pinangkamu,dene tanpa larapan praptamu,lare matur ya tuwanku amir khaji, dereng purun jarwa ulun, purwane ing praptaning ngong.
  10. Amba tanya rumuhun, lawan para saleh para jamhur, angandika mulana Rum Amir khaji, yo thole apa karep-mu, abecik takona mring ngong.
  11. Apa kang dadi luhung, apa dene masalah ing ngelmu, ingkang ngekak miwah ingkang ga’i-ga’ip, kang rarya lit alon matur, gampil tuwan yen wus sagoh.
  12. Dene tetaken ulun, gaibing Allah lan malihipun, gaib ingkang Mukamad inggih kang pundi, ngandika Amir khaji Rum, eh jabang yen sirarsa wroh.
  13. Gaib ing Allah iku, pan mukamade mukhamad iku, ilha’ibing pan iya Allah sayekti, iku yen sirarsa weruh, rare gumujeng turnya lon.
  14. Dhuh tuwanku nateng Rum, tuwin para Jumngah para jamhur, pan jawabe mukamad ghaibing widdhi, kaaken punapa iku, mukamade ing Ywang Manon.
  15. Punapa dene lamun, allah ingaran gaibing Rasul, Allah iku kaakena pan ing nabi,eh thole ingsun tan ngrungu, kaya ujarmu mengkono.
  16. Mara jarwaa gupuh, seka ngendi pinangkanireku, rare matur ya tuwan mulana khaji, dereng purun jarwa ulun, malih amba atetakon.
  17. Ing tuwan sang amir rum, miwah para saleh para jamhur, salat jumngah kang tuwan sembah punapi, lawan salat limang wektu, ulun arsa wruh kang yektos.
  18. Ngandika sang Amir Rum, tuwin para Jumungah sadarum, iya thole sun salat Jumungah iki, lawan salat limang wektu, tan liyan nenmbah Hyang Manon.
  19. Lamun nora kadyeku, nora esah sembah pujinipun, wus mutamat ingkang iki dalil kais, kang ralya lit duk angrungu, guguk wentise den entrog.
  20. Sun sidhep tan kadyeku, ya tuwanku mulana nateng Rum, ing panembah tuwan anembah ywang Widdhi, luwih saking sewu luput, prasasat nembah ing dheyos.
  21. Panembah tuwan ngawur, siya-siya tan wrin genahipun, ing asale sembah tuwan saking pundi, dhateng pundi purugipun, pundi enggoning Hyang Manon.
  22. Dheleg amir kaji Rum, para jamhur kabeh ting palinguk, dennya kaluhuran sabda lan ralya lit, dangu-dangu mojar sang Rum, ya thole ingsun tan wruh.
  23. Ing enggoning Ywang Agung, paraning sembah ingsun tan weruh, miwah witing sembah ingsun tan udani, nulya rare iku muwus, eh tuwanku Rum kang katong.
  24. Miwah pra saleh jamhur, pangucape kaya rare timur, anggurayang tanana ingkang amirib, amuji nembah Ywang Agung, tuwan jarwakna maring ngong.
  25. Kaaken apa iku, Allah dene paduka amir Rum, angandika molana Rum Amir khaji, ya kunthing marma sun sebut. Sun mulya-mulya yang manon.
  26. Ya dene gawe ingsun, lawan gawe manungsa sadarum, andandeken bale aran bumi langit miwah saisinipun, dinadekaken Hyang Manon.
  27. Myang swarga narakeku, awal akhir lahir batin iku, nora liyan kabeh titah ing Ywang Widdhi, rare alit asru guguk, ah genah apa sang katong.
  28. Pangucapira iku, para saleh tuwin para jamhur, pamuwuse tanana ingkangpermati, moreg mung pijer katungkul, padha dhikir lenggak-lenggok.
  29. Pijer sujud arukuk, wus marem sembah ing pujinipun, tangeh lamun praptaa ingkang ginaib, pengrasane wus pinunjul, tanana grahiteng batos.
  30. Eh mulana kaji rum, tuwin para saleh para jamhur, rare alit kewala pasthi udani, kang kaya ujarmu iku, yen kabeh titah Ywang Manon.
  31. Nanging sireku ngawur, angarani tan wruh paranipun, amir matur ya tuwanku rare alit, paduka jarwa rumuhun, asal tuwan kang sayektos.
  32. Angandika Seh Samsu, Tabari eh mulana kaji Rum, saking embuh saking tanbuh prapta mami, kabeh kadadeyan durung, kang adadi dhingin pan ingong.
  33. Ingkang ghaibul guyub, durung dadi Allah lawan Rasul, durung dadi ingsun kang dadi rumiyin, kang luwih mulya pan ingsun, saking sakeh ing dumados.
  34. Mangkana mulana Rum, tuwin para Jumungah Sadarum, samya sujud ing sukune seh Rarya lit, rarya lit malih amuwus, eh molana Rum sang katong.
  35. Pan jawabmu Hyang Agung, sira arani ghaib ing Rasul, rasul sira arani ghaibing widhhi, rarywa lit sruning pamuwus, wignya ujarmu mengkono.
  36. Lan sembayangmu iku, kang sira sembah-sembah Hyang Agung, yen mengkono sira misih padha kapir, pan durung Islam satuhu, dene tekatmu mengkono.
  37. Makame Allah iku, lawan kaya ngapa wujudipun, lawan kaya ngapa rupane Hyang Widdhi, apa sira wus kapangguh, apa lanang apa wadon.
  38. Moar amir kaji rum, miwah para Jumungah sedarum, ya seh alit kawula ing sual tuwan puniku, rarya lit malih miraos.
  39. Yen mengkono amir Rum, aja nembah ing Allah sireku, tan sampurna sira mundhak kupur kapir, andheku sira amir rum, pan sarwi aris tetakon.
  40. Ya tuwanku seh timur, sinten tuwan paduka puniku, seh ngandika sarta rupa kaki-kaki, lenggah neng kursi mas murub, neng ngarsane Rum sang katong.
  41. Kursi karamatipun, sami kapok kang miyat sadarum, panganggene sadaya pra sami langking, pamuwuse mring Amir Rum, eh mulana yen arsa wroh.
  42. Sajatine ya ingsun ingkang ngawal akir iya ingsun, miwah ingkang nginum nginuman ya mami, kang tandhak-tandhak ya ingsun, kang ngedan-ngedanaken ingong.
  43. Kang tambuh-tambuh ingsun, ingkang gaib kang guyub ya ingsun, iya ingsun ingkang lahir ingkang batin, kang sembah-sinembah ingsun, kang muji-pinuji ingong.
  44. Ingkang nikmat ya ingsun, ingkang ngaweh nikmat iya ingsun, ingkang rahsa kang rumongsa iya mami, kang angrasani iya ingsun, kang den rasani pan ing ngong.
  45. Ingkang awedi ingsun, ingkang wani-wani iya ingsun, ingkang wadi-wadi puniku ya mami, ingkang manikem ya ingsun, ingkang dadi awaking ngong.
  46. Kang nom tuwa ya ingsun, ingkang lanang wadon iya ingsun, iya ingsun kang asugih ingkang miskin, iya ingsun ingkang ratu, kang dadya bala pan ing ngong.
  47. Ingkang akeh ya ingsun, kang sathithik apan iya ingsun, ingkang roro ingkang siji iya mami, ingkang lumaku ya ingsun, ikang amandheg iya ing ngong.
  48. Ingkang gumuruh ingsun, ingkang meneng sayekti ya ingusn, tengah nginggil ngarsa wuri iya mami, kanan kering iya ingsun, kang lor wetan kidul kulon.
  49. Nora liya pan ingsun, kang loh kalam nukad ghaib ingsun, kang dat sipat asma apngal iya mami, kang wujud ngelmu nur suhut, sayektine iya ing ngong.
  50. Kang geni bumi banyu, ingkang angin apan iya ingsun, ingkang sabar ingkang keras iya mami, ingkang alim iya ingsun, ingkang kerengiya ing ngong.
  51. Ingkang Allah ya ingsun, ingkang Mukamad pan iya ingsun, gaibing kang mukamad puniku mami, gaibing Allah ya ingsun, kang gedhe cilik pan ing ngong.
  52. Ingkang anak ya ingsun, ingkang nganakaken iyaingsun, kang kekadang ingkang lola iya mami,ya ingsun kang kalok makluk, kang alip lam-lam ya ing ngong.
  53. Kang mim ake ya ingsun, kang mim akir kang edal pan ingsun, ingkang dunya kang akerat iya mami, kang swarga naraka ingsun, ya ingsun kang jaba jero.
  54. Eh maolana ing rum, miwah para Juungah sedarum, ingsun pemut ya pepeka ing ngaurip, mokal lamun nora weruh, kalamun temah alayon.
  55. Ing kono gon pakewuh, ewuhe bok tumpang selang sambut, ngelmu sarak denyana pan wus nguwisi, tan wruh panasaran agung, yen tan darbe ngelmu jatos.
  56. Aja pijer kumlungkung, iya dadi dedalaning kumprung, pengung bingung tanbuh tanbuh kan gden rukti, kitab Kur’an ngundhung-ngundhung, kondhang brahala ginendhong.
  57. Kandhangan wong kadhadhung, ing drubiksa den ajak dalurung, mring peperreng peri pinindha apsari, sarwi siniweng dhadhuruk, ginendeng mor ing gandarwo.
  58. Pangrasane swarga gung, datan weruh yen tibeng bekukung, kang mengkono anggung-anggung dadi janmi, angur adadiya asu, patine datanpa kraos.
  59. Gampang pratikelipun, sirnane aris datanpa tutur, dadi janma datan wruh tanajul tarki, tan wurung keneng berkukung, eh eling-eling rum katong.
  60. Yata risang amir rum, miwah para saleh para jamhur, dupi myarsa ing sabdanireng siniwi, sarta nembah ngraup suku, sarwi ngrarepa turnya lon.
  61. Ya tuwanku seh sepuh, mugyangsala sapangat pukulun, lanpaparab tuwan ambarsa udani, ngandika risang seh pikun, eh maulana Rum katong.
  62. Lan Jumungah sadarum, nora ta sira weruh maring sun, aran ingsun iya seh Samsu Tabariz sawusnya ngandika uluk, salam musna saking ing ngong.
  63. Gaib sakursinipu, nulya sinauran ing salamipun, pan gumuruh samya andongong pra sami, pungun-pungun getun-getun, joto-joto ting palenggong.
  64. Angonggo-onggo sagung, gung alit samya pating calinguk, ngungak-ungak mangu pangungune dening praptane lan kesahipun, tanana ingkang ngaweroh.
  65. Kang kari samya wuyung, goyang wiyanging wiyanggganipun lir keleyang angayengi poyang-paying, kayungyun sanget kilayu, yen kagrayang tan anggayoh.
  66. Ing kayuwananipun, kaya-kaya kaleyanging wahyu, weh wiyadi yayah sangsaya ngayengi, saliring ngamrih rahayu, kayun ngumayun hyang Manon.
  67. Dadya samya yeg guyub, sadaya samya puruhiteku, ngelmu ingkang nampurnakaken ngaurip, ana ngetan ngalor ngidul, saweneh samya mangulon.
  68. Titi caritanipun, wali mulya poma-poma sagung, sanak putu rasakna lepiyan iki, sengga den kongsi sumurup, mring tekad ingkang mengkono.
  69. Nanging aja ngawur, guguruwa mumpung misih hidup, yen den ancap ing tulis bae tan keni, lamun durung angguguru, gurayang nora gumacos.
  70. Nadyan ahli tesawub, ahli usul lawan ahli suluk, lamun nora ahli puruhita ngukih, yekti temah sasar susur, wantere angas kimawon.
  71. Jer iki antepipun, pangrakite parabot pangracut, apannora kalebu sagunging tulis, amung cumanthel ing guru, sabab larangan geng kaot.
  72. Malih woten kojah ingsun, tunggal ingkang piningit ing guru, kang martabat sanga kawruhana sami, kang tumrap ing sekar pucung, padha rasakna ing kono.

@@@

SULUK MARTABAT SANGA


PUPUH
P U C U N G

  1. Kang pinucung nenggih urut-urutipun, kang martabat sanga, teruse kang maha suci, iya iku martabat ing Rasullullah.
  2. Kratonipun, kang maha suci maluhur, tetep aneng kita, pribadiing awal akhir, lahir batin yogya sami ngawruhana.
  3. Ing wong kang wus putus ing ngelmu rahseku, yen sirarsa wikan, ing karatone pribadi, kawruhana duk misihe awang-awang.
  4. Uwung-uwung bumilangit durung wujud, ingkang ana sapa, junun mukawiyah singgih, ing aranan junun iku makna tata.
  5. Tegesipun mukara rahi puniku, wiyah jagad jembar, tegese tata kang dhingin, den anaken ing arah jagad kang jembar.
  6. Pan ing ngriku durung ngarsa lagi iku, arahe kewala, pan iku kang maha suci, kang jumeneng aneng junun mukawiyah.
  7. Iya iku sajatiningurip ingsun, sadurunge ana, bumi langit trus samangkin, mongka karsa malih apa kang kinarsan.
  8. Nenggih maklum suksma arane puniku, maklum makna wikan, suksma ing karsanireki, durung karsa lagi ngawruhi kewala.
  9. Sapa iku kang jumeneng lagi maklum, sapa iku ingkang, maha luhur maha suci, iya iku nyata uripira dhawak.
  10. Tegesipun maklumat kumpul ing kawruh, pepeke ingngumat, durung karssa apan lagi, papak bae sapa madeg ing maklumat.
  11. Iya iku kang mahasuci maluhur, nyata nora liyan, ing uripira pribadi, sadurunge bumi langit trus samangkya.
  12. Lajengipun, kang kinarsakakeniku, apan iya ngadam, ilapi wujud ilapi, tegesipun basa ngadam iku ora.
  13. Artinipun, ilapi upama iku, lire wujud ana, kang ilapi ing pribadi, ing anane dadi metu saking ora.
  14. Awitipun upamane pisan iku, ora dadi ana, tetep upama pribadi, purwanipun ana iku saking ora.
  15. Sapa iku kang jumeneng aneng ngriku, ngadam ilapi myang, wujud ilapi pan mami, sadurunge dadi jagad trus samangkya.
  16. Lajengipun akarsa malih puniku, apa kang kinarsan, pan iya alip mantili, lire alip madeg mantili lirira.
  17. Kang gumantung dhewe bongsa madeg iku, tan lawan kinarya, rasane dhewe kinardi, kang jumeneng ing mantili iku sapa.
  18. Iya iku kang Mahasuci Maluhur, nenggih urip kita, pribadi duk sadurung ing, ana bumi langit terusing samangkya.
  19. Lajengipun apa den karsaken iku, nenggih johar awal, johar sosotya lirneki, apan dhingin basa sosotya punika.
  20. Kumpulipun ing putih lan kuningipun, pan ananing rahsa, bongsa dhingin kumpul ing brit, dadi ireng kang madeg ing kono sapa.
  21. Iya iku kang mahasuci maluhur, iya urip kita, pribadi duk sadurung ing, ana bumi langit terusing samangkya.
  22. Lajengipun apa kinarsaken iku, alam ulu hiyah, tegese alam udani, ulu luhur hiyah apan jagat jembar.
  23. Iya iku dadining karsa rumuhun, karsa kang sapisan, ananing kang bumi langit, sapa ingkang ngadeg alam ulu hiyah.
  24. Iya iku kang mahasuci maluhur, nora liyan-liyan, ya urip ingsun pribadi, sadurunge bumi langit trus samangkya.
  25. Lajengipun akarsa malih puniku, pan akyan sabitah, pan akyan nyataning urip, kang sabitah iku tetep tegesira.
  26. Tetepipun kuku wulu kulit bayu, tetep-tinetepan, balung otot getih daging, lawan sungsum dene tetepe kang jagat.
  27. Sarta gunung geni miwah angin laut, cleret thathit kilat,kuwung lawan obar-abir, iya iku ing uriping rasullullah.
  28. Sapa iku kang jumeneng aneng ngriku, pan akyan sabitah,pan inggih kang mahasuci, mahaluhur mapan nyata ora liyan.
  29. Urip ingsun sadurunge jagat wujud, terusing samangkya, mongka nuli karsa malih, apa kang den karsaken ngadam perpuwan.
  30. Ngadam iku ing orane tegesipun, dene kang perpuwann, pepeking rupa pribadi, kaya putih ireng kuning ijo abang.
  31. Dadu biru wungu kalawan kulawu, iku ananira, dhewe tan lawankinardi, iyaiku tetepe rupa mukhamad.
  32. Sapa iku kang jumeneng mahaluhur, ing ngadam prempuwan, iya iku maha suci, mahaluhur nyata lamun datan liyan.
  33. Uripipun pribadi sadurungipun, bumi langit dadya, tanliyan prapta samangkin, sampun tamat kag aran martabat sanga.
  34. Poma dipun pracaya ja pindho wuwus, lan aja was-uwas, yenmaido temah kapir, lawan aja kawetu ing wong akathah.
  35. Den aserung kang sarombong den barukut, wong kang ahli sarak, sireken aja den wruhi, nadyan liyanipun kudu nganggo parah.
  36. Marmanipun banget pemut-pemut ingsun, nyata wus katondha, ingsun dhewe wus nglakoni, ahli sarak tur durung kongsi ngulama.
  37. Maksih busuk parandene angguguru, duk lagya sapisan, nora tumancep ing ati, angguguru malih kaping dho pan maksa.
  38. Tyas baliwur kaya iya kaya dudu, kalabetan sarak, melang-melang pecat mati, angguguru malih jangkep kaping tiga.
  39. Lagi iku wiwite rada sumurup, nanging durung ngilang, labete sarak sak serik, siyanglatri tyas ingsun aponca
  40. Tan kaetung angguguru awak ingsun, pan jangkep kaping pat, ing kono gagah tyas mami, anampani wahyu geng tompa nugraha.
  41. Dadya rampung sumilak nirmaleng kalbu, wus datan kalingan ilang kang bongsa ling-aling, lengleng liwung tan mangmang marang sikepan.
  42. Saya darung birahi ningsun mring ngelmu, anggung puruhita, nedya musawarat batin, sun antepi nora wedi beya wragad.
  43. Sawus ingsun tutug gon ingsun guguru,ing batin tan kewran,lahire sasat sun pingit, angibadah tanpa pedah ingsun temah.
  44. Kadya edul, tanpa mongsa dhikir ingsun, anggung ratip samad, ngumpulaken para kaji, kongsi miskin labet ingsun karya buja.
  45. Eh ta sagung gung alit nak muridingsun,padha kawruhana, luluhure guru mami, luwih aplal tinimbang lan maca Kur’an.
  46. Guruningsun tan akeh mung tigalikur, nanging kang sun etang, luluhure kang sawiji, kang pawitan nenggih saking jeng panutan.
  47. Kang rumuwun, jeng rasullulah mumuruk, marang sayidina, ngali kang putra bunta lit, lajengipun sayidina ngali mulang.
  48. Marang sun Sayidina Kusen iku, lajeng amumulang, mring Sayid Jenal Ngabidin, lajeng mulang mring Ngumar Mukamad Bakar.
  49. Lajengipun Mukamad Bakar mumuruk, marang Rokaniyah, Japarsidik muruk maring, Jeng Sultan Ngaripin abiyajid Bislam.
  50. Lajengipun Sultan Ngaripin mumuruk, marang Seh Mukhamad, Marip lajegn muruk malih, mring Seh Ngarbiya Jidil Ngasli tumulya.
  51. Amumuruk nenggih marang Kutub Abu, malapir Mulana, Rum Tuwasi muruk malih, mring Seh Kutub Ya’abikapanilkakan.
  52. Ya seh Kutub, lajenge malih mumuruk, mring Seh Kut-kalima, wurina amuruk malih, maring Sayid Mukamad Ngasik lajengnya.
  53. Amumuruk, Seh Mukamad Ngarab iku, lajenge mumulang, mring Seh Ngabdullah sAtari, lajegn mulang mring Iman Kaliyussatar.
  54. Lajeng muruk, mring Seh Idayatulahu, sarmasti amejang, marnag Seh Kaji Kusiri, mejang Sayid Mukamad Hos putranira.
  55. Sayid katru, dinil lajeng amumuruk marang Sayidina, waji udin bongsa ngulwi, lajeng muruk marnag ing Sayid Abdullah.
  56. Putranipun Sayidina Rohkullahu, lajeng mulang mring sang, Sayidina Wisnamuwa’il, Amad Ibungali ingkang bongsa Ngabas.
  57. Prajanipun ing Sanawi lajeng muruk, mring Seh Amad ingkang, putra Seh Mukamad nagri, Madinah kang mashur lan Seh Amad Kusal.
  58. Lajeng muruk marang ing Seh Ngabdul Raup, putra Ngali ingkang, bongsa Seh Kamyah Pansuri, prajanira ing Singkil pan lajengira.
  59. Amumuruk mring TuwanSeh Kaji Ngabdul Mukiyi ing Karang, padhukuwan Saparwidi, mejang putra kang dalem ing Bojong-Karang.
  60. Krajanipun ing Saparwidi kadhukuh, mejang putranira, kyai mas ing Saparwidi, desa Karang dene ta ing lajengira.
  61. Amumuruk mring Kyahi Talabudinu, kang dalem Banyumas, mejang Seh Mukamad Salim, ing Madahab mejang den Ronggasasmita.
  62. Wismanipun ing Surakarta ibenu Mas Ngabehi Yasadipura kang kaping kalih, trah pamaseng jawil kabir Pengging Pajang.
  63. Sampun putus, luluhuring para guru, poma wekasing wang, den agemi den nastiti, den taberi lan den ngati-ati padha.
  64. Tegesipun, gemi den aja kawetu, marnag wong ing kathah, dene tegesing nastiti, denwaspada ing ngelmu aja was padha.
  65. Dipun terus, ing batin lan lahiripun aja kongsi mamang, senggga den tumekeng pati, dene ingkang teberiing tegesira.
  66. Siyang dalu den talaten maca iku, sagung kang lepiyan, supaya dadiya misil, masalahe wasiteng tyas aja samar.
  67. Yen tan kaur, mamaca ing saben dalu, yen ratri kewala, den sregep ngiling-ilingi, rasakena murade lan masrudira.
  68. Den gumathuk, ing tekadnya nyambut-nyambut, manawa kapiran, utawa kang tutul petis, dene ta yen saben dalu tan kacagak.
  69. Apesipun, ing pendhak Jumungah iku dalu tuwin siyang, dene apesipun tuwin, ana nora sapisan ing saben wulan.
  70. Supaya ntuk ing kamulyan dennya lampus, mengko sun wawarta, pirsakena duk sawargi, kang sinare ing Pengging Darul ngaliyan.
  71. Tur ta sampun, kasebut yen ahli ngelmu, parandene karsa, lepiyaning para wali, tuwin lepihane guru kang sampurna.
  72. Ingsun weruh nalika kalane dalu, yen tan tatamuwan, sakendeling nganggit-anggit, nora nana malih ingkang tiningalan.
  73. Amung suluk kalawan tasawub dipun parandene ana, manuswa ing jaman mangkin, ingkang datan arsa ulah ing lepiyan.
  74. Ciptanipun, nanging kudu dadi guru, ngelmu pepogotan, kang mengkono muridneki, dadi wong berwangkal gurune ber nakal.
  75. Lamun durung ber mokid wong dadi guru, sanadyan ber nakal, aja kang ber nakal malih, lamun nora misih akeh kalongkangan.
  76. Dene iku, kasusu rangkah tan pecus, dastun tanpa kojah, tumandang amumuradi, suluk iku den susul muluk kiwala.
  77. Anggegampung muride kudu amenthung, mongsa tarimaa, ingkang padha ahli budi, apa nora bisa gawe murad dhawak.
  78. Muradipun, kang terus lan lihatipun, pan suluk punika, dadalan marang kajatin, dene ingkang muradi suluk punika.
  79. Wong kumlunthu pantes dinulang ing watu, pipitu kang samya, agenge sabithi-bithi, mokal bae ingkang para aoliya.
  80. Nganggit suluk, yen tanana pedahipun, pan pasthi kinarya, wuwulanging wuri-wuri, dene ingkang ngati-ati tegesira.
  81. Aja tungkul, ing kauripan ing dunyeku, sajroning kawiryan, sasambinen lan prihatin, den aulah pati sajroning ngagesang.

@@@

SULUK JOHAR MUKIN


PUPUH
DHANDHANGGULA 

  1. Lumaksana sekar gula milir, kitab Johar Mukin kang kinondha, jinarwakaken maknane, lapale kang rinacut, sinalinan ing tembung Jawi, sinawung ing sarkara, mrih dhanganing tembung, tan kabekten sarya ila, kang cinatur pitung langit pitung bumi, kang munggeng jro manusa.
  2. Miwah pitung dina pitung bengi, pan kariyin pan langit kaswargan, jumanten nenggih lintange, jumungah dinanipun, nabinipun mukamad adi, astananing ing dhadha, lawan malihipun, langite langit kumala, lintang Jokal dina sabtu nabine Sis, astanane ing ngutak.
  3. Langit manikem ping tiganeki, lintang Mustari Idris nabinya, ing lalatha astanane, akad ing dinanipun, ping pat langit Selaka putih, lintange lintang Jarah, mungsa nabinipun, kang dina senen punika, pan ing grana punika astananeki, dene kang kaping lima.
  4. Langit emas lintange winarni, lintang sisa dinane Salasa, jeng nabi Dawud nabine, netra astananipun, dina Rebo ingkang gumanti, ping nem langit mutyara, karmri lintangipun, dene kang darbeni lamah,pan nabine punika Nabi Ibrahim, astananane kapala.
  5. Kaping pitu langite winarni, pan tembaga lintang kalku ika, pan dina kemis dinane, nabine ngisa iku, pan ing cangkem astananeki, jangkep langit kasapta, yogya dipun emut, langit kang pepak ing dunya, iya iku aran langit purasani, malih ingkang winarna.
  6. Nenggih ingkang ing sab ngaul’arli, ingkang munggeng ing dalem manusa, tungtut kang kariyin dene, ping kaliye pupusuh, kaping tiga ukuran nenggih, kaping pate lilimpa, kaping limanipun, iya woding ati ika, kaping neme bumi gerah ngusus nenggih, paparu bumi kidban.
  7. Bumi ingkang kawetu ing jawi, nenggih kulit pan bumi tembaga, wulu bumi wesi dene, daging bumi, parunggu, ingkang bumi kuningan getih, otot kang bumi kawat, dene kang babalung, punika bumi salaka, ingkang bumi kencana sungsum puniki, tamat bumi kasapta.
  8. Malahekat punika winarni, ingkang nganeng daleming manusa, Jabarail cangkem gone, ijo suwarnanipun, mungggeng nettra nenggih Mika’il, kuning suwarnanira, Israpil neng irung, abang suwarnane ika, pan Ngrijra’il ireng suwarnanireki, astananing talingan.
  9. Malahekat Kiraman Katibin, munggeng bau kering lawan kanan, Kiraman jingga warnane, Katibin ingkang biru, asta tengen Kiraman nenggih, Katibin asta kiwa, kirun wanakirun, ari-ari lan kekawah, malahekat Haruman kang munggeng ati, malih ingkang winarna.
  10. Pratelane ingkang para nabi, ingkang munggeng badan ing manusa, nabi adam astanane, aneng badan puniku, kanjeng nabi Mukamad nenggih, rasul ingkang mustapa, astananing tungtut, nabi Sis ngembun-embunan, nabi Dawut ing netra astananeki, Nabi Idrislalatha.
  11. Munggeng kapala nabiIbrahim, nabi Mungsa astananing grana, nabi Ngisa astanane, munggeng cangkem puniku, nabi Yakup ing Balung nenggih, nabi Yusup punika, astananing sungsum, nabi Ayub ngusus gonnya, Bagendhali astanane napas kulit, ing galih Abu Bakar.
  12. Ngumar limpa balung ngusus nenggih, ing pupusuh pan Nabi Suleman, kuneng kang winarna maleh, lawang kang menga iku, langit pitu, tuduhe nenggih, cangkem kuping bun-bunan, jaja puseripun, dhingdhing jalal pan kapala, lintang kamar tegese ing bathuk iki, kayu kang witing nyawa.
  13. Sajaratil mustaha ing alis, pasu kiwa tengen gunung kembar, gunung Tursina tegese, apan pucuking irung, lambe Betal Mukadas nenggih, watu sajidinika, tegese ing untu, lambe ngisor.
  14. Uwang tengen kang ngaraning masrik, uwang kiwa ing mahrib punika, Iman Supingi dhadhane, iman Maliki iku, tegesipun puniku gigir, Iman Kambali ika, lambung tengenipun Kanapi ing lambung kiwa, pan ing Mekah tegese telak kang menthil, ras kursi bun-embunan.
  15. Ngaras lambe Loh kalaming lathi, lokil makpul puniku pangucap, telaga Kalka osare, puniku pan kukulung, susu kiwa pulunging ati, Kakbah puser punika, pasalatan rasul, soring larapan Tarwiyah, ing jaejantung, puniku ngaldaka wingit, titi den kawruhana.

@@@

%d bloggers like this: